Dzień dobry!
W porządku?
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian Czy ktoś, czy ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
„PRAWDZIWE” ORLANDO
W młodości Richard i ja nie podróżowaliśmy.
Tkwiliśmy w Nowym Jorku.
Nie opuszczaliśmy przedmieść.
Aż w 1972 roku nasi rodzice wykupili wycieczkę na Florydę.
Na ich nieszczęście odkryliśmy, że od zaledwie roku
w Orlando działa Disney World.
Dręczyliśmy ich codziennie przez osiem miesięcy,
aż odpuścili i zgodzili się na dzień w Disney World.
Było naprawdę gorąco i tłoczno.
Staliśmy w kolejkach z plikiem biletów.
W pewnej chwili mama zapytała: „Podoba ci się?”.
Odpowiedziałem: „To najlepszy dzień w moim życiu”.
Jeśli sądzicie, że ten odcinek skupi się na najsłynniejszej atrakcji Orlando,
zastanówcie się jeszcze raz.
Chcę zmienić waszą opinię o tym mieście.
Orlando opiera się na rozrywce, ale to nie wszystko, co oferuje.
Słyszeliście o świetnych lokalach?
Ja nie, ale nie powinna ona zaskakiwać,
bo to miasto imigrantów z całego świata,
którzy sprowadzili tu swoją kulturę oraz kuchnię.
Pierwszy przystanek: kuchnia portorykańska w Crocante.
- Gwiazda! Cześć, Yamuel. - Cześć, Phil.
To szef Yamuel Bigio.
Miło cię gościć.
Podobno „crocante” oznacza coś chrupkiego.
Tak, to nasza specjalność.
Przyrządzamy wieprzowinę bez pośpiechu.
- To daje jej chrupkość. - Tak.
- Zaraz wracam. - Czekam.
Orlando zamieszkuje najwięcej Portorykańczyków poza Nowym Jorkiem,
więc lokal ma wielu stałych klientów. Na przykład Luisa.
Co lubisz najbardziej?
Nazwali to arañi-taco. Ze smażonym plantanem.
Jako bazą.
Tak. A to pulpo, czyli ośmiornica.
- Tworzą idealne połączenie. - Znasz się na rzeczy.
Naprawdę się cieszę. Rany!
Kiełbasa wieprzowa własnego wyrobu.
Żołądki wieprzowe, cuajo.
- Taco z ośmiornicą. - Specjał Luisa.
Chicharrón z pieca.
Portorykański cukierek.
Zapiekana skóra wieprzowa.
Idealnie chrupiąca.
Proszę.
Jadłeś to, Luis?
- To chicharrón. - Tak.
Czas na taco.
Próbuję, Luis.
Idealna, delikatna ośmiornica.
Porchetta.
Gotowy, Phil?
Nie jestem godzien.
Co za widok.
Spójrzcie tylko.
Spójrzcie i posłuchajcie.
Słyszycie to chrupnięcie?
To właśnie „crocante”.
To kolacja z pokazem, ale pokazem jest jedzenie.
- Jeszcze paruje. Świeżo z rusztu? - Tak.
Porchetta to danie włoskie, ale Yamuel dodaje jej karaibskiego sznytu
poprzez limonkę, oregano, kmin i kurkumę.
Ale się cieszę.
Rany!
Najlepsze mięso.
Boże, co ja…
Golonka jest chrupiąca i bardzo soczysta.
Jasne.
Nie wiem, co robić. Dalej jeść pierwsze?
Wtedy nie starczy miejsca na resztę.
Wieprzowe niebo. Wieprzowina dla każdego!
Smakuje?
Czasami brakuje słów.
Na szczęście Yamuel ma znajomych, którzy potrafią to wyrazić.
Viva Crocante!
Kilka miesięcy temu byłem w trasie, promując książkę.
W Orlando poznałem krytyczkę kulinarną Orlando Sentinel,
Amy Drew Thompson.
Obiecała oprowadzić mnie po najlepszych lokalach
i tak trafiliśmy do East End Market.
To będzie prawdziwa uczta.
To Matt Hinckley z Hinckley’s Fancy Meats.
- Macie tu wymyślne mięsa? - To nasza specjalność.
Jestem tu z powodu tej pani.
Jesteś ambasadorką dobrej woli Orlando.
Sprawia mi to dużą radość,
bo Orlando oferuje dużo więcej, niż ludzie sądzą.
Mamy wielu kreatywnych kucharzy.
- Tak. Jak ty. - Tak.
- Pasztet z kaczki, hot dog z antylopy. - Wszystko z lokalnych farm.
- Z Florydy? - Z Orlando.
Zamówiliśmy praktycznie wszystko i poszliśmy szukać stolika.
W porządku.
Przygotuję wam deskę wędlin oraz kilka kanapek.
Cieszę się. Rany!
Zaczniemy od małej przystawki.
Próbujemy?
Kanapka BLT z kaczką i jajkiem.
- No to jem. - Smacznego.
Proszę.
W ostatniej chwili.
To nie jest niedobre.
Ale to ujęłaś.
Matt zdobył wiele wyróżnień za swoje kanapki. W tym ode mnie.
Ode mnie również.
- Dzięki. - Idealna.
- Orlando! - Orlando.
Zaraz obok jest La Femme du Fromage.
To mistrzyni manchego.
- Cześć. - Jak leci?
- Phil, cześć. - Tonda. Miło cię poznać.
- Miło tu być. - Witam.
- Twoje kanapki są słynne. - Są naprawdę dobre.
Rany!
To Truflowa Świnia. Dodajemy do niej masło truflowe.
Do tego Sottocenere al tartufo, pyszny, włoski ser truflowy,
i wędzony bekon.
Boże.
Genialna kanapka z grillowanym serem.
- Rany, panie! - Warto było się ubabrać.
- Tak? - Jasne!
Uwielbiam tę ekscytację ludzi, kiedy jedzą kanapkę. Właśnie!
Naprawdę genialna kanapka.
- Dzięki. - Naprawdę.
- Smacznego. - Idziemy.
Znajdziemy tu też lokale, w których można usiąść.
Np. Domu, sklep z makaronem, gdzie możemy przysiąść
i skosztować nowych przysmaków.
Rany.
Matt wrócił!
Pâté en croûte z królika.
Głowa wieprzowa z curry, pistacjami i śliwkami.
- Zjem wszystko, jeśli pozwolisz. - Zostaw miejsce na kurczaka.
- Oczywiście. - Już idzie.
Rany!
Kanapka z kurczakiem i cytryną konserwową.
Jadłam tę kanapkę. Zaraz poczujesz cytrynę.
Pyszna.
Matt, twoje zdrowie.
- Zdrowie. - Dzięki.
- Rządzisz. - Smacznego.
- Hej. - Tonda wróciła.
- Rany! - W porządku?
Musimy zrobić miejsce.
Wszyscy chcą dopilnować, bym nie zgłodniał.
Dla mnie to raj.
To ser niebieski Rogue River.
- Mogę? - Śmiało.
Chcesz pierwsza?
Smakuje jak serowa krówka.
Tak.
- Smakowało? - Tak.
- Tańczysz? - Tak, dziękuję.
- Proszę. - Przepyszne.
- Cieszę się. Smacznego. - Fantastyczne.
- Co za rajska parada. - Nie?
Przesyłka specjalna.
Właściciel i szef kuchni Domu, Sonny Nguyen,
i jego skrzydełka oraz ramen.
Nasz specjał, tonkotsu ramen, znany jako Richie Rich.
Dzisiaj czuję się jak on. Broń?
- Rany. - Smacznego.
Rany. Bulion jest ciężki. Niemal jak delikatny sos.
Prawda?
Sonny!
To japoński poziom. Najlepsza możliwa zupa.
Jest naprawdę wyjątkowa, bo przyrządzamy shoyu miso
z mięsem mielonym i czerwoną pastą miso.
Dużo się dzieje.
Jajko naszego pomysłu.
Chwila. Co z nim zrobiłeś?
Marynujemy je w sosie sojowym, ale z wierzchu przypalamy.
To równoważy słodycz i słoność.
- Mogę jeszcze jedno? - Jasne.
Ostatni przystanek: deser.
Znacie Gideon’s?
To lokal, który znają tu wszyscy.
Cześć, Steve.
A to szalony naukowiec, Steve Lewis.
Pieczenie mnie odstresowuje.
Żartuję, że mój tajny składnik to łzy.
To ciastko z kawałkami czekolady. Spróbujmy go.
- Dobrze. - Rany.
Każde ciasto waży ok. 200 gramów.
Przygotowanie ich zajmuje dobę.
- Właściwa reakcja. - Taniec radości.
Wygląda jak bomba cukrowa, ale tak nie jest.
Używam ciemnej czekolady, więc smak jest zrównoważony.
Moim celem jest pyszne ciastko, a nie wielki kęs cukru.
- To byłoby łatwe. - Jesteś stąd?
Ze Staten Island. Mieszkam tu od 20 lat.
Widziałem przemianę z sieciówek do lokalnych knajp.
Sam prowadzę lokalny biznes, a mam punkt w Disneyu.
Spełniasz amerykański sen.
Pamiętacie wycieczkę rodzinną z 1972 roku?
Błagaliśmy też rodziców o wycieczkę do Everglades.
Na miejscu zobaczyliśmy jednak tylko jednego ospałego aligatora.
To moje własne nagranie.
Nic więcej nie zobaczyliśmy. Nie było to zbyt ekscytujące.
Było upalnie i strasznie nudno.
Richard wparł na pomysł, by wysłać mnie tam z powrotem.
- Kapitanie. - Kapitan Cade.
- Cześć. - Pomogę ci.
Tym razem na łodzi z wiatrakiem, które znam z seriali.
Usiądź po prawej. Ostrożnie.
Zobaczymy aligatory?
Oby.
Tak. Oby.
Załóż słuchawki. Trochę posiedzimy.
Trzymać się czegoś?
Zapnij pasy.
Mam cię!
Nie musieliśmy płynąć daleko. Aligator czekał za zakrętem.
- Co? - Tak.
Serio?
Spójrz na prawo od samicy. Widać jej małe.
Samica jest dość spora.
Tylko ona chroni młode.
Nic nie słyszałem.
Nie jest prawdziwy.
Dobra, dziękujemy pani. Powodzenia!
Spójrz tam, prawdziwy wielkolud.
Patrzy na ciebie.
- Ma ponad trzy metry. - Rany!
Jeden z większych tutaj.
Byłby w stanie wskoczyć na łódź.
Tak, w ostatnim sezonie godowym wskakiwał na pokład.
Z ludźmi?
Tak. Po wszystkim musiałem czyścić siedzenia.
W porząsiu.
Park Everglades bywa przerażający,
ale jest też piękny.
Nie musicie stać w kolejce, by zobaczyć sztuczne aligatory.
Pół godziny drogi i zobaczycie prawdziwe.
Czas na lody.
Ale nie takie zwykłe.
To lody po filipińsku.
- To najlepsze lody. - Tak.
Zjemy je w lokalu Sampaguita Marie Mercado i Mo Hassana.
Cześć!
Jest ze mną Anna Eskamani, reprezentantka tego okręgu.
- Mówiłem, że wrócę. - Dzięki.
Odkryłem lokal podczas ostatniej wizyty.
Wszystko jest genialne.
Mają tu desery, jakich nigdy nie jadłem.
Stąd tu tyle ludzi. Cześć!
Zaczniemy od kremu z guawy.
- Pyszne. - Toffi z sosem sojowym.
Ostatnio to popróbowałem.
Bazą do buko pandan jest kokos.
- Kokos? - „Buko” to młody kokos.
Dodaliśmy wiórki kokosowe i pandan.
Dobre, nie?
Lody Sampaguita, czyli jaśminowe. Jak nazwa lokalu.
Mama zawsze przyrządzała mi galaretkę mleczną z liczi.
To smak na jej cześć.
To mój list miłosny do Filipin i hołd dla dziedzictwa rodziców
oraz ich historii poprzez to, na czym się znam, czyli lody.
Nie ma lepszej reklamy dla Filipin niż coś tak pysznego.
Mamy też wegańskie halo-halo, narodowy deser Filipin.
Biorę.
- Nie próbowałam. - Musisz.
- No proszę. - Halo-halo.
Tak. To oznacza „mieszanka”.
Wiedziałem, że musimy nagrać tu odcinek,
bo to jeden z najlepszych deserów świata.
- To prawda. - Tak.
- Nie jadłaś tego? - Nie. Jest pyszne.
Zostaniemy, póki nie zjesz wszystkiego.
Dla Anny Sampaguita to nie tylko deser,
ale i dowód, że Orlando przestaje być miastem przemysłowym
i zyskuje własny charakter.
Maria to wspaniały przykład młodej osoby,
która dołączyła do naszej społeczności.
Orlando zawsze było społecznością imigrancką.
Miastem ciężko pracujących obywateli,
którzy działają dla przyszłych pokoleń.
Oczywiście. Disney Park sprowadził tu imigrantów.
To część historii miasta, ale nie cała.
- To ludzie są najważniejsi. - Tak.
Jesteśmy młodym, wciąż plastycznym miastem.
Kształtujemy historię i przyszłość Orlando.
Dzięki ci za to.
Jesteś bystra i radosna. Czemu wybrałaś politykę?
Przy lokalnej polityce trzeba być pozytywnym.
Inaczej napychałabym się lodami i płakała gdzieś w kącie.
Bohaterowie są wszędzie.
Dziś poznacie Brandona Wolfa,
ocalałego ze strzelaniny w klubie nocnym w Orlando,
jednej z większych tragedii w historii USA.
Po wszystkim został aktywistą.
Walczy nie tylko o prawa osób LGBTQ,
ale i o bezpieczeństwo związane z bronią.
Ludzie czują, że system jest przeciw nim,
a jeden głos niczego nie zmieni,
ale nie mogę siedzieć biernie.
Dzisiaj zjemy śniadanie w genialnym lokalu Seven Bites.
Dziękuję.
Co za raj.
- To prawdziwy raj. - Witamy.
To Trina Gregory-Propst.
Genialna kucharka i cukierniczka. Jej desery są niesamowite.
Porcje są olbrzymie.
- Zacznijmy od tego. - Dobrze.
Zaraz podam coś do jedzenia.
Jasne, to będzie za mało.
To ulubione miejsce Brandona,
który przeniósł się tu, by pracować w Disney World.
Trudno jest prowadzić organizację Equality Florida?
To trudny okres na walkę o równość.
- Tak. - Taka prawda.
Floryda jest pełna pięknych i dobrych ludzi.
Lokalna polityka stała się dość trudna i żenująca.
Wierzyłem w lepszy świat
i zacząłem od stawienia wyzwania politykom,
którzy nie robili nic, by zaradzić naszym problemom.
Rozumiem. Wcześniej byłeś aktywistą?
Nie.
W klubie straciłem najlepszych przyjaciół.
Bałem się, że świat nigdy ich nie pozna.
Zostaliby nazwiskami na ścianie zapamiętanymi przez pryzmat strzelaniny.
Marco Rubio ubiegał się o reelekcję
i byłem wściekły, że wykorzystywał strzelaninę,
by zyskać poparcie w wyborach do Senatu.
Wysłałem wiadomość do jego przeciwnika:
„Oto moja historia. Jak mogę pomóc?”.
Przyznasz, że nie musi dojść do tragedii, by wykonać ten pierwszy krok.
Tak, nie trzeba czekać.
Warto chodzić na spotkania samorządu.
Można startować w wyborach.
Wspólne posiłki to też walka.
Ciężko nienawidzić kogoś, z kim dzieli się posiłek.
Warto spróbować.
Rany.
- Wszystko dla was. - Dobrze.
To nasz popisowy kurczak.
Biszkopt z bekonem, jajko sadzone
i do tego mac & cheese z pięcioma rodzajami sera.
- Mój Boże. Trafiłem do raju. - Tak.
Kanapka kubańska z południowym twistem.
Super.
Klasyczna kanapka Sloppy Joe z wołowiną i bekonem.
- Minnie Pearl, gofr z kurczakiem. - Minnie Pearl!
I zapiekanka z kurczakiem.
To wszystko?
Tak.
- Super. - Próbujemy.
- Rany. - Pyszne.
Kurczak jest idealnie chrupki,
a słodycz syropu łączy się z wytrawnością sosu.
Syte śniadanie.
Sami robimy ten syrop.
Cztery litry syropu klonowego, ponad dwa kilo masła.
Rozpuszczamy masło w syropie.
- I voilà, maślany syrop waniliowy. - Voilà, wezwijcie karetkę.
Trina, nie widzisz ironii w tym, że w lokalu o nazwie „Siedem kęsów”
porcje są tak olbrzymie, że siedem kęsów to za mało?
To prawda.
W 2006 r. przeszłam operację zmniejszania żołądka.
Musiałam zmienić nawyki żywieniowe na posiłki obejmujące siedem kęsów.
Dopisujemy do tego:
„Skoro masz tylko siedem kęsów, niech będą one niesamowite”.
Nawet dziewczynki zjadają wszystko. Dawaj.
Rzuciła ci wyzwanie.
Na razie, spodnie.
Jako członkini społeczności LGBTQ
Trina z dumą uznaje swój lokal
za bezpieczne miejsce dla każdego, kto czuje się niepewnie.
Orlando to bezpieczne miejsce?
Przed strzelaniną miasto było naprawdę inkluzywne,
choć nie obnosiło się z tym.
12 czerwca 2016 r. ulice zalały tłumy.
Wszystko pokryły barwy tęczy.
Burmistrz wspiera dzieci trans i wywiesza tęczową flagę.
Co zrobić, by to takie osoby decydowały o naszym otoczeniu,
a nie czyny gubernatora, który celuje w prezydenturę?
Ty celuj w prezydenturę.
Jako mały chłopiec chciałem być astronautą.
Dorastałem w latach 60.,
gdy wystrzeliwaliśmy ludzi w kosmos i chodziliśmy po księżycu.
Potężna maszyna kosmiczna wystartowała.
Człowiek nigdy nie był dalej od Ziemi.
W 1969 roku.
Dziś spotkam się z astronautą w Centrum Kosmicznym im. Kennedy’ego.
Kapitanie.
To kapitan Winston Scott.
To zaszczyt pana poznać.
Wzajemnie. Witamy w Centrum Kosmicznym.
Ta wizyta to dla mnie coś niesamowitego.
To pana dawni znajomi, prawda?
Owszem, niektórzy.
To Ogród Rakiet. Jak pewnie widzisz, to zabytki.
Z czasów programu Mercury.
Mercury, Apollo.
- Apollo 7. - Tak.
Oglądałem start.
Nie mogę wyjść z podziwu dla ich rozmiarów.
To wyłącznie paliwo i rakieta.
Bez tego misje by się nie udały.
Prawie dwa miliony litrów paliwa rakietowego
zapewniały 340 tysięcy kilogramów ciągu.
Opuszczając wieżę, mknęły już 160 km/h.
Najlepszy moment kariery?
Pierwszy spacer kosmiczny.
Założyłem strój, wyszedłem na zewnątrz
i poleciałem do zatoki ładunkowej.
Uświadomiłem sobie, jak wysoko jesteśmy
i jak szybko lecimy, 28 000 km/h.
Piękna przygoda.
Miałem wielkie szczęście, by to przeżyć.
Jest pan bohaterem. Dziękuję.
- Miło było poznać. Dzięki. - Kapitanie!
ŁAZIK MARSJAŃSKI
Idioci też mogą potrenować do misji kosmicznych.
Uważajcie, lecę na Marsa!
To nie sprzęt tylko dla odwiedzających, prawda?
- Używają go astronauci. - Tak.
- I chcesz, bym tam wszedł? - Oczywiście.
Przypomina kolejkę.
Będzie trochę jak na ostrej kolejce górskiej.
Ostrej?
A to geniusze, którzy kontrolują sytuację.
Lecimy!
- Wystartowaliśmy. - Hej.
Wchodzimy do atmosfery.
- Co za widok. - Fajny.
- Wylądowaliśmy. - Jasne.
Teraz kolej na ciebie.
Wciśnij.
I jak?
Dobrze ci idzie.
Odbieram współrzędne. 120 na osi X
i 322 na osi Y.
Generuj punkt.
Boże.
Trzymasz się, Philip?
Zafajdam wam fotele.
Teraz spróbujemy…
Boże!
Rany.
- Mam lekkie mdłości. - W lewo.
Utknęliśmy.
Zamieszkamy tu.
Teraz udamy się do dzielnicy zwanej Małym Sajgonem.
Odwiedzę targ wraz z Rickym Lee.
To bloger kulinarny i syn imigrantów z Wietnamu,
którzy uciekli łodzią po wojnie wietnamskiej.
W 1975 r., po upadku Sajgonu,
kraj opuściły tysiące Wietnamczyków.
Niektórzy osiedli w Orlando
i otworzyli firmy jak Tien Hung z wietnamskimi smakami.
- Jak duża to populacja? - Ostatnio wyszło 50 000 osób.
Mamy bardzo dużo wietnamskich firm, restauracji i ryneczków.
Ludzie przychodzą tam zjeść i zakupić wietnamskie produkty.
Tak.
To banh mi to podobno jedna z lepszych kanapek Florydy.
Zgadzam się.
- Jestem fanem banh mi. - Dzisiaj na pewno.
- Świeże i gorące. - Kawa po wietnamsku.
Zdrowie.
Trochę jak szejk kawowy. Pyszne.
- Na pół, nie? - Tak.
Ale świeża. Spójrz.
Taki widok cieszy oko.
Kolendra, marchew, cebula, majonez, wieprzowina.
- Cudo. - Francuskie masło i bułka.
Francuskie masło.
Delikatna i maślana.
- Jako znajomi musimy się podzielić. - Jasne.
Cudowna.
- Chrupanie to niemal interakcja. - Tak.
Bagietka z nami rozmawia.
Co dziś zrobimy?
Będziemy kompetentni.
Spróbujemy każdego z czterech smaków,
by określić, które nam smakują, a które nie,
i nauczymy się opisywać je klientom.
Ta wspaniała organizacja z Orlando uczy dzieci przedsiębiorczości.
Ich produkt to miód z własnej pasieki, który sprzedają na lokalnym targu.
Black Bee Honey.
Oto jego dyrektorka programowa, Alexis Hicks.
Weźcie trochę do ust i pozwólcie, by się rozlał.
Musicie wyczuć jego profil smakowy.
KOŁO SMAKÓW
Dziś testują miody, by poznać swój produkt.
I pozwolili mi dołączyć.
Trafiłem na dobry dzień.
- I jak? - Smakuje mi.
Ziołowy i kwiatowy.
- Wolisz kwiat pomarańczy? - Trochę tak.
Zbierały miód?
Są w trakcie 11-tygodniowego kursu.
- Zakładałeś strój? - Tak.
- Też to robiłem w Irlandii. - Bałem się.
Ja też. Ale nie użądliły mnie.
- Mnie tak. - Przez strój?
Wleciała do środka.
Już bym nie przyszedł.
Czemu akurat miód?
Ta okolica jest pustynią żywieniową.
Nie mają dostępu do świeżych warzyw i owoców,
które zapylają pszczoły.
Uczą się prowadzić własne firmy.
Muszą napisać biznesplan, otrzymują certyfikat,
a potem mogą wrócić do nas, by nauczać innych uczniów.
- Dobry. - Owszem.
Kupiłem kilka sztuk. Wy też możecie.
Lub po prostu przekażcie darowiznę.
Kilka minut drogi od Orlando znajduje się Eatonville.
„Eat” oznacza „jeść”, ale nie to czyni je wyjątkowym.
To ważne miejsce dla historii Afroamerykanów,
w którym znajdziemy też pyszną kuchnię.
Dziś odwiedzimy kultowy lokal Kook’n with Kim.
- Marcel? - Zgadza się.
- Phil. - Miło mi.
- Wnuk Kim. - Tak.
Chcecie poznać Kim?
Jak się masz?
Miło cię poznać.
Przyrządzacie soul food z azjatyckimi wpływami.
- Tak, pochodzę z Tajlandii. - Dodajecie tajskich przypraw?
Tak, ale nie zdradzę swoich przepisów.
Nic mi nie mów.
- Pogadaj z tym gościem. - Dobra.
Dołączy do nas kongresmenka Wanda Randolph.
Wszędzie podąża za nią tłum jej wiernych fanów.
Miałaś food trucki, pracowałaś w lokalach,
aż otworzyłaś swój. Widzę dlaczego.
Tak. Dlaczego?
- To moja córka. - Cześć.
Co słychać?
Wspaniała rodzina. Pracujecie razem.
Poznałaś mojego brata?
Lubisz go?
- Kocham. - Tak?
Miło było poznać. Na razie.
No dobrze.
- Od czego zacząć? - Od pieczeni, jest boska.
Czasami ludzie dodają pełno chleba.
- Ta ma samo mięso. - Jasne.
Spróbuj, a się przekonasz.
Prawdziwe jedzenie. Tak.
Boże.
A teraz spróbuj batatów. Bez masła ani nabiału.
Same bat…
- Znasz się na rzeczy. - Mówiłam.
To miejsce jest wspaniałe.
Sophina, przynieś nam skrzydełka indycze z sosem.
Wyjdzie stąd w opłakanym stanie.
To nic się nie zmieni.
Śmiało, kochany.
- Wsuwaj. - Tak.
Nie potrzebuję noża.
- Tak. - Odchodzi.
Boże. Zepsułaś mi Święto Dziękczynienia.
Tak.
Opowiedz o tym miejscu.
To historyczne miasto.
Tak.
To najstarsze afroamerykańskie miasto
w Stanach Zjednoczonych.
- Z 1887 roku. - Tak.
Założyli je wyzwoleni niewolnicy,
którzy szukali tu lepszego miejsca do życia.
Mieszkamy tutaj z dumą.
Wszyscy znają panią Kim.
W niedzielę nie ma wolnych miejsc.
Do 10.30 trzeba stanąć w kolejce,
która wychodzi aż na chodnik.
- Na szczęście jest środa. - Tak.
Opowiedz o sobie.
- Pochodzę z Tajlandii. - Tak.
Mój ojciec był czarny, a moja mama była Tajlandką.
Mój był mąż był pilotem wojskowym. Przyjechałam tu z nim.
Pracowałam w szpitalach i domach opieki.
Pewnego dnia postanowiłam, że chcę otworzyć lokal.
Modliłam się o to. Nieustannie.
Zajęło to 30 lat.
Wiele przeżyłam.
Wiesz co? Zasłużyłaś na to.
Tak.
Naprawdę zasłużyłaś. Jesteś świadectwem ciężkiej pracy.
- Tak. - Wytrwałości.
- Tak. Dałam radę. - Dowiodłaś tego.
- Trzymaj tę rękę. - Tak.
Trzymaj, póki Bóg nie pozwoli ci puścić.
A jak będę chciał indyka?
Damy sobie radę, kochany.
Somebody Feed Phil.
Oto Pete Holmes.
Rzadko się spotykamy.
Widzieliśmy się z okazji Vancouver Comedy Festival.
Było naprawdę świetnie. Zjedliśmy świetną chińszczyznę.
- Tak. - Od razu zgłodniałem.
Dostałem bajgla z sielawą.
Uwielbiam żydowskie jedzenie.
- Musisz jeść przed kamerami? - Powiedzmy, że tak.
Przykro mi. Na tym polega program.
Wiesz, że jestem w Orlando?
Super. Mieszkańcy są świetni.
Wolałbym, byś coś jadł. Masz coś?
Małą filiżankę espresso.
Słodko. Wyglądasz jak olbrzym.
Jak w Seinfeldzie.
Udaję, że mydło w hotelu jest zwykłe, a moje mięśnie są wielkie.
Niezłe.
Kroniki Seinfelda pokazały, że tanie żarty nie są złe.
Zawsze znajdzie się miejsce na coś nieco głupiego.
- Jestem na to dowodem. - Wiem!
Masz w planach program komediowy?
Tak, będzie na Netfliksie. Nazywa się I’m Not for Everyone.
I’m Not for Everyone. Uwielbiam cię!
- Ja ciebie też. - Przejdźmy do sedna.
- Tak. - Żart dla Maksa.
W tym tygodniu opowiesz go ty.
Dwaj myśliwi poszli do lasu na polowanie
i natknęli się na wielką dziurę w ziemi.
Podnieśli wielki kamień, wrzucili go do środka
i zaczęli nasłuchiwać.
Po dziesięciu sekundach w końcu uderzył o dno.
Nagle usłyszeli coś za sobą głośny świst.
Koza przebiegła obok,
powaliła ich i wskoczyła do dziury.
Zaczęła spadać…
i uderzyła o dno.
Zaczęli się dziwić, co tu się stało.
Po chwili przyszedł rolnik i spytał: „Była tu moja koza?”.
Odparli: „Nie wiem. Jak wyglądała?”.
Rolnik na to:
„Musi tu gdzieś być. Przywiązałem ją do kamienia”.
Genialne. Do zobaczenia, Pete.
- Dzięki, pa. - Pa, kolego.
Czas pożegnać się z nowymi znajomymi.
Chciałem, byśmy zjedli coś pysznego, więc udaliśmy się do Capy,
restauracji Malyny Si nagrodzonej gwiazdką Michelin.
Yamuel z Crocante.
Pięknie wyglądasz.
Miło cię widzieć.
Znajomi z East End Market: Tonda, Matt i Sonny z Domu.
Podaj.
Są też Marie i Mo z mojej ulubionej lodziarni.
Oczywiście są też Ricky Lee oraz Amy Drew Thompson.
Trochę zaszalałem, ale nie zawiodłem się.
Wspaniałe tapasy, pyszny stek.
Wygląda świetnie.
Dwa rodzaje paelli.
Tradycyjna paella
z szafranem, królikiem, kurczakiem, bobem i zieloną fasolką.
- I druga, z owocami morza. - Dzięki.
Pyszne, co? Szafran jest…
- Cudowny. - Cudowny.
Prawda?
Dokładka.
Powinienem wiedzieć coś jeszcze na temat Orlando?
Scena kulinarna się rozwija.
Robi się coraz ciekawsza.
Cieszę się, że mogę być jej częścią.
Czuję dumę, że mogę tu z wami siedzieć.
Podróżując po świecie, oczekujemy, że będzie świetnie,
ale czasami najlepsze jest to, co nieoczekiwane.
Świat przybył do Orlando.
Nic dziwnego, że mamy tu tak różnorodną kuchnię.
Czas na stek.
- Macie drugą tacę? - Tak.
Świetnie. Jedzenie jest pyszne.
Znamy się na tyle, by podzielić się tą kością?
- Próbujemy. - Teraz jesteśmy rodziną.
Czego się nauczyłem?
Pokażcie rodzinom Disney World i Epcot.
Cieszcie się ty. Może spędzicie najlepszy dzień życia.
Ale dla mnie królestwo magii
czeka w prawdziwym świecie tuż obok.
Dzięki, Orlando.
Dziękuję za tą piękną niespodziankę.
Luis! Myślałem, że lubisz po prostu jeść.
Napisy: Krzysztof Zając