NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie łączyć.
Szef Bobas
Jestem szef, Szef Bobas, szef Szef, Szef Bobas, szef, szef
Patrz, jak bobas rośnie, jak się pnie
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Raz na wózku, raz pod wózkiem Wiesz, jak jest
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Na głowie mam kołyskę, dom
Weź zmień pieluchę Gdzie mój śliniak, ziom?
Jak nie zapłacisz To mnie nie przekonasz
- Kto rządzi tu? - No ja, Szef Bobas
Dzięki za podwózkę.
Moja historia? Długa i tragiczna. Widzisz... Tu wysiadasz?
Biuro Korporacji Bobas przejęła banda spiskowców
złożona z firmy Szczeniaczek, Pyga i Tama oraz, lepiej zakryj uszy,
konsultanta.
Wróg przejął nasze tutki!
Przenieśli bobasy, ga-ga wie gdzie.
Sam ledwo zwiałem... Przestań. I teraz nie mogę... Przestań!
Nie mogę ich nigdzie znaleźć!
Nie jestem maskotką!
Pomaganie bobasom to sens mojego życia, ale...
teraz moja dusza cierpi jak sernik przez rodzynki.
W sumie tobie też mogę pomóc.
Proszę...
Przysięgam, że umiem pomagać.
Pa, Elise! I sorki za kaczuszkę.
- Jak się czujesz? - Bywało lepiej.
- Gdzie reszta? - Chodź.
To wszyscy?
Tylko my pomyśleliśmy, żeby tu przyjść.
Monitory też przejęli. Już po nas.
Mój mózg nie zadziała bez braci. I brzusio boli.
Rozumiem, trojaczku, ale skoro niektórzy dotarli,
to przyjdzie też reszta i nie odpuścimy.
Jesteśmy Korporacją na razie pięcioosobową, ale wkrótce...
Ruszajmy i...
Wszystko gra?
Jasne. Jestem urodzonym przywódcą.
I dlatego kochani... Korporacjo... to my musimy...
Nie dam rady.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Pójdziesz do mnie? Pogadam z drzewnymi bobasami.
Też tak na nie mówiłem, a właściwa nazwa to „żołędzie”.
Miłej rozmowy!
Co jest?
Krótko mówiąc, rozbili Korporację i musisz pomóc bratu.
Jasne, to znaczy może, tylko że jutro...
Danny Petrosky wyjeżdża.
Tim chce z nim spędzić dzień, bo każda chwila jest cenna.
Każdy może paść ofiarą sabotażu, a ty ich w porę nie ostrzeżesz
i będziesz winny, bo zawiodłeś jako przywódca!
Albo wyjedzie przyjaciel.
- Poradzimy sobie. - Na pewno, bo...
Tak. Idź do kolegi.
Jutro pomogę, ale nie będę już potrzebny,
bo na pewno sobie poradzicie, pa!
Jutro może być za późno!
Nasz wróg zyska na sile, mając naszą siedzibę.
- I technologię! - Mogą zaraz uderzyć!
Co robimy?
Szefie!
Wyzwanie w pięć garniaków? Sofo-bowling? Tacosy z pizzą? Tak!
Wszystko, co chcieliśmy razem zrobić.
Mamy na to tylko dzień,
a zaczniemy od numeru jeden z listy...
czyli stworzenia hitu!
Zacznijmy od razu!
Mam już pierwszy dźwięk.
- Świetny! - A jakie będzie pierwsze słowo?
- Wiem! Brat. - Brat...
Dobra i co dalej?
Brat, rockuję z nim, rolluję z nim
A potem... Och, ale czad
- Co jest? - To same banały!
Brak muzy, brak słów. Brak sensu.
Bracia razem rock'n'rollują.
- Dla mnie fajne. - Fajne? To ma być hit na lata!
Od pierwszych koni z biblii po pierwsze konie na księżycu.
Ale przecież my tego nie dożyjemy.
Wiem! Zaczniemy od końca.
Aby napisać braterski hicior, musimy to wszystko przeżyć.
Znajdźmy inspirację w cudzie życiowych doświadczeń!
Dobra, Gregory, spróbuj pokonać szympansa!
Oto twój pierwszy przeciwnik: doktor Banan!
- Doktor, akurat... - Wszędzie cię szukam!
- Co robisz? - Podejmuję ważną decyzję.
- Obstawiać Gregory'ego czy małpę? - Co? Dobra, dosyć. Idziemy!
Chyba jednak Grega, bo małpa zadziera nosa.
Musimy ich szukać. Potrzebujemy planu. Liczy się każda chwila!
- Poproszę „Części bananów” za 50 punktów. - Serio, Greg?
Myślisz, że go zagniesz tą kategorią?
- Halo! Szefie! - Wiem. Też chcę stąd zejść.
Niestety ta porażka mnie dobiła, ale to mi ją osłodzi.
Wstawaj!
Bez Korporacji Bobas doczesny świat się zawali!
Kto będzie walczył o miłość do bobasów?
Dzieciątko, poznaj nowego członka naszej rodziny... szczeniaczka!
Robiła kupkę w moim ogródku.
Bardzo mi przykro!
Skarbie, spójrz, jaki słodki staruszek!
Najsłodszy dziadzio na całym świecie!
O rajuniu!
Siad, bobasie! Próbujemy nakarmić... hamburgera!
Tatuś moćno kosia śwojego hambusia!
No co? To możliwe. Świat potrzebuje Korporacji Bobas!
Czyli kogo? Czwórki, która z łaski wróciła?
Cztery bobasy, Stace, z całej firmy. Komu mam dowodzić?
Witajcie, tu Marcja Krinkle z Kanału Ósmego.
Łysy leśny potwór widziany na obrzeżach Chicago.
Bestia ewidentnie zmierza do naszego miasta! Straszne!
Czy to...
Na jej trasie odnotowano wzrost kradzieży ciastek,
a bestii nadano imię „Ciachakabra”.
- Tak, to Jimbo. - Biegnie tu? Spoza Chicago?
I nie tylko Jimbo. Wszystkie bobasy wrócą.
Chcą walczyć, tylko ktoś musi wskazać im drogę do domu.
Staci, wierzę, że damy radę... Ruszaj i...
Zarządzam...
Zwycięstwo postawi cię na nogi. Chodź!
Nie mając technologii, szukałem bobasów w staromodny sposób: telefonicznie.
Dzień dobry, z tej strony dorosły z tego samego miasta co pan.
Czy widział pan bobasy w garniturach?
- Na paśmie policji. - Uwaga, kod zero-zero-zero.
- Czyli chcę zjeść trzy pączki! - I w gazecie.
Znalazłem info o filigranowych deserach w lokalnej restauracji.
„Krążki płatków owsianych w musie jabłkowym”? To Dondre!
- Idź po niego, Szefie! - Tak zrobię.
A pozostali niech... no wiecie... tu... i tam...
- Rozdzielić się? Zwiększyć obszar? - Właśnie.
Pizza posiekana na kawałeczki, serwowana w chrupiących tacosach.
Ale... my tego nie mamy.
Miły panie, to ostatni dzień, który spędzę z przyjacielem.
- Ale my tego nie mamy. - Ale macie pizzę.
W karcie widzę również chrupiące tacosy.
- Tak? - I voìla!
Zapłacimy ekstra plus napiwek za specjalne podanie.
Jak pan sobie życzy.
Zjemy taco-pizzę i nazwał nas „panami”! Czuję się jak król.
Ćwiartki winogron na krakersie!
Delikatne! Dekadenckie! Dondre!
- Szef Bobas! - Jestem pod wrażeniem.
- Jak ty to robisz? - Dziękuję.
Wkradam się w nocy do kuchni i szykuję te wspaniałości.
A ludzie są przeszczęśliwi.
Zaserwujemy te dania w Korporacji. Chodź.
W Korporacji? Tam, gdzie jestem marnym sługą?
Widziałeś, co napisał krytyk? Że jestem geniuszem!
Bo jesteś! Ale musisz wrócić.
Jest taka sprawa, że... bobasy muszą...
Chwilkę.
Wolę zostać tutaj.
Jasne.
- Hejka, co słychać? - Witajcie w domu. Dobra robota.
Stażysta był w skrzynce pocztowej!
A tych troje utknęło w zjeżdżalni!
- Jak poszło, Szefie? - Źle.
Co było oczywiście do przewidzenia.
Daj mu coś łatwego. Musi poczuć smak zwycięstwa.
Szefie, mamy info o dwóch szkrabach w siedzibie Grzecznego Bobo.
Tak? Obstawiam, że to Frankie i Simmons.
Peg i Chip!
- Szefie! - Nic ci nie jest!
- Niezła akcja ze smoczkami. - Mnie przeniosło do wiadra z przynętą!
Wracajmy. Trzeba zebrać ekipę.
- Nie, dzięki. - Wolimy tu zostać.
- Przecież to puste biuro! - Właśnie! I jest tak cichutko.
Nikt nie narzeka i nie ma szczeniaków ani żłobkowiczów.
- Wszystkim się zajmiemy. - Jak?
Dzięki sile...
Nie do wiary, że czyściciele okien nam pozwolili!
Zrzucamy!
I... start!
Ilu przyprowadziłaś? Szczerze.
Powiedzmy, że więcej niż kilku?
Ale nic się nie martw! Następnym razem przyprowadzisz 20!
W Szykownym Juniorze jest nowy manekin.
Dzień dobry.
Chcemy przymierzyć pięć garniturów.
Jednocześnie!
- Amal, błagam, chodź ze mną. - Nie zdemaskuj mnie!
Czyli wolisz stać już zawsze bez ruchu, niż pomóc odzyskać Korporację?
Czasem trzeba odpuścić.
Miłego pozowania, Amal, albo raczej - miłego stania.
To jeden z naszych najlepszych pomysłów.
Wrócić?
Nie, dzięki, zostanę na starej tratwie. Czuję się jak na wakacjach.
Czyli zostajesz? Tutaj? Jako pies?
Jestem małym psiaczkiem i nazywam się Rowerek.
No nie.
Mała sjesta po udanych łowach?
Wszyscy się boją.
Nam też ciężko ich przekonać do powrotu.
- Możemy wychodzić, Stace? - Jasne.
Dobra. Masz słabszy okres.
Ja też miałam po aferze z pieluchami z ospą.
- I kto mi wtedy pomógł? - Ktoś o wiele lepszy niż obecny ja.
Ale to ten sam ty!
Po prostu jakiś kołek zablokował twój genialny umysł.
A jak się tego kołka pozbędziemy?
Pomoże nam ktoś na górze? Au! Co to?
To znak.
Że masz nam pomóc, bo utknęliśmy na drzewie.
Jestem już gotowy na stworzenie hitu.
Nie. Zostało jeszcze jedno: odpędzenie wszelkich smrodów.
By przyjaźń przetrwała, wyjaśnimy nasze niesnaski.
Odpędzimy piardy wytoczone przeciwko sobie!
To na pewno dobry pomysł?
Możemy pokłócić się jeszcze bardziej.
Nie, bo znalazłem bezstronnych sędziów.
Damy popis kultury w Domu kultury!
- Co to było? - Miał być mocny, dla rozluźnienia.
To szanowny Komitet tutaj?
Myślałem, że zamkną was w jakimś bunkrze.
Tak było, ale Hermano Menor dał się wyciągnąć kaczuszką na sznurku.
Wyglądała na przyjazną. Byłem pewien, że jest bezpiecznie.
Gdy tylko wylazł, zjawili się oni, a my wylądowaliśmy tutaj.
Przynajmniej dostałem kaczuszkę.
Czy mi wstyd? Tak. Ale co zrobić?
Hermano Menor to mój brat,
a rodzina zawsze jest najważniejsza.
Ale cała afera przez to, że wolałem pomóc bratu niż Korporacji.
Wiem. A niby po co ci to wszystko mówię?
Chciałem wyjaśnić to na analogicznym przykładzie.
Wy skumaliście, nie?
- Jasne! - Oczywiście!
Wasza Wysokość, czy jak się mówi,
proszę mu trochę bardziej posłodzić.
- Szef ma mocnego doła. - Staci!
Że jest najlepszym Naczelnym albo coś takiego.
- Teraz to nie będzie szczere. - Staci, przecież już to zrobiłem.
Miłość do bobasów nas napędza, ale powstaje ona z miłości do rodziny.
Szef Bobas to mistrz w obu dziedzinach.
A może powie pan to, co mówiła Staci?
Jesteś naszym najlepszym Naczelnym.
Tak! Uratujmy Korporację Bobas!
Ja, Midge Marksberry i policjant Doug wyjaśnimy wszystko,
co stoi na drodze wiecznej przyjaźni panów Petrosky'ego i Templetona.
- Kto chciałby zacząć? - To wy musicie wskazać.
Zależy nam na pełnej bezstronności.
Wybieramy Templetona.
Dobrze.
Danny, w żłobku podarłeś mi książeczkę o Największej małej żabce.
- Bo mi kazałeś! - Niby po co?
- Dałeś mi ją i powiedziałeś „drzyj”. - Nie kłam i przeproś!
A może porozmawiamy o tym, jak przykleiłeś mi buta do twarzy?
- Przez przypadek. - Niby jak?
Tak, że przypadkiem przykleiłem ci go do twarzy.
Wiesz, czym jest dla mnie Korporacja?
Wcale nie pracą, tylko rodziną.
A w rodzinie każdy powinien czuć się doceniony.
Dlatego dziękuję, Dondre.
Wnosisz do jadalni ekstrawagancję,
która popycha bobasy w drodze na szczyt.
Pójdę z tobą, Szefie Bobasie,
ale tylko dlatego, że z radości łza nakapała na deser.
Rozumiem, że to dobrze.
Już nigdy się do ciebie nie odezwę!
Nie wziąłem kulki do gry twojego dziadka.
Ale ja ukradłem ci elektrowęża.
Wiem!
A ja zerwałem ci z kurtki naszywkę.
A ja ukradłem ci buty z kieszonką na cuksy.
A ja tobie batonika od taty z bazy wojskowej w jądrze Ziemi!
Cicho! Oni pracują dla rządu!
Stres, lęk, nieprzewidywalność.
Mówię o pracy czy o rodzinie? Nie wiem!
Ale wiem, że bez twojej bezwzględności, Chip,
i bez twojej wytrwałości, Peg, nie odzyskamy domu.
Rodzina was potrzebuje! Razem zwyciężymy!
Kto zjada cały kubełek skrzydełek?
Ktoś, kto chce korzystać z życia na maksa!
- Chłopcy! Pozwól... - A kulka od dziadka?
Nie brałem jej!
- Chcesz się pokłócić? - Jasne, że nie!
To czemu nie przyznasz, że ukradłeś mój klejnot rodowy?
Bo go nie ukradłem! Tylko połknąłem.
Czemu nie powiedziałeś?
Chciałem zobaczyć przez nią odbicie zębów,
bo powiedziałeś, że mam tam robaki.
I to podtrzymuję.
Wypadła mi z ręki i wpadła do gardła.
Prawie umarłem!
A kilka dni później wyszła, ale drugą stroną do kibelka.
Było mi wstyd i nie chciałem grzebać w dwójce.
Przepraszam, że ci nie powiedziałem.
Wybaczam.
Niniejszym wszelkie piardy zostały odgonione.
Niech żyje przyjaźń!
Pora na hicior!
Ale słodki bobas!
Mogę wygłosić długaśną przemowę albo...
Mówi, że wróci!
Musi obwąchać teren?
- Co takiego? Znalazłeś Jimbo? - Naprawdę?
- Jimbo! - Szefie, wyciągnij mnie!
Jimbo, jesteś znany! Nazywają cię „Ciachakabra”!
Nigdy nie byłem znany! A pozostali bezpieczni?
Tak, u mnie w piwnicy.
Zawsze chciałeś być psem! Jestem z ciebie dumny!
- Nie dam rady. Potrzeba kogoś większego. - Zaczekam!
To najlepszy początek na świecie!
Słuchaj dalej!
Sekundkę.
Pomóż mi.
Ale właśnie piszemy hiciora.
Trzy minuty.
Muszę pomóc bratu. Wrócę za trzy minuty.
Wrócisz za dwie i pół.
Weźmiesz Mknącego Śmieciucha.
Proszę.
Dzięki, Tim! Dzięki Szefie! Jesteś najlepszy!
Słysząc to z twoich ust, nareszcie w to uwierzyłem.
Lecę do Danny'ego, jutro wam pomogę, pa!
Danny?
„Najdroższy Timothy, w związku z doniesieniami
o grasującym Ciachakabrze
tata musi natychmiast nas wywieźć.
Już za tobą tęsknię. Zajmij się Śmieciuchem.
Od teraz jest twój.
Serce, serce, czacha, płonąca gitara. Danny”.
Przykro mi.
Chciałem się z nim odpowiednio pożegnać.
Rozumiem.
Pokazać ci coś, co choć trochę cię rozweseli?
- To wszyscy? - Tak, wrócili.
Bobasy z Korporacji Bobas, jak wiecie, nie byłem sobą.
Wręcz beznadziejny!
Ale to doświadczenie coś mi uświadomiło.
Nie powinienem już dowodzić tą firmą.
Przechodzę na emeryturę.
- Emeryturę? - Nie mów tak!
Nie teraz.
Myślicie, że was zostawię w brudnej piwnicy? Nie!
Pożegnam się tak, jak sam będę chciał.
Odzyskamy Korporację Bobas.
I zdobędziemy nasze Żółte 100 procent.
Jesteście ze mną?
Cicho. Rodzice są na górze!
Szef Bobas
Napisy: Joanna Worwa-Nowocin