NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
- Hej! Jak leci? - Cześć.
- Świetny występ w Lizbonie. - Dzięki. Byłeś?
Tak, studiowałem tam trzy lata.
Świetnie.
Miło cię widzieć. Co tu robisz?
„Co tu robisz?”
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
San Francisco, Paryż Pacyfiku.
Właśnie tak się nazywało w 1900 roku.
Było wspaniale europejskie i piękne,
a w 1902 roku wybrali burmistrza, który nigdy nie działał w polityce.
Był artystą.
Ale uznali, że tego im potrzeba i go wybrali.
Był najbardziej skorumpowanym burmistrzem
w historii Stanów Zjednoczonych.
Wszystko budowane było tandetnie.
Dziewięćdziesiąt procent budynków było z drewna.
Wszystkim płacono,
a korupcja pogarszała to, co miało nadejść.
Wiecie, co się stało cztery lata później.
Wielkie trzęsienie ziemi w roku 1906
zniszczyło pół miasta,
a pożar zniszczył praktycznie całą drugą połowę.
To było druzgocące.
Oto moja ulubiona część opowieści.
Był pewien włoski imigrant o nazwisku A.P. Giannini.
Kilka lat przed trzęsieniem ziemi założył bank.
I to on na ulicy po trzęsieniu ziemi,
po pożarze, udzielał ludziom pożyczek na odbudowę.
Tak, uratowani przez imigranta.
A teraz ten bank to Bank of America,
a San Francisco, oczywiście, to jedno z najpiękniejszych miast na Ziemi
i odwiedzam je przy każdej okazji.
Jest tam wiele atrakcji turystycznych,
ale zaczynam od mojego ulubionego miejsca w San Francisco.
Jedną z najlepszych piekarni w kraju jest Tartine,
którą założyli w San Francisco
Liz Pruitt i jej partner Chad Robertson.
Dziś odwiedzimy ich z moim kumplem i kulinarnym geniuszem,
Kenjim Lópezem-Altą!
Tu zapoczątkowano współczesny chleb w San Francisco.
Tartine! I jak?
Zapach. Czuć zapach. Można tu zamieszkać.
- Cześć, Liz. - Cześć!
- Jak tam? - Cieszę się, że cię widzę.
Spójrzcie. Wszystko jest piękne.
Mówiłem ci, co lubię najbardziej?
- Nie. - Z tego, co robisz?
Rogalik czekoladowy.
- Jasne. - Jest najlepszy.
Panie i panowie, to lubię najbardziej!
Do kogo mówię? Do was?
Po pierwsze, spójrzcie na polewę…
Jest piękna i pęka jak cieniutkie szkło.
Dalej jest soczyste ciasto rogalika
i czekolada, która jest…
wspaniała i dajesz jej bardzo dużo!
Rogalik czekoladowy to zwykle myląca nazwa, bo zwykle ma cienki
pasek czekolady, trzeba ugryźć środek…
Nie chcę dyskredytować Francuzów…
ale mogliby dawać więcej czekolady do rogalika czekoladowego.
Odrobina na każdy kęs.
Możesz jechać do nich w ramach wymiany
i nauczyć ich czegoś?
Nie ma lepszego…
- Też je jecie? - Nie.
- Dobra. Damy im rogalika? - Tak.
Rogalik czekoladowy dla damy.
- Jak masz na imię? - Catherine.
Jadłaś już ich rogalika czekoladowego?
Jestem tu pierwszy raz.
Tak się cieszę! Czyż nie jest piękny?
Nie wiem, od czego zacząć.
Zrób tak! Tak!
To dobry początek.
- Pyszny. - Dzięki.
- Jest Francuzką, więc wie. - Zwracam uwagę na rogaliki.
Proszę, Phil.
Francuzi nie mają do niej startu.
- Nie z tym. - Pyszny.
Właśnie wyjęłam to z pieca.
Budyń chlebowy z karmelowymi truskawkami.
Dużo kremu.
Tak, bardzo dużo.
Wyciągnijmy jak John Belushi i…
- Jedzcie. - Dzięki.
- Truskawek? - Pycha.
Kto by nie chciał?
Spójrz na nią. Tego chcesz.
Liz dokłada ci truskawki, gdy jesz.
- Możesz zamieszkać u mnie? - Gorące truskawki?
Powinniśmy spróbować eklerki.
Tak! Musicie spróbować eklerki.
Nie jestem głupi.
Wezmę…
Z przepięknym…
Wszyscy widzą, że błyszczy.
- Proszę. - Prawie nie cierpię robić tak…
O Boże!
Ostrzegałam.
- Mamy kamerę w tle. - I co?
Nie obchodzi was to. Czy was obchodzi kamera?
Nagrywamy program!
Dzielnica Mission.
Kenji zabiera mnie do swoich ulubionych miejsc.
Zatrzymamy się w Dynamo Donuts, bo trzeba zjeść pączka.
Dziękuję!
Klonowy bekon. Zaczynam.
Każdy spacer jest lepszy z pączkiem.
Co za wspaniały dzień.
Piękna okolica. Spójrz na drzewa.
To codzienność w San Francisco.
Ale miło!
Spójrzcie na murale. Na architekturę.
- Spektakularne. - Tak.
Nazwana na cześć osiemnastowiecznej hiszpańskiej misji
dzielnica Mission ma historię.
Najpierw była domem imigrantów, a ostatnio staje się modną dzielnicą.
Jesteśmy.
Kraina ciastek!
- Właśnie. - Chodźmy!
Przejdziemy bez pasów!
La Torta Gorda! Dzień dobry!
Podobno macie tu kanapki.
Mam kanapki i wszystko, co lubisz.
- OK. - Dobra!
Armando Macuil podaje jedzenie z rodzinnego stanu Puebla w Meksyku
od początku lat 2000.
Mają tu wszystkie klasyki,
ale największą atrakcją jest danie, które dało temu miejscu nazwę,
czyli kanapka ze wszystkim.
A gdy mówię „ze wszystkim…”
Jest w niej szarpana wieprzowina mięso panierowane,
chorizo, indyk, szynka,
smażona fasola, awokado, cebula,
świeży ser i amerykański ser żółty.
- Smacznego! - Brzmi świetnie.
Rany, spójrz na to.
To szaleństwo!
Przez to, że nie ma…
O mój Boże.
Czemu nie ma ich wszędzie?
Naprawdę. To chyba dość proste.
Gdyby mieli je wszędzie, nie byłoby miejsca na pizzę.
Nie byłoby miejsca w żołądku na nic innego.
Wspaniałe miejsce. Będąc w San Francisco, musicie tu przyjść.
To najlepszy sposób, by zobaczyć miasto. Poznajesz ludzi. Nie idziesz za szybko,
ale musisz się trzymać.
Słyszysz ten dzwonek i myślisz tylko o mieszance Rice-A-Roni.
51 – VAN NESS AVE., KALIFORNIA I ULICE Z RYNKIEM
Jest tu instytucja o nazwie Swan Oyster Depot.
Dziś wybieramy się do innej instytucji mojego życia,
do pana Marka Nassara, którego poznałem na studiach w 1977 roku.
Mark jest jednym z założycieli teatru partycypacyjnego,
gdzie widownia to część sztuki.
- Philly, jak tam? - Miło cię widzieć!
Dobrze cię widzieć.
To moje wyobrażenie raju.
- To miejsce ma 100 lat? - Tak.
A oni są braćmi?
- Ilu braci? - Są braćmi…
- Sześciu! - Sześciu. Chłopaki, to Phil.
- Hej! - Miło mi.
- Jak masz na imię? - Tom.
Cześć, Tom. Od dawna tu jesteś?
Od zawsze.
- Może dołączę. - Jasne.
Który z was opowie mi historię tego miejsca?
Ci tutaj to czwórka duńskich braci. Laustenowie.
Założyli sklep na przełomie ubiegłego wieku.
Wszystko spłonęło w trzęsieniu w 1906…
- I w pożarze. - To ich zniszczyło.
Zaczęli działać tu w 1912 roku. Jesteśmy tu od dziecka.
Mój brat Jimmy, to mój bratanek Kevin.
Spójrzcie na nich. Jedna rodzina z siedmioma braćmi.
Jeden bardziej uroczy od drugiego.
- Dzień dobry. Świetne miejsce. - To bardzo miłe. Dziękuję.
- Jesteś jednym z braci? - Jestem piąty.
Dostajesz z obu stron, prawda?
Całe życie dostaję po tyłku.
Przykro mi.
Ile czasu zajęło ci przywyknięcie do San Francisco?
Trochę to trwało.
W Nowym Jorku wszystko jest jasne.
W San Francisco dopiero w połowie drogi orientujesz się, że cię obrazili.
Trochę jak na Południu.
To jedyne w swoim rodzaju miasto i wszystko jest tu nowe.
Cały ten aktywizm…
To oryginalny liberalny bastion Stanów Zjednoczonych.
Zawsze mówię, że tu właśnie przestrzega się konstytucji.
Życie, wolność i pogoń za szczęściem.
- Jasne. - To San Francisco.
Zawsze uważałem, że „pogoń za szczęściem”
to moje ulubione zdanie z konstytucji.
Jaki inny kraj na to pozwala?
Kogo jeszcze obchodzi, czy jesteś szczęśliwy?
Ale pogoń za szczęściem
to wszystko.
Nawet gdy w Nowym Jorku walczyliśmy o zarobki,
by móc realizować to, co kochamy.
O mój Boże.
Miałem szczęście, że żyłem sam,
miałem kiepską pracę,
mogło trafić się przesłuchanie i jakaś robota.
- Wiem. - To było wszystko.
Ekscytujące, prawda?
Patrzcie, nadchodzi to, co dało temu miejscu nazwę.
Sześć rodzajów ostryg. Dwie z każdego, jaki mamy.
Pikantne tajskie chili po lewej.
- Na zdrowie. Miło cię widzieć. - Dzięki, Phil.
Znam cię tylko 43 lata.
- Tak jest! - Natychmiast.
Natychmiast.
Spójrzcie.
Kieszeniec magister. Chyba najlepszy krab.
Gdybyś był w najmodniejszej restauracji świata,
nie dostałbyś nic smaczniejszego i bardziej luksusowego.
- Zgadza się. - Nie musimy nic łamać.
Jestem na to za stary.
Może 40 lat temu mógłbym trochę połamać.
- Jak masz na imię? - Jimmy.
Jimmy, wiem, że jesteś mózgiem operacji.
No raczej.
Jimmy!
- To my. - Zaczynamy.
Nazywamy to sycylijskim sashimi. Średnio wysmażony.
Hamachi, tuńczyk ahi, halibut, łosoś, przegrzebki i filet z sardynek.
W tym mieście widać duży wpływ Japonii.
To połączenie japońskiego i włoskiego smaku.
- Gdzie sardynka? - Tu. Od niej zaczniemy?
Daj spokój.
Jak w kafeterii na uczelni Hofstra.
- Wędzony łosoś? - Tak.
Jedyny w swoim rodzaju wędzony łosoś. Trzecie pokolenie.
- To chyba najlepsze danie w menu. - Najlepsze?
- Więcej wody? - Nie, dzięki.
- Wyjątkowy. - Spektakularny.
- Dalej! - Jak tam, Phil?
Smakuje mi!
- Boże, poważnie? - Cieszę się.
- Wspaniałe, co? - Fantastyczne.
Pa, pa! Zwalniamy miejsca.
Bawcie się dobrze!
- To było fantastyczne. - Fajnie!
Zwykle wcześniej wiemy, dokąd jedziemy,
ale czasem coś mnie rozproszy.
- Czekaj, to Bob’s Donuts. - Tak?
Słyszałem, że to najsłynniejsze miejsce z pączkami w San Francisco.
Stara szkoła.
Spójrz na to czekoladowe ciasto. Podoba mi się.
Ile kosztuje to ciasto Widoczne w oknie
Zobaczmy.
Zacznijmy od jabłkowego, bo jest zdrowsze.
- O Boże. Mark. - Daj spokój.
Trafimy do piekła.
Bierz. To wygląda…
O Boże. Najlepsze drożdżowe ciasto, jakie jadłem.
To nie ciasto drożdżowe. To placek jabłkowy.
- Placek jabłkowy! - Dlatego jest taki dobry.
Jest najlepszy.
To przysmak czekoladowy.
Patrz, jaki miękki. Szaleństwo.
Nie znam miejsc z pączkami w San Francisco.
A byłem w dwóch świetnych.
Dobra, musimy spalić te kalorie.
- Ruszamy pod górę. - Dobra.
Nietrudno je znaleźć.
Pierwszy dzień był świetny.
Było cudownie.
Obudziłem się o północy,
co wcześniej się nie zdarzało,
gdy kręciliśmy odcinki,
ale obudziłem się taki…
O nie.
Tak. Nie spałem całą noc.
Jak to ująć delikatnie?
To nie jest zabawne. To… Posłuchajcie.
Mam szczęście, że mam tę pracę? Tak. Jest jakieś ryzyko zawodowe? Tak.
To jedno z nich.
Ale następnego dnia program musi trwać.
A mój brat, producent, wpadł na świetny pomysł,
by wsadzić mnie na łódź.
Nie nadaję się do żeglugi.
Mdli mnie na sam widok łódki.
Ale dziś popłyniemy,
bo zatoka jest piękna.
Będę wymiotować.
To piękna łódź wynajęta z Passage Nautical.
Jest kapitan Barry i szef Mourad, z gwiazdką Michelina,
oraz jego narzeczona, Mathilde, główna tancerka w balecie w San Francisco.
A to nasza przyjaciółka Allie Lazar z Buenos Aires.
To Beneteau Oceanis o długości 16 metrów. Ma kilka sypialni,
kilka łazienek, które mi się przydadzą,
i ruszamy.
Salud, za pełne morze!
- Witamy w San Francisco. - Wspaniale.
Jesteśmy w wodzie!
Pomocy!
Jesteśmy na wodzie.
Dzięki, Barry. To mogła być projekcja.
Mijamy więzienie Alcatraz?
Tak.
Raz ktoś uciekł. Widzieliście ten film?
Ucieczka z Alcatraz. Dobry tytuł dla filmu o…
Ciekawe, o co chodzi. Kto by pomyślał?
Jeden z najlepszych filmów Clinta Eastwooda. Widzieliście?
- Nie. - Musicie obejrzeć!
- Podoba mi się to. - Mnie też.
O ucieczce z więzienia. Uwielbiam go.
Może dlatego, że od 30 lat mam żonę.
Proszę, nie!
- Będę żartować z małżeństwa! - Jestem tak blisko.
Pod koniec rejsu odwróci się do niego i powie: „Ślubu nie będzie”.
Trochę nami rzuca, bo płyniemy pod most.
Jeśli macie wino, lepiej je przytrzymajcie.
A co z moim żołądkiem? Ktoś go przytrzyma?
Oby wiatr nie rozwalił mi fryzury.
Trzymaj się, Phil!
- Łódź się nie rozpada? - Nie.
Byłbym okropnym piratem.
Byłbym znany jako „Płaczący pirat”.
„Przechyla się, kapitanie.
- Łódź”. - Wszystko gra.
- Chcesz prowadzić? - Tak!
- Dobra. - Dobrze!
Celuj w środek mostu.
- Tak! - Proszę.
A który to ten most?
- Pomarańczowy. - Dobra.
Ile punktów dostanę za kite-surfera?
Robi się ciężko.
Muszę opowiedzieć żart o kupie.
Dalej!
To szaleństwo!
- Hej! - Cześć!
- Bonjour! - Bonjour!
Dominique Crenn to jedna z najlepszych szefowych kuchni w Ameryce.
Jako pierwsza kobieta zdobyła trzy gwiazdki Michelina,
a ja nigdy nie jadłem w jej restauracji.
Dziś zabierze mnie do Petit Crenn, jednego z bardziej zwyczajnych miejsc.
Siądziemy przy barze, gdzie podadzą nam menu degustacyjne.
Strasznie się cieszę.
- Jesteś głodny? - Znasz mnie!
Racja.
Proszę pana!
- Nieźle! - Nieźle.
Dziękuję.
- Więc… Tak. - Uwielbiam to.
Powiedz, jak to się nazywa?
Grill opalany drewnem?
Ten lokal otwarto w sierpniu 2015 roku,
a jego celem było podawanie jedzenia, na którym się wychowałam.
Podajemy tylko owoce morza i warzywa.
Nie widać tego po niej, ale Dominique od roku zmaga się z rakiem,
a jej podejście jest jednym z najlepszych,
jakie widziałem u człowieka z rakiem.
- Wyglądasz świetnie! - Dziękuję.
Nigdy bym nie pomyślał, że coś się dzieje.
Chodzi o podejście.
- I jak na to patrzysz. - Tak.
Gdy słyszysz słowo na „R”…
„Masz raka”.
Musisz sobie uświadomić, że tak jest.
„Co mogę zrobić?
Dawaj”.
Przeszłam leczenie 12 razy i jeszcze cztery przede mną.
Prawie skończyłam.
- Idzie dobrze. - Tak.
To świetnie.
Proszę. Zacznijmy od tego.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Tu mamy gougère z serem. Na górze jest żel z marynowanej szalotki.
- Te… - Są przepiękne.
Jeden kęs.
- Też ci smakuje. - Tak.
Cieszę się.
To wygląda poważnie.
Zgadza się.
Budyń z jeżowca. Jeżowce są z Santa Barbara.
Powinieneś go powąchać. Czuć morze.
Na szczęście jestem dobrze wyposażony.
No to zaczynam.
Smacznego.
Dalej!
Teraz idealne pomidory na koniec sezonu poddane obróbce Domnique.
Bum! Ale pomidor.
Musisz go mieć na twarzy.
Powinnaś go tak nazwać.
- Spójrz tylko. - Masz szczęście.
Ostatni groszek sezonu.
To jedno z najpiękniejszych dań na świecie. Patrzcie!
- No dalej! - No dalej!
Nie wiem, czy pracujesz z babcią,
ale znasz to, gdy obierasz groszek z babcią,
a ona opowiada ci o życiu.
Tak jest we Francji. Jestem z Nowego Jorku.
W dzieciństwie nie wiedziałem, że groszek nie pochodzi z puszki.
Jasne.
Fantastyczne. O mój Boże. Można zostać wegetarianinem.
Warzywa mogą rządzić.
Możesz tak nazwać to danie.
Może powinniśmy zmienić menu.
Jak szło to z pomidorem? „Pomidorem w twarz”.
„Musisz mieć pomidory na twarzy”. Ale „Pomidorem w twarz” brzmi lepiej.
Za San Francisco.
Podoba mi się, jak to mówisz.
Zostawiłam serce w San Francisco.
Ja je tam zostawiłem?
Idziemy do parku Golden Gate, który jest większy niż Central Park.
Uwielbiam parki.
Wiecie, że to piękne miasto,
a klimat i ziemia, na której się znajdujemy,
sprzyjają pięknym drzewom i dzikiej przyrodzie.
Nie rób mi krzywdy.
Usiadłem. Myślałem, że jestem w scenie z Ptaków Hitchcocka, ale…
To było urocze.
Czułem się trochę jak Śnieżka.
A skoro mowa o królewskiej bajce, to jedyna w swoim rodzaju Alice Waters.
Zabierze mnie na indywidualną wycieczkę
po chyba moim ulubionym miejscu – Ferry Building.
Zaczniemy od śniadania.
Poznałem Alice Waters 15 lat temu. Od tamtej pory ją kocham.
To najbardziej urocza kobieta, jaką znam.
Stworzyła też sposób, w jaki jemy w Ameryce.
Rozpoczęła strategię „od pola do stołu” praktycznie sama.
Odpowiada za projekt „jadalny ogród szkolny”.
Nie przestaje.
- To jest piękne. - Tak.
Jakbym jadł biżuterię.
Zgadza się!
Lolejna rzecz, którą kocham u Alice Waters.
Lubi jeść sałatki i owoce rękoma.
Dzięki niej czuję się dobrze.
Nie jestem niechlujem. Jestem jak Alice.
Jedzenie rękoma lepiej smakuje.
- Boże, jakie słodkie. - Tak.
Jak słodycze.
Wprowadzimy to do szkół.
Jasne, bo jeśli raz spróbujesz takiego melona,
pokochasz je!
Boże, świetnie smakuje.
To naprawdę…
Ta miska to hołd dla ciebie. Bo to właśnie robisz.
Mój ulubiony deser w Chez Panisse
to mandarynki i daktyle.
Lubię karmić ludzi pomysłami.
- Pozwoli pan, że wezmę? - O rany.
Nie powinnaś tego zabierać. Musisz zrobić na to miejsce.
To lokalne sardynki. Pochodzą z zatoki.
Na tej jest moje imię.
Musisz wyjąć te ości.
Artysta, idiota.
Mam w ustach pełno ości, bo jej nie wyfiletowałem.
- Zobaczmy, czy dam radę. - Odwrotnie.
- Tak. - Wzdłuż kręgosłupa.
Tak. Właśnie.
Dziękuję, Alice Waters!
Tak! Od zera do bohatera!
A teraz…
Idealnie?
To piękne.
To jajecznica
z serkiem stracciatella z mleka bawolego,
oliwą z oliwek z Titone, ziołami i przywiędłym kabaczkiem.
Jest na równi z jajkiem, które jadłem w twoim domu.
Alice ma kominek…
W mojej kuchni.
Wzięłaś dużą łyżkę.
Rozbiłaś jajo na łyżce i trzymałaś w ogniu.
To było najlepsze jajko w moim życiu.
Ale to mu prawie dorównuje.
- Świetne. - Świetne.
Mógłbym zjeść wszystko. Naprawdę, ale mamy więcej do spróbowania.
Zgadza się.
- Witajcie! - Hej!
Spójrzcie.
Mamy tu brzoskwinię Cal Red, jeśli cię interesuje.
Bardzo.
To jedna z tych brzoskwini. Cal Red.
To jest gwiazda?
To gwiazda. Jedna z naszych głównych upraw.
Muszę spróbować jeszcze raz, by upewnić się, że to gwiazda.
Farmer jest tu, jeśli chcesz z nim porozmawiać.
Tak, chcę z nim pogadać.
Spójrzcie. Alice mówi: „Poznaj farmera”.
Naprawdę go zna.
- Znamy się. - Cześć.
- Jestem Phil. - Phil, miło mi. Jestem farmer Al.
Al, masz najlepsze brzoskwinie. Są niesamowite.
Wspaniałe, co?
Tak, są świetne.
- A to jest Madame. - Cześć!
- Pracujesz.
- Tak! - Scena jak w Naszym mieście.
Alice zna tu wszystkich,
bo pomagała przy całym projekcie Ferry Building,
od werbowania sprzedawców, po wybór farmerów.
- Cześć. - Miło cię widzieć.
- To hodowca jabłek. - Cześć!
- Jestem Dan. - Cześć, Dan!
Obstawiałbym, że hodujesz jabłka.
Wygląda jak facet, który chce taki być.
Alice, patrz.
Kolejne śniadanie?
Nie wiem. Nie nadążam za tobą, Phil.
Dasz radę.
Prawda?
- Stary! Nie wyglądają na prawdziwe. - Są niesamowite.
Nigdy nie widziałem takiego koloru.
Tak, powinny być dobre.
Soczyste. Dobrze.
Porchetta, no nie!
Niesamowita kanapka z wieprzowiną.
Chyba specjalnie dla ciebie dali więcej.
Dobra, masz… Przytrzymam. Weź obiema rękoma.
W porządku? Nie wkładaj wszystkiego do ust,
tylko prawy dolny róg.
- Dolny prawy róg. - Tak.
Właśnie tak.
Teraz ty.
Ale pyszne!
Ludzie!
Znacie to?
Pójdziemy do Tanyi.
- Tak. Jest na drugim końcu. - Dobra.
Mogliście widzieć Tanyę Holland w Top Chef.
Ma lokal o nazwie Brown Sugar Kitchen w Oakland.
Idziemy do jej sklepiku w Ferry Building.
- Piękne różowe okulary. - Wiem!
- Phil. Miło mi. - Jak się masz? Miło cię poznać.
Musisz zjeść gofra. To oczywiste.
- Spróbuję gofra… - I kurczaka.
Obawiam się, że muszę spróbować kurczaka.
- Nie jestem… Jestem tu. - Spróbuj!
A dziś dosłownie jest Dzień Gofra.
- Kto by pomyślał? - Świetne wyczucie czasu.
Szczęśliwego Dnia Gofra!
- Gofry dla wszystkich! - Jeden kurczak i gofr.
W Brown Sugar Kitchen gofry to warzywa.
Prosto z gofrownicy. Nie potrzeba nic więcej.
- Czuć kukurydzę. - Boże.
Prawda?
Jest też drożdżowy. Dlatego jest taki lekki i puszysty.
- To o to chodzi? - Tak.
To chyba gofry mojego życia.
Ledwie się znamy, ale uwielbiam cię.
Dziękuję! Ja ciebie też.
- Uciekasz już, prawda? - Tak.
Alice Waters!
Uwielbiam cię. To…
- Było bardzo fajnie. - Alice, Phil, spójrzcie tu.
Moi ulubieńcy.
Jedną z moich ulubionych rzeczy w San Francisco i reszcie świata jest to,
że nigdy nie wiadomo, skąd będzie wasz kolejny posiłek.
- Chcesz ostry sos? - Jasne!
Kobieta dostarcza?
- Tak! - Tak!
To twoje ulubione?
Jest dobre.
Jak nazywa się to miejsce?
Nazywamy ją „damą”.
Tak.
Jakbyście mieli tu mamę.
- Tak! - Prawie.
Tak robiliśmy w dzieciństwie.
„Co dama ma dziś dla nas na lunch?”
Ile ma lat?
- Chyba 35. - 35?
- Nie pyta się kobiety o wiek. - Tak myślę, nie pytałem!
To zwykle przyjazna okolica.
- Jesteśmy mili! - Tak.
Bo czasami może być ciężko.
Ale jeśli masz dobrych współpracowników, wszystko gra.
Wiecie co? Tak jest w każdym biznesie.
Na pewno jesteście zgrani.
- Musisz z nimi podróżować. - Tak.
Trzeba cierpliwości, by kogoś nie zabić.
Tak, a pracuję z bratem. Dacie wiarę?
- Boże! - Naprawdę?
Niecałe dwie godziny od miasta jest inny świat.
Kraina wina w dolinie Napa.
To Toskania Ameryki.
Zanim dostałem tę pracę,
zaprzyjaźniłem się z najlepszym szefem w Ameryce, Thomasem Kellerem.
Poznałem go, gdy wielki James L. Brooks
wymyślił, by obsadzić mnie w roli szefa kuchni w filmie Trudne słówka.
Thomas był konsultantem kulinarnym.
Dziś zaczynamy w jego flagowej restauracji.
The French Laundry.
- Hej! - Szef!
- Miło cię widzieć. Witaj. - Jak miło.
- To najszczęśliwsze miejsce na Ziemi. - Dobrze.
- Miło to słyszeć. - Zwiedzamy świat Thomasa Kellera.
W środku spróbujesz kilku rzeczy i pokażemy ci kuchnię.
Tak, muszę spróbować kilku rzeczy,
bo musimy zadbać o to, by smakowały ludziom.
Jestem źle ubrany jak na francuską…
- Dobrze. - Cicho.
Bardzo cicho. Miło mi.
Witajcie! Jak leci?
- David Breeden jest szefem kuchni. - Cześć!
- Alison Beazley, drugi szef kuchni. - Jak tam?
Mają telewizor, który łączy ich na żywo.
Relacja na żywo przekazywana do Per Se, jego restauracji w Nowym Jorku,
która przypomina The French Laundry, ale nie jest taka sama.
Świetne! Spójrzcie! Słynne połączenie z Nowym Jorkiem.
Musisz wiedzieć, że cię kochamy.
Kocham was. Cześć.
Myślałem, że tylko coś podejrzę. Nie spodziewałem się tego.
To Elliot, drugi szef.
- Miło mi. - Miło mi.
Kawior marki Regiis Ova.
O Boże. Wiem, co to jest.
To chyba danie popisowe.
- To osetra? - Zgadza się.
To mój najlepszy dzień.
Dobra. Nigdy nie jadłem tego dania w całości.
Wszystkie składniki jadłem osobno. Czyli rozumiem, jak ma smakować…
- Czy dziś przed kamerą… - Spróbuję go pierwszy raz?
…weźmiesz kęs ostrygi i perły razem?
To będzie pierwszy raz od ponad 25 lat, więc to dla ciebie.
- Śmiało, weź pierwszy kęs. - Dobra.
Ja zaraz po tobie.
- Dobre? - Oby ci smakowało.
Już wiem, czemu wszystkim smakuje.
Pójdziemy do Sandry, naszej szefowej słodyczy.
- Szefowie, dziękuję. - Wiesz, że ją lubię.
To z naszego ogrodu. Świeżo zebrane.
- Przyjemne uczucie. - Tak.
- To Sandra, szefowa słodyczy. - Miło cię widzieć.
- Świetnie. Jak tam? - Bardzo dobrze.
- Tak. - Powiedz, co tam masz.
Dobrze. To pudełko z czekoladkami.
- Tak. - Z…
Jesteśmy dumni z tego pudełka.
Jest bardzo barwne, zabawne, ma wiele różnych smaków.
To dzieła sztuki.
Piękną rzeczą w tym jest to, że można rozpoznać dobrą czekoladę po grubości.
Widzisz, jakie to cienkie. To jest najważniejsze.
Bo chodzi o to, co jest w środku. To nagroda.
Tak. Zgadza się.
Niestety nie możecie tego teraz podać.
Nie.
Przepyszne!
Dalej, Bouchon.
Otworzyliśmy Bouchon, bo…
potrzebowaliśmy miejsca, gdzie możemy zjeść po pracy.
Genialne.
W dolinie Napa wszystko zamykano o dziewiątej.
Musieliśmy mieć dokąd pójść. Bouchon stało się tym miejscem.
Można się od ciebie uczyć. To mówię dzieciom.
- „Chcesz? Zrób to!” - Właśnie.
Najlepiej sprzedaje się stek i frytki.
Fajne francuskie bordo ze stekiem i frytkami.
Prawda? Musi być dobre.
Pokrywamy je karmelizowaną szalotką i dajemy frytki.
Ketchup czy majonez?
Po co wybierać?
Racja.
Możemy?
Myślisz, że mi posmakuje?
Szefowie, dziękuję!
- Dziękuję! - Jesteście genialni. Dziękuję.
Miło było.
Proszę.
PIEKARNIA BOUCHON
- Fartuch dla ciebie. - Super.
Dziękuję, szef.
Fuhageddaboudit to chrupki ryżowe z karmelem.
Zanurzamy je w mlecznej czekoladzie i posypujemy solą.
Świetny pomysł. Co mam zrobić, by coś zepsuć?
- Wrzucasz i… - Dam radę. Dobrze wrzucam.
Bierzesz i odwracasz.
Wyciągasz i odsączasz.
Pięknie to zrobiłaś.
- Zanurzyć? - Tak.
Odwróć.
Złaź stamtąd.
- Rzucić? - Tak, karmelem w dół.
Nie…
Wiem, szef.
Dam radę zanurzyć i obrócić.
Pamiętacie, że w Trudnych słówkach Thomas był konsultantem kulinarnym,
a Jim Brooks stworzył
replikę kuchni z The French Laundry,
i właściwie reżyserowałeś z nim, gdy kręciliśmy sceny w kuchni.
- Było bardzo fajnie. - Było fajnie.
Ale popełniłem błąd podczas kręcenia.
Wzięłam ręcznik, który tu był, i położyłem go na chwilę tu.
- Na ramieniu. Tak. - Tak.
Chyba powiedziałeś „Cięcie!”.
- Tak. - Podbiegłeś,
wzięłeś go i włożyłeś tu.
„Nie jesteś w knajpie”.
- Jasne. - A ja na to…
„Nie schrzań”. Dostałem nauczkę.
Co pakujemy, Sarah?
Mamy Fuhgeddaboudits i babeczki z masłem orzechowym…
- Z masłem orzechowym. - Wiesz, że to…
Zobaczmy babeczki.
Twoje są najlepsze. O rany.
Karmelizujemy łuski kakaowca i robimy je bardzo cienkie…
Wkładacie je w środek.
- Dodają chrupkości. - Chrupią.
Czekolada i masło orzechowe. Idealne.
To najszczęśliwszy regał na świecie. Spójrz.
Makaroniki. Same ochy i achy.
Tak, są zabójcze.
Są jak uwielbione ciastka Yodel.
Tak. Ale to dobrze, co?
Są pyszne. Pyszne jedzenie.
Wiem.
Widać, że to pochodzi z dzieciństwa.
Masło orzechowe i galaretkę jadłem prawie co dzień.
Gdybym ich nie miał,
jadłbym kanapkę z amerykańskim serem i majonezem.
Takie dwie kanapki robiła mi mama.
Pracujesz nad ich wersją?
- Kanapki i sera? - Tak.
To szaleństwo.
- Na śniadanie francuskie z serem. - O mój Boże.
Szaleństwo. Z kawą?
- „Z kawą”. Skąd jesteś? - Z Long Island.
Tak! Byłem na uniwersytecie Hofstra. „Z kawą!”
Chodźmy do piekarni, żebyś zobaczył…
Miło było, Long Island.
- Dziękuję, szefowie! - Dziękuję.
- Babeczkę na drogę? - Oczywiście.
- Potrzymam ci. - Pożegnaj się z nią.
- Robimy bagietki. - Tak.
Czyli to.
- Francois pokaże ci… - Tak.
Nie!
Chodź na drugą stronę. Będzie ci wygodniej.
Widać, co robi. Będę stać tu i krytykować.
Ale będę okropny.
Trzeba zrobić jedenaście cięć,
a każdy z 12 kawałków musi mieć ten sam rozmiar.
O Boże.
Hity Kellera zjawiają się od tak.
Spójrzcie, co się dzieje.
- Proszę. - Wiadro smażonego kurczaka.
Zapomnij o pułkowniku Sandersie.
- Zadzwoń do mamy. - Gorące.
Oba są dobre. Gorące. Stopione. Uważaj.
To najlepsza skórka, a w środku jest soczysty.
Sporo dziś zjadłem. Prawda?
Byłem na wycieczce po twoim świecie.
- Jasne. - A jednak…
Tak?
Jestem dumny z tego, co tu się dzieje.
Ja też. Richard, zostawiłem ci trochę.
- Cześć! - Cześć!
Pięknie wyglądasz.
Mówię do ojca.
Ty też, Monico. Pięknie wyglądasz.
- Dzięki. Podobają ci się moja bluzka? - Tak.
Podoba mi się, jak się ogoliłeś.
- Tak? - O wiele lepiej.
Zasugerowała brodę, bo chyba miała dość mojej twarzy.
- Dobrze. - Dajcie spokój.
Jak tam? Wiem, że Monica trochę z tobą mieszka.
- Tak. - Dobrze jej idzie
czy masz już dość?
Jest…
Mamy pomoc, więc to dodatkowa para rąk.
Czyli naprawdę jej nie potrzebujesz?
Nie.
Dobrze się bawię w San Francisco.
Monica, byłaś w Tartine.
- W piekarni… - Tak.
Moja ulubiona rzecz.
- Co to? - Przynieśli dzisiaj.
To rogalik czekoladowy. W Paryżu…
To dla jednej osoby?
Tak powinni go nazwać.
Ale słuchajcie, jak gryzę.
Zniszczę komputer!
Masz dziś dla nas żart?
Nie wiem, czy słyszałeś…
Staruszek był na obozie.
- I doszło do wypadku. - Tak?
Wyrzucono go z obozu i wylądował na chodniku.
Tak?
Przyszedł jakiś dobry samarytanin,
zdjął marynarkę, wsadził mu pod głowę i zapytał:
„Dobrze ci?”.
Odpowiedział: „Daję radę”.
To jak stara piosenka, której lubisz słuchać w kółko.
Dobra, Burns i Allen…
muszę kończyć.
Lubisz swoją synową?
Jest w porządku.
Dobra, kocham was. Do zobaczenia.
Kochamy cię, Richard!
Jak to? Powiedziałem, że was kocham,
i w odpowiedzi słyszę „Kochamy cię, Richard”?
Ciebie też, Philip.
Dzięki. Przynajmniej rogaliki dotrzymają mi towarzystwa.
Do widzenia!
Zatoka San Francisco zawsze była miejscem zmagań i odrodzenia,
i wciąż przez to przechodzą.
Chcę wam pokazać jeszcze jedno miejsce, które uosabia siłę,
która pomogła im przetrwać ten trudny okres.
To świetna historia.
Onkolog ze szpitala dziecięcego założył to miejsce – dom rodzinny.
Bo gdy myślisz o swoim chorym dziecku,
myślisz tylko o tym, i lekarze myślą tylko o tym,
by twoje dziecko wyzdrowiało.
Ale ty też musisz tam być.
Więc jeśli to twoje dziecko, chciałbyś być blisko.
Więc onkolog stworzył dom rodzinny jako miejsce,
w którym rodziny mogą być razem.
Spójrz ilu ludzi.
Witam wszystkich.
To wyjątkowy dzień w domu rodzinnym, bo przyszedł ze mną Murad.
Miło cię widzieć. Cześć. Cześć!
Kenji, Liz Pruitt.
- Kto to? - Juliana.
Juliana. Jesteś bardzo ładna.
I Dominique Crenn.
Przynieśli jedzenie i pomagają dzieciom robić pizzę
z ulubionym pizzerem z San Francisco, Tonym Gemignanim,
prawdziwym mistrzem pizzy dla tych dzieciaków.
- Jak masz na imię? - Capri.
Capri, jak wyspa?
Tak.
- Kto lubi pizzę? - Ja!
Kto kocha pizzę?
- Dobra! - Capri!
Nauczę was podrzucać pizzę.
Zróbcie to porządnie i głośno. Dalej. Bardzo głośno.
Szybko obracacie na palcach.
Pokażę wam kilka sztuczek.
- Ponad ramieniem. - Spójrzcie!
Kto lubi dużą pizzę?
Ja lubię dużą.
W Kalifornii jest słonecznie. Stań pod tym.
Komu jest zimno? Dam ci kocyk.
To głupiutkie.
- Pięknie wyglądasz. - O Boże.
- Chcesz zrobić pizzę? - Tak!
Mam ser. Nie da się zrobić pizzy bez sera!
Potrzebujemy sera!
Potrzebujemy sera.
Dodając ser do pizzy, spróbujcie zakryć sos.
Dobra robota!
Kto lubi dodatkowy ser?
Ja lubię dodatkowy ser.
- Zabawny jesteś! - Tak?
- Tak. - To miłe.
Fajnie, bo możesz jeść, gotując.
Lubisz oliwki? Próbowałaś już?
Kto jest gotów? Gotowi? O rany.
- Co myślisz? Dobre. - Dobre.
Wybiera tylko najlepsze papryczki do swojej pizzy.
- Jak masz na imię? - Raja.
- Cześć, Raja. Miło cię poznać. - Widzisz, co ma na nogach?
Dobra, jeśli braknie prądu, ty rządzisz.
To jest Alexandra. Ona tu rządzi!
Tak!
Wiele naszych rodzin jest z miejsc oddalonych co najmniej 80 km.
Spędzają dzień w szpitalu,
a kiedy wracają ze szpitala, chcą usiąść i zastanowić się,
jak pójść na zakupy i zrobić kolację.
Zawsze uważałem, że jedzenie to dobry sposób,
by pokazać, że ci na kimś zależy.
Jedzenie tworzy rodzinę i społeczność,
a tutaj rozmawiamy o tym, jak się kochamy.
Niech Bóg wam błogosławi.
W rzeczy samej.
- Idzie pierwsza. - Brawo!
Dobra robota!
Nie sądziłaś, że będzie duża?
- Nie. - Tak bywa.
Tak.
Jak pizza?
Dobrze.
Mam spróbować Capri? Mogę spróbować?
- Nie. - Długo to trwa.
Powiedziała „nie”.
Właściwie tak.
Mam małe kawałki. Możesz wziąć.
Mogę? Capri! Który kawałek mam wziąć?
Dziękuję. Jestem zaszczycony.
- Bardzo dobre połączenie. - Dzięki.
Chyba się na tym znasz.
Może sprzedasz przepis Tony’emu.
Ciasto czekoladowe. Komu ciasta?
Podziękujmy wszystkim szefom kuchni.
Brawa dla domu rodzinnego!
Historia San Francisco po trzęsieniu ziemi podsumowuje to,
co najlepsze w tym mieście.
Jest tyle rzeczy, które kocham.
Uwielbiam tę nadzieję.
Uwielbiam historię imigrantów.
Uwielbiam to, że wszystko,
bez względu na to, jak straszne się wydaje,
wszystko może się odrodzić.
Mówię tylko, że jest nadzieja.
San Francisco.
Piękna opowieść.
Więc zasiądź z nim do stołu
Jeśli masz chęć zjeść coś pospołu
Poczuj, jak dzielony chleb
Obcych w przyjaciół zmienia wnet
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
- O jedno tylko prosi w zamian - Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś Ktoś nakarmić Phila?
Proszę, niech ktoś Ktoś nakarmi Phila
Nakarmi Phila w mig
Napisy: Liliana Reguła