Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Tutaj? - Tak.
No dobra.
Nigdy tego nie robiłam. Co mam robić?
Bądź sobą i już.
Zapomnij o aparacie.
No dobrze.
Opowiedz mi o sobie. Skąd jesteś?
- Z Teksasu. - Naprawdę?
Co robisz w Wyoming?
Chciałam z chłopakiem...
Cóż, z byłym.
Chcieliśmy odwiedzić wszystkie stany.
By móc powiedzieć, że byliśmy wszędzie, zanim...
Kurde.
Przepraszam.
Hej.
Nie przepraszaj.
To żenujące.
Wcale nie.
Spójrz na mnie.
Jesteś piękna. Wszystko gra.
Tylko mów dalej.
Tak że...
Chcieliśmy posmakować przygody,
zanim zjawi się dziecko.
Taki był plan.
A potem...
A potem on odszedł.
A ja...
Nie wiem, czy to przeze mnie.
Chyba nie chciał mieć dzieci.
Powiedziałaś bliskim?
Nie.
Mama nigdy go nie lubiła.
Nie chcę jej komentarzy.
Boję się.
Wiedziałam, że nie jest pewny,
ale chuj z tym.
Nikt nie jest.
Sama nie wiem.
Przepraszam.
Plotę trzy po trzy.
Nie miałam okazji nikomu się wygadać.
Potrzebowałam tego. Dzięki.
Co ty, kurwa?
Coś mi nie gra.
W ogóle jej nie współczuję.
- Nie czuję tego. - Bo wydaje się wściekła.
Właśnie. Wściekła.
Co z jej wyglądem?
Nic.
Wygląda jak ta laska w tym filmie.
W...
Tym o ćpunach w Central Parku.
Tak, okropieństwo. Podobał ci się?
- Nie. - Tragedia.
Coś okropnego.
Mam spróbować jeszcze raz?
Nie, było wspaniale.
Skończyłaś aktorstwo na Uniwersytecie Columbia?
Tak.
Znajomy tam chodził.
Świetne studia.
Który rocznik?
Może się znacie.
A jak się nazywa?
Kevin Wetmore.
Mógł skończyć wcześniej.
Skąd wiesz, że nie później?
Nagość ci nie przeszkadza?
Nie, to nie dla mnie.
Na pewno są jędrne.
No dobrze. Odezwiemy się.
No dobrze.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
Dziękuję.
Miłego dnia. Miło było was zobaczyć.
- Wzajemnie. - Tak.
Dziękuję.
- Sheryl. - Tak?
- Nie. - Nie.
Janet.
- Janet. - Janet.
BOHATERKA DNIA
Bardzo mi miło, że nadal mnie zapraszacie.
Byłoby jeszcze milej,
gdybyście choć raz na mnie spojrzeli.
To by było coś pięknego.
To spora sprawa.
Góra rzadko rozmawia z aktorami,
ale to było coś.
Koleś wziął mnie na bok i mówi,
że moja twarz ma charakter.
Super, bo jak się sprawdzę,
to trafię do stałej obsady.
Może nie do wszystkich odcinków, ale...
Czołem.
- Cześć. - Jak poszło?
No cóż...
Nie najlepiej.
- Co? Żartujesz. - Nie.
Tyle ze mną ćwiczyłeś i wszystko na nic.
To nigdy nie jest strata czasu.
Graliśmy, jak to aktorzy.
- To urocze, Terry. - Poważnie.
Mówię prosto z serca.
Ta decyzja, żeby szeptać,
mówiąc o mamie? Aż miałem ciary.
A tobie chyba poszło nieźle?
Nie chcę o tym... Poszło genialnie.
Opowiadaj.
Jesteś świetna. Czemu cię nie biorą?
- Halo? - Helen do ciebie.
Daj mi sekundkę.
Jasne.
Wybacz, że nie odebrałam.
Mój klient opuścił plan.
Reżyser strzelił z broni, katastrofa.
Faktycznie.
Katastrofa.
Dopiero wróciłam. Dzwonili już?
Byłaś genialna.
Nie sądzę.
Uznali, że to nie rola dla ciebie.
- Świetne. - Ponoć byłaś odrobinę zbyt...
Mam przesłuchanie za dwa tygodnie.
Nie dostrzegli w tobie pasji do projektu.
No pewnie. Staram się.
Ostatnio często to słyszymy.
Widujesz się jeszcze z tym nauczycielem? Może poszukamy...
- Helen. - Tak?
Pozwól, że cię ubiegnę.
Fakt, za dużo gadam. Mów.
Bardzo ciężko pracuję, a nic dotąd nie osiągnęłam.
Nie wiem, co w ogóle robię w LA.
Wiele osób tak ma.
No tak.
Ledwo starcza mi na czynsz.
Zaczekaj. Robin, oddaj to.
- Dziękuję. Sheryl, złotko. - Tak?
Kojarzysz Studio ABC? Od tych...
Kojarzysz.
- Mają studia w Dolinie. - Tak.
Załatwiłam ci występ w programie.
- Poważnie? - Tak jest. W piątek.
Nie byłam na castingu.
Nie musiałaś.
Twoje CV zrobiło na nich wrażenie.
Co to za program?
Pan z numerem trzy.
Gdybym była deserem lodowym,
to o jakim smaku i jak byś mnie zjadł?
Gdybyś była moją byłą, to strasznie kwaśnym.
Idę się napić.
- Lubię waniliowe. - Jasne.
Nie spodziewałam się sławy od razu.
Myślałam, że dzięki dyscyplinie...
Siedzisz w mieszkaniu i ćwiczysz.
Przecież słyszę.
Mam uwagi.
Kilka mam.
Od dwóch lat nie randkuję,
żeby się nie rozpraszać.
A teraz...
Sama nie wiem.
Helen mówi, że mam okazję się pokazać.
Sally Field tam występowała, więc może coś w tym jest.
Ale mam wrażenie, że jestem...
Za dobra?
Przesadzam?
Nie, masz rację, ale to i tak szansa.
Ten program?
- Serio. - Czemu?
Poznasz jakieś bezguście,
spędzisz z nim dwie minuty, znienawidzisz go
i wrócisz tutaj.
I będziemy się z tego śmiać.
Czemu znienawidzę?
Bo to jakiś kretyn.
I wolisz spędzać czas ze mną.
- No pewnie. - Pewnie.
Innych przyjaciół tu nie mam.
No cóż.
Wspaniale.
To co, jeszcze po jednym?
Chyba nie powinnam.
Niedługo wielki przełom.
Nie chcę wyglądać na skacowaną.
Ty nigdy nie wyglądasz źle.
Zawsze jesteś piękna.
Dziękuję.
Boże, przepraszam.
Zaskoczyłeś mnie.
To łaskotało.
Nie spodziewałam się.
Wybacz.
To dlatego, że miałam dziwny dzień.
Jasne.
Rozumiem.
No dobra.
Chcesz już iść?
Nie.
Wypijmy jeszcze po jednym.
Pobudka.
Tu nie można spać.
- Zbieraj się. - Dobrze.
Prędziutko.
WALENTYNKI!!
Nie blokuj przejścia.
Nie można tu spać.
Nie do wiary.
Cholera jasna.
- Szlag. - Ejże!
Wracaj tu!
PRALNIA
Ejże, cholera jasna!
Pieprzona suka.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam, nie chciałem.
Zobaczyłem cię,
a światło było idealne.
Jesteś piękna.
Co?
Coś nie tak?
Ostatnie, co można o mnie powiedzieć.
Co ty gadasz? Jesteś śliczna.
Masz...
Masz jakby aurę Lindy Manz.
Nie kojarzę.
Aktorka z filmu Niebiańskie dni.
Dzięki, kurwa, za komplement.
Pozowałaś kiedyś?
Koleś, jestem spłukana. Cokolwiek sprzedajesz...
Niczego nie sprzedaję. Mówię serio.
Chcę wziąć udział w konkursie.
Szukam modelki.
A ty jesteś idealna.
Stój tak.
- Jak? - Tak.
Spójrz przez lewe ramię.
To jest prawe.
Pięknie. A teraz spójrz w obiektyw
i zrób tę minę jeszcze raz.
O to chodzi.
Piękna. Jeszcze raz.
Farrah Fawcett nie ma podejścia.
To jak?
- Lisa. - Sheryl.
- Wybacz spóźnienie. - Nie ma sprawy.
Był jakiś wypadek.
STUDIO 3
Czegoś ci trzeba? Kawy, wody?
Nie, dziękuję.
- Jadłaś? Może bajgla? - Nie trzeba.
Ponoć jesteś z Pensylwanii.
Z Allentown.
Skończyłam Penn State.
Do boju, Lwice.
- Przynieść wodę? - Już pytałaś.
- Tędy. - Świetnie.
Super.
I jak tam, podekscytowana?
Tak. Będzie fajnie.
Będzie, zobaczysz. Zaraz cię ucharakteryzujemy.
Dali ci naprawdę fajnych kolesi.
Tak? Jakich?
To banda idiotów.
Nie wiem, skąd oni ich biorą.
- Z jaskini? - Chyba.
A pamiętasz tego filmowca?
- Chryste Panie. - Boziu.
Co za ciacho.
Ale głupi jak but.
Szkoda.
- Chcesz? - Nie.
Przyszedł tu z bratem bliźniakiem
i obwieścił, że kręci film.
„Obaj w nim gramy.
Ja jestem gwiazdą, a on gra mojego kumpla”.
Jego brat bliźniak grał jego kumpla.
- Przegięcie. - Genialne.
- Cudnie. - Boże.
Są w tym mieście normalni faceci?
Sami kretyni.
Dzień dobry paniom.
Rety, same ślicznotki.
Odłóż tego skręta, bo narobisz mi kłopotów.
Co słychać, Marilyn? Czyli to jest Sheryl.
- Cześć. - Skończyłaś Juilliarda?
- Nie. - Fantastycznie.
Pewnie uwielbiasz muzykę. Co myślisz o tym?
W porządku.
No właśnie.
Kobiety kochają czarną muzykę.
Co z Tonym Bennettem?
Gdzie jest Bing Crosby?
Perry Como i „Moonglow” to prawdziwy soul.
- Zrobisz coś dla mnie? - Tak.
Od razu widać, że jesteś inteligentna.
Ale przed kamerą
musisz udawać kogoś innego.
Chłopaki się wystraszą.
- Są jak dzieci. - Jasne.
Właśnie.
Dlatego śmiej się i uśmiechaj.
- Dasz radę? - Pewnie.
- Dzięki. - Do usług.
Cudnie. Masz piękny uśmiech.
Panie Burke, żona dzwoni.
Dziękuję. Występujesz w tej sukience?
Tak.
Bruce, słyszysz?
- Tak. - Dobrze.
Dajmy jej coś bardziej twarzowego.
Ma ładne ciało, pokażmy je.
Dziękuję.
Doskonale.
Widownia już prawie w komplecie. Wszyscy czekają.
Wspaniale.
Wiesz co?
Chyba jednak je upniemy.
Śmiało.
- Tak? - Wolę tak.
- Rozpuszczone? Dobrze. - Świetnie.
Pięknie.
Zatrzymaj się powoli i ostrożnie.
Dam radę, mamo.
To tutaj?
Nie wygląda na studio.
Nigdy nie widziałaś studia.
Nie pyskuj.
Strasznie ponuro.
W telewizji wszystko się świeci.
- W środku się świeci. - Ponuro, prawda?
Weźmy parasole, będzie padać.
Deszcz? Pospieszmy się.
Jak się trzymasz?
Nie wiem.
Jakoś tak ponuro.
W telewizji wszystko się świeci.
Jasne.
I jak?
- Ładnie. - Świetnie.
Już czekamy.
No dobrze.
Uwaga, zaczynamy.
Możecie zaczynać.
APLAUZ
Wchodzimy.
Ed jest gotowy.
Na żywo z Chuck Barris Stages w Hollywood w Kalifornii.
Oglądacie The Dating Game. Przed państwem Ed Burke, prowadzący.
Dziękuję bardzo.
Jesteście kochani.
Oto The Dating Game.
Jestem Ed Burke.
Wspaniale, że z nami jesteście.
Może dziś na tej scenie zaiskrzy?
Ed robi wprowadzenie.
- Gdy skończy... - Już zaczął?
Ostrożnie.
- Uważaj. - Dobrze.
W naszym programie...
Stop.
...i piękna dziewczyna.
Będzie mogła przepytać
uczestników...
A teraz tędy.
- Po schodach. - Dobrze.
I po prostu zaczną nagrywać?
W porządku?
Super. Miłego.
...wszystko wyjaśnię. Zapraszam.
POPRAW SZMINKĘ!
Zanim poznamy naszych adoratorów,
poznajmy naszą uroczą damę.
Miałem okazję z nią chwilę pomówić. Nie może się już doczekać.
Sally Field, Sally Field.
Powitajmy naszą bohaterkę dnia, Sheryl!
Szlag.
Muszę się stąd wydostać.
Zobaczyć niebo.
Nie mogę się doczekać.
Dom jest świetny, powoli do celu.
NOWY JORK, 1971
Widzimy się w weekend?
Oby, bo masz przerąbane.
Kurczę.
Cholera.
Już idę.
Idę.
- To pod 2A? - Tak.
Już panów wpuszczam.
Dzwonimy od dziesięciu minut.
Brałam prysznic, nie słyszałam.
Zwijamy się, Tommy.
Co?
Zostawicie to tutaj?
Jesteśmy już spóźnieni.
Panie fotografie.
- To już ostatni. - Mam nadzieję.
Chyba.
Już prawie.
Piwko?
Nie słyszałaś o Polańskim?
- To odźwierny z Ice Palace? - Nie.
Wielki, podziarany?
Nie, niski facet.
Reżyser Wstrętu i Dziecka Rosemary.
- To filmy? - Nie wierzę.
- Próbuję zadać szpanu. - Dawaj.
Nie wiesz, o kim mówię,
wszystko mi psujesz.
Wkręcasz mnie.
Pewnie, że widziałam Dziecko Rosemary.
Nie wiem, może nie lubisz horrorów.
Nie lubię, ale pieprzone Dziecko Rosemary widziałam.
Był moim wykładowcą na NYU.
Roman Polański. To tyle.
- Do tego dążyłem. - Imponujące.
Już ci lepiej?
Nadal studiujesz?
Właśnie skończyłem.
No to gratulacje. Super.
Co planujesz?
Jadę do New Hampshire.
Będę uczył dzieci fotografii.
Niesamowite.
Szok.
Jutro wyjeżdżam,
a poznałem ciebie.
Tak ciężko spotkać kogoś, z kim czuje się więź.
Chcę się nacieszyć tą chwilą.
No tak.
Też tak mam.
Muszę się wziąć za te rzeczy.
Straszny tu bałagan, muszę się rozpakować.
Katastrofa. Gdzie ja to upchnę?
Oszaleć można.
Dzięki za pomoc.
Bez ciebie nie dałabym rady.
Jesteś stewardessą?
Tak.
Jak to jest?
Obmacują mnie spoceni biznesmeni,
gdy wkładam torby do schowka.
Praca marzeń.
Żartuję, jest świetnie.
Zwiedzam za darmo kawał świata.
Za tydzień lecę do Egiptu.
Zawsze chciałam, cieszę się.
Bałam się, że z dala od domu
będę samotna, ale linie lotnicze...
Mogę ci zrobić zdjęcie?
Przepiękna.
Chodź, słońce.
Doskonale. Stań tutaj.
Sheryl to aktorka ze Scranton w Pensylwanii.
Była masażystką stóp,
ale szef chciał, żeby pomasowała też wyżej.
Przyjechała tu z LA po studiach
i teraz szuka swojego Romea.
Jesteś doprawdy urzekająca. Jak się miewasz?
- Dobrze. - Fantastycznie.
- Gotowa? - Tak.
No to zaczynamy.
Zasady są proste.
Za parawanem czeka trzech kandydatów.
Możesz pytać o wszystko oprócz imienia, wieku i zawodu.
Na końcu wybierzesz jednego z nich.
- Jasne? - Jasne.
Kamera A, daj zbliżenie.
Sheryl, miło mi się przedstawić...
Przedstawiam miło...
- Zaczekaj z tym na randkę. - Miło cię poznać.
Do trzech razy sztuka. Pan numer dwa?
Cześć, Sheryl.
Halo, halo.
Wybierz numer dwa i niech zabawa trwa.
Boże, on tak zawsze?
To się okaże.
Pan z numerem trzy, przywitasz się z Sheryl?
Światła na trójkę.
Będziemy się razem wspaniale bawić.
Pewny siebie.
Już znasz ich głos. Gotowa na kolejny krok?
Chyba tak.
- Przygotowałaś pytania? - Jasne.
Usiądź wygodnie.
Do dzieła.
Jezu, Ed. Dawaj aplauz.
PAN NR 1
Pytanie do pana z numerem jeden.
Studiujemy aktorstwo, jest ważny casting.
Jesteś kujonem i chcesz mnie zaprosić na randkę.
Śmiało.
No hej. Jestem...
Jestem kujonem, pójdziemy na randkę?
To już?
- Tak. - Mamy tu geniusza.
Kamera na dwójkę.
Dziękuję.
Pan z numerem dwa. Jesteś kapitanem futbolistów.
Śmiało.
Cześć, Peggy Sue.
W porządku?
Tak.
Jeśli masz chwilę,
może porzucamy trochę piłeczką?
Będziemy w drużynie bez koszulek.
No nie wiem, jeszcze coś sobie obetrę.
Oj, obetrzesz. Tak lubię.
Pan z numerem trzy. Jesteś wykładowcą.
Śmiało.
Młoda damo, zostaniesz po zajęciach.
Musimy porozmawiać.
Chce mnie pan czegoś nauczyć?
Owszem.
Poćwiczymy trochę
przed egzaminem ustnym.
Pan z numerem jeden.
Jakim daniem obiadowym byś był?
Bufetem.
Muszę wyjść.
- Teraz? W połowie programu? - Idę do łazienki.
Wszystko dobrze?
- Zaczekaj. - Dokąd idzie?
Pan z numerem dwa.
Jestem klasyczną sałatką z jajkiem.
Takim bez koszulki.
Zabawne.
NAJBARDZIEJ LUBIĘ SIĘ CAŁOWAĆ
Pan z numerem jeden.
Kuźwa, co to było?
- Co jest? - Tak miało być?
Co robimy?
Niech ktoś szturchnie Eda.
Ed, powiedz coś.
Panie i panowie, na tym kończymy rundę pierwszą.
Dajmy chwilę naszym sponsorom.
- Zaraz wracamy. - Reklamy na dwójce.
Co to miało być?
Niech ktoś to sprzątnie.
Co to było?
Świetnie ci idzie. Mistrzostwo świata.
Cieszę się.
Magia telewizji.
Mamy chwilę. Kto jest z daleka?
Pierwszy raz w Hollywood?
Pewnie się nie spodziewaliście.
Ogarnijcie to.
Dlaczego ja? Baba wlazła w kabel.
Cholera jasna.
Gdzie mogę...
Pewnie przemawia gdzieś na górze.
Poznałem ją u Warrena Beatty'ego.
Warren Beatty, ja pieprzę.
Rodney.
- To Mario, ten nowy? - Tak.
Jej rodzice się zgodzili?
Zapłacili mi za tę sesję.
Nie gadaj.
Oczywiście, wspaniale. Na tym polega ta branża.
Wiem, na czym polega.
- Ona ma 13 lat. - Przestań.
W tych czasach...
To z Malibu sprzed kilku tygodni.
Fajne.
Chyba się tam dziś wybiorę.
Często szukam modeli na plaży, ale...
Świetnie byś wyglądał w tym świetle.
Pewnie, znajdę chwilę.
Znajdziesz.
Zawsze.
- Rod. - No?
Ktoś do ciebie.
Kto, Warren Beatty?
Policja.
Tydzień temu miałem włamanie.
Buchnęli mi trochę sprzętu.
Pewnie w tej sprawie.
Na razie.
Koniec zabawy.
To wasz obowiązek.
Nie mój.
Takie rzeczy trzeba sprawdzać.
Robicie swoje.
Przepraszam.
Żaden kłopot. Dzięki.
Kurwa.
Tak że...
Dziś nie mogę.
Kazali mi zostać do późna,
bo...
Bo brakuje nam ludzi.
Przełożymy to?
Jasne.
Kogoś sobie znajdę.
Pewnie.
Wybacz.
Alison?
Al, jesteś tam?
Nie odbierasz, trochę się martwię.
Użyję zapasowego klucza.
Wchodzę i już.
Już w porządku.
Przepraszam.
Trzeba poprawić.
I co mówiłam? Jak but.
- Jak mi idzie? - Wyśmienicie.
Co się stało?
Nic.
Robię, co każe Ed, tylko jakoś mi z tym dziwnie.
Pieprzyć Eda.
Z całym szacunkiem.
To nie sitcom, nie wrócisz za tydzień.
Co zrobi, zwolni cię?
Masz się dobrze bawić i tyle.
Bądź sobą i mów, co chcesz.
Ma ktoś długopis?
- Proszę. - Dziękuję.
Dobrze wygląda.
Jest śliczna.
Spójrz na nich.
Dziękuję.
Chętnie.
Nie, dziękuję.
Za małe.
Nie schodzę poniżej miseczki C.
A ona?
Co z nią?
Nie widziałeś jej. A jak ma małe?
Dam jej do japy.
Nie dasz.
A to niby czemu?
Bo ja zawsze wygrywam.
Gotowi?
Spytaj Matthew o czas.
Potrzebuje 30 sekund.
Kamera B, działamy.
Wszyscy na miejsca.
Zostawcie jej włosy. I tak nic nie robicie.
Czekamy.
- Dasz sobie radę. - Oczywiście.
Wszystko gra? Trzeba wam czegoś? Gotowe!
No to jedziemy.
Laura, w porządku?
- Hej. - Znam tego z trójką.
Chodziłaś z nim?
Nie. On...
Pamiętasz Alison, tę, która...
Tak, mówiłaś mi o niej.
Na plaży był taki facet.
Niepotrzebnie ją z nim zostawiłam.
Mówiłam, żeby uważała. Wiedziałam, że coś się stanie.
Coś mi w nim nie pasowało.
- Opisałaś go policji. - Tak. To on.
Kandydat numer trzy?
Jesteś pewna?
Tak.
- Na pewno? - Na 90%.
Czyli nie jesteś.
Koleś może być podobny.
Nie mówię, że ci nie wierzę.
Ale jeśli on jej to zrobił,
to siedziałby w więzieniu.
Sama nie wiem.
To popularny program.
Sprawdzają uczestników.
- No... - Może to on.
Może policja go dokładnie sprawdziła.
Kocham cię.
Przykro mi, że straciłaś przyjaciółkę.
Na pewno widzisz go
na każdym kroku.
Nie wiem, co mam zrobić.
Wysiadaj.
- Co? - Wysiadaj.
- Laura... - Won!
No dobrze, z życiem.
Wchodzimy za pięć, cztery, trzy, dwa...
Witamy ponownie.
Dziękujemy za cierpliwość.
Kontynuujmy nasz program. Sheryl, do dzieła.
Pan z numerem jeden.
Einstein mawiał, że minuta na piecu jest jak godzina,
a godzina przy pięknej damie jest jak minuta.
To szczególna teoria względności.
A jak brzmi twoja?
Co?
Wrócimy do tego.
Moment, to było pytanie?
Pan z numerem dwa. Czego oczekujesz,
zapraszając dziewczynę na kolację?
Zależy od tego, co jemy. Jakiś drogi stek?
Dobre pytanie. Stek?
- Tak. Jestem hojny. - Dobrze wiedzieć.
To jest w scenariuszu?
A skoro ja stawiam kolację,
to dziewczyna może zaoferować deser.
A co byś zamówił na deser?
- Sama wiesz. - Nie wiem, powiedz.
Coś na gorąco.
Jak wiśnie flambé?
Z bitą śmietaną.
Jestem na diecie.
Pan z numerem jeden, jak tam szczególna teoria względności?
Powodzenia.
Pan z numerem trzy.
Co odróżnia chłopca od mężczyzny?
Chłopiec myśli, że dziewczyna musi odwdzięczyć się za kolację.
A mężczyzna?
Cóż, wie,
że nie mówi się o deserze,
dopóki nie zjadło się kolacji.
Nieźle.
Jak idzie, numerze jeden?
Nadążajcie z tą kamerą.
Nie wiem.
Mam robić jakieś notatki?
To będzie na egzaminie końcowym.
Dobre.
Pan z numerem trzy, kolega się pogubił.
Pomożesz mu?
Z teorią szczególnej względności?
Tak.
Czy przez minutę, czy przez godzinę,
obok wyjątkowej dziewczyny chciałbym siedzieć
względnie często.
Może być?
Nieźle.
Pan z numerem jeden, to było trudne pytanie.
Nie wiedziałem, że muszę być astrologiem.
- Czy astronomem? - A to różnica?
Chcesz, żeby była?
- Nie. - No nic.
Einstein był fizykiem, nie astronomem.
Zadasz to pytanie?
Zadałam już dwa. No dobrze.
Książka Uzasadnienie metafizyki moralności.
- Kant twierdzi tam... - Gość zejdzie na serce.
Nie wiem...
Żartuję, mój drogi.
Zgrywam się.
Pan z numerem jeden, proste pytanie.
Po co są dziewczyny?
To znaczy?
To, co słyszysz. Po co są dziewczyny?
Zaszalałaś z tym pytaniem.
Wracamy do Kanta?
Nie, dam radę.
Wspaniale. Wierzę w ciebie.
Dziękuję.
Dziewczyny są...
Są dla facetów.
Do zabawy.
Gloria Steinem byłaby dumna.
Trochę ich maglujesz.
- Jest wesoło. - Pewnie.
Dobrze się bawicie?
Wszyscy świetnie się bawią.
Pan z numerem dwa. Po co są dziewczyny?
Czemu to brzmi podchwytliwie?
Nie wiem, a czemu?
Jeśli powiem, że celem jest wino i kolacja,
wyjdę na matoła,
a jeśli będę ględzić o szacunku czy coś,
wyjdę na takiego, co tylko chce zaliczyć.
Czyli mam już swoją odpowiedź.
Moment, nie w tym sensie.
Przechodzimy dalej.
Pan z numerem trzy. Liczę na dobrą odpowiedź.
Po co są dziewczyny?
Nie.
Nikt nie pokona Alego dwa razy.
Nie sądzę.
Chwileczkę. Mogę w czymś pomóc?
Ja w sprawie programu The Dating Game.
W sprawie biletów do innego działu.
Korytarzem do końca i w prawo.
Właśnie stamtąd przyszłam.
Muszę pomówić z kimś decyzyjnym.
Producentem czy coś.
W jakiej sprawie?
W programie jest ktoś, kto nie powinien.
To znaczy kto? Twój chłopak?
- Nie. - Mąż?
Rok temu moją przyjaciółkę zgwałcono i zabito.
Policja nigdy...
Jej zabójca siedzi na scenie.
To kandydat numer trzy.
Jest niebezpieczny. Poprosi pan kogoś?
Proszę.
Jim, oddzwonię.
Po co są dziewczyny?
Właśnie tak.
To już zależy od dziewczyny.
Bardzo dobra odpowiedź.
Wspaniała.
Pan z numerem trzy, dodatkowe pytanie.
Śmiało.
Poznałeś pozostałych dwóch kandydatów.
Chwilę rozmawialiśmy.
Jaką najbardziej obrzydliwą rzecz
zrobili albo powiedzieli za kulisami?
Oprócz przyjścia do programu.
Dobre.
Ojej.
Ciężkie pytanie. Szczerze mówiąc,
pan numer jeden nie powiedział niczego obrzydliwego.
To prawda. Nic.
A pan z numerem dwa?
Słowo w słowo nie powtórzę, bo jesteśmy w telewizji,
ale wspominał, że rozmiar stanika
może zaważyć o powadze relacji.
Doprawdy?
No nie, program dobiega końca.
Sheryl, pora podjąć decyzję.
Przemyśl wszystko, co usłyszałaś.
Damy ci chwilę,
a tymczasem zaprezentujemy...
Zaczekaj tu, ktoś za chwilę przyjdzie.
Kto?
George Elliot, producent.
Możesz usiąść.
Pomoże ci. Powodzenia.
Dziękuję.
Naprawdę.
Za chwilę do państwa wrócimy.
Już.
Po programie ma stąd zniknąć.
Nie chcę jej widzieć.
Wiem, przepraszam.
Kogo wybierzesz?
- Odpuść. - Tylko pytam.
Przesadziłam?
On na pewno tak uważa.
Zawsze tak uważa.
A pani?
Pracuję tu od 1968 roku.
Widziałam więcej flirtujących idiotów, niż mogę zliczyć.
Przekonałam się, że niezależnie od wypowiedzianych słów
ukryte pytanie pozostaje to samo.
Jak brzmi?
Który z was mnie skrzywdzi?
Ty zadałaś je niemal wprost.
Co ty odpierdalasz?
Po co jej powiedziałeś?
Spytała.
Pieprz się.
Po programie sobie porozmawiamy.
Tak?
A jeśli nie przyjdę?
Zatrudnisz sobie detektywa?
Pieprzona cipa.
Mam lepszy pomysł.
Wymieńmy się danymi, żeby się łatwiej znaleźć.
Dobra.
Stocker Street, Glendale. Kojarzę.
Proszę.
Kurwa, co to jest?
Fotomontaż.
Cholerny dziwak.
Wszyscy na miejsca.
Wystarczy.
Fotel. Wstań, Sheryl.
Mieliście cały blok reklamowy, żeby się z tym uwinąć.
Stań tu.
- Pięć, cztery, trzy, dwa... - Dalej.
Są jak dzieci.
Witamy z powrotem.
Sheryl, pięknie to rozegrałaś,
ale pora podjąć decyzję.
Kandydaci byli spokojni, szczerzy, bystrzy i cierpliwi,
ale tylko jednemu się uda.
Komu? Panu z numerem jeden,
panu z numerem dwa czy panu z numerem trzy?
Kto będzie tym szczęściarzem?
- Numer trzy. - Trójeczka.
O rety. Pozwól, że spytam.
Co najbardziej cię w nim urzekło?
Wie, po co są dziewczyny.
„Wie, po co są dziewczyny”.
Zanim ci go przedstawię,
poznaj pana z numerem jeden.
Z Sherman Oaks.
Stażysta w szpitalu, marzy o własnym gabinecie.
Lubi czytać i grać w golfa.
Oto Josh Young.
- Miło mi. - Również.
Wspaniała robota.
Numer dwa to projektant mebli z Glendale.
Lubi frisbee i taniec.
Poznaj Arniego Aslana.
Uważaj na tego dupka.
Dziękuję, panowie.
Czekają na was nagrody pocieszenia.
Pora poznać swojego wybranka.
Najpierw ci o nim opowiem.
Pan numer trzy pochodzi z Teksasu.
Skacze na spadochronie, jeździ motocyklem i robi zdjęcia.
Oto Rodney Alcala.
- Cześć. - Miło cię poznać.
- Również. - Cieszę się.
Brawo, Rodney.
Poradziłeś sobie z trudnymi pytaniami.
- Zdobyłeś ją. - Dzięki.
Rodney i Sheryl, pakujcie się.
Czeka was opłacona wycieczka do Carmel w Kalifornii.
Dziękuję wam.
Do zobaczenia w następnym odcinku.
Koniec.
- Świetna robota. Za mną. - Sheryl.
Tędy, ostrożnie. Przez drzwi.
Przepraszam.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Czekam na niejakiego George'a Elliota. Producenta programu.
Proszę?
George Elliot, producent The Dating Game.
Wie pan, gdzie go znajdę?
Muszę z nim pomówić.
Wątpię.
Dlaczego?
George Elliot to ja.
Co?
Niech zgadnę.
Ochroniarz panią nabrał?
Co za dupek.
Przepraszam.
Jeśli mogę jakoś pomóc...
Dziękuję. Dobrze się bawiłaś?
- Tak. - Tędy.
- Jasne. - Tu skręcisz.
- Świetnie mi poszło. - O tak.
Bezpiecznej podróży.
Dziękuję.
Sheryl?
Cześć.
Nie mogłem cię znaleźć.
Też cię szukałam, ale wszyscy gdzieś ganiali.
Fakt, szaleństwo.
Wepchnęli mnie na scenę, włączyli światła i jazda.
Tak.
Fajnie było.
Ogólnie byłam okropna, ale dobrze się bawiłam.
Tak.
No nic, do zobaczenia w Carmel.
A może teraz gdzieś skoczymy?
Ja pieprzę.
Pięknie.
Chcesz trochę?
Pewnie.
Kto by pomyślał, że się dziś zakocham.
Nie rozśmieszaj mnie, dupku.
Spokojnie.
To twoje?
Tak, to część moich prac.
Zobaczymy, z kim pracuję.
Są...
Za tę zgarnąłem pięć stów.
Serio?
Ano.
Dobra, dość tego.
Mów. Skąd jesteś?
Czemu chcesz wiedzieć?
Czemu nie mówisz?
Bo nienawidzę tego miejsca.
Jasne.
Uciekłaś.
Boże.
Robisz ze mnie jakiegoś Olivera Twista.
Jestem niezależna.
Twoi rodzice pewnie się martwią.
Tammy chleje i ma to gdzieś.
A gdzie jest twój ojciec?
Nie wiem.
Zniknął, gdy byłam mała.
Musiało ci być ciężko.
Dorastać bez ojca.
Proszę cię.
A twój stary kiedy zniknął?
Dotrwał do ósmej klasy?
Szukałeś go?
Nie. Boję się, że bym go zabił.
Niesamowite, jak jeden egoista potrafi spierdolić komuś życie.
Trzymaj.
Co to?
Czekoladka.
Po co?
Są walentynki.
Jesteś moją walentynką.
Daleko.
Nie, na wzgórzu.
Na wzgórzu?
- Masz wygodne buty? - Tak.
Przydadzą się.
Gotowa?
- Jasne. - Za mną.
Już prawie.
Słońce zachodzi.
Gdzie mam stanąć?
Tam, przy skale.
Przy tej?
Idź.
Na krawędzi.
Pięknie.
Odwróć się w stronę światła.
Pięknie.
Masz talent.
Jeszcze raz.
Spójrz teraz w niebo.
Zrobiłeś zdjęcie?
Rodney?
Gdzie my jesteśmy?
Nie wiem.
Tak to jest, jak piękna dziewczyna
każe mi wybrać pierwszą lepszą knajpę.
Boże.
Z zewnątrz wyglądała normalnie.
Co czytasz?
Cowboy Mouth. Taka sztuka.
Sam Shepard, Patti Smith.
Widziałem to na scenie.
Tak? Mieszkałeś w Nowym Jorku.
- NYU. - Columbia.
Pewnie się mijaliśmy w metrze.
Zapamiętałbym cię.
„Czasem trzeba mocno zboczyć z drogi,
by wrócić na tę właściwą”.
To też Cowboy Mouth?
Nie, The Zoo Story.
No tak, prawda.
Piękna sztuka.
- Znasz? - Jasne.
Albee niesamowicie pisze.
To geniusz.
Jeden z moich ulubionych.
Znasz się na rzeczy.
W Odyssey będą wystawiać Cowboy Mouth.
Idę na casting za tydzień.
Super.
Nie mogę się doczekać.
- Jeszcze nie mam tej roli. - Dostaniesz ją.
- Tak myślisz? - Pewnie.
Masz aurę Patti Smith.
W ogóle jej nie przypominam.
Nie mówię o tym.
Mówię o duszy.
Tego nie słyszałam.
Ale to dobrze.
Podoba mi się.
Chyba tylko to utrudniam.
Rzadko randkuję. W zasadzie w ogóle.
Ale wzięłaś udział w programie.
To zabawna historia.
Agentka mi to doradziła.
Mówiła, że tak dam się zauważyć.
Poczułaś się zauważona?
Obserwowana.
A teraz jak się czujesz?
Dobrze.
Mało kto lubi być zauważony.
Ludzie się boją.
Bo trzeba lubić siebie.
Przestać grać.
Ja zawsze jestem sobą.
Przepraszam, poprosimy jeszcze po drinku.
Pijemy mai tai.
Przykro mi, za późno. Zamykamy.
Szkoda.
Czyli na nas już pora.
- Zaparkowałaś z tyłu? - Tak.
Odprowadzę cię.
Daj mi swój numer.
Skontaktujmy się przed Carmel.
Ma sens.
Coś nie tak?
Nie.
Dzięki.
Dobranoc.
Powtórzysz mi ten numer?
- Już ci go podałam. - Tak, wiem.
Chcę się upewnić.
Łatwo pomylić czwórkę z dziewiątką.
Jasne.
Pokaż, to...
Nie powtórzysz?
Czyli chyba nie mam co liczyć na Carmel.
Nigdzie z tobą nie lecę.
No dobrze.
Niech będzie.
Może jeszcze się spotkamy.
Może.
Rozjebię ci wtedy ten łeb.
Co?
Ja pieprzę.
Kurwa mać.
Zabieraj łapę.
Ja pieprzę.
Wspaniale.
Sarah, zostaw to na później.
Wspaniale. Jeszcze raz.
Gotowa?
WYDZIAŁ ZABÓJSTW
Tak.
Zgłosiłam to w grudniu.
Nie wiem, komu mam powiedzieć. Występował w telewizji.
Nie wiem, z kim pani rozmawiała.
Ja też nie.
Ile razy... Nieważne.
Róbcie, co do was należy, kurwa!
Jasna cholera!
- Proszę pani. - Wychodzę.
Sheryl, popełniasz błąd.
Dzięki za troskę.
MGM szuka nieznanej brunetki,
kręcą wielki thriller.
Proszą o zdjęcia w stroju kąpielowym...
Mowy nie ma.
- Może zrobią wyjątek. - Mówię ogólnie.
Nie bądź gwiazdą
jednego durnego programu.
No cóż.
Przykro mi, że się nie udało.
Dziękuję ci za pomoc.
Żegnaj, Helen.
Chciałem...
Dobra.
To już wszystko, możemy jechać.
Wszystko w porządku?
Wczoraj chyba trochę przesadziłam.
Zrób coś dla mnie.
Nikomu o tym nie mów.
Proszę cię.
Byłby taki wstyd.
Wiesz, jacy są ludzie.
Dziękuję.
To jak?
Jedziemy do ciebie?
Dobrze.
Super.
Pomożesz mi?
Znasz się na węzłach.
Byłeś harcerzem, co?
Wiesz...
Wybacz, jeśli trochę przegiąłem.
Nie szkodzi.
Wszystko gra.
Idę się wysikać. Chcesz czegoś?
- Nie. - Dobra.
KAWIARNIA OSTATNIEJ SZANSY
- Nie ruszaj się! - Ręce na widoku.
Na ziemię!
Tony, wezwij wsparcie!
- Daj kajdanki. Nogi. - Zabierać łapy!
- Nie ruszaj się. - Puśćcie mnie.
Trzymaj go.
Jesteśmy przy 112. mili. Potrzebne wsparcie.
Oddychaj.
Mamy go.
14 lutego 1979 nastolatka uciekła Rodneyowi Alcali,
prosząc go o zachowanie ich spotkania w tajemnicy.
Oczekujący na proces Alcala wyszedł za kaucją.
Na wolności zamordował 21-letnią kobietę i 12-letnią dziewczynkę.
Aresztowano go ponownie w 1979 roku.
Dopiero wtedy odkryto jego pozostałe zbrodnie.
Przez ponad dziesięć lat różne osoby zgłaszały go policji,
jednak Alcala nie ponosił konsekwencji.
Ostatecznie skazano go za zabójstwo siedmiu kobiet i dziewcząt.
Szacuje się, że ofiar mogło być nawet 130.
Po 31 latach w celi Alcala mógł się ubiegać o uniewinnienie.
Dziewczyna, która mu uciekła, teraz już dorosła, postanowiła zeznawać.
Jak powiedział prokurator,
wbiła ostatni gwóźdź do jego trumny.
Cheryl Bradshaw wyjechała z Kalifornii i założyła rodzinę.
Rodney Alcala zmarł w więzieniu.
Napisy: Konrad Szabowicz