Szef jeszcze tutaj? Miałeś się wcześniej zwinąć.
Chciałbym.
Dlaczego jeszcze nie wylano betonu?
Padł silnik. Naprawiają ciężarówkę.
Zawsze wiatr w oczy.
Szef jedzie. Damy radę.
Wiem, ale muszę podpisać fakturę.
Zrób to teraz. Będzie u mnie, póki nie skończymy.
Dzięki, Bob. Zadzwoń do mnie po wszystkim.
Jasne, szefie.
Pełno ciekawych nagłówków,
ale uwierzcie mi, wszyscy mówią tylko o Clarke'u.
Jeszcze nigdy kometa nie przeleciała tak blisko naszej planety.
I będziemy ją mogli zobaczyć w biały dzień.
Niesamowite.
Odkryli ją raptem kilka tygodni temu.
Wg NASA pojawiła się znikąd. Z innego układu słonecznego.
- Wystarszyłeś mnie. Nic nie słyszałam. - Przepraszam.
Która godzina? Umawialiśmy się na 19:00.
Wcześniej wyszedłem z pracy.
- Mogę zaczekać na dole. - W porządku.
Już skończyłam.
Ile mil dzisiaj?
- Pięć. - Nieźle.
Jutro nadal robimy imprezkę?
Żartujesz?
Nathan sprosił pół okolicy.
Jak on się czuje?
W porządku.
Długo będziemy się z tym męczyć?
Nie wiem, John. To nie przeze mnie.
- Nie zmuszaj się dla Nathana... - Nie.
Nie zmuszam się.
Naprawdę.
Tylko się upewniam.
Musimy dać sobie trochę czasu i... postarać się.
Damy radę, Ali.
Idę pod prysznic.
Zadzwonię do Debry, żeby Nathan wracał.
Przypilnujesz, żeby umył ręce przed kolacją?
Tata!
- Super, że wróciłeś. - Ja też się cieszę.
Stół kreślarski dalej ci pasuje?
Idealny do rysowania.
Właśnie widzę.
Ten rysunek najfajniejszy.
- Rośnie mi tu wielki artysta. - Dziękuję.
Jak w szkole?
Dobrze.
Nauczyciele o tym wspominają?
Pan Williams mówił, że to taka kula śnieżna, tylko z gazu.
Czyli asteroidy są z bąków. Chyba łapię.
Nie, Clarke to kometa, głupku.
Jest jakaś różnica?
Komety są o wiele szybsze.
Clarke jest z innego układu słonecznego. Dlatego tak mało o nim wiadomo.
- To teraz wiem dwie rzeczy. - Jakie?
Że ty i komety jesteście pełni bąków.
- Chyba ty! - Właśnie, że ty!
Ja ci dam!
To pomaga?
Lepsze niż zastrzyki?
Jeszcze jak.
Świetnie.
Coś nie tak?
Mama znowu każe ci się wyprowadzić?
Musimy rozwiązać parę spraw.
Ale cokolwiek się zdarzy...
Spójrz na mnie, synku.
Zawsze będę twoim ojcem.
Nigdy cię nie zostawię.
Kocham cię, dzieciaku.
Naukowcy nadal badają Clarke'a,
kometę odkrytą kilka tygodni temu.
W odróżnieniu od poprzednich trudniej go namierzyć
i nie jest jedną bryłą, lecz setkami kamieni i kawałków lodu
sprzed milionów lat,
Clarke jest tak długi,
że nie można dojrzeć go w całości.
Na Wall Street...
Nathan, lekcje.
Dow Jones kończy dzień na 2,5%...
Pomożesz?
- Co tam? - Ułamki.
- Jesteś mocny z matmy. - Nie lubię ich. Są trudne.
I bardzo dobrze. Matematyka i ułamki to podstawa.
Myślisz, że bez tego mógłbym budować wieżowce?
- Chcesz robić to, co ja? - Tak.
Chodź, pomogę ci.
Które liczby są podzielne?
Znaczy do pokoju gościnnego.
Czadowa lornetka!
Nie widzę Clarke'a.
Pewnie zaspał.
Tato!
...zeszłej nocy.
Fragmenty Clarke'a mają wkrótce wejść w naszą atmosferę.
Naukowcy twierdzą, że gdy zbliżą się do słońca,
rozpylą gaz i zmienią tor.
Jednocześnie nas uspokajają, że nie uderzą w Ziemię.
Spalą się w atmosferze.
Szykuje się nieziemskie widowisko.
John! Witaj z powrotem, amigo!
- Jak tam? - Ok.
Jak u was?
Dobrze.
- Wpadniecie? - Kolacja za fri? Zawsze.
No raczej.
Na razie.
Przydałoby się więcej piwa i wina. Skoczysz do sklepu?
- Goście będą za godzinę. - Miałem rozpalić grill.
Muszę się przygotować. Zaraz przyjdą.
Coś jeszcze? Lepiej teraz powiedz.
Nie.
Dobra.
To może bułki do hot dogów.
I musztardę. Mamy tylko pikantną.
Dzięki.
- Kupisz mi zabawkę? - Jak będziesz się słuchał i streszczał.
Dokąd lecą?
Nie wiem.
Patrz, jest Clarke!
Odjazd, co nie?
Dobra, zagęszczamy ruchy.
Nathan, szybciej.
Kilka browarów...
Kupimy trochę soku?
Jasne.
Soki. Które?
- Moje ulubione. - Mówisz, masz.
Co tak wyje?
Pewnie alarm o zaginionym dziecku.
- ODBIERZ PILNY TELEFON. - "Alert prezydencki"?
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO USA
Halo?
To jest alert prezydencki. To nie jest test.
Johnie Allanie Garrity...
Wybrano cię do umieszczenia w awaryjnym schronie
razem z... Allison Rose Garrity i Nathanem Beckettem Garrity.
Dozwolona jest jedna torba z rzeczami osobistymi. Bez wyjątku.
Uprzedź... Allison Rose Garrity
i Nathana Becketta Garrity,
by oczekiwali dalszych informacji. To nie jest test.
Nathan, idziemy stąd.
Obiecałeś zabawkę!
Następnym razem.
Każdemu bym to poleciła.
Już wrócili.
- John, miło cię znowu widzieć. - Cześć, Kenny, Debra.
Pierwszy fragment kieruje się w stronę Atlantyku.
W samą porę. Zaraz spadnie.
Clarke w nas uderzy?!
- Spokojnie. Wpadnie do oceanu. - Tato, usiądź ze mną!
Muszę chwilę porozmawiać z mamą.
- Gdzie piwo i wino? - W wozie.
Dostałem alert prezydencki. Ty też?
Nie, to pewnie test. Przyniesiesz?
To nie jest żaden test.
Mówili, że wybrano nas do schronu.
Coś się nie zgadza z tą kometą.
Ma spaść przy Bermudach.
- Daleko od nas. - Po co tyle wojska
i tysiące samolotów?
John, zaraz się zacznie. Chodźcie tu.
Za kilka sekund nastąpi wodowanie u brzegów Bermudów.
Naukowcy zapewniają, że siła uderzenia nie powinna
- wywołać tsunami. - Brałeś lek przed popcornem?
Zrób to.
To największe uderzenie od czasu katastrofy tunguskiej z 1908 roku,
- gdy meteoryt spadł w płn. Syberii. - Sztos, co nie?
Oglądamy na żywo wejście fragmentu w dolne części atmosfery.
5, 4...
3, 2...
1 i uderzenie.
A wybuch?
To zwykły głaz. One nie wybuchają.
Powiedz to dinozaurom.
Czekamy na pierwsze ujęcia
momentu wodowania w Atlantyku.
Co to było?
Nathan, chodź tutaj.
- Co to było?! - Wszyscy cali?
Jakaś fala uderzeniowa...
Dostaliśmy informację, że uderzenie nastąpiło w centralnej Florydzie,
a jego epicentrum objęło teren od okolic Tampy
aż po Orlando.
Naukowcy szacują, że fragment miał wielkość stadionu footballowego,
a fala uderzeniowa była odczuwalna aż 1,5 tysiąca mil dalej.
Ostrzegam, że to, co zobaczycie,
nie da się oddać słowami.
Naprawdę przerażający widok.
Zarejestrował go helikopter wiadomości pod Tampą
oraz satelita pogodowy.
FRAGMENT KOMETY NISZCZY CENTRALNĄ FLORYDĘ
Spadną jeszcze inne kawałki?
Na razie mamy tylko te zdjęcia.
Straciliśmy kontakt z reporterami.
- ODBIERZ PILNY TELEFON. - Co się dzieje?
Alert prezydencki.
Naukowcy pomylili się w szacunkach toru...
Dlaczego dzwonią do ciebie, a nie do nas?
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO USA
To alert dla... Johna Allana Garrity.
Wybrano cię do umieszczenia w awaryjnym schronie
- z Allison Rose Garrity... - Twoje nazwisko jest w telewizorze.
i Nathanem Beckettem Garrity.
Nie możesz zabrać nikogo poza nimi. Bez wyjątku.
Dozwolona jedna torba z rzeczami osobistymi.
Zgłoś się do bazy Robins w Georgii o 21:45 czasu wschodniego.
Twój kod identyfikacyjny został wysłany SMS-em.
Potwierdź odbiór tej wiadomości, wciskając 1.
- Może to samo jest u nas. - Dlaczego zadzwonili tylko do Johna?
Przedstaw kod w bazie Robins.
Wylot nastąpi po 21:45.
Znowu w nas uderzy.
Na pewno.
Chodźmy, Ellie.
- Chcę zostać z Nathanem. - Szybko!
Niestety nie mamy dalszych informacji
poza tym materiałem.
Jedna torba, ale na co się pakować?
- Ciepło, zimno? - Oba, na wszelki wypadek.
Gdzie insulina?
Szafka w kuchni, na górze, po lewej. Nie zapomnij tej z lodówki.
- Wystarczy na miesiąc? - Ile?
Może i rok. Wszystko możliwe!
Patrz na mnie. W porządku.
Śpieszymy się na ten samolot, rozumiesz?
Będziemy cały czas razem.
A co z dziadkiem?
Zadzwonimy do niego z drogi.
...w wyniku uderzenia w Tampie.
- Mieszka tam prawie 400 tysięcy ludzi. - O Boże.
Z góry wszystko spakowane.
- Gotowa? Długa droga przed nami. - Daj torbę na insulinę.
Dawaj, dawaj.
Gdzie Nathan?
Nie z tobą?
- Nie da się opisać skali zniszczenia. - Nathan!
Nathan, ruszamy.
Patrz, niebo płonie.
Jedziemy, synku.
Wszystko?
Tak.
Nawet stąd to widać?
John!
Boże.
Nie dzwonili do nich.
Mamy dwa dni. Mylili się.
Jest od cholery odłamków.
Jeden ma zniszczyć Ziemię.
Odwołali wszystkie loty, poza wojskowymi. Co robić?
Nie wiem, Ed.
Przestań.
Może ten schron to jakaś ściema.
Pieprzysz! Dobrze wiesz!
Przepraszam cię.
Zadzwoń, jak się tam czegoś dowiesz.
Daj znać, gdzie się ukryć.
Na pewno zadzwonię.
Powodzenia.
Czekaj!
Zaczekaj!
Zatrzymaj się!
O Boże.
Stój!
Czekaj!
Zatrzymaj się.
Zabierzcie Ellie, proszę!
Nie możemy!
Weźcie ją, proszę!
- Może powinniśmy. - Nie wolno.
- Ellie! - Przykro mi, Debra. To niemożliwe.
Błagam was!
Na litość boską, zejdź z drogi!
John.
- Nie wolno nam, przykro mi. - Ty tchórzu!
Allison.
- Otwórz drzwi! - Ellie!
Przykro mi!
A gdyby chodziło o Nathana?!
Ellie!
Przykro mi, Kenny.
John, musimy wrócić!
- Nie możemy jej zabrać. - Dlaczego?
Zostawimy ją przed bazą, gdy jej nie wpuszczą?
On zadzwoni. Wszystko będzie dobrze.
Spodziewamy się uderzeń fragmentów komety w różnych stronach świata...
Cholera, nie łączy.
Żeby ojcu nic nie było.
Rośnie desperacja u osób, czekających na połączenie.
Sklepy w całym kraju są opróżniane z zapasów,
- gromadzonych teraz w domach. - Zaczęło się.
Mamy niepotwierdzone doniesienia
o niektórych obywatelach odbierających prezydenckie alerty
z instrukcjami, by stawić się w bazach wojskowych w całym kraju.
Wybrano ich do umieszczenia w tajnych schronach.
Piszą gdzie?
Nie, tylko że lokalizacja schronów jest tajna.
- Zero konkretów. - Dlaczego nas wybrali?
Biały Dom i Urząd Bezpieczeństwa Wewnętrznego milczą.
Co tu się dzieje?
Wg spekulacji wstrzymują się, by uniknąć masowej histerii,
póki wybrani nie trafią do schronów
przed nieuniknioną zagładą naszego narodu.
O nie.
No i super.
Spójrz na autostradę.
Boże.
Uważaj. Co ty robisz?
Wykręcam.
Ostrożnie.
- Cholera jasna! - Wybacz, Ali.
Dobra. Chyba wszystko w porządku.
Szacuje się, że Clarke składa się z tysięcy kawałków,
które uderzają w różne miejsca na planecie
bez najmniejszego ostrzeżenia.
Wiele z nich nie powoduje większych zniszczeń,
ale inne burzą całe miasta,
np. Bogotę w Kolumbii kilka minut temu.
- Agencje kosmiczne przeraża fragment, - No wreszcie.
zidentyfikowany jako wystarczający, by spowodować powszechną zagładę.
Miałby on zderzyć się z Ziemią w ciągu 48 godzin.
Jezu.
Organy bezpieczeństwa publicznego są zalane zgłoszeniami...
Myślisz, że wybrali ich wszystkich?
Nie mam pojęcia.
A jeśli zabraknie miejsca?
Lepiej być tam jak najszybciej.
Wyskakuj.
Dobra, kochani, pora na nas.
Nienawidzisz samolotów.
Wiem, synku.
Czasami trzeba się przemóc, zagryźć zęby.
Nawet gdy strasznie się boisz.
Dasz radę?
Dobrze, idziemy.
Gotowi? Ruszamy.
Przygotujcie kody dostępu!
BRAMA ZAMKNIĘTA
Wpuszczają kogoś?
W porządku, mały.
Wybrano nas!
Wybra...
Znowu uderzenie?
Byliśmy wybrani!
Przepraszam.
Muszę przejść.
Wybrano nas!
- Byliśmy wybrani! - Poproszę dowody i kod dostępu.
Proszę.
Do weryfikacji w hangarze 33. Przechodźcie.
Idziemy. Przepraszam!
- Nie zatrzymywać się. - Chodźcie.
Przygotujcie dowody i kody.
Opaski to dokumenty tożsamości. Nie zdejmujcie ich.
Nie wejdziecie bez nich na pokład.
Szybko! Kolejka musi się ruszać!
- To dla ciebie. - Pomożesz mu?
- Proszę. - Dziękuję.
Kochani?
Odłożyć odrzucone rzeczy pod ścianę!
Włóżcie rzeczy osobiste do jednej torby!
Co się nie zmieści, zostaje. Bez wyjątku!
Wszystko do jednej torby!
Co się nie mieści, zostaje!
Odrzucone rzeczy pod ścianę!
Wszystko do jednej torby! Co się nie zmieści, zostaje!
Przepraszam, do jednej torby? Mamy trzy.
Jedna na rodzinę. Dalej.
Proszę przejść dalej.
Przepraszamy.
Przełóżmy tu, ile się tylko zmieści.
Weźmy spodnie i koszule dla każdego.
Przełożę rzeczy Nathana do plecaka.
Twój koc wkładam tutaj.
- Jego spodnie. - Zrób miejsce na...
Koszula.
John?
Gdzie jego lekarstwa? Sama tu wkładałam.
Jak to, nie ma?
- No zniknęły. - Muszą być.
Nathan, otwierałeś plecak?
Potrzebowałem koca.
Wypadły ci w samochodzie. Cholera!
Co teraz zrobimy?
Czekajcie.
Proszę.
Przepraszam.
Za ile odlatujemy?
Za 15, góra 20 minut.
- Wrócę po nie. - Jak?
Chcesz zostać bez insuliny?
- Mam opaskę. - John.
Spotkamy się w samolocie.
Wyślij mi SMS-a, gdy wejdziecie.
Tata zaraz wróci.
Włóżmy to tutaj.
Muszę coś zabrać z samochodu.
- Mam opaskę. Mogę potem wrócić? - Proszę iść.
Chodźmy.
Przepraszam?!
Mój mąż z panem rozmawiał.
Wrócił do samochodu po leki dla syna.
- Na pewno wejdzie na pokład? - Leki?
Tylko insulinę.
Sierżancie Ruiz?
Jakiś problem?
- Tak? - Właśnie tłumaczyłam.
Chodzi o pompę insulinową. To nic.
Już nieważne. Poradzimy sobie.
Nie o to chodzi.
Zastrzyki wystarczą.
- Wyprowadzamy dwójkę. - Co?
Mamy opaski. Wybrano nas.
- Pani pójdzie za mną. - Dlaczego?
To nie była prośba.
Idziemy.
W porządku.
Nie wydawałam takiego rozkazu.
Jaki mamy problem z listą pasażerów?
Sama to potwierdzałam.
Sprawdzę to osobiście. Przyjdę za 5 minut.
- Chłopak ma cukrzycę. - Nie dotykaj go.
Przykro mi, powinni panią uprzedzić. Na pokład nie wchodzą przewlekle chorzy.
To tylko cukrzyca.
Powinni to wychwycić. Przykro mi.
Sama powiedziałam strażnikowi o insulinie.
- Przykro mi, nic nie mogę. - A udać, że nic pani nie słyszała?
- Nie ja ustalam reguły. - Proszę je zignorować!
A gdyby chodziło o pani rodzinę?
Mojej rodziny nie wybrano.
Jak i 99% rodzin wojskowych.
Jesteśmy ochotnikami i wykonujemy naszą pracę.
Przykro mi.
Naprawdę.
Ale proszę panią...
Jego ojciec, mój mąż, jest w jednym z tych samolotów.
Co mam teraz zrobić?
Mówi Breen.
Znajdź mi pasażera.
- Jak on się nazywa? - John Allan Garrity.
W 33-ce?
Zgłoszono nam jego syna. Dziękuję. Szukają go.
Dziękuję pani.
Alison!
Nathan!
Spokojnie kierujemy się do wyznaczonego samolotu!
Widziała pani chłopca, 7 lat, w szarej bluzie z kapturem?
Jego matka to brunetka, 1m70.
Tu było mnóstwo dzieci. Proszę przejść.
- Muszę się upewnić, że oni tam są. - Mają opaski?
- Wszyscy je mamy. - To są w którymś samolocie.
Wszystkie lecą w jedno miejsce?
Tak, proszę iść.
Proszę się spokojnie przesuwać.
Allison!
Nie biegać!
Dziękuję, poruczniku.
Wchodzą na pokład. Nic nie poradzę.
Można tam pójść i go poszukać.
Tam są dziesiątki samolotów i 2 000 ludzi.
- Nie mogę ich wstrzymywać. - Mają komórki?
Nie wiem.
Dokąd lecą?!
Lokalizacje schronów są tajne.
Działamy w trybie awaryjnym i mamy huk pracy.
Nie mogę pani nic więcej powiedzieć.
- Co robić? - Przykro mi.
Proszę tutaj.
Allison!
Nathan!
Wszyscy siadają! Szybko!
Proszę siadać. Zaraz ruszamy.
- Szukam żony i dziecka. - Proszę na miejsce. Zaraz odlatujemy!
Siadamy!
Cholera.
JESTEŚCIE W SAMOLOCIE?
No dawaj...
NIE DOSTARCZONO
Jak się tu dostałeś?
No jak? Wybrali mnie.
Jasne, ale z tym?
Nie, to mojego syna. Ma cukrzycę.
Syn mojej siostry też i go odrzucili.
Żadnych chorób. Znasz kogoś, kto może nam pomóc?
Czekajcie!
Otwórzcie!
Otwórzcie te drzwi! Nie!
Co pan robi? Proszę wrócić na miejsce!
Wypuśćcie mnie. Muszę znaleźć syna. Błagam.
Polecimy bez pana.
W porządku, tylko mnie wypuśćcie!
Dziękuję.
Przepraszam.
Złamanie kordonu bezpieczeństwa!
Tutaj! Pomóżcie!
Przedarli się!
Idziemy stąd.
Złamanie kordonu bezpieczeństwa na pasie 33.
Wszystkie jednostki na pas 33.
Szybko, na 33! Utrzymać linię bezpieczeństwa!
Za mną!
Wpuśćcie nas!
Dajcie nam wejść!
Rzućcie broń!
Rzuć broń!
Broń na ziemię!
Uciekajcie! Paliwo wycieka!
Szybko!
Na ziemię!
To samolot taty?!
Nie, kochanie. Są jeszcze inne.
Tam go nie było.
Poszukajmy go. Trzymaj się mnie.
Szybko. Nie zatrzymujcie się!
Proszę się odsunąć!
Muszę znaleźć żonę i syna! Przechodzili tędy?
Pamiętam pana.
Odrzucili pana syna. Nie ma ich tam.
Proszę stąd iść.
Do tyłu!
Cholera.
Ostrożnie. Stań tutaj, jak najdalej od szyby.
Nic ci nie jest?
Spójrz na mnie.
Cukier ci spadł?
Pusto. Znajdę twoje leki.
Pewnie tata je ma.
Patrz na mnie.
Trzeba znaleźć aptekę.
Weź to.
Jeśli nie znajdziemy taty, pojedziemy do dziadka, dobrze?
Wyślę mu wiadomość.
JEDZIEMY DO MOJEGO OJCA. DOŁĄCZ DO NAS.
Cofnijcie się!
Szlag.
JEDZIEMY DO MOJEGO OJCA. DOŁĄCZ DO NAS! ALI.
Allison!
Jest apteka.
Trzymasz się blisko mnie, jasne?
Znajdziemy leki i wychodzimy jak najszybciej.
Stańmy tu na chwilę.
Palec.
Jesteś super dzielny, wiesz?
Jezu, 300.
Zaraz coś poradzimy.
Wszyscy wychodzić!
Wypad!
Ruchy!
Wynoście się!
- Tempo! - Rusz się, suko!
Wychodzimy jak najszybciej.
Nie podnoś się. Blisko mnie.
Łap, co możesz!
Nie patrz.
Bądź przy mnie, jak najbliżej.
Proszę!
Mój syn ma tylko siedem lat!
Szybko!
Uciekajcie.
Dziękuję.
Jedziecie na północ?!
Musimy się z kimś zabrać. Pomóżcie.
- Jedziecie tam? - Wsiadajcie.
Wystarczy do Lexington!
Wskakujcie.
Zawiozę was do Knoxville. Dalej nie mogę.
Wsiadamy!
Wskakuj, chłopaku.
- Boże, słyszeliście strzelaninę? - Tak.
Biegłam i gdy się odwróciłam, zobaczyłam staruszkę na wózku.
Po prostu ją zabili.
- Chryste. - Bałam się, że i mnie zastrzelą.
- U was w porządku? - Tak.
Bardzo dziękujemy.
Nikt tego nie pilnuje. Nie ma odpowiedzialności.
Wszyscy biegają, jakby im łby ucięli.
Byle dostać się do Knoxville na ten lot.
Jeśli zdążymy i nas wpuszczą.
Ta cała durna loteria...
Rząd musiał o tym wiedzieć.
Wybrali same grube ryby.
Cholera.
Syn nie jest głodny?
Mamy tu kanapkę.
Powinien coś zjeść. Dziękuję.
Z indykiem. Może być?
Co się mówi?
Co mówimy, słońce?
Dziękuję.
Proszę bardzo, kolego.
Jesteście tu sami?
Nie, mój mąż...
Coś nas rozdzieliło.
Jest w samolocie.
Samolocie?
Ralph, oni mają te opaski, które pokazywali w wiadomościach.
Wybrali was?
- Dlaczego nie jesteście z nim? - Syn jest chory i go nie wpuścili.
Jakie to przykre.
Cholernie przykre.
KOŚCIÓŁ BAPTYSTÓW
Stój!
No połącz się, kurwa.
Wreszcie.
- John?! - Ali?
Słyszysz mnie?
Nic wam nie jest?
Dostałeś mojego SMS-a?
Nie słyszę cię.
Gdzie jesteście? U ojca?
Jeśli mnie słyszysz, spotkajmy się u mojego ojca.
- To był tata? - Tak.
- Gdzie jest? - Nie wiem. Przerywa.
Chcę go zobaczyć.
Spotkamy się u dziadka. Spokojnie, on tam przyjedzie.
Pocałuj mnie w dupę, Clarke!
Wsiadajcie, ruszamy.
Przepraszam. Dokąd jedziecie?
Na północ.
- Daleko? - Do Kanady.
Podrzucicie mnie do Lexington w Kentucky? To po drodze.
Dobra, ale już wskakuj.
Dziękuję.
Czym się zajmujesz?
Co ja robię?
Wybierają ludzi po zawodach.
Moją mamę wybrali, bo jest lekarzem.
Jestem inżynierem budowlanym. Pracuję na budowach.
Tacy się na pewno przydadzą.
John.
Colin.
Miło poznać.
Nawzajem.
Jeśli wybrali twoją matkę, czemu nie jesteś z rodziną?
Nie rozmawiałem z nimi od 7 lat.
Dowiedziałem się od siostry.
Miałem z mamą na pieńku.
Zgoda buduje, co nie?
A ty?
Nie lubię latać. Wolałem się przejść.
Zgubiłem żonę i syna w bazie.
Próbuję ich teraz odszukać.
Posłuchaj.
Mój kolega Manny prowadzi ten wóz.
Zna jakichś pilotów w Kanadzie. Tam właśnie jedziemy.
Mają podrzucić ludzi do schronów.
One są tajne. Skąd wiedzą, jak tam dolecieć?
Namierzyli wojskowe loty na Grenlandię.
Zabierz się z nami.
Nie, dzięki. Muszę znaleźć moją rodzinę w Kentucky.
Zrób to, a potem do nas dołącz.
Wylatujemy z Osgoode.
To miasteczko pod granicą.
I wpuszczą was?
To się okaże.
Wiesz, że może być ciężko...
dojechać aż do Lexington.
Świat zwariował.
Nie wolicie zostać z nami?
I polecieć?
Już raz próbowałam, na próżno. Muszę dostać się do ojca.
W porządku.
Ralph, coś nie tak?
Ja... po prostu...
Nie wyobrażam sobie, jak żołnierze na lotnisku
mogli nie wpuścić tego chłopca. Takiego słodziaka.
Mówiła ci, że tak właśnie było.
No wiesz...
Gdyby był z inną rodziną...
Co robisz?
Czemu stajesz?!
Ralph!
Mąż cię zostawił,
ale nie bój się.
Syn będzie ze mną bezpieczny. Słowo.
Będzie w samolocie.
- Ralph, nie. - Co ty robisz?!
Wysiadaj z wozu, szybko!
Odblokuj drzwi, Judy.
Otwórz!
Odblokuj te pieprzone drzwi!
- Nie chcę ci nic zrobić. - Nie wyjdę!
Wysiadaj!
Nic ci nie zrobię!
- Wysiadaj z wozu! - Mamo!
Wyjdź!
- Przestań! - Nie zabieraj mi go!
Nie chcę cię skrzywdzić, jasne?
- Przepraszam! - Nic ci nie zrobię.
Zaopiekuję się twoim synem. Przyrzekam.
- Zamknij drzwi, Judy. - Nie zabieraj go!
Otwieraj!
Nathan, otwórz!
Zatrzymajcie się!
Proszę, stój!
Zatrzymaj się!
Co ja teraz...?
Skąd jesteś?
Z Atlanty.
Nie o to pytałem.
Gdzie się urodziłeś.
A to ważne?
Ważne, bo nie zasługujesz na tę opaskę.
Posłuchaj.
Zaraz mi ją oddasz.
Na nic ci ona.
Jest imienna.
Nic ci nie da.
I prawo jazdy też.
Nie chcę kłopotów.
Chwila...
Oddaj tę cholerną opaskę.
Nie dostaniesz jej.
Spokojnie, chłopaki.
- Tłumaczył, że to wam nic nie da. - Nie wtrącaj się!
Co, do cholery?
Biją się!
- Stań! - Próbuję.
Oddaj opaskę!
Podwieźć?
- Dokąd pan jedzie? - Aeropuerto.
- Lotnisko w Knoxille? - Si.
Gracias.
Ta opaska jest zepsuta. Nie trzyma się.
Znajdź jakąś gumkę.
Wymyśl coś.
Spokojnie, wszystko będzie dobrze.
Zobaczysz się z mamą.
Co ty zrobiłeś?
Ja? Dałem nam szansę.
I temu chłopcu.
Cholera jasna.
Zaraz to naprawię.
Okleję to plastrem.
Posłuchaj mnie.
Jeśli chcesz jeszcze zobaczyć mamę, rób, co ci każę.
Gdy żołnierze cię zapytają, powiesz, że jesteśmy twoimi rodzicami.
Rozumiesz?
Zrób tak i wszystko będzie w porządku.
Idziemy.
Tylko wybrani. Kody albo opaski!
Pokaż im swoją opaskę. Tylko ani słowa.
- Masz ją? - Kapujesz?
Uspokój się.
Mamy opaski, musimy przejść!
Mamy opaski!
Chcemy przejść!
Tylko z opaskami!
Tylko wybrani!
Mamy opaskę. Pokaż panu.
- Proszę. - Muszę zobaczyć.
To mój syn, a to żona.
Pokażcie swoje opaski.
Przejdźcie.
- Idziemy, Judy. - Chwila, a pana?
Muszą być trzy.
Widział pan syna i żony. Ktoś moją ukradł.
Proszę mi uwierzyć. Ukradli mi.
To mój syn i moja żona. Proszę pana.
- Muszę porozmawiać z dowódcą. - To nie są moi rodzice.
Odebrali mnie mamie.
On tak ze strachu. To mój syn.
Wcale nie.
Jestem twoją mamą.
- Przestraszył się. - Poproszę opaskę.
To opaska dla rodziny.
Policja!
Pan posłucha...
On nie jest państwa.
Ochrona!
- To mój syn! - Musi wejść na pokład!
On ma siedem lat!
Nic ci nie grozi.
Zaraz coś wymyślimy.
Pokaż opaskę.
Odrzucono cię.
Kiepsko wyglądasz, kolego. Źle się czujesz?
Będzie git. Nie płacz.
Coś się wymyśli.
Co się dzieje?
Nie wiem. Aeropuerto jeszcze daleko.
- Nie. - Muszę iść.
Uciekajmy.
Przepraszam, muszę przejść!
Mojego syna porwali jacyś ludzie.
Mówili, że chcą złapać tu samolot.
Nie słyszę pani.
Zabrali mi opaskę. Skanowała ją pani.
- Nathan Garrity. - Tędy przeszły setki dzieci.
Proszę sprawdzić namiot FEMA po tamtej stronie.
Przesuńcie się!
Proszę wypełnić.
W punkcie kontrolnym mówią, że tu może być mój syn.
Proszę posłuchać! Szukam syna.
- Robimy, co możemy, - Ma siedem lat! Porwali go!
Porozmawiajmy. Co się dzieje?
Mój 7-letni syn jest chory na cukrzycę. Porwano go.
Podobno może tu być.
Proszę za mną, ale musi się pani uspokoić.
Sprawdzimy w namiocie pediatrycznym.
- Gdzie? - Tutaj.
Widzi go pani?
- Nie ma go. - Chodźmy dalej.
- Widzi go pani? - Nie.
A tutaj?
Też nie!
Spokojnie. Znajdziemy go.
Nathan!
Boże, moje słońce!
Spójrz na mnie.
Strasznie cię przepraszam!
Przepraszam!
Wybacz mi, proszę.
Nigdy więcej na to nie pozwolę. Przepraszam.
W porządku, mamo.
To wyjątkowy chłopiec.
Allison?
Ma cukrzycę typu 1. Muszę sprawdzić poziom cukru.
Wiemy od niego. Sprawdziliśmy już dwa razy.
Dostał insulinę i nową pompkę.
Proszę podpisać wypis. Przeniesiemy was do namiotu rodzinnego.
Jedziemy do mojego ojca.
Zgubiłam mojego... męża. Musimy go znaleźć.
Przykro mi. Gdzie mieszka pani ojciec?
Pod Lexington.
Może uda mi się was zapakować do autobusu wojskowego.
Mam zapasy glukozy, insuliny i paski testowe na tydzień.
Żałuję, ale więcej nie mam.
Dziękuję.
Halo?
UDERZENIE W TAMPIE - Prawie całe miasto płonie.
Relację na żywo ogląda już cały świat.
Ostrzegamy, zdjęcia są szokujące.
Całe centrum płonie.
Patrzcie, następny.
Leci na nas?
Uciekaj!
Kolejne przerażające zdjęcia...
Niektóre spadają jak grom z jasnego nieba.
Próbujemy sobie jakoś radzić.
Pamiętajmy też, że jutro...
wszystko i tak będzie stracone.
JESTEM JOHN GARRITY. ZABRAŁEM WASZ SAMOCHÓD.
OBIECUJĘ ODDAĆ, JEŚLI PRZEŻYJĘ.
ALLISON. JEDZIEMY DO MOJEGO OJCA. PRZYJEDŹ...
Rychło w czas.
No i dupa.
Muszę w następnej partii postawić ostatnie zaskórniaki.
Ty sam? Gdzie Allison?
- Gdzie ona jest? - Liczyłem, że z tobą.
Niańczą mnie kumple, moja córka i wnuk są sami,
a ja nie wiem, gdzie ich szukać.
Zgubiła mnie na lotnisku. Wysłała wiadomość, że będzie tu.
Kurwa mać.
Na nas pora.
Mówiła, że masz wrócić. I co, znowu się pokłóciliście?
Obaj zrobimy wszystko, żeby bezpiecznie tu trafili.
To może razem?
Zgoda.
Próbowałeś ze stacjonarnego?
Próbuj, dzwoniłem godzinę temu.
Ciągle włącza się poczta,
albo to kretyńskie rządowe ogłoszenie.
Technologia miała pomagać.
Co ci się stało?
- Nic. - Mów.
To był ciężki dzień.
Niech już tu będą.
Tam jest telefon. Spróbujemy zadzwonić.
Gdzie?! Czekajcie tam.
- Gdzie są? - Niedaleko, przy drodze.
Przepraszam cię, kochanie. Robiłem, co mogłem.
Wiem, to nic.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Chodź do mnie.
Dzięki, że opiekowałeś się mamą.
Cześć, tato.
Witaj, słońce.
Jedźmy już do domu.
Witamy. Co chcesz jeść?
- Naleśniki. - Z syropem?
Tak!
Nie.
- Zapomniałem. - Już i tak mamy mało insuliny.
Mam jego leki.
Długo nie były w lodówce, ale powinny się nadawać.
Dziękuję.
Pamiętasz, co z tym robić?
- Co ci dać? - Wody.
- Zuch chłopak. - Dobrze?
- Ideolo. - Sprawdźmy wiadomości.
I co?
Około 8:47 czasu wschodniego
największy fragment Clarke'a ma wylądować
między Północną Afryką a Europą.
Agencje kosmiczne, które śledzą jego ruch,
przewidują uderzenie, które wywoła globalne zniszczenie.
Ograniczona liczba ludzi, wybranych z racji swoich uzdolnień
ma szansę na przetrwanie.
Oto tajne materiały, odnalezione dziś rano,
z 5 najnowocześniejszych bunkrów
- przy bazie Thule na Grenlandii. - Jednak tam.
Wybudowane w czasie zimnej wojny...
- Miał rację. - Kto?
są samowystarczalne, mają zbiorniki wodne...
Porządny gość.
hydroponiczne uprawy, zapasy leków i generatory tlenu.
- Co z tego? - Starsze ode mnie.
- Żeby się nie zapadły. - Grunt, że jesteśmy razem.
Co robisz?
Możemy tam dolecieć.
- Gdzie? - Na Grenlandię.
Są loty z Kanady.
Zabierają cywilów.
Do Osgood jedzie się 12 godzin.
Damy radę w 9.
Potem 6-8 godzin lotu.
- Możemy się wyrobić. - Nie mam opaski.
- Odrzucili już Nathana. - To jedyna szansa.
Możemy tu siedzieć, albo spróbować.
Przysięgam, że wtedy dostaniemy się do tego bunkra.
Jeśli mamy jechać, to w tej chwili.
Zróbmy to. Nathan, zbieraj się.
- Zostało parę ubrań. - A naleśniki?
Zrobię, spokojna głowa.
Rozbierz się.
Dobrze, a teraz tu wejdź.
Tam masz szampon.
Umyj się.
Świetnie.
Musisz się spakować, Dale.
Czas ucieka.
Ktoś musi pilnować Becka.
Mary zabiłaby mnie, gdybym go zostawił.
Ile ona tu przesiedziała.
Gdy czuję ten zapach, od razu ona mi się przypomina.
Boże.
Siano i końskie gówno.
To nie jest jakaś burza, która po prostu przejdzie.
Gram do końca, nawet gdy karty nie sprzyjają.
Wiem, że mieliście ciężki okres.
W każdym małżeństwie, bywa do dupy. W każdym.
Co nie znaczy, że musisz skakać na boki.
Masz rację, tak było.
I teraz muszę z tym żyć aż do końca.
Nie oczekuję, że mi wybaczysz.
Ale mogę zrobić coś dobrego.
Schronić moją rodzinę w tym bunkrze.
Proszę, pojedź z nami.
Nie.
Czemu jesteś taki uparty? Jedź z nami.
Wiesz, że tu umrzesz.
Jasne.
Dziś, jutro, za 10 lat, dla mnie to bez różnicy.
Moja Mary poszła stąd do nieba.
Gdy dobry Bóg będzie gotów mnie przyjąć,
będę czekać tutaj
spakowany.
Nathan!
Nic ci nie jest?
- To było blisko? - Bardzo. Musimy się zbierać.
Weźcie mój wóz. Macie pełny bak.
Chwila, wezmę fotelik.
Opiekuj się nimi.
Obiecuję.
Wiem, że tak będzie.
Jeszcze cię kiedyś zobaczę, dziadku?
Już niedługo. Jak to minie, przyjadę odwiedzić was i miśki polarne.
Miśki polarne?
Przecież jedziesz na biegun północny.
Pozdrów Świętego Mikołaja.
Powiedz, że nie daruję mu tej rózgi.
Kocham cię, słońce.
Ja ciebie też, tato.
Mama byłaby z ciebie dumna.
Za co?
Dokończyłeś dom.
Pa, dziadku!
Mój kolega Teddy mówi, że przed śmiercią miga nam całe życie.
Chyba lepiej byłoby to zobaczyć wcześniej.
Można by się nacieszyć miłymi wspomnieniami.
Ta wersja bardzo mi się podoba.
Mi też.
Skąd ty jesteś taki mądry?
Światowi przywódcy kończą prowizoryczne schrony.
Największy kawałek Clarke'a, zwany "zabójcą planety"
ma uderzyć za niecałe 15 godzin.
Przedstawiciele rządów...
Liczba zaginionych po porannym uderzeniu w Tokio sięga miliona.
Jezu.
W końcu.
Pójdziemy na dno przy fajnej kapeli.
No raczej.
Co tam?
Pamiętasz, jak poznałeś moją mamę?
Założyła kilt!
Tego się nie zapomina.
- Miałeś poczuć się jak u siebie. - I to jej się udało.
Kazała mi uderzyć w szkockie pląsy, jakbym to ja umiał.
Kobieta anioł.
Słyszałam, jak rozmawiałeś z ojcem w stodole.
John.
Jest w tym wszystkim tyle samo mojej winy.
Nie, Ali.
Może nie było najlepiej,
ale to ja złamałem zasady,
nie ty.
Posłuchaj.
Cieszę się, że jestem tu...
z tobą
i Nathanem.
No i super.
To jedyna autostrada na północ w okolicy.
Prosimy zachować spokój i nie wychodzić z pojazdu.
Staramy się szybko udrożnić przejazd.
Blokada?
Jakiś wypadek.
Co się dzieje?
Pociąg wykoleił się na środku autostrady.
To komunikat alarmowy.
Stopione szczątki spadną w płn. części Nowego Jorku, Kanadzie...
- Tutaj? - Tak.
Udaj się do schronu.
Unikaj otwartej przestrzeni.
Udaj się do schronu.
Jedziemy.
Szybko!
Schyl się, Nathan!
Spadają wszędzie!
Idź na tył! Zakryj Nathana!
Spróbuję nas gdzieś ukryć!
Kładź się!
Jest most. Trzymajcie się.
Chodźcie, szybko.
Idziemy.
Chowajcie się pod belkami.
A ty dokąd?!
John!
Będzie dobrze.
Człowieku, ocknij się!
No już!
Musisz stąd uciekać.
Żyjesz?
Chodź.
Tu Rocherster w Nowym Jorku.
Płonie wszystko na południe od nas.
Jest tam kto?
Ktoś przeżył?
Jeśli ktoś to słyszy...
"I zatrąbił trzeci anioł
i spadła z nieba wielka gwiazda płonąca jak pochodnia.
A imię gwiazdy tej brzmi Piołun".
Łączę się z wami w modlitwach.
Łączymy się z Jurijem Leonowem,
który przekaże oficjalne stanowisko NASA.
Dobry wieczór.
O 8:47 czasu wschodniego
największy fragment Clarke'a wyląduje w zachodniej Europie...
- Mamy czas? - ...wywołując dalsze zniszczenia.
Nie wiem. Zostało 6 godzin. Powinniśmy się wyrobić.
Fragment o długości 9 mil
większy od asteroidy, która zabiła dinozaury,
zniszczy większość Europy
i wytworzy fale tsunami o wysokości 300 metrów
oraz wiatr przyziemny o temperaturze 480 stopni
i prędkości większej od dźwięku.
W ciągu kilku godzin wszystkie kontynenty będą płonąć,
gdy stopione odłamki będą spadać z wyższych warstw atmosfery.
Jak w poprzednim przypadku
uderzenie zniszczy ponad 75% flory i fauny na Ziemi.
Wyłącz to.
Gdzie to cholerne lotnisko?
A to? Jesteśmy na miejscu?
Odlatują!
Muszą być też inne. Trzymaj się, Nathan!
Tam!
- Złapiemy go. - Jedziemy po pasie?
Trzymajcie się!
- Zawraca! - Dobrze.
- Lecą na nas! - Wiem, co robię.
Zatrzymaj się.
A nie mówiłem?
Chyba się wkurzył.
Dziwisz mu się?
Czekaj.
Co ty robisz, do cholery?!
Próbujemy z moją rodziną dostać się na Grenlandię.
Lecicie tam. Byliśmy wybrani.
Mamy komplet. Jutro będzie więcej samolotów!
Nie będzie jutra!
Gdybym was wziął, wszystkich bym naraził!
Weź tylko moją żonę i syna.
Nie mogę ryzykować.
Nie ruszamy się stąd! I wy też!
Mogę wziąć dzieciaka, może żonę.
Nie, wszystkich!
Ile ty ważysz?
Jakieś 80 kilo.
Bez jaj!
92, może 95 kilo.
Prędzej pojedziemy na Grenlandię.
Wsiadajcie, tylko bez bagażu!
- Przestawcie ten cholerny wóz! - Już.
- Dziękuję. - Idźcie, zaraz przyjdę.
Spróbuj znaleźć wolne miejsce.
Przepraszam.
Bardzo was przepraszamy.
Dzieci usiądą nam na kolanach. Będzie miejsce dla was.
Dziękujemy.
Nie ma sprawy.
Trzeba to jeszcze raz opatrzeć. Wygląda źle.
Znajdziesz tam maść, gazę, wodę utlenioną i środki przeciwbólowe.
Dzięki.
Widzisz coś?
Tato!
Tatę jeszcze boli.
- Przepraszam. - To nic.
Ja też cię kocham.
Jak się czujesz?
Okropnie.
Ale nam się udało.
Już jest.
Widzę ląd!
Wy też?
Ile lodu.
Jak to się nazywa?
To lodowiec!
Pięknie.
W porządku?
Mała turbulencja.
Co jest?
Chodź do mnie.
Spada ciśnienie oleju. Tracimy moc.
Padły silniki. Spróbujemy restartować.
Moc ustawiamy na minimum.
- Tak jest. - Wyłączamy.
Zwiększamy prędkość.
Wyłączam generator.
- I całość. - Tak jest.
Największa część Clarke'a wchodzi w atmosferę.
Zakaz lotów. Natychmiast lądować.
Włącz prawy rozrusznik.
Włączony.
Cholera.
Nie mam mocy, by nas podnieść. Włącz lewy rozrusznik.
Nic.
Schodzimy na ostro. Wyłącz silnik i wtryskiwacz!
- Już nie chcę latać! - Spokojnie. Wylądowaliśmy.
Wyjdźcie. Zobaczę, co z pilotem.
Skacz.
Zakaz lotów. Natychmiast lądować.
Największy fragment Clarke'a uderzy w Europę za kilka minut.
Udajcie się do schronów. To nagrana wiadomość.
Powodzenia.
Zaraz cię wyciągnę.
Zakaz lotów. Natychmiast lądować.
Idź... już.
Patrz.
Jesteśmy na lotnisku.
Fragment Clarke'a uderzy w Europę za kilka minut.
Udajcie się do schronów.
To nagrana wiadomość.
Powodzenia.
A piloci?
- Patrzcie, pada śnieg. - Nie.
To popiół.
Posłuchajcie!
Widziałem lądujący samolot wojskowy.
Jakąś milę stąd.
Musimy tam pójść.
Tam!
Oni nas widzą!
Szybko, to zaraz uderzy!
Trzymajcie się!
Pomogę ci.
Trzymam go.
O Boże!
Idziemy. Szybko!
- Szybciej! - Zamykanie grodzi.
- Zamykanie grodzi! - Biegiem!
Do środka!
Fala uderzeniowa dotrze do nas za 1 minutę 20 sekund.
Szybciej!
Dalej!
Szybko, szybko!
Przechodźcie!
Przygotujcie się na uderzenie!
A miganie?
Co takiego?
Wszystko miało nam mignąć przed śmiercią.
Posłuchaj mnie, synku.
Mama i ja kochamy cię nad życie.
Jesteśmy tu z tobą.
Nieważne, co się wydarzy.
Bo jesteśmy razem.
- Rozumiesz? - Tak.
I zawsze tak będzie.
Nie musisz się bać.
- Jesteśmy przy tobie. - 30 sekund.
Siadaj.
Kocham cię.
Jesteś moim życiem.
10, 9, 8...
7, 6, 5, 4...
Tu stacja na Grenlandii.
Ktoś mnie słyszy?
Tu stacja na Grenlandii. Ktoś mnie słyszy?
Grenlandia? Tu Helsinki.
Sygnał jest słaby, ale was słyszymy.
Przyjąłem, Helsinki. Miło słyszeć twój głos.
Tu Sydney.
Też was słyszymy.
Popiół wreszcie tu opada.
Prawie widać słońce.
Słyszymy was, Sidney.
U nas też już prawie bez popiołu.
I nadal bez śladów promieniowania.
Otworzyliśmy jedną z grodzi.
To było długie dziewięć miesięcy pod ziemią.
To ptak?
Nie wiem.
Patrzcie!
Tam!
Gotowi.
Grenlandia, tu stacja Fairbanks.
Jaka u was pogoda?
Tu New Delhi, Indie. Słyszymy was.
Sao Paulo, odbiór.
Tu Moskwa, witamy.
Tu Buenos Aires. Jak dobrze żyć!
Tu Bejrut, słyszycie nas?
Tu Katmandu, Nepal. Słyszymy was.
Reżyseria
Scenariusz
Wystąpili
Zdjęcia
Muzyka