NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Trójka nie z tej ziemi!
Odejdź, inaczej czeka cię śmierć!
Jest pan zabawny.
Skusicie się na prenumeratę gazety?
Co to gazeta?
Umierająca forma przekazu.
Pojawiliście się tu niemal znikąd.
- Co robisz? - Varvatos go zniszczy.
Ale super, retro chata. Wypas.
Czy ludzie wciąż mówią „chata”?
Macie też basen?
Fascynujące.
Co to za dźwięk? Skąd dobiega?
Nie znasz muzyki vintage?
Lubię vintage.
Fajno.
Ale z ciebie słodka kulka.
To jest Luug?
- Luug! - Co mu jest?
Pokrywa go ziemski grzyb.
Ale jest mięciutki. Fajno.
Matka go zmieniła.
Gdzie wasi rodzice?
A kto pyta?
Chyba ja.
- Rodzice są w stazie. - Co?
Miał miejsce wypadek. Regenerują się.
- Czyli są w jakimś spa? - Tak.
A my nie lubimy intruzów. Kto przysłał tę zarazę?
Silny jesteś jak na piernika.
„Piernik”. Fajne słowo.
Jeśli komuś powiesz, co tu widziałeś,
Varvatos Vex dopilnuje, by spotkała cię okrutna śmierć.
Mocny jest.
Matko, co zrobiłaś?
Dopasowałam strukturę statku do prymitywnej architektury.
Ale dlaczego Varvatos jest pomarszczony i obwisły?
Tutaj mówią na to „piernik”.
Varvatos przypomina słabego larvoksa.
Te łamliwe kości niczego nie zmiażdżą.
Podoba mi się to cielesne okrycie.
To się nazywa „skóra”.
Na Akiridionie-5 życie opiera się na energii,
ale na tej planecie jest biologiczne.
- Flisghaag. - Na Ziemi mówi się „ohyda”.
Moglibyśmy przyjąć mniej ohydne formy.
Przekonfiguruj tryb kamuflażu
na coś godniejszego Varvatosa Veksa.
Ale wygodne.
Niestety nie mogę, dowódco.
Wymagany wydatek energetyczny jest zbyt wysoki.
Wydatek energetyczny? Rodzice!
Dzięki ci, Gaylen. Są w stazie.
Zapasowy kolektor, przekaźnik Kelsa, sensor CDR.
Co to „klebso” ma znaczyć?
Chyba mamy problem.
Problem? Matko, mów.
Rezerwy energetyczne podtrzymają życie pary królewskiej
przez trzy parsony.
Trzy parsony? Czyli...
Jeśli przestaniemy ich podtrzymywać, odejdą na zawsze.
Dlaczego statek ma tak mało mocy?
Pola plazmowe musiały urwać macierz Daxiala.
Gdzie ona jest?
Sądząc po uszkodzeniach spowodowanych ucieczką,
szacuję jej obecną pozycję na okolice pasu meteorów Ardella.
Będzie dobrze.
Musimy wyjść i poszukać nowego „pacierza krasnala”.
Macierzy Daxiala. Nie możemy stąd wyjść.
Ta planeta jest niezwykle prymitywna.
To będzie przygoda. No chodź.
Klebtatstycznie.
Pozwól, że to naprawię.
Fascynujące.
Chwalebne.
Uwielbiam „papucorn”.
Fajnie było?
Tak.
„Kowawa”.
Nie!
Ale miękko. Kocham Ziemię.
Aja!
Jesteś pewna?
To jest atomiczne, podwójnie wypróżniające
piekielnie ostre burrito zwane Diablo Maximus.
Fascynujące.
Hej! Musisz za to zapłacić.
Ostrożnie.
Diablo Maximus daje popalić.
Zwykli śmiertelnicy dają radę wziąć gryza lub dwa...
Że co?
Ale fajno. Poproszę o jeszcze jedno.
- Co? - Sporo wiesz o tej planecie.
Rządzisz nią?
Poniekąd. Jestem księciem.
Nazywam się Bobek. Książę Bobek.
Wiesz, gdzie znajdę macierz Daxiala?
To jakiś zespół? Może w sklepie muzycznym?
Nie, nie, nie.
Nie.
Tak!
W końcu coś ciekawego.
- Muzyka. - Fascynujące.
Chociaż nie smakuje tak dobrze jak Diablo Maximus.
Pora do domu, młodzieży.
Muzyka.
Musisz za to zapłacić.
Ona chce się na tobie zemścić.
Ma to kupić. Wiecie, za pieniądze.
- Za krestony? - Za pieniądze.
Jakieś problemy?
Okradł mi sklep.
Niemożliwe.
Za ciężki ten sklep, żeby go ukraść.
Masz jak za to zapłacić?
Wątpię.
Nie da się. Król oczekujący ma rację.
Ta struktura przeciwstawia się nawet sławetnej sile Varvatosa.
I po sprawie.
A co tam.
Nie jesteście stąd, prawda?
- Można tak powiedzieć. - Ale mieszkacie tu?
Może.
Dlaczego nie jesteście w szkole? Wiecie co to?
Uznajmy, że nie.
To spory budynek, gdzie jest matma i książki.
Matma? Może będzie tam „masaż u drwala”?
Wiecie co?
Prawo nakazuje, byście byli w szkole.
Varvatos jest bardzo silny.
Co…? Dziarski z pana staruszek.
Proszę odłożyć ławkę.
Co za słabe plecy.
To pana wnuki?
Są pod ochroną Varvatosa Veksa.
Kto to jest?
Varvatos Vex jest niewyjaśniony i niepoznany.
A pan to kto? Komu pan służy?
Jestem detektyw Scott z tutejszej policji.
Służymy i chronimy.
A co z niszczeniem, plądrowaniem i ucztowaniem nad ciałami wrogów?
Panie Varvatosie, te dzieciaki idą do szkoły.
Dobrze, dziadku pierniku.
Pójdziemy do budynku matmy i poszukamy macierzy.
Wydaje się pan godny zaufania.
Jeśli skrzywdzisz pan mych podopiecznych, Varvatos dopadnie cię we śnie.
Wasz dziadek przestał brać leki?
To możliwe.
Pamiętaj! We śnie!
Podobno nie jesteście stąd.
Jesteśmy z daleka.
Dopiero tu przybyliśmy.
Tak? A skąd?
- Skąd? - Tak, skąd?
Ustedes hablan cokolwiek?
- Kantalupa. - Co?
- Kantalu... - Pia.
Kantalupia.
Przez „k”?
Pestka? Na Akiridio... w Kantalupii ich nie ma.
Nic nie ma w Internecie.
- To nowy kraj. - Nie znam zwyczajów Kalupii.
Kantalupii.
Ale w USA dzieci chodzą do szkoły.
- Macie papiery? - Co?
Dowód, paszport.
Sport! Jestem zwinna i mam refleks jak larvox.
Posłuchaj, panie biurokrato.
Nie wiemy nic o dowodach czy „pasz-sportach”.
Szukamy macierzy Daxiala.
Nie znam. Słucham tylko Barry’ego Manilowa.
Co to „manilow”?
Słucham? Dość tego.
Proszę numer do rodziców.
Jaki numer?
Mój braciszek chciał powiedzieć, że są w spa.
Zrobimy tak, łobuzy.
Gdy wasi rodzice wrócą,
powiecie im o czymś, co nazywa się lekcją matmy.
Wzór na pole trójkąta to jedna druga...
Dlaczego nie wchłaniają wiedzy przez kosmozę?
Mam pytanie.
Podnieś rękę.
- Którą? - Obojętnie.
U nas mam ich cztery.
- Słucham, panie Tarron? - Jest tu macierz Daxiala?
- Omawiamy trójkąty. - Ledwo co.
Zapomniała pani o polu trójkąta w czwartym wymiarze.
Fluktuacje przeciwprostokątnej wpływają na trójkąt.
Ale przy użyciu 38. wzoru Claxona otrzymamy szacunkowy wynik...
No to gdzie jest macierz Daxiala?
Prowadź na statek.
Jak to nie wiesz, gdzie jest?
Mam królową!
- Królową? - Już nie masz królowej.
Chodź, Luug!
Zbiję ci konika.
I twój król będzie wystawiony.
Ja się zajmę swoim królem, ty pilnuj swojego.
Dzień dobry i do widzenia.
Hola, hola.
Pomóc panu w czymś?
Czy królowa jest uwięziona w środku?
Czy to symbolizuje walkę? Jesteście wojownikami?
Nie znasz szachów?
Szachy?
Tak, szachy.
Też jesteście pomarszczeni.
Jesteście piernikami? Ohydnymi?
Czego pan chce?
Dawaj to.
Co?
Varvatos pragnie, by pierniki objaśniły mu te szachy.
Nowi, czeka was wyzwanie z liną.
Nie czekam, już to mówiłem.
Uwielbiam wyzwania.
Każdy dzieciak tutaj musi wspiąć się po tej linie.
Po co?
Bo tak mówię.
Co dalej?
Nikt nigdy tak szybko tam nie wszedł.
- Przecież każdy dzieciak musi. - W teorii. Mieszacie mi w głowie.
Macierz Daxiala to nie zespół. To ważna technologia.
Spoko, luz.
Sprawdź w laboratorium, może coś mają.
Zaprowadź mnie do przywódcy laboratorium.
Co to za kraj, ta Kantalupia?
- Adoptowali was? - Nie.
To dlaczego tak się różnicie?
Jak to? Matka sprawiła, że wyglądamy jak ty.
Ale macie prymitywną technologię.
Jak to my mamy?
Zawsze tyle pytasz, człowieku?
Gdy jestem podejrzliwy.
Co tu się dzieje?
On nas przesłuchuje.
A ja szukam macierzy Daxiala, która nie jest zespołem.
Nie możecie tu być sami.
Wystarczyłoby nas nie przyłapać.
Uczniowie... Wasi rodzice mają tu przyjść.
Dzisiaj. Równo o 18.00. Oboje rodziców.
Bez wymówek.
Intrygujące.
A jeśli Varvatos wygra, czy może zniewolić twoją rodzinę?
Przejąć twoją własność i obrócić w pył?
- Stary. - Co ty, to tylko gra.
A jaki jest cel gry?
Nie wiem. Może zabawa?
Wtedy musiałoby być jakieś zabijanie.
- Musimy pogadać. - Później.
Varvatos zaraz pokona wroga w szachy.
Został ci tylko król i dwa pionki.
Varvatos zwycięży chwalebnie!
Szach mat, ciumćwoku.
To ja ciebie zaraz pociumkam, ćwoku.
- Zwyciężę! - Stary.
Możesz zwyciężyć jutro? Mamy z Krelem problem.
Varvatos Vex powróci jutro, by was zgładzić.
- Już to widzę. - Zgładź to.
Pogódźcie się dziś z waszymi kobietami...
bo jutro czeka was śmierć.
Nieźle pokręcony ten koleś.
I to ma być problem? Nie musicie słuchać byle tyrana.
Czy Varvatos może wracać do pionków?
To skomplikowane. Młodzież musi chodzić do szkoły.
Inaczej zostaje nam ukrywanie się na statku.
Są tam nasi ludzcy rówieśnicy,
grają w gry i mają banalne wyzwania.
Ale nie możemy wrócić,
dopóki nie pokażemy biurokracie rodziców.
Czyli to koniec.
Nie damy rady przekształcić was w rodziców.
Pustka.
- A może pustaki? - Dokąd to?
Roboty-pustaki!
Pustaki, za mną.
Co z nimi robisz?
Szaleństwo.
Matko, protokół kamuflażu.
Będziesz tatą.
A ty mamą.
Wgraj im dane, które masz na temat ludzi.
Muszę was poinformować,
że moje dane są sprzed około 60 ludzkich lat.
Nieważne.
Ta błotna planeta nie ewoluuje zbyt szybko.
Są rodzice?
Tak, oboje. Bez wymówek.
Dzieńdoberek, panie Biurokrato.
Miło mi.
Señor Uhl.
- Pustak. - Z Francji.
Dzieci mówiły coś o Kanta-czymśtam.
O Kantalupii. To Francja.
Parlez-vous français?
Nazywam się Uhl. Tymczasowy dyrektor Uhl.
Spokojnie. Chcesz mi złamać rękę?
Cóż za uścisk. Silny i męski. Podoba mi się.
Pierwsze wrażenie robi się tylko raz, co?
- Nie. - Tak.
Zgadza się.
Wasze dzieci były w mieście w czasie lekcji.
Do licha, ale urwisy. Nieelegancko.
Jest 22.00, gdzie są pana dzieci?
Jest 18.37, ja nie mam dzieci, a wasze włamały się do laboratorium.
A to ci łachudry. Nieelegancko.
„Eleganckie”? To jakiś żart?
Śmieszy pana?
Nie śmieszy mnie wasze włamanie.
- Włamanie, odszkodowanie. - Chce pan pieniędzy?
Ostatnio u mnie krucho, ale spójrzmy.
- Pieniądze nie rosną na drzewach. - Od słów do czynów.
- Powtórz to. - Od słów do czynów.
- Jeszcze. - Od...
Nein! Dość tych słów.
Jesteście...
O nie. Pan Biurokrata się zapętlił.
Dość tego.
Dzwonię do opieki społecznej. To nieodpowiedni dom.
Dom? Nie mamy domu.
Został nam skradziony przez generała Morando.
Zniszczył stolicę i skrzywdził naszych rodziców.
Uciekliśmy, a tu nikogo nie znamy.
Seklos i Gaylen. Jesteśmy tu sami.
Chwileczkę.
W waszym kraju był przewrót?
Tak.
Tak mi przykro.
- Będę was chronił, aż Kantalucja... - Kantalupia.
Dopóki u was nie zapanuje pokój, możecie uczęszczać do naszego liceum.
Dziękuję.
Musimy już lśnić, znaczy iść.
- Powtórz to. - Od słów do czynów.
Są dziwni.
Co się dzieje?
Rozszczepienie energii z transdukcji zanika.
Musimy wracać na statek.
Ktoś mógł was zobaczyć.
Ludzie nie mogą nas zobaczyć w nieobwisłej formie.
Jak mieliśmy to przewidzieć?
Wybaczcie.
Wygląda na to, że jednorazowo efekt utrzymuje się 12 horwatów.
I teraz nam to mówisz?
A co się z tobą dzieje? Co to jest?
Oczy mi ciekną.
Ludzie to uwalnianie płynów nazywają płaczem.
To efekt skrajnych emocji,
które powodują tę nieracjonalną wydzielinę.
Nic ci nie jest?
Sama nie wiem.
Myślałam, że nigdy nie odnajdziemy macierzy Daxiala
i nie ocalimy mamy ani taty, i wtedy...
Myślę, że to, co odczuwam, to...
strach.
Ocaliłeś to?
Ty ocaliłaś ich rdzenie.
A ja to.
Znasz rytuał?
Varvatos zna.
- Nie chcę być królową. - Nie będziesz.
Będziesz królową oczekującą.
Przed ceremonią tata powiedział, że mamy tylko siebie.
Dlatego się nie boję. Bo jesteś przy mnie.
Ja po prostu chciałam być zwyczajna.
Mama mówiła mi, że nie jestem.
Oto symbol waszych przodków.
Jesteś godna nosić koronę Akiridionu,
która od wieków stoi na straży prawości.
Królewscy zdrajcy uciekli.
Łowcy Nagród.
Zniszczcie władców i przynieście mi ich rdzenie życia,
a dostaniecie takie nagrody,
że każdy łowca wam pozazdrości.
Zniszczcie wszystko, co stanie wam na drodze.
Napisy: Marta Skowronek