NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Mutlu ve aç bir adam
Dolaşıyor dere tepe demeden
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz, tavuk, kuzu sanatını
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip
Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Ve sizinle ağlayacak
Karşılığında istediği tek bir şey var
Birileri doyursun, birileri doyursun
Birileri Birileri doyurur mu Phil'i?
Birileri doyursun onu hemen
Rio'da, Rio de Janeiro'dayım.
Deniz kenarı Rio. Bialystock ve Leo.
The Producers'a gönderme yaptım.
Rio de Janeiro'yu ilk böyle duydum. Neyi biliyorum?
Sadece müziği biliyorum.
Sıcak olacağını biliyordum, sıcak olacak derken hiç şakaları yokmuş.
Brezilya hem yüz ölçümü hem de nüfus olarak
Latin Amerika'nın en büyük ülkesi.
Nüfusu 200 milyondan fazla ve Rio buranın en büyük ikinci şehri.
Buraya benzeyen bir yer hiç görmedim.
Yukarı uzanan dağlar var,
gerçekten çok güzel şekilli dağlar var.
Birinin tepesinde bu beyefendinin ünlü heykeli var.
Sonra vadiler, dalgalanmalar falan var ve şehir nerede mi?
Hepsi orada.
Göz alıcı!
Buraya "muhteşem şehir" diyorlar.
Sebebi de belli.
Ter önleyicimi kapıp şehre iniyorum.
-Selam. -Merhaba.
-Nasılsın? -İyiyim, sağ ol. Sen?
Çok iyiyim. Ne güzel bir pazar.
-Harika, değil mi? -İsmi ne?
-Burası Praça Nossa Senhora da Paz. -Söylemesi sana kolay.
Tom LeMesurier dünyayı gezen bir İngiliz,
bir kızla tanışınca Rio'ya yerleşmiş.
Kimi sıcağı sever. Sanırım o da seviyor.
Tom şehirde yemek turları düzenliyor, yani emin ellerdeyim.
Gezime en sevdiğim şeylerden biriyle başlıyorum,
tüm meyveleri tadarak.
Tropik bir bölgedeyken meyve her şey demektir.
Evet.
Ne yaptığını biliyor.
Vahşi bir cinayet gibi.
Bunu dene. Bu, çarkıfelek meyveleri maracujá.
Ekşidir. Hazır ol.
İşte bu, çok güzel.
Sakinleştirmek için çocuklara verilir.
-Harika, artık sakinim. -Evet.
Şuna bakıyorum.
Bunlar harikadır.
-Bu ne? -Bu, kısıtlı dönemde çıkar.
Carlotinha adında minik bir mangodur.
Sadece bir, iki ay bulunur.
Tadına bak. Oldukça keskindir.
-Vay anasını. -Müthiş, değil mi?
-Sen denedin mi? -Hayır.
Bunu denemelisiniz. Sen denemelisin.
Bu, mangoların mangosu. İsmini tekrar söyle.
Manga carlotinha.
-Carlotinha. -Harika.
Bu ismi kafanıza kazıyın.
Ceplerime doldurup sınırı öyle geçeceğim.
Şuna bak. Ejderha meyvesi.
Isırmadan söylüyorum, dünyanın en hayal kırıklığı yaratan meyvesi.
Öyle, değil mi? Rengiyle çok şey vadediyor ama…
Çok güzel.
-Bunun çoğundan daha yoğun tadı var. -Biraz.
Papaya.
Vay canına.
Defalarca vay.
Evet.
Bu çok eğlenceli.
-İşimin bu olduğuna inanabiliyor musun? -Güzel iş.
-İşimin bu olduğuna inanabiliyor musun? -Hey!
-Güzel bir iş. -Evet, işlerimiz güzel. Güzel işlere.
Richard, herkese bundan al.
-Bunu istersin. -Olur.
-Tamam, devam edelim. -Gidelim.
-Obrigado. -Hoş geldin. Hep gel.
Hep gelirim.
İspanyolca ismi yuka olarak bildiğin
-köke hiç yabancı değilsindir. -Evet.
Küçükken buna manyok derdim ama hepsi aynı.
Kökten nişastayı çıkarırsan tapiyoka elde edersin.
Şimdi dev elekten geçirip ovalıyor.
-Çıktığında… -Toz gibi oluyor.
Isındıkça jöle kıvamını alıyor, yani pankek gibi oluyor.
-Oregano. -Evet.
Şimdi Brezilya'nın kuzeydoğusundan peynir, queijo de coalho.
O yapınca çok kolay görünüyor.
Evde yapınca mutfakta her yere sıçrıyor, batıyor.
Teşekkürler.
Obrigado.
Ne düşünüyorsun?
Çok güzel. Bayıldım.
Ama sonra durmadı. Şu pastel'e bak.
-Farklıları var. Hangisini seviyorsun? -Karidesli olan camarão'yı severim.
Ayrıca bir palmito yiyeceğim. Palmiye özüdür.
Obrigado.
Çok acı mı?
Evet, güzel. Çok değil. Olması gerektiği kadar.
-Güzel, değil mi? -Bununla yaşayabilirim.
Gelmek için bir sebep daha.
İçinde peynir var.
Yedim ama peynire ulaşamadım.
Dünyanın en güzel Hot Pocket'ı gibi.
İlk olarak Portekizli kâşifler 1502'nin yılbaşında görmüş,
körfezi farklı bir su ögesi sanıp buraya "Ocak Nehri" adını vermişler.
Portekizcesi de Rio de Janeiro.
500'ü aşkın yıl sonra
Avrupa etkisi burada hâlâ yoğun ama büyük Afrikalı ve yerli nüfusuyla
Brezilya kültürü çok güzel bir harman.
Tüm Brezilyalıların hemfikir olduğu bir şey de cachaça adlı millî içki.
Fermente şeker kamışı suyunun damıtılmasıyla yapılıyor.
Biraz denemek için Academia da Cachaça'ya gittik.
Bana rehberlik edecek Güzeller güzeli Jazmin ve Nanda'yla gittim
çünkü açıkçası içki konusunda bana ayak uydurabilecek
ve Portekizce önemli bir kelimeyi
öğretebilecek birilerini istedim.
Saúde.
-Saúde. -Saúde.
-Saúde Varanda. -Saúde.
Tanrı'm.
Çok güzel.
Burada Brezilya'nın dört bir yanından gelen 50 farklı cachaça çeşidi var.
-Bu çok güzel, değil mi? -Evet.
Sek cachaça'yı denediğimize göre…
-Daha çok içki. -Ne?
…Brezilya millî kokteylini denemezsek olmaz.
Caipirinha!
-Saúde. -Saúde.
-Saúde Varanda.
Richie.
Caipirinha'nın tarihini okudum.
Yüz yıl önce korkunç bir grip varmış.
Misket limonlarındaki C vitaminleri sayesinde ilaç gibiymiş.
Böyle dediler.
Bir de alkol var, her şeyi…
Her şeyi öldürür.
Bu restoran… Ne zaman açılmış, bilmiyorum.
-1985'te açılmış. Evet. -1985.
-Yapma ama. -O yıl doğdum.
-1985. -Niye gülüyorsun?
-Şuna bak. Evet. -Çok güzel.
Academia'ya gitmemizin tek sebebi cachaça değil.
Millî yemeklerinin bir türünü harika bir şekilde yaptıklarını duyduk,
feijoada, siyah fasulye ve doğranmış karalahanalı sığır
ve domuz yahnisi.
Üzerine de farofa adlı enfes, fırınlanmış un karışımı koyuluyor.
Portakal dilimleriyle yiyorlar.
Tamam, muhtemelen önce pirinç yeniyordur.
-Evet. -Taban yapıyorsun.
-Evet. -Tamam, sizi izleyeyim.
Tamam, şimdi de…
-Keşke manikür yaptırsaydım. -Aynen, keşke.
Fasulyeleri koyuyor. Biraz et ver.
Şeyi sevmem…
O ne?
O neydi öyle?
Boruya çarptık galiba.
Aman Tanrı'm!
Al Nanda.
Nanda.
-Tamam. -Üzerini kapat.
Daha iyi hissedersin.
Bana da bir parça verebilirsin çünkü sosise bayılırım.
-Sana biraz şey vereyim… -Evet, böyle.
Yanında meyve yemeyi severim. Hepsini severim.
Evet.
-Bakın nasıl yiyorum. -Tamam.
Evet, harika.
Rio'daki hayatınızı merak ediyorum. Rio'da doğdun.
-Sen Rio'da doğmadın. -Hayır, Buenos Aires.
-Orası da güzel. -Orası da çok güzel.
-Hiç birlikte çalıştınız mı? -Hep birlikteyiz.
-Nanda olmadan yaşayamam. -Çok hoş.
En sevdiğim çalışma arkadaşım.
Çok tatlısın. O senin için böyle demedi ama olsun.
-Beni bırakıyor ama olsun. -Öyle demen güzel.
Çocuklar.
-Milenyum kuşağı. -Değil mi?
Bayıldım.
-Acı. -Evet.
Çok, çok mu acı?
Evet.
-Gaipten ses. -Evet.
-İster misin? -Evet.
-Aman Tanrı'm. -Aman Tanrı'm.
Ye.
-Kes şunu. -Nanda'yı öldüreceksin.
Hepinizle tanıştığıma memnun oldum.
Memnun oldum.
Bu lokmadan sonra öleceğim.
Harika, şu an gözüm feijoada arıyor.
Memleketime gidersem, LA veya New York'a gittiğimde
feijoada kimde var diye arayacağım.
İstiyorum.
Sana bir tane daha söyleyelim.
-Ne? -Caipirinha.
Hayır yoksa yürüyerek trafiğe dalarım.
Turistlerin yapacağı ilk şeyin Kesme Şeker Dağı zirvesine
tırmanmak olduğunu tahmin ediyorum.
Dağ, kesme şeker torbalarının şekline benzediği için
bu ismi almış.
Ve dağın zirvesine çıkmak için
bu teleferiği yüz yıl önce nasıl inşa ettikleri…
Çok güzel.
Yarı yolda bir dağda duruyorsunuz.
Hadi ama.
Bana mı öyle geliyor yoksa müthiş mi?
İnanılmaz bir manzara.
Bir de ölümü anımsatmak için akbabalar burada.
Ben Rio'nun en güzel manzarası bu derim.
Düzeltme, en güzel ikinci manzarası.
Teleferik yolculuğu daha bitmedi.
Kesme Şeker Dağı'na yolculuğumuz yaklaşık üç dakika sürecek.
Copacabana Plajı'nı görebiliyorsunuz.
-Değil mi? Orası mı? -Evet, orası Copacabana Plajı.
Bir şeyler biliyorum!
Yolun kalanını gittiğinizde manzara yüzde bin değişiyor.
Bu kadar şahane, göz alıcı bir manzara görmemiştim.
Hepimiz, sadece ben değil,
bitkin düşmüş tüm kamera ekibi bayıldı.
Buraya gelin, teleferiğe binin, zirveye tırmanın.
Bir şeyler içebilirsiniz, caipirinha içebilirsiniz.
Enfestir.
Bu, hayatımın içkilerinden biri.
Bu içkiyi Rio'nun zirvesinde, gün batımında içmek…
Bunu yapın.
Biliyorsunuz, biraz gezdik.
Bu, hayatımda gördüğüm en güzel manzaralardan bir tanesi.
Brezilya'nın bir numarası seçilen restorana gidiyoruz. Adı Lasai.
Sadece Şef Rafa'yla değil, eşi Malena'yla yemek yiyebileceğim.
-Merhaba, hoş geldin. Memnun oldum. -Selam.
Ve onunla…
Bu, ilk oğlum Benny.
-Benny! -Evet.
Benny diye bir oğlum var.
Merhaba Benny.
Benny restoranlara alışkın mı?
Evet, burada bol vakit geçiriyor.
-Maskot o. -Asılnda patron o.
Bu köpeği kim istemez?
Rafa, Brezilya'da doğup büyümüş, Melena, Teksas doğumlu bir Meksikalı.
Aşçılık okulunda tanışmışlar.
-Aynı sınıftaydık. -Çok güzel.
Bir süre New York'ta kaldık.
O restoranın ön kısmıyla ilgilendi, ben mutfakla.
İspanya'nın Bask bölgesinde çalışmışlar,
restoranın ismi Lasai de buradan geliyor.
Bask dilinde "huzurlu" demek
ve bence bu çift beni baştan epey lasai hissettirmeye çalışıyor.
Caipirinha'yla başla.
-Şerefe. -Şerefe. Brezilya'daki ilk anına.
Harika vakit geçiriyorum.
-Daha da güzel vakit geçiriyorum. -Güzel.
-Gerçekten güzel. -Evet.
Farklı tatta caipirinha'ları var. Değil mi?
Çarkıfelek meyvelisini içtim. Misket limonlu içtim.
Başka bir şey de içtim.
Caipirinha'nin sorunu bu.
Caipirinha'de ne olduğunu unutuyorsun.
Buz, cachaça ve birazcık şeker.
-Bu da tattığın meyve. -Bunu pazarda gördüm.
Evet, şu an bu meyvenin mevsimi.
-Gerçekten güzel. -Şeftaliye benziyor.
-Temel olarak burada yapacağımız şey… -Evet.
Burada domuz göbeği var.
Birkaç tanesini alıp ye.
Jamón gibi.
Yemeye devam et, olur mu?
Söylemene gerek yok.
-Buradaki ne? -Çıtır tatlı patates.
Ve içi fıstık ezmesi kreması dolu.
Çin restoranlarındaki şans kurabiyeleri gibi
ama bizde içinde kâğıt yok.
Hayır, sizde daha iyisi var. Fıstık ezmesi var.
Babam dün burada yemek yedi.
Ona bir yemek verdik ve dedi ki
"Bu yemek niye menüde yok? Burada yediğim en güzel yemek bu.
Ama biz hiçbir yemeği menüde tutmayız. Her gün değiştiririz. Yani daima…
-Daima birilerini üzersin. -Daima.
Sıradaki yemeği daha denemedim
ama menüden çıkaracağı için şimdiden kızgınım.
Avokado. Burada da çok gelenekseldir,
bölgeden birkaç karides, ve peixinho adında küçük bir yaprak
ama bu yaprağın çevirisi "küçük balık". Tadı bana biraz balığı anımsatıyor.
-Değil mi? Evet. -Şahane.
İnsanlar "Nereden ilham alıyorsun?" der.
Şef olarak arkasına hep hikâye arıyorlar.
"Hayır, büyükannemin evindeki aromayı hissettim." diyorum.
Hep büyükanneler olur. Bu arada bazı büyükannelerin
mutfakta kötü olması gerek, değil mi?
"Büyükannem gibi yemek yaparım." Ya büyükannen berbatsa?
Kırmızı geliyor. İş ciddiye bindi. Şimdi ciddiyiz.
Tim-tim. Şerefe.
Öğle şu hâlime bakın.
Bu, domuz göbeği. Aslında en güzel yeri burasıdır.
Bu, yüzde yüz domuz kellesi.
Şarap yok, sebze yok. Soğan yok. Hiçbir şey yok.
Karamel gibi.
-Öyle. -Üzgünüm Benny.
Benny, bakma.
Dağılıveriyor.
Bu kırmızı pancarlar bahçemizin mahsulleri.
Teşekkürler.
Benny, ne kaçırdığını bilmiyorsun.
Yapma, bunu menüden çıkaracağını mı söylüyorsun?
Hep çıkarırız.
Bu! Millet, menüden çıkmadan bunu yemeye gelmelisiniz.
Bakın kim gelmiş.
Hadi bakalım.
Bakın, özel konuk geldi.
Emi, merhaba de Emi.
Merhaba de.
Merhaba Emi.
Genelde Portekizce ve İspanyolca konuşur
ama İngilizce merhaba ve güle güle demeyi öğrendi.
Merhaba.
Merhaba de.
Parmakların bugün nasıl? Lezizler mi? Amanın.
Chocolatè.
Emi.
Bana yedirebilirsin.
-Ben olsam alırım… Emi. -Emi.
Evet?
-İşte böyle, ye. -Evet.
Evet.
İşte böyle. Olay bu.
Bilek güreşiyle belirleyelim mi?
Evet, Rio'daki en ünlü yerlerden birine gideceğiz.
Burası Confeitaria Colombo.
1894'ten beri burada.
Burası büyük bir saray.
Burada bir sürü müthiş tuzlu yiyecek ve hamur işi bulabilirsiniz.
Rio'lu insanlara Carioca denir.
Tatlı ister misin?
Ve burası onlarla kaynaşmak için birebir.
-Tatlı ister misin? Neler… -Her şeyi.
-Her şeyi mi seversin? -Evet.
-Bunu sever misin? -O ne?
Bilmiyorum. Tepkine bir bakalım.
Güzel.
Teşekkürler.
Senden iyisi yok.
-Seni öpebilir miyim? -Evet.
Tamam.
Bay bay.
Burası süper bir yer.
Rio'dayken tropik bölgedesiniz ve bunu unutmanıza izin vermezler.
Şu parka bakın. Burası bir halk parkı.
Ama tropik yağmur ormanı içindesiniz.
Küçük bir mağara var. Ne olduğunu bilmiyordum, içeri girdim.
Akvaryummuş, pirana balıkları var.
Ve bu yoldan ilerlerken bir ses duyuyorsunuz.
Bir de
maymunlar var!
Richard, in oradan!
Şimdi Aconchego Carioca adlı bir yere gidiyorum.
Aconchego sıcak veya dostane demek.
Buluşacağım adama çok benziyor.
Bay Phil gelmiş.
-Memnun oldum dostum. -Memnun oldum. Nasılsın?
Guga Rocha burada çok ünlü biri. TV programı var. Müthiş bir şef.
Sen yemek kültürü araştırmacısısın, değil mi?
Evet, çocukluğumdan beri yemeğe âşığım.
Yemeklerin kökeni, nereden geldiklerini öğrenmek istemeye böyle başladım.
Yani Brezilya'nın müthiş bir yönü de…
-Hola. -Brezilya'nın müthiş yanı bu.
Evet.
Klasiklerden yaptıkları tarz, yeni şeyleri
bana tanıttı, mesela feijoada topları.
Evet, feijoada topları var.
Belki de doktora görünmeliler.
Bu millî yemeğimizin bolinho olmuş hâli.
-Evet. -Bolinho mantı gibidir.
Yani top şekline getirilen yahni.
Top şekline, evet.
Şerefe.
Evet, leziz.
Brezilya mutfağı, buranın halkı kadar çeşitli.
Köle olarak getirilen Afrikalıların katkıları
mutfağın her köşesinde görülebiliyor.
Afrikalılar kölelikten kaçınca
kabileler, direniş grupları hâlinde
-birleşmeye başladı. -Evet.
Hollanda, Fransa'dan insanlar ve yerli halk, Portekizlilere direndi.
-Evet. -Brezilya mutfağı burada başladı.
Çünkü ilk o an özgür insanlar ateşin başına oturup
"Tamam, şimdi ne yiyeceğiz?" dedi.
Ateşin başına oturup herkesin ortaya koyduğu şeyi yemek.
-Evet. -Kültür oluyor.
Bence Brezilya kültürü böyle başladı.
Aman Tanrı'm.
-Bum bum oldu şimdi. -Sevdim.
-Sana hazırlayabilir miyim? -Evet.
Tamam, şimdi… Bum.
-İşte cennet budur. -İçinde karides var. Sadece sos yok.
Brezilya'da karides sosuna karides koymazsan dayak yersin.
-İnsanlar "Ne?" der. -Teşekkürler.
Bu, manyok kökünden yapılır. Herkes manyok yer.
Ben manyok manyağıyım.
Manyok.
-Manyağı. -Manyağı.
Hep yaptığın bir şeyi yapabilir miyim?
Evet.
-Bu sana. -Ne?
Buraya gel Richard.
-Niye? -Şunu dene. Buraya gel lütfen.
Aman Tanrı'm.
Hola.
Guga'nın uzmanlığı memleketi Brezilya'nın kuzey yemekleri.
Mesela bu ızgara peynir, tuzlanmış et, soğan ve tıka basa yediğim
başka şeyler gibi.
Güzel mi? Mutluluk veren bir yemek.
Tanrı'm.
-Bu guava'lı domuz kaburga. -Evet.
Bu da angu pastel'i.
-Mısır unu gibi. -Evet.
Ve içinde peynir var.
Pekâlâ. Peynir daima güzeldir.
-Bu sos muhteşem. -Muhteşem.
-Düşünmeden sürüyorum. -Evet.
-Bununla muhteşem. -Evet, barbekü sosu gibi.
Meyvemsi. Brezilya'da yemeklere bolca meyve koymak huyumuzdur.
-Bir sürü meyveniz var. -Bir sürü.
-Ne yapacaksın? -Aman Tanrı'm.
Sıra tatlıda. Guga'nın dediğine göre
bu tatlı, klasik Brezilya tatlısı, peynir ve guava,
adı da Romeo ve Juliet.
Ama buradaki tek trajedi bunların bana zar zor yetmesi.
-Güzelmiş. -Evet.
Asla bunu söylemezdim.
-Çok sade. -Değil mi? Jöleli kızarmış peynir.
Guava jöleli.
Çünkü bu enfestir.
Keşke insanlar benim şu an yaptığımı yapsa,
-yani sana güvense. -Evet.
Daha önce hiç yemediğim bir şey yapan bir yerdeyiz.
Evet, yerel halka güvenin.
Menüye baksaydım en tanıdık gelen şeyi alırdım
-çünkü hayal kırıklığı istemiyorum. -Evet.
Ama insanlara şunu söylemek istiyorum, bilen biriyle gezin
ve bırakın arabayı o sürsün.
Ağzı açık bir yolcu olun.
-Penceredeki köpekler gibi. -Evet.
O benim işte.
Rio'ya gelip Favela'yı görmemek imkânsız.
Tepelere tırmanıp vadilere dökülen Favela
20. yüzyılın başlarında başka yerde yaşamayı karşılayamayan
Carioca'lar için merkezden uzak gecekondu mahallesi olarak başlamış.
Bu kalıcı mahalle günümüzde
şehrin nüfusunun çeyreğine ev sahipliği yapıyor.
Genelde yoksul bölgeler olsa da
şehri tanımlayan yaşam ve kültürle dolular.
Şef Flavia Quaresma'yla Na Minha Casa'ya gidip
Favela'larda yaşayan gençler için farklılık yaratan biriyle tanışacağım.
-Hola. -Selam.
Şef João Diamante, Favela'lardaki çocuklara mutfak sanatında
eğitim verip pratik kazandıran bir program yönetiyor.
Soyadı Diamante, Portekizcede elmas demek,
bu yüzden programın adına "Mutfaktaki Elmaslar" diyor.
Bu, João'nun eşi.
-Memnun oldum. -Ben de. Merhaba.
Nasıl tanıştılar?
-Çok küçük yaşta tanıştınız. -Evet.
Dans ederken. João dansta iyidir. Böyle başladı.
-Gerçekten mi? -Evet.
Burayı anlatın.
Başladığında şöyle baktı…
"Favela'larda yaşayanlara nasıl yardım edebilirim?"
Evet.
Doğru yolu seçmeleri için şans vermelerine.
-Evet. -Çünkü kendisi Favela'da doğdu,
bir sürü arkadaşı kötü yollara düştü,
bir sürü arkadaşı kötü şeyler,
-sosyal sorunlarımız yüzünden öldü. -Evet.
Ve yemek yapmaya başladığında şöyle dedi,
"Bu, bir sürü yaşamı değiştirebilir."
Onlara iyi insan olmayı öğretmek için.
-Evet. -Dünyayı, yapabileceklerini
göstermek için.
Bu insanlar programın bir parçası mı?
Programın parçası. Üçüncü ekipteydi,
artık yardımcı şef.
Bu genç adam?
O, öğrenci. Gastronomi öğrencisi.
-İsmin ne? -Priscilla.
Priscilla.
Vinicius.
Çıkan insanlarla çok gurur duyuyorsundur.
İstediği tek şey şu, "Öğrendiğin her şeyi paylaş."
-Evet. Başkalarına aktar. -"Kendine saklama."
-Paylaş. Evet. -Evet.
Benimle paylaştıkları bu çok hoş yemek gibi.
Yumurtalar mükemmel.
Bunu denemen lazım. Adı polvilho. Peynirlidir.
Evet.
-İçinde biraz peynir var. -Peynir var.
Harika.
Bu ne?
Brezilya krem peynirimiz.
Buna sürülür mü?
-Tabii, sürebilirsin. -Niye olmasın?
Mağazadan krem peynir alırsınız, eve götürüp
bırakırsınız da sulanır ya?
O sulanan kısım, güzel olan kısım, böyle yayılan kısım var ya?
Onun içinde bundan vardı.
Krem peynirleri işte bu. Evet.
Buna bayıldım. Bunu satın alabilir miyim?
Götürmek için mi?
Adı ne, mağazada bulayım.
Requeijão.
Yazsan iyi olur.
-Buna hiç sürdün mü? -Hayır, asla.
Hadi ama. Belki bir şey bulurum.
-Marasilhosa. -Rica ederim.
Mısır keki, goiabada.
Buna goiabada deriz.
-Gözleri böyle olunca bayılıyorum. -Güzel.
Çok taze ve hafif.
Dün gece biraz Hindistan cevizi sulu viski içtim.
Hayır.
-Dâhice. -Harika.
Güzel bir kokteyl.
Vücudunu da şeye hazırlıyor…
Viskiye.
Evet, sonra dans ediyorsun ve karınla tanışıyorsun.
Yemek işte bu yüzden çok önemli.
Evet, her zaman.
Ve onun için önemi çok büyük
çünkü uyuşturucu sorunundan dolayı bir sürü arkadaşını kaybetti.
Bu kadar güzel bir şey yaparak onları onurlandırıyorsun.
Bak, bu bana göre bir sanat çeşidi, tamam mı?
Çünkü duygularımızı böyle ifade ediyoruz.
Bilirsin işte, sevgimizi, hatta öfkemizi.
İster tablo ister heykel, ister güzel bir yumurta olsun.
Şey diyor… İngilizce nasıl söylesem bilmiyorum.
Elmasın olunca ve böyle yaptığında.
-Parlattığında. -Parlattığında.
Yani João, Rio de Janeiro civarı mutfaklardaki elmasları parlatıyor.
-Her yerde elmaslar var. -Evet.
Tek gereken bakmak.
Karnaval'ın başlangıcına denk geldik.
Bu devasa bir kutlama. Devasa derken
Copacabana Plajı'nda toplanmış yüz binlerce insandan bahsediyorum.
Böyle bir şey hiç görmemiştim.
Brezilya dünyadaki en büyük Katolik ülke.
Karnaval onların Mardi Gras'ı.
Paskalya perhizi öncesi parti dönemi.
BARIŞ
Çok eğlenceli ve çok sıcakkanlı.
İnsanları anlattım mı?
Tüm Brezilya'da göz zevkini bozan en büyük şey benim bence.
Bu yorgunluğu atmanın tek bir yolu var. Atıştırma vakti.
Bar Do David'e gidiyoruz.
Bu, David, bu da kızı Gabby,
bir sürü atıştırmalık yiyeceğim.
Bu kolay Carioca yaşam tarzını destekleyen şeylerden biri
boteco denilen bu müthiş barlar.
Bazen sokaklara dökülen rahat mekânlar.
Hem içki hem de müthiş yemekler bulabilirsiniz.
Bu işi çok ciddiye alıyorlar,
şehir genelinde boteco yarışmaları düzenliyorlar.
Bu mekân da galibiyete hiç de yabancı değil.
Çok güzel.
Bu deniz mahsulü salatası.
Deniz mahsulü salatası.
-Beyaz fasulyeli. -Evet.
-Birinciliği aldık. -Gerçekten mi?
Rio'daki yarışmada en güzel Brezilya yemeği olarak.
-Sevdin mi? -Bayıldım. Evet
Hadi bakalım.
-Bunda domuz eti var. -Evet.
-Sığır eti. -Evet.
-Ve… -Kurutulmuş sığır eti, peynir ve mısır.
Güzel!
-Öyle mi? -Evet, buradaki favori yemeğimdir.
Bunların hepsi ABD'de çok ünlü olur.
Öyle mi?
Evet çünkü insanlar hamburgere benzeyen her yemeğe bayılır.
Böyle, ellerinle yiyebileceğin her şey çok eğlencelidir.
Festival.
Sonra da kaburgalar.
-Tamam, büyüğü istiyorum. -Çok ama çok güzel.
-Güzel mi? -Jamón!
Evdeki biri, unutma.
Yavaş pişirilmiş domuz kaburgaları üzerine ananaslı salsa.
-Buraya gel. -Hadi, lütfen.
-Keyfine bak. -Teşekkürler.
-Cennet bu işte. Evet. -Cennet.
Cennet dediğin üzerin çıplakken sokakta dolaşıp
bu yemeği yemektir, değil mi?
-Evet. -Evet.
Rio halkı. Bedenleri konusunda biraz rahat.
-İsmin ne? -Felipe.
-Ne? -Felipe.
Benim adımı biliyor musun?
Felipe mi?
-Acıyı sever misin? -Evet.
Bolca verdim.
İyi görünüyorsun.
Adı Philip olanlar güçlüdür.
Copacabana, Ipanema, bu isimleri hepimiz duyduk,
bunlar Rio'nun kalbindeki ana plajların isimleri.
Buradaki herkes plajda yaşar ve bazılarımız buraya ölmeye gelir.
-Ayakta sörf. -Evet.
-Daha önce yaptın mı? -Hayır.
Böyle bir şapka herkese yakışmaz
ve ben kesinlikle herkesim.
Yapacağın ilk şey tahta üzerinde dengeni bulmaktır.
İki şeyim olmadan doğmuşum, denge ve popo.
Dengen buralarda olmalı.
Ortada. Bir, iki, üç, tamam mı?
-Tamam. -Tamam mı? Güzel. Kolay.
-Hadi. -Gerçekten mi? Tüm ders bu muydu?
Tamam, hoşça kalın arkadaşlar.
Dramatik müzik girer.
Tamam.
Dikkat et.
-Şu tarafa it. -Ne tarafa?
Bana bakın. Brezilyalı oldum.
Aman Tanrı'm. Aptal Richard.
Rio'ya hoş geldin.
Bir dahakine tekneye binerim.
Bunu nasıl aşarım bilmiyorum.
Durun, biliyorum.
Brunch.
Küçük bir prosciutto di Parma.
Prosciutto di Parma. Önemli nokta yağ katmanıdır.
Yağ katmanı.
Güzelce oluşuyor.
Palmiye ağacı özü, buna pupuña diyorlar.
Pupuña. Pupuña'yı "pu" diye tükürmeyin arkadaşlar.
Pupuña, evet.
Muzlu, Şili somonu.
-Bana güzel bir parça seçer misin? -Evet, tabii.
Benimle diğer büfelere de gelir misin?
Bak, çok güzel. Bal kovanı.
Provolone?
Obrigado.
İşte böyle.
Bar Do David'i hatırladınız mı? Bu sokakta güzel yemek cazibesi olmalı
çünkü Bar Do David'in hemen yanında
Cervantes adında çok ama çok ünlü ünlü bir sandviç dükkânı var.
Neden mi ünlü?
İşte bu yüzden.
Cervantes gece gelinecek bir yer.
Saatlerce içtikten sonra
bu doyurucu sandviçlerle yatışmak için buraya gelirler.
Ama tüm bunları es geçip doğruca doyurucu kısmına geçtim.
Yeni en yakın dostum Guga yine doğru yemekleri söylememe yardım ediyor.
Cervantes Spesiyali alacağız.
Portekizce anlamasam da bunu anladım.
"Menü ister misin?" "Gerek yok."
Ne kadar süredir buraya geliyorum? Hakaret bu.
Deli misin? Evet.
Cervantes Spesiyali alacağız. Pâté'yle filemilyon.
-Foie gras. -Foie gras.
Bu, foie gras değil, tavuk ciğeri ve ananas.
-İyi gidiyor. -Ondan eminim.
Yan barda ananaslı kaburga yedim, inanılmazdı.
-Yan barda mı? -Evet, tüm sokağı geziyorum.
Merhaba!
-Güzel peçetelere ihtiyacın olacak. -Güzel peçeteler. Şuna bakın millet.
Herkes görüyor mu?
Umarım görüyorsunuzdur çünkü çok kalmayacak.
-Bu, fena bir sandviç. -Evet.
Bazen kahvaltı olabilir çünkü şeye gidersen…
-Sağlıklı bir kahvaltı. -Gece gidersin
ve bazen Rio de Janeiro'da geceler sabah 9.00, 10.00 gibi biter.
-Cidden mi? -Buraya gelirsin,
sandviç yiyip eve gider ve öğlen uyursun.
-Tamam, işe gitmiyorsan sanırım. -Evet, cumartesi gibi.
Belki pazartesileri. Yok, pazartesileri olmaz.
-Acı biber kullanmalısın. -Acı biber.
Dostum, bu çok oldu.
-Çok mu? -Evet.
-Richard. -Biliyorum, birlikte yeriz.
Lütfen, tamam.
Yiyoruz.
Aman Tanrı'm.
Lütfen ölme. Yanımda ölme.
-Beyaz kum… -Çok güzel.
Bir sandviçte ananas.
Merhabalar.
Merhaba.
Rio de Janeiro'dayım, açıkçası
dünya üzerinde gördüğüm en göz alıcı yerlerden bir tanesi.
Fotoğrafları gördüm, çok güzeller.
Güzel değil mi?
Dağlar ve deniz. Yani başka ne olabilir ki?
Başka ne olabilir? Mottoları bu olmalı.
"Rio de Janeiro, başka ne isteyebilirsin ki?"
Şu an yiyebileceğim bir şey.
Bakın, şey getirdiler… Bu özel bir tatlı.
Brigadeiro, değil mi?
Portekizce "süper şekerleme topu" demek.
Çikolata mı?
İnanılmaz derecede yumuşak,
üzerinde küçük çikolata parçacıkları var.
Aman Tanrı'm, çok güzel.
Peynirli ekmek.
Peynirli ekmek mi?
Evet.
Monica, sana bir şey getiriyorum.
Hiç cachaça içtin mi?
İçki mi?
Karımın kalbine giden yolu bilirim. Bir şişeden geçer.
Ama bu var ya, vay anasını.
Gittiğimiz yerin adı The Academy of Cachaça.
-Senin cennetin. -En sevdiğim üniversite.
-Evet, en sevdiğin üniversite. -Neyden yapılıyor.
Şeker kamışı. Rom gibi ama rom'dan hafif.
İnan bana, Hawaiian Punch'mış gibi
bundan üç kadeh içebilirsin. Sonra da nalları dikersin.
Çünkü etkisi sonra geliyor,
gece gelen bir hırsız gibi insanı soyuyor.
Çok… Gerçekten hissediyorsun.
Bugün bize fıkran var mı?
Şeyli bir öyküm var.
Plaj fıkrası.
"Plaj fıkrası."
"Plaj fıkrası." Dosyası var.
"Bakalım, neredeydi? Rio de Janeiro. Orada plaj mı var?
Ne anlatacağımı biliyorum."
Bir anne çocuğuyla plajda oyun oynuyormuş.
Birden bire büyük bir dalga gelip…
…çocuğu alıp götürmüş ve şeymiş…
Anne çok korkup Tanrı'ya dua etmiş.
"Tanrı'm, lütfen. O benim tek oğlum.
Her gün dua ederim. Lütfen onu bana geri getir." demiş.
Birkaç dakika sonra dalga gelmiş.
Ve çocuk geri gelmiş.
Anne çok sevinmiş. "Teşekkürler Tanrı'm. Çok teşekkürler.
Ne söz verdiysem tutacağım.
Bu arada bir şey daha var.
Şapkası vardı."
Bu…
Hadi, güzel bir fıkra.
Öyle güzel vakit geçirmene çok sevindik. En sevdiğim kısım da dansındı.
Çok fena bir dansçıyımdır.
-Değil mi baba? -Öylesin.
Eh işte.
-Tamam, güle güle. -Güle güle arkadaşlar.
Gitmeden size bir sorum var.
Et sever misiniz?
Churrascaria'ya gittiniz mi?
Dev bir mangal gibidir.
Farklı et dilimleri şişlerde ateş ve kömürün üzerinde, genelde
sadece tuzla marine edilerek pişirilir. Kusursuz bir grup etkinliği
ve Rio'daki son yemeğim için harika bir şey.
-Nasılsın? -İyiyim.
Herkesi tekrar görmek güzel.
Küçük bir toplanma. Küçük bir veda. Herkes için seyirciyi selamlama.
-Selam, merhaba canım. -Seni görmek güzel.
Evet, kim aç?
-Biz. -Herkes!
Seni salata büfesiyle başlatıyorlar, yani kendini sağlıklı sanıyorsun.
Böyle bir et restoranında "Sebzeden kime ne?" diye düşünürüm.
İyi be, havuç.
Brokoli alırım, lanet olasıca.
Saúde.
-Şerefe! -Şerefe. Saúde!
Neye baktığımıza bakın.
-Dönüp… -Bunun hikâyesini biliyor musun?
Hikâyeyi biliyorum.
Küçük bir bardak altlığı, etin gelmesi için hazır olunca
yeşil tarafı görünecek şekilde çeviriyorsun.
Ve yeşil taraf dönük olduğu sürece size et getiriyorlar.
-Ben yeşile dönüyorum. -Evet, ben de.
-Yeşil! Başladık. -Herkes, hadi.
Bu, trafik lambalarından önce mi geldi, sonra mı?
Tabağımda bir sürü saçmalık var. Bir dakika. Bunu…
Tabağım aptal sebzelerle dolu.
Merhaba.
Bıçağınla dilimliyorsun veya maşayla alıyorsun.
Hayatın boyunca görebileceğin etten fazlası.
-Çok hızlı. -Tavuk! Tavuğa bayılırım.
-Emin misin? -Eminim.
-Çok fazla var. Hayır… -Hiç…
Ya seversem?
Hadi ama! Bir dakika bekle.
Çok güzel.
En iyi kısmına yer bırakmak istiyoruz. Gösterinin yıldızına.
Çok zeki olduğumu söyleyemem.
Peki.
Tomahawk bifteği. Seni sevdim.
Çok güzel.
-Bu, ünlü Brezilya dilimidir. -Picanha?
-Picanha. -Evet, tanıdık görünüyor.
Gerçekten hoş.
Obrigado.
Bana bakın millet.
Domuz kaburgası. Evet!
"Birileri Phil'i doyursun."
Birileri doyuruyor.
Evet, sürüyle et var, daha çok geliyor mu?
-Evet, daha çok geliyor. -Evet.
Böyle bir yemeği bitirdiğimde genelde
taksinin arkasında yatar böyle karnımı tutarım,
"Yarım saat önce bırakmalıydım." diye sızlanırım.
İşte bu, kuzu kolu. Hiç…
-Kuzu ama… Evet. -Senin istediğin değil.
-Evet, kuzu kafes. -Peki.
Bakın.
Evet, bu kadar yeter.
Kırmızıda geçtin.
Rio'da geçirdiğim zaman bana çok şey gösterdi
ama bir şey ön plana çıkıyor.
Manzarayı, atmosferi, buranın verdiği hisse…
…çok bayılsam da…
…öne çıkan yanı insanlar.
Her zaman insanlardır.
Ve sırf fiziksel güzelliklerinden değil,
ruhları ve gülümsemeleri
sayesinde.
Burada çok çabuk dost edindim.
Ve hayatın sırrı işte budur millet. Dost edinin.
-Yemeye devam. -Şerefe.
-Tamam. -Daima.
-Şerefe.
Dostlarla yemek yiyip içmeye.
-Yine mi? Baştan başlamalıyım… -Mutfakta başka ne var?
Gelin, oturun masasına
Eğer mutluysanız, açsanız, niyetiniz varsa
Ekmeği paylaşmanın
Bir yabancıyı Arkadaşınız yaptığını görmeye
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip
Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Ve sizinle ağlayacak
-Karşılığında istediği bir şey var -Birileri doyursun, birileri doyursun
Birileri Birileri doyurur mu Phil'i?
Birileri lütfen doyursun Birileri lütfen doyursun Phil'i
Birileri doyursun onu hemen
Alt yazı çevirmeni: Özgür Gencer