Ostatni przystanek. Koniec trasy. Bierzcie rzeczy i wysiadajcie.
Panie i panowie, zapraszam na najwspanialszy jarmark świata.
Duży czy mały, każdego dreszcz obleci. Szybko!
Te oto orientalne piękności
wykonają zakazane tańce dla waszej edukacji i rozrywki.
Sprawdź, czy masz fart i rękę.
Proszę. Czekoladki.
Gotowa?
Ostatni rzut oka na ten zdumiewający okaz.
Ale pamiętajcie, że wystawiamy go tylko w celach naukowych i edukacyjnych.
Skąd przybył? Człowiek to czy zwierz?
Wejdźcie i zobaczcie.
Tego stwora badali najznakomitsi naukowcy
z Europy i Ameryki i orzekli, że to człowiek.
Zdecydowanie.
Może tygodniami nie jeść, nie pić, żywić się powietrzem.
Macie fart, bo dziś nakarmimy go ostatni raz. Skarbie...
Będzie mała dopłata.
Nie dolar, nie pół dolara, ale ćwierć dolara.
Za tyle zobaczycie, jak je.
Jak wysysa krew z gadów i ptaków,
niczym niemowlę, ssące pierś matki.
Nie...
Ćwierć dolara.
25 centów.
Koleś... Wstęp wzbroniony.
To ty. Gość z autobusu.
Szedłeś za mną. Dlaczego?
Co kombinujesz?
Można ci zaufać? Szukasz pracy?
- Jakiś handlarz. - Zaraz.
Nadciąga burza. Musimy się zwijać. Brakuje mi ludzi.
To ciężka praca. Dostajesz dolara i zasuwasz.
Dobra, na trzy!
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Położyć! Kladziemy maszt!
Pomóc ci liczyć, Rockefellerze?
Dolar... Minus zapłata za bilet.
Tak, widziałem cię.
Dam pięć za radio.
30 km stąd dołączymy do innego jarmarku.
Dam piątkę i gorący posiłek na miejscu.
Chłopaki, do roboty, szybko!
Te, radiowiec! Chodź.
Świr uciekł. Nie łap go sam.
Złapmy drania!
Zajrzyj pod wóz.
Idź do domu strachów!
Szybko!
Wpuszczę cię.
Wejdź i wypłosz go.
Będę na końcu.
Przejrzyj się, grzeszniku
Wszyscy cię szukają.
Nie użyję gwizdka.
Może wyjdziesz?
Nic ci nie zrobię.
Nie jestem taki.
Spokojnie. Spokojnie.
Zabijesz go. Jezusie!
Trup? Nie trzeba mi tu glin. Bierzemy go.
Tam!
Do klatki. Cholera...
Wyjdź!
Odejdź!
Chodźcie podziwiać niezbadaną zagadkę wszechświata.
Człowiek to czy zwierz?
Nie jestem taki...
Ludzie nieźle zapłacą, żeby się lepiej poczuć.
Popatrzeć, jak on przegryza szyję kurakowi.
Jak głowa?
Pokaż...
Za tymi słojami znajdziesz materac.
Możesz się tu przespać. Nie zmokniesz.
Idź za półki.
Może chciałbyś stałą robotę, młodzieńcze?
U nas... Nikogo nie obchodzi, kim jesteś, co zrobiłeś.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Ma pani wannę? - Owszem.
Przyjechałem wczoraj, więc...
Jasne.
10 centów za kąpiel, w tym mydło i gorąca woda.
- Drzwi otwarte? - Monetę połóż na stole.
Budź się, kotku. Napełniam wannę.
I tak jadę do miasta.
Witam.
Może skoczę na śniadanie.
Ale tylko na śniadanie. Obiecaj Zeenie omijać bary.
Wiesz, co to za karty?
Tarot. Potęga.
Może Zeena przepowie ci przyszłość. Po kąpieli.
Może pan zdjąć odzież i powiesić na krześle.
Jajka Benedykta, croissant,
sok pomarańczowy, kawa z mlekiem, i już.
Au revoir, ma chérie.
- Będę pomagał Clemowi. - Clemowi?
Mógłbyś reklamować mnie. Zwoływać ludzi. Czytam w myślach.
- Co musiałbym robić? - Nic trudnego. Wykrzykiwać.
Wszędzie mówić z miejscowym akcentem.
Masz ładny zaśpiew. Mów jak miejscowy. Przeciągając sylaby, ale szybko.
Możesz mnie reklamować. A w wolnym czasie
może Pete pokaże ci jakąś sztuczkę.
Poradzisz sobie. Masz prezencję.
- To znaczy? - Miło na ciebie spojrzeć.
- Niedobry z ciebie chłopak. - Wcale nie.
Masz pewien potencjał. A tacy...
...mi nie służą.
Ale z ciebie numer...
- Pójdę już. - Tylko spróbuj, głupku.
Teraz ty. Kolana mnie bolą.
Zawsze to samo.
Jestem Major. Najmniejszy człowiek na świecie,
mistrz nami-dżitsu, tajemnej wschodniej sztuki walki.
Za 20 dolarów pokonam każdego z was w walce wręcz.
Jeżeli ktoś ma pytanie, to niech je da panu Carlisle'owi w kopercie.
Napiszcie swoje imię i pytanie na kartce.
Nie patrzcie na cudze kartki. Pięknie, ładnie, bez awantur.
- Panno Molly, pytanie? - Nie.
- To nie będzie odpowiedzi. - Każdy ma pięć zmysłów.
Mnie los obdarzył szóstym zmysłem. Mam naturalną łączność z eterem.
Dziękuję za koperty.
Zeena zebrała sporo widzów.
Pijany jesteś? Zeena zaczęła.
Odczytam pierwszą kartkę.
Jedziemy. Abigail. Pisz. Gdzie masz kredę?
Ludzie pytają, czy to jest spirytyzm.
Jedyny znany mi spirytyzm jest w tej flaszce.
Spirytyzm alkoholowy.
Martwi się o matkę. Zaraz zaczynamy. Spisz wszystkie kartki.
Wiem, wiem.
Pytania unoszą się w eterze.
Nie dotknęłam ich, nie odczytałam.
Nie muszę, bo mam intuicję.
Abigail - martwi się - matka - $
Kobieta... Martwi się o matkę.
Czy wydobrzeje?
- Pete się zalał. - Pójdę tam.
Odbieram przekaz.
- Imię na "A". - To ja!
Abigail? Tak masz na imię?
- Molly... - Która to?
- Ta? - Nie pamiętam.
Nie pamiętam. Wybacz, Molly.
Spróbuję odczytać kolejne.
Pani Zeeno... Proszę mówić. Błagam.
Ma pani kilku braci albo kilka sióstr.
Nie. Tylko jedną siostrę.
Brat zmarł.
Owszem. Ale ja go widzę.
To mnie zmyliło. Pani brat jest tu obecny.
Dotyka pani ramienia.
Czuje pani?
Tak. Poczułam coś.
Jego dłoń.
Boże, Harry!
- Jak tam? - Ta biedaczka miała więcej pytań.
Jasne.
- Co powiedziałaś? - Prawdę.
Że musiałam zagrać na zwłokę. Że to tylko sztuczka.
- Bolesne. - Dobrze zrobiłaś.
Tak... Dałam jej amulet.
- Wybacz, że zawaliłem. - Trzeba było bujać dalej.
Nie wywołujemy duchów.
- To się źle kończy. - Czy to grzech - dać nadzieję?
To zwykła bujda.
A od czego są te karty? Tarot?
To co innego. Tarota stawiam sobie samej i Pete'owi.
Zawsze się czegoś dowiem.
- Kupiłem ci te karty w Paryżu. - Mieszkaliśmy w Ritzu.
Ponad miesiąc występów.
Wtedy stworzyłem nasz system komunikacji. I udoskonaliliśmy nasz numer.
Moglibyście go wykonać?
Dobra.
Stanton...
Podaj Zeenie jakiś przedmiot. Co chcesz.
Proszę się skupić na tym, co mam w ręce, panie profesorze.
- Co to jest? - Zegarek. Skórzany pasek.
Mosiądz, nie złoto.
Stary i znoszony.
Ale to cenna pamiątka.
Masz go po kimś.
Wziąłeś go...
Ukradłeś go.
Widzę starszego człowieka.
Chłopiec go nienawidzi.
Chciałby, żeby ktoś go kochał, a tego mężczyzny nienawidzi.
Śmierć.
I życzenie komuś śmierci.
Ojciec kochał ten zegarek. Był z niego dumny.
Tak?
Nie... Wystarczy. Wystarczy.
Tu jest wszystko.
Widzisz, każde słowo oznaczono cyfrą.
Każda cyfra to inne słowo. I już.
Zeena podaje cyfry.
"Proszę się skupić na tym, co mam w ręce". "Proszę" i "to" daje 21.
Słowo "skupić" oznacza coś starego i zniszczonego. Proste. I już.
Ale...
Trzeba rozgryzać ofiary. Patrzeć, jak się ruszają, mówią, ubierają.
Ludzie bardzo chcą zdradzić, kim są.
- Chcą być zauważeni. - Święte słowa.
Skąd wiadomo, że się trafiło?
- Robisz pauzę. - Otóż to.
Czekasz chwilę.
"Przepraszam, muszę się napić wody".
Albo mdlejesz. Z tego wysiłku.
Skąd wiedziałeś o moim ojcu?
To typowa historia. Źródło problemów. Każdy tak ma.
Jesteś oszczędny, ale hojny, skryty, ale przyjazny, no i...
Nie znosiłeś go, ale zarazem kochałeś.
Każdy coś w życiu przeszedł. Kogoś nienawidził.
Taki cień przeszłości.
Dla chłopaka zazwyczaj to jest ojciec.
Starszym facetom nawijamy o niedawnej stracie.
A u młodszych chodzi o ojca.
Zawsze o ojca.
Cóż... Zaniosę to Clemowi.
Mieliśmy dobry dzień. Wspaniały!
Kochany Pete.
Żal mi go.
Pete, nie możesz pić. Obiecałem Zeenie.
Ona się nie dowie.
- Jedna flaszka. - Dobra. Ostatni raz.
- Idź. - Dzięki, Clem.
To moje aniołki.
Postaw go tu, na miejscu.
Nie. Odwróć buzię, jest nieśmiały.
Pikluję je na świeżo.
"Ta sama żądza poczęła go miła, która nas wszystkich na świat sprowadziła,
lecz w łonie matki stało się coś złego i żyć nie może".
Większość umiera przy narodzinach albo w brzuchu matki.
To rzadki okaz.
Enoch.
Na cześć tego z Biblii. Poród zabił jego matkę.
Pożył kilka dni, mucząc jak cielę.
Oko zawsze patrzy na ciebie, jak u gości z ikon.
W czerwonej skrzynce mam metanol. Do konserwacji, nie do picia.
To silna trucizna.
W niebieskiej skrzynce rum destylowany dwa razy.
Gardło mnie boli jak tyłek byka pokąsanego przez gzy.
Ludzie wiedzą, że to sprzedaję. Pół dolara za flaszkę.
Nie podbieraj. Musisz zapłacić jak wszyscy.
W życiu nie piłem.
Takiś cnotliwy? Powiedz, że rozumiesz.
- Rozumiem. - Ale co?
- Mam nie podbierać. - Zgadza się.
Nie zadzieraj ze mną. O to mi chodzi.
Otwarte...
Clem przysyła to. Sześć butelek metanolu.
Do występu. Aż szkoda, co?
Postaw tam.
- Proszę. - Pete...
Chcę się od ciebie uczyć.
Uczyć?
Zrozumiem, jeśli nie chcesz zdradzać tajemnic.
Nie w tym rzecz.
Od dawna nikt nie chciał czegokolwiek się ode mnie uczyć.
Dziękuję.
- Wiesz, gdzie jestem. - Wiem. Miłego dnia.
Nie grzeszcie pożądaniem ani pychą.
Patrzcie, jaka kara grozi za nieposłuszeństwo wobec rodziców.
Chcieli mojego dobra, a ja ich nie słuchałam.
Zrodziła mnie burza, atmosfera naładowana elektrostatycznie.
Mogę wytrzymać tysiące i tysiące woltów
płynących przez ciało.
Nie podchodźcie do mnie,
gdyż ta zabawa grozi śmiercią, jeśli ktoś się do mnie zbliży.
Nie jestem taki. Nie, nie jestem taki.
Molly... Chcę ci coś pokazać, nim Zeena zacznie.
Twój numer jest niezły, ale mam pomysł dla ciebie.
Zawsze coś tam mówisz widzom...
A gdybyś coś pokazała? Siedzisz na krześle elektrycznym.
Jesteś przykuta, widzowie nie wiedzą, o co chodzi.
Nagle wychodzi ten mały w kapturze kata.
Pociąga za dźwignię. Każdy myśli, że umrzesz. Zaskoczenie.
- Mam być stracona? - Na chwilę. Potem ożyjesz.
- Narysowałeś mnie? - Czasem coś naszkicuję.
- Mógłbyś z tego żyć. - Mama wysyłała moje szkice na konkursy.
Zawsze zdobywałem nagrody, ale... Bawię się tym. To mi pomaga myśleć.
Gramy w operze żebraczej. Wszystko tu trąci tandetą.
- Ciebie stać na więcej. - Nie jestem wyjątkowa.
Może widzę w tobie coś więcej. Możesz się nie doceniać.
- Może nie zasługuję na więcej. - Nie wierzę w to.
Skoro ja zasługuję na więcej, to ty także.
- Jak wyglądam? - Dobrze.
Pomyśl.
Uwaga, schodki.
Gotowa? Proszę.
Jak na szkicu, co?
- Usiądź tu. - Kiedy to zrobiłeś?
- Ręce tutaj. - Tu?
Widzisz? Tak się gra.
- Ty pociągnij za dźwignię. - Nie schylaj się do mnie.
Tylko ci pokazuję. Musisz pociągnąć.
Ale z wysiłkiem, aktorsko. Obiema rękami.
Prąd skacze, aż strach patrzeć. Czy ona przeżyje?
Ratujesz ją, przesuwasz dźwignię. Z całej siły...
Kajdany spadają, widać dym... Stamtąd będą lecieć iskry.
- Nic nie rozumiem, ale nie chcę kaptura. - Kaptur jest świetny.
Zostałeś elektrykiem?
To też gumowa mata i prąd. Ale lepsze widowisko.
- A to koło? - Dla picu.
Wiesz co...
- Zastanowię się. - Ja się zgadzam. Coś w tym jest.
Jasne.
- Wybierasz się gdzieś? - Zabieram Pete'a i Zeenę do miasta.
- Przywieźć coś? - Nie trzeba.
- Co ci do tego? - Nic.
Coś za często gadasz z Molly.
Byłem dobrym znajomym jej starego.
To był otrzaskany cwaniak. Nie podobałbyś mu się.
Obiecałem mu, że zajmę się córką.
Nadal mam mocne pięści.
Jeśli ją skrzywdzisz, oberwiesz.
Co tu robisz?
Miałam taki sen, że się wybudziłam.
- Opowiesz mi? - Śnił mi się tata.
On zmarł?
Śnił mi się żywy i uśmiechnięty.
Na pewno był przystojny. Córki są podobne do ojców.
"Mary Margaret Cahill, uśmiechaj się", mawiał.
Nie lubię się uśmiechać, ale robię to dla niego.
- Umiał się wyłgać ze wszystkiego. - Lubię takich.
- Mów dalej. - O nim?
I o sobie.
Co chcesz wiedzieć?
Wiem, że lubisz czekoladki i czytanie.
I taniec.
- Kiedy ostatnio tańczyłaś? - Dawno.
Musimy coś z tym zrobić.
Gotowa? Na koń!
- Myślałam o tym, co powiedziałeś. - O czym?
Pamiętam.
Dokąd byśmy poszli?
A gdybym załatwił wspólne występy dla nas?
Co ty gadasz?
Możemy występować jako gwiazdy w największych hotelach w całym kraju.
- Rojenia. - Stać cię na więcej.
Chcę ci dać wszystko, co najlepsze na świecie.
Molly...
Musisz mi pomóc.
Rana zaczęła się gnoić. Zalęgły się larwy.
Ma gorączkę.
- Umarł? - Nie, ale niedługo umrze.
Słyszałeś? Ten mały szkop, podobny do Chaplina, najechał na Polskę.
Bezczelność... Tutaj.
- Chodź! - Nie zaczekasz?
Żeby się tłumaczyć? Zajmą się nim.
- Położę go... - Zostaw!
- Nie zostawię go na deszczu. - Nie udawaj wrażliwego.
Jesteś głodny? Bo ja bardzo. Chodź. Stawiam stek z jajkiem.
Kotku, daj sól i pieprz.
Skąd weźmiesz kolejnego świra?
To nie jest łatwe.
Trzeba znaleźć pijaka. Takiego, co chla dwie flaszki dziennie.
- Gdzie tacy są? - Włóczą się, śpią w noclegowniach.
Wielu wróciło z wojny i nie umie żyć bez wódy albo opium.
Opium naprawdę uzależnia, ale przyciągamy ich wódką.
Mówisz takiemu: "Mam dla ciebie tymczasową pracę".
To trzeba podkreślać. Czasowa robota, aż znajdziemy świra.
Dodaje się roztwór opium. Kropla na flaszkę.
On czuje, że jest w niebie, a ty pewnego dnia mówisz:
"Muszę znaleźć prawdziwego świra".
On pyta: "A mnie źle idzie?", a ty na to: "Gówniano ci idzie".
"Nie umiesz udawać świra, wylatujesz!". I odchodzisz.
Tego wieczoru bardzo długo nawijasz.
A on w tym czasie myśli o zespole odstawienia,
o drgawkach, omamach, krzykach z bólu.
Dajesz mu czas o tym pomyśleć.
I dopiero rzucasz kuraka.
- I masz świra. - Jezu...
Biedak.
O tak. Palec wskazujący i środkowy zgięte, równoległe do kciuka.
Jakbyś skubał powietrze.
Lewa ręka na skroni oznacza pytanie o kolor, fakturę, detale.
- I już. - Masz dar.
Nie wiem, jak to robisz. Pamiętasz to wszystko i zabawiasz ludzi.
Umiejętność czytania w myślach rozwijają dzieci,
żeby uprzedzić każdy cios agresora.
Kto w dzieciństwie doznał jakiejś krzywdy, ten ma w sobie pustkę.
Zawsze mu będzie mało. Nic nie zapełni tej pustki.
Clem tresuje nowego świra. Zabrał mu towar.
Biedak. Pewnie jest bliski obłędu.
George i ja będziemy spali pod estradą.
Stan, chłopcze. Możesz uprzejmie dać mi kwartę rumu?
Pete, lepiej zamknij oczy i idź spać.
Daj coś na poprawę humoru, synku.
- Postaram się. - Brawo.
Jezu! Zero poczucia rytmu.
- Co robisz? - Wybacz, byłem tylko ciekawy.
Ten notes można źle wykorzystać.
Rozumiesz? Dlatego przestałem występować.
Traciłem rozum.
Gdy ktoś wierzy we własne kłamstwa, we własną moc, to traci rozum.
Sam wierzy w te bajdy.
I krzywdzi niewinnych, porządnych ludzi.
A do tego kłamie, ciągle kłamie.
A gdy kończą się kłamstwa, patrzymy prosto w oblicze Boga.
Wszędzie.
Nie da się uciec przed Bogiem.
Rozumiem.
Środkowy i wskazujący palec równoległe do kciuka.
Lewa ręka do skroni, środkowy i wskazujący zgięte. Do kciuka.
Dłoń do skroni.
Pytasz o szczegóły.
Nie! Gdzie on jest? Pete, chodź...
Zeena! Clem, mamy kłopot!
Pete w końcu się dorobił. Nie rusza się.
Pete...
Grzech i zbawienie. Niebo i piekło. Zaznaj ich tu, na ziemi.
Zwierciadła pokażą ci, kim jesteś i kim będziesz.
Chodźcie, chodźcie!
Niesamowite atrakcje dla starych i młodych!
Sensacja stulecia!
10 atrakcji w jednym bilecie.
Prędko! Zapraszamy po nagrodę.
Clem!
- Widziałem cztery policyjne auta. - O cholera! Nie mogą zobaczyć świra.
Ukryję go.
Zakryj reklamę, zagadaj ich.
Zgarnijcie pracowników, niech przyjdą na tę estradę.
Wstajemy!
Jazda tam! Dalej!
- Co jest, panie władzo? - Idź do pozostałych.
- Czy to nakaz? - Nie cwaniakuj.
- Tak czy siak, zamkniemy tę budę. - Tak jest.
...nielegalne przedstawienia, pełne okrucieństwa wobec ludzi i zwierząt.
Panienko...
Tu mieszkają porządne kobiety. Zatrzymuję cię za sianie zgorszenia.
Stać! Na ziemię!
- Bo oberwiesz. - Prąd musi dokądś płynąć. Majorze!
Proszę nas wysłuchać i osądzić niczym Salomon.
Odsunąć się!
Ona musi być tak ubrana, żeby jej nie poraziło. Z drogi!
Molly, co jest?
- Uratowała wam życie. - Molly...
Zamykam was.
Nie jestem gliniarzem z Południa,
który w niedziele liże buty księdza, a w tygodniu bierze łapówki.
Pan jest Jeremiah?
Jedediah Judd.
Niezwykle pilna sprawa. Proszę poświęcić mi chwilę.
Otrzymałem wiadomość. Nie chce jej pan słuchać przy ludziach.
- Czekać tu. - Dziękuję.
Jestem Stanton Carlisle. Rodowity Szkot.
Jak wszyscy Szkoci, mam dar jasnowidzenia.
Od razu widzę, że jest pan nieufny, ale i bardzo lojalny.
Zgadza się.
To nie moja sprawa, wiadomo, że umie pan zadbać o siebie i w ogóle...
Ale wyczuwam dzieciństwo w cieniu choroby.
Do dziś czuje pan, jak ona pana więzi, ogranicza.
Wyczuwam jakąś pamiątkę, amulet. Nosi go pan przy sobie od lat.
Kim jest Mary? Święta kobieta.
- To moja matka. - Można?
Można zobaczyć?
Tak...
Matka mówi, że choroba nie pozbawiła pana wielkości.
Ludzie pana kochają i czują, że pan ich chroni.
Nie mógł pan służyć za granicą, ale chroni nas pan tu.
Ten medalik ma panu przypominać jej miłość.
Trzeba go nosić na sercu... Tam, gdzie mamy Boga, to będzie pana chronić.
Kazała to przekazać.
Tylko miłosierdzie daje nam prawdziwą moc.
Na nakazie było nazwisko szeryfa. Waliłem na pewniaka.
Zabawne. Pete mawiał: "Nie odzież, ale buty mówią wszystko o człowieku".
- Racja. - A on miał wkładkę w prawym bucie.
Pewnie miał polio. Maminsynek. Nie wzięli go do wojska.
- Dobre. - Swój pozna swego.
Chciał nas zwieść wąsami.
Zobaczyłem łańcuszek. Medalik ze św. Krzysztofem i religijna gadka.
Uznałem, że musi znać jakąś Mary.
I Bóg nam sprzyjał. Jego matka miała na imię Mary.
Załatwiłeś go!
Szukałem cię. Jak się czujesz?
- Jestem gotowa. - Na co?
Żeby odejść z tobą.
Jesteśmy gotowi, co? Widziałaś mnie.
Zawsze szukałem czegoś, w czym byłbym dobry. I znalazłem.
- Zaopiekujesz się mną? - Jeśli pozwolisz.
- Co z Zeeną? - W związku z Pete'em?
- Nie chcę jej urazić. - Nie urazisz jej. Ona zna życie.
Wszyscy wiedzą, że biegałem za tobą. To dla ciebie zostałem.
Widziałeś Molly?
Stan?
Z nikim jeszcze nie poszłam na całość.
- Nie dobrowolnie. - Nie skrzywdzę cię, króliczku.
Zmykamy. Bierz rzeczy.
- Bruno! - Molly, chodź!
- Zostaw go! - Cholerny drań.
- Przestań! - Uprzedzałem cię.
Zabijesz go!
- Zostaw go! - Zatłukę drania!
Ja go kocham i odchodzę. Nie rozumiesz? Jadę z nim.
Oddać ci notes?
Nie.
Zasłużyłeś na niego. Ciężko zapracowałeś.
- Gotowa? - Na co?
Na wszystko, co na świecie.
Jeden - "będzie". Cztery - "mówić". "Powiesz tej pani, o czym myśli?"
Dwa lata później
Osiem - "zaufanie". Nikomu nie ufaj.
Dziewięć - "strata".
Dziewięć i "wszystko" - "utrata wszystkiego".
Siedem - "samotność".
Cztery - "mówić", dziewięć - "wszystko".
"Opowiem o absolutnej samotności".
Osiem - "zaufanie". Sześć - "negatywny".
Ojcze... Zaraz odejdziesz. Słuchaj...
Co ci jest?
Ucz się. Jutro mamy dwa występy.
"Samotność". Dwa - "lęk".
"Nacisk na szczegóły"... Kółko. "Spełnione proroctwo".
Czekajcie.
- Kobieta. - Jakieś szczegóły?
- Imię zaczyna się na R albo S. - Na R.
Tak. Na pewno.
- Zapewne pani wie, o kim mowa. - I znowu racja.
Sknociłaś.
Stan...
- Stan... - Kolejny pokaz za pół godziny.
Nic się nie uczysz. Zostawiłaś mnie na lodzie.
- To ze zmęczenia. - Zobaczymy, ilu widzów zostanie.
Zegarek kieszonkowy. Złoty.
Jeszcze jakieś szczegóły?
Jest na nim inskrypcja.
- Litery, prawda? - Tak.
- Może pan powie... - Przepraszam.
- Proszę mi to dać. - Nie. Potrzymam sama.
Dobrze.
Mistrzu, jaki przedmiot trzyma ta pani?
Coś złotego. Złota torebka.
Cicho, dziecko. Ja będę pytać.
Co jest w środku?
Proszę pani... Co to ma znaczyć?
Niby pan jasnowidzi, a ja twierdzę, że porozumiewacie się, używając kodu.
Nie stosujemy sztuczek. Tu nie ma oszustwa.
To proszę mówić. Co jest w tej torebce?
- To, co zwykle. Szminka, chusteczka. - Tyle nietrudno zgadnąć.
Panie i panowie, pierwszy raz widzę tę kobietę.
I nie powiedziała mi, co jest w tej torebce.
Ale ma w niej coś bardzo ciekawego.
Mały pistolet.
Widzę nikiel i kość słoniową. Pani pozwoli?
Nosi go pani niby w celu samoobrony,
ale po prostu lubi pani go mieć.
Nosi go pani, bo to daje pani poczucie siły.
Ale nie jest pani silna.
Niewystarczająco.
Jedynaczka, prawda? Straciła pani matkę w młodości?
Wciąż widzi pani jej cień. Ona bezustannie panią miażdżyła.
A ten pistolecik w torebce...
Miewa pani mroczne myśli, prawda?
Prawda?
- Ma pan inicjały C.K.? - Tak.
- Stracił pan niedawno kogoś bliskiego? - Boże. Juliana.
- On... - Słucham.
Jest tuż obok pana.
Trzyma dłoń na pańskim prawym ramieniu.
Chce coś przekazać.
Chce przekazać, że jest z pana dumny.
- Co to miało być? - Nie wiem.
Niezwykłe. Jak ona się na mnie rzuciła!
- A ty na nią i na tego faceta. - O czym mówisz?
Ty nas wpakowałaś. Ja nas wyciągnąłem.
- To po co mówiłeś dalej? - Żeby tłum nas nie rozszarpał.
Musiałem ją skompromitować. Czym się martwisz?
Podałam ci inicjały, a ty zacząłeś wywoływać duchy.
Chyba nie patrzyłaś. Miałem owacje na stojąco. Kiedy tak było?
Pokaz jasnowidzenia traktują jak psie sztuczki,
ale to było co innego. Dobry numer na stałe.
Ona siedziała z tym staruszkiem.
- Już tu była. - Kiedy?
- Elegancie... Ktoś prosi o spotkanie. - Dziękuję.
- To oni. - Skąd wiesz?
- Jasne, że to oni. - To nie pójdę.
Pójdziesz. Pogadasz z tym przerażonym staruszkiem.
Powiesz mu prawdę.
- Powiem prawdę. - I koniec z tym.
I będzie dobrze? Przyznaj, że to był niezły numer.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi.
Charles Kimball. Jestem sędzią. Mam prywatne pytanie.
Pan pozwoli?
Dobra, Charles...
Ten pokaz...
- Zapłacę podwójnie. - Nie w tym rzecz.
Szczerze... Jesteście razem?
- Charles chciał znać moje zdanie. - Nie bierzemy zleceń.
Molly, proszę.
- Pan chyba oczekuje przeprosin. - Za co?
Dziękuję za cenny materiał do pokazu.
Szuka pan pocieszenia?
Tak.
- Chyba da się zrobić. - Stan...
- Zrobię to. Ten jeden raz. - Dziękuję panu.
Proszę. Moja wizytówka.
- To mój adres. O 16:30 w środę. - Przyjadę.
Dziękuję panu. I panience.
Dr Lilith Ritter. Porady psychologiczne.
No proszę, doktor.
Cześć, Joseph. Masz drobne?
- Wiem, że jesteś zła. - Wiesz, bo czytasz w myślach.
- Gadasz ze zmarłymi. Czemu się zgodziłeś? - Był zrozpaczony. Co miałem rzec?
- Odmówić. - Dokąd to?
- Muszę zadzwonić. - Zadzwoń z pokoju.
Odejdź!
Naleję wody do wanny. Przyjdź, nim wystygnie.
Mamy wrogów.
Nie możemy przymykać oczu, gdy nasz naród, terytorium...
Pomyślałem, że podbijemy to miasto.
Razem byśmy mogli.
Razem możemy podbić to miasto.
- Witam, panie Carlisle. - Mało pacjentów?
Nie słyszał pan?
- Mamy wojnę. - Wiem.
- Skąd pani wiedziała, że to ja? - Co pana sprowadza?
Dostałem wizytówkę.
- No to się spotkaliśmy. - Nie piję. W życiu.
- Mikrofony. - Tak. Mam telegrafon.
- Nagrywa nas pani? - Nie.
Nagrywam wszystkie sesje analityczne.
Nieźle pani kombinuje. Prawie jak ja.
A pan kombinuje?
Skąd pan wiedział o pistolecie?
Umiem wyczuć ofiarę. Wyczuć, czego tacy chcą.
A ja jestem ofiarą. Tylko czego chcę?
- Zostać odkrytą. Jak wszyscy. - Naprawdę?
Czego chcą ludzie? Zdrowia, bogactwa, miłości.
Trzeba im sprzedawać ich własne lęki...
Byle nie przesadzić.
Skąd wiedziałem o pistolecie?
Zdjąłem opaskę dla efektu i żeby poruszyć widownię.
I żeby zobaczyć, jak pani trzyma torebkę.
Na lewej dłoni nie miała pani obrączki.
Nawet śladu po niej. Panienka. Bywa pani wieczorami w klubach.
- Choć zapewne w mniej wykwintnych. - Wiem, gdzie można zaszaleć.
Mieszka pani sama. Bez mężczyzny.
Ma pani broń. Małą, bo uważa się za damę.
Zapewne kaliber .22 albo .25, mały magazynek.
Jest pani estetką, stąd kość słoniowa.
Mówił pan o mojej matce. Dlaczego?
Takie pańcie zawsze mają problem z mamą. I z tatą.
- Rozumiem. Kompleks Elektry. - Nie znam się. Ale da się panią rozgryźć.
To czemu pan przyszedł?
Ten sędzia jest tu osobistością.
Sędzia Kimball. Szczyty władzy.
- To pani pacjent? - Przyjaciel ojca.
Baraszkujecie razem?
- Nie. Co za pytanie! - On pani słucha.
Jego żona jest moją pacjentką. Ciekawa kobieta z tej Felicii.
- Poddawał się pan kiedyś analizie? - Nie wiedziałbym, co gadać.
- O czym pan myśli? - Teraz?
- O pani. - O mnie?
- Ale co? - Że chcę się pani lepiej przyjrzeć.
Po to pan przyszedł? Przyjrzeć mi się?
Z pani pomocą możemy podbić to miasto.
My?
Jakieś haki na sędziego i innych ważniaków. Odwdzięczę się.
A czym mógłby mnie pan skusić?
Światem rządzi forsa, a tej pani nie brak.
Dobrze. Dam panu coś. W zamian za prawdę.
- Prawdę o czym? - O panu.
Trochę informacji w zamian za prawdę.
Bez kłamstw. Kłamstwo zauważę.
Tak?
Słucham.
Kimball stracił syna.
Jedyne dziecko. Julian. 23 lata.
Żadnych zapisków. To nie jarmarczna sztuczka.
- Nie może pan zostawić śladów. - Rozumiem.
Zaciągnął się wbrew woli matki i zginął na ziemi niczyjej.
Niezły punkt zaczepienia.
Panie i panowie, dziękuję bardzo. Panno Cahill...
Wybacz, że nie dzwoniłam.
Nie odezwałaś się na jesieni, więc uznałem...
Przepraszam.
- Może byście nas odwiedzili? - Molly...
- Wszystko w porządku? - Tak. Naprawdę, Bruno. W najlepszym.
Tęsknię za wami wszystkimi.
Uściskaj ode mnie Majora i Zeenę. I wszystkich.
Dobrze.
I co teraz, droga pani?
- Pani doktor. - Pani doktor...
Proszę się położyć.
- Dziękuję, wolę siedzieć. - Człowiek rozluźniony otwiera się.
Zacznijmy na siedząco.
Proponowałam drinka, a pan odparł, że w życiu nie pił.
- Bo nie piję. - Ale odmówił pan z dumą.
Mógł pan wziąć szklankę i odstawić ją. Powiedzieć: "nie teraz".
A nie mówić, że pan w życiu nie pił.
Mentalista nie może pić. Musi uważać.
- W pełni skupiony. - Jak pan teraz?
- Jak ja zawsze. - Pański ojciec pił?
- Odstawił, jak miałem 10 lat. - A wcześniej?
Wcześniej musiał pić, skoro odstawił.
Gdy nalewałam whisky, skrzywił się pan.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie chcę o tym gadać. - Taka była umowa.
- Nie podobał mi się zapach. - Z odległości czterech metrów?
Czułem smród.
- Jaki? - Jakby metanolu.
- Pił pan metanol? - Nie ja. W życiu.
"W życiu". Znów te słowa.
Proszę się położyć.
Proszę.
Chodzi o mego znajomka. Wypił metanol i wykitował.
O czym pan myśli?
- To nie ma sensu. - Pomału...
Pianina.
Słucham?
Moja matka.
- Grała na pianinie? - Czy to ważne?
- Piła? - Czasem, jak wszyscy.
Ale nie pan. Pan nie pije.
Była piękna?
Dla mnie tak.
- Kto grał na pianinie? - Niejaki Humphries.
Znajomy rodziców. Artysta wodewilowy.
Ile lat miał ten zmarły na jarmarku? Jak miał na imię?
Nie mówiłem...
Pete.
Skąd wziął metanol?
Ja mu go dałem.
Przez pomyłkę.
Przez pomyłkę?
Kim on dla pana był? Podziwiał go pan?
- Trochę. - Żałował go pan.
Nie wiem. Miał swoją szansę i zawalił.
Czy Pete pana uczył?
Tak.
Był starszy? Mógłby być pańskim ojcem.
Starczy na dziś.
- Jąkał się pan jako dziecko? - Nie.
Ma pan lekki tik. Kiwa pan głową.
Czy Humphries zachowywał się niestosownie?
- Milcz! - Odpowiedz, Stanton.
Humphries odebrał mi matkę, bo ojciec nie umiał o nią zadbać.
Przeklęty hipokryta. Wciskał bajdy o życiu wiecznym.
- A pan co wciska? - Jestem naciągaczem. I to na dorobku.
- Ale w życiu nie będę taki jak mój stary. - "W życiu".
Znów te słowa.
Przyjrzymy się im.
- On się nie może pohamować. - Po jednym na drogę...
- Zaprosiłam ich. Gniewasz się? - O co?
Cześć. Jedziemy do Gibtown i wpadliśmy na chwilę.
- Jedliście coś? - Piliśmy.
Zamówimy coś?
- Na długo wpadliście? - Nie.
Gotowa?
Dobrze. Świetnie!
- Dobrze wam idzie. - Te same sztuczki w lepszych ciuchach.
Nie wywołuj duchów.
- Nie wolno. - Dlatego was wezwała?
- Nic nie mówiła. To było w kartach. - Takie kity to dla głupków.
No to spróbuj. Trzy karty. Szybki rozkład.
Zgoda.
Upadek. Zagrożenie.
Pilny wybór.
To ostatnia karta. Wyrocznia. Pokaże, co cię czeka.
Wisielec. Odwrócona.
- Jeszcze masz wybór. - Sama mówisz, że nie ma złych kart.
Zależy, co się z nimi zrobi. Poprawiłem ją.
Proszę zapamiętać ten obraz.
Bardzo, bardzo panią kochał. Czuję to wyraźnie.
Choć czasem się spieraliście.
Fakt. Zdarzało się.
Mogę dotknąć zdjęcia? Nawiążę lepszą łączność.
Zmarł nagle.
Ale mam przekazać, że nie cierpiał.
Mam przekazać, że on bardzo boleje...
Że pani tak za nim tęskni...
Bo powinna pani wiedzieć z całą pewnością,
że kiedyś się wszyscy spotkacie.
Czy on tu jest? Mogę z nim porozmawiać?
Proszę mówić.
Odkąd odszedłeś...
Nie ma życia w tym domu.
To ojciec wysłał cię na wojnę, nie ja...
Ale to ja zostałam z niczym.
Tak...
- Przyszedł pacjent na 17:00. - Nikogo nie oczekuję.
Ale przyszedł.
- Pani doktor... - Pan Carlisle...
- Co to? - Pani działka. Połowa.
- Już uzyskałam, co chciałam. - Szkoda, że pani nie było.
Boże... Będą o tym gadać do śmierci.
I za każdym razem opowieść będzie coraz lepsza.
Sukces trzeba opić.
Mam odwiedzić przyjaciela sędziego.
- Kogo? - Nie wiem, ale rozważam to.
- Ma pani może tutaj sejf? - Tak.
Nie chcę, żeby Molly o tym wiedziała.
Proszę przechować forsę. Oferuję pani połowę. Bez przymusu.
Znamy się krótko.
Ale ja panią dobrze znam.
Wiem...
że z pani nic dobrego.
A wiem, bo...
Sam taki jestem.
Naprawdę?
Tak.
Mam opisać kształt.
Co znaczą dwa palce?
Kolor.
Dobrze.
- Za dużo wymagam. - Niestety tak trzeba.
Musisz odpocząć.
- Zrobimy, co zechcesz. - Pójdziemy potańczyć?
- Jasne. - Telefon do pana Carlisle'a.
Co tylko chcesz. Dziś po występie.
Mnie to wykańcza.
Kocham cię.
Tak...
Ten znajomy Kimballa nazywa się Ezra Grindle.
Był moim pacjentem. Nieprzewidywalny, niestabilny.
- Jak stoi z forsą? - Bogaty, ustosunkowany. Ceni dyskrecję.
Kontakty z nim zostawiają ślad. Trwały.
Podpowiedz coś.
Płaszcz, kapelusz, rękawiczki na ladę. Opróżnić kieszenie.
Żadnych ołówków, piór, kluczy, papierosów, zapalniczek.
Ręce...
Odwrócić się.
Jeszcze zegarek i sygnet.
Grzecznie...
- Co? - Mówi się "proszę".
Proszę.
Pan Carlisle? Jestem Ezra Grindle.
Proszę o pańską marynarkę.
Unikam miejsc publicznych, więc dziękuję, że pan przyszedł.
- Ma pan dar. - Bardzo pan uprzejmy.
Nie zawsze.
Proszę usiąść.
- Co to? - Nasza wersja wariografu.
Innymi słowy, wykrywacz kłamstw.
- Zbada mnie pan? - Coś w tym rodzaju.
Zmierzymy ciśnienie krwi, oddech, mimowolne skurcze mięśni.
- Nie wiem, czy mi to pasuje. - Widywaliśmy naciągaczy. Wylecieli stąd.
Ręce wyżej.
To nie jest konieczne. Uwaga na krawat.
- Uważam. - A jak nie zdam?
Nie wszystko naraz.
Na początek zadam kilka prostych pytań.
Proszę odpowiadać krótko, absolutną prawdę.
Absolutną prawdę... Zrobi się.
A teraz... Jak najkrócej...
- Nazwisko? - Stanton Carlisle.
Który jest rok?
1941.
Dobrze. Jaki dzień tygodnia?
Chyba środa.
- Kto jest prezydentem USA? - Roosevelt.
Bardzo dobrze. Teraz jak najkrócej.
- Naprawdę jest pan medium? - Tak.
- Umie pan czytać w myślach? - Owszem. Jak są warunki.
Krótko. Odpowiadamy krótko.
Ma pan łączność z zaświatami?
Zanim zaczniemy...
Czuję czyjąś obecność... Teraz.
To duch kobiety.
Koniecznie chce...
...z kimś porozmawiać. Ze mną? A może z nim?
Z panem.
Nie wiem...
Zmarła dawno temu.
A wraz z nią...
Zgasło inne życie.
Dziecko. Płód.
Wymusił pan aborcję, tak?
- Mówić dalej? - Nie trzeba.
Przejdźmy do gabinetu.
Miałeś ustalić poziom zerowy. Źle zmierzyłeś?
Nie, to były... Dwa dodatnie, dwa ujemne.
Milcz!
Przywiozłeś go z klubu. Skąd to wiedział?
No... Nieźle go wzięło.
Mimo wszystko.
- Starannie się przygotował. - Zadzwoni?
Tak.
Zostawiłem tam prawdziwą forsę. Żeby była z tego forsa.
- Musisz mi coś na niego dać. - Nie ja.
Tak myślałem.
Mogłeś to wiedzieć tylko ode mnie.
Jeśli powinie ci się noga, oboje upadniemy.
Dam sobie radę.
Facet połknął przynętę z tymi duchami.
Chyba nic nam nie grozi. On jest zdesperowany.
Nie skojarzą tego z tobą.
Pamiętaj...
Jeżeli wkurzysz kogoś ważnego, nie będzie gdzie się ukryć.
Co się stało?
Życie.
Samo życie.
Pacjent Ezra Grindle, sesja nr 4.
Jestem samotny... Zagubiony...
Zgubiłem drogę. Nic mnie nie cieszy.
A szerzej?
Maj 1901 roku. Wtedy widziałem ją ostatni raz.
Moja Dorrie.
Nie mogłem odebrać zwłok.
To byłby koniec mojej kariery.
Moja ukochana spoczęła we wspólnym grobie.
Dziękuję.
Jesteś...
Co pan by o niej rzekł? O dziewczynie, którą pan wyczuł.
Nie widziałem jej. Nie zmaterializowała się.
- A mogłaby? - Proszę pana, to była chwila.
- Mów mi Ezra. - Czułem ogromny smutek.
I żal. Kochała pana. A ten chłopczyk...
To był chłopiec?
- Ona jest przy mnie? - Nie oddala się.
- Ten ogród jest dla pana ważny? - Chciałem uczcić jej pamięć.
Byłaby zachwycona tymi ścieżkami i ławkami.
Jest zachwycona. Czuję to.
Bracie Ezro... Ona coś mówi.
Nie rozumiem tego. Czasem przekaz jest niejasny.
Litera D.
Miała na imię Dorrie, tak?
Chcę... Muszę ją zobaczyć.
Musisz ją...
Zmaterializować?
Wie pan, jak trudno zrobić coś takiego?
Dam 10 tysięcy za każdy seans.
Wie pan...
Nagrzeszył pan.
Musiałby pan włożyć dużo duchowej pracy, żeby móc ją zobaczyć albo poczuć.
Mam aż za dużo pieniędzy. Ale nie mam nadziei.
Chce pan ją kupić?
Nie chcę być nieuprzejmy.
Ale wiem, że mogę.
- Na pewno da radę ją zagrać? - Molly?
Jest twardsza niż ja.
Zrobię to dziś.
Ezra musi klęczeć. Modlić się czy coś.
Ona musi mieć krew na rękach i sukience.
Im większy szok, tym mniejsza chęć badania z bliska.
Jesteś niepokonany.
Nasze zdrowie.
Kochana mamo i rodzinko, pozdrawiam z wesołego miasteczka.
Zaprosił mnie tu Ezra. Zamówił mi zdjęcie.
Powiedz tacie, że mi was brakuje, i uściskaj małą Jennie.
Napiszę niedługo. Ściskam, Dorrie.
- Nie wysłała tego. - Jak to?
Parę dni później zmarła. To były jej ostatnie słowa.
- Nie dlatego ci to pokazałem. - Rodzina ich nie czytała.
Co powiesz o tym?
Spójrz na twarz.
To ty.
Mogę cię zmaterializować.
Nie chcę.
Kupimy kostium, ciemną perukę, ułożymy fryzurę.
Facet poczuje ulgę, wybaczy sobie.
Ksiądz robi to samo co niedzielę.
Kimballowi to pomogło. Uratowało jego małżeństwo.
On ją chyba kochał.
Wiesz to, prawda?
Tyle wycierpiał... A my możemy dać mu nadzieję.
- Szef chce pogadać. - Wierzę.
Zapraszam na kawę.
Woli pan czekać na śniegu?
Nie ugryzę pana.
- Śmietanka do kawy? - Nie, dziękuję.
Dla mnie też nie.
Nie wiem, na co mu taki ktoś.
Podejrzany typ. Naciągacz.
Ale wiem jedno. Jest dla mnie ważny. Dużo mu zawdzięczam.
Jeśli masz rozum, powinieneś się mnie bać.
Mówi, że... Okłamał ją pan.
Podał pan fałszywe nazwisko i zostawił jej zwłoki...
- Nie przerywać kręgu. - Chcę z nią porozmawiać.
- Cierpliwości... - Dałem ci majątek!
Musisz dać mi coś poza poczuciem winy.
Bo ciągle tylko, kurwa, słucham, co zrobiłem nie tak.
Wiem, kurwa...
Co zrobiłem.
I wiem, co zrobię, jeśli to potrwa dłużej.
- Jak to? - Chodź. Dowiesz się.
Siedź tu i ćwicz.
- Dasz mi więcej czasu? - Nie.
- Sama nie wiem... - A ja wiem. Nie mamy czasu.
Przebierz się. Masz stać tak.
Ręce opuszczone, dłonie do przodu.
- Dokąd idziesz? - Muszę wszystko przygotować.
Kocham cię.
Charles... Myślałam o tym,
co mówił pan Carlisle. O ponownym spotkaniu z Julianem.
- Pamiętasz? - Tak, kochanie.
Och, Julianie... Julianie...
Molly...
Stan, kochany...
Jestem już w drodze na wschód.
Nie zrobię tego, czego żądasz. Nie mogę.
Kochałam cię ze wszystkich sił, ale to zawsze będzie za mało.
Jest w tobie jakaś pustka, której nie zapełnię.
Ciężko się z tym pogodzić. Prawda boli, ale jest mi potrzebna.
Może kiedyś przyda się i tobie. Molly.
Kurwa!
Molly, to ja.
- Myślałem, że wyjechałaś. - Daj mi spokój.
- Dokąd jedziesz? - Nie chcę z tobą gadać.
Czytałem twój list. Możemy pogadać?
Czytałeś go? Dobrze. Śmierdzisz wódą.
Nie jesteśmy parą już od dawna.
Masz kogoś na boku, bo ze mną nie sypiasz.
To pewnie ta sztywna lala. Myślisz, że ma klasę.
Nie ma klasy. Ty też nie.
Zbierałem dane z jej pomocą, bo ty odmawiałaś.
Dlatego cię oszukiwałem. Nie wtrącaj się!
To był ostatni raz.
- Dam ci cudowne życie. - I wszystko najlepsze na świecie.
- Boję się. - Ja też. Każdego dnia.
Czasem strach aż mnie dusi. Ale z tym walczę.
Dzięki temu przetrwałem.
Czasem widzimy granicę dopiero, gdy ją przekroczymy. Tak jak ja.
Wszyscy mnie opuścili. Nie opuszczaj mnie, proszę.
Proszę.
Pokaż zegarek.
Spławię Andersona i przyjdę z Ezrą na ławkę.
Blisko furtki. O ósmej.
Punktualnie. Zrobisz 20 kroków.
Jak cię zobaczy, każę mu uklęknąć i modlić się.
Kiedy zamknie oczy...
Odejdziesz. I już.
- Proste. - Rozumiem.
Pamiętasz mój stary numer? Z prądem płynącym przez ciało?
Wiesz, jak go znosiłam?
Najpierw miewałam skurcze przez kilka dni. Okropny ból.
Ale zaczęłam sobie wmawiać, że tego nie czuję. Znieczulać się.
Jednak zawsze wiedziałam, kiedy pora przestać. Bo mam dosyć.
Mam dosyć.
Przyjdę i zrobię to, o co prosisz.
Może ze względu na to, co dziś robimy, powinniśmy być sami.
- Zostawisz nas? - Na pewno?
Tak, idź.
Grunt to wiara. Przejdźmy się.
Premier Churchill przysiągł, że wypowie wojnę Japonii,
jeżeli będzie ona walczyć z USA. Czekamy na decyzję Brytyjczyków.
Ty tu nie zawiniłeś. Musisz to wiedzieć.
Ale musimy wracać.
Miałem oczyścić duszę z grzechów... Nie zrobiłem tego.
Teraz pan to zrobi, a ona panu wybaczy.
- Nikt nie wie o moich uczynkach... - Powie pan jej.
- Proszę zamknąć oczy i stać tu. - Nie mogę. Tylko nie to...
Proszę mówić.
Dorrie...
- Dorrie... - Dobrze.
Przez te lata...
Skrzywdziłem wiele młodych kobiet.
Nie wiem czemu.
Szukałem w nich ciebie, chciałem wyrzucić z siebie gniew...
Nie wiem.
- Co pan im robił? - Nie wiem.
Krzywdę.
Krzywdziłem je.
Dorrie...
Boże, przyszła.
Stoi tam.
Tu Radio WWKB z Buffalo.
Nadajemy pilną wiadomość.
Sędzia Charles Kimball i jego małżonka zginęli od ran postrzałowych.
Zapewne rozszerzone samobójstwo.
Nie idźmy dalej. Trzeba uklęknąć i zamknąć oczy.
- Poprosimy o... - Puść!
Nie, Ezra!
Dorrie.
Stan, nie mogę. Nie mogę!
Puść!
Przepraszam.
Co to?
- Kim jesteś? - Proszę ją puścić.
Kto to?
- Puść ją. - Ty sukinsynu!
Sukinsynu!
Zniszczę cię. Ciebie i tę szmatę!
Anderson! Anderson!
Stan... Stan!
Stan!
O Boże...
Do samochodu!
Proszę pana...
Suń się!
Co robisz?
Boże! Coś ty zrobił?
Wysiądź.
Uznają, że ktoś go ukradł. Nie możemy iść do hotelu.
Zamknij się!
- Zamknij się. - Próbowali nas zabić.
Molly...
Wcale cię nie potrzebuję.
- Ktoś widział, jak wchodzisz? - Nie.
- Nie przyjechałeś taryfą? - Jeszcze by mnie zapamiętał.
Spaprała robotę. Przeklęta baba.
Wszystko jest tu.
Bierz.
Masz kilka godzin. Nie panikuj.
Muszę już ruszać.
Naprawdę cię kocham.
Co powiedziałaś?
Co, przesadziłam?
Pacjent Stanton Carlisle. Ostatnia terapia.
Co robisz?
Jednodolarówki.
- Gdzie kasa? - O czym pan mówi?
- Zabrałaś moją forsę! - Coraz częściej będzie pan miał omamy.
Stuknięta szmato! Powiem, co zrobiliśmy.
- A co zrobiliśmy? - Działaliśmy razem.
Czy spotkaliśmy się gdzieś poza tym gabinetem?
- Co robisz? - Sekretarka pana wpuściła, nieproszonego.
Robiłam, co mogłam, ale chyba zaszło przeniesienie.
Widzi pan we mnie kochankę i matkę.
Starałam się zapobiec atakom. Ale mi się nie udało.
Symbolika jest oczywista.
Ma pan przedziwny stosunek do starszych mężczyzn. Np. Ezra Grindle.
Albo mężczyzna z jarmarku, którego pan podobno zabił.
Dlaczego?
Dlaczego mi to robisz?
Nie interesowała cię forsa.
Sprawiłeś mi wielki zawód.
Fakt, forsa nie jest dla mnie ważna. Ale jest ważna dla ciebie.
Jesteś malutkim człowieczkiem.
Wcale nie nabierasz ludzi. Sami się nabierają.
Myślisz, że wyrosłeś ponad przeciętność?
Jesteś wieśniakiem z ładnymi zębami.
Myślałeś, że mnie przechytrzysz?
Jesteś ślepy, co? Nie czytasz znaków.
Nie zauważyłeś, jak trzymam torebkę?
Czy teraz jestem dość silna?
Ochrona? Potrzebuję pomocy. Przyszedł ktoś... Pacjent.
Chodźcie szybko!
Myślisz, że pozbawisz mnie tchu?
- Co z panią? - Przeżyję.
Ten wagon musi ruszyć.
Zamknąć go!
Zawsze cię nienawidziłem.
Nic za darmo.
Albo płacisz za wódę, albo spadaj.
Słucham. Krótko, bo jestem zajęty.
Fajny?
To po jarmarku, który się zwinął. Tak jak i radio.
Matka zmarła, rodząc go. Enoch.
Niezła gadka. Enoch.
O co chodzi?
Przepraszam za mój wygląd. Ostatnio mi się nie wiodło.
Ale mam numer, który by się panu bardzo przydał.
- Jesteś artystą? - Przez dwa lata byłem znanym mentalistą.
Dwa występy dziennie. Pełna sala.
Mentalizm...
Przykro mi. Poszukaj innej trupy.
- Chciałbym pokazać... - Cuchniesz, jakbyś zsikał się w spodnie.
Nie zatrudniam pijaków. Wynocha!
Chryste. Czekaj. Wiesz co?
Dwaj zawodowcy mogą się napić. Usiądź.
Nie lubię czytania w myślach. To ograny numer.
Ciągle trzeba mieć coś nowego. Sensacyjnego.
Mam pomysł.
Mam robotę w sam raz dla ciebie.
Może kiepską. Nie namawiam. Ale to praca.
Jakiś zarobek. Suche posłanie. Czasem napitek.
- Co ty na to? - Chętnie.
Nie obiecuję wiele, ale miałbyś pracę.
Oczywiście tymczasową.
Póki nie znajdziemy prawdziwego świra.
Wiesz, co to jest świr?
Co powiesz? Dałbyś radę?
Proszę pana...
Urodziłem się do tego.
ZAUŁEK KOSZMARÓW
Tekst: Magdalena Balcerek