- Ty to zrobiłeś? - Z przyjaciółmi.
Widywałem różne przerażające rzeczy, ale nigdy czegoś podobnego.
POPRZEDNIO
Obiecaj, że przestaniesz robić straszne rzeczy.
Kumpluję się z nim od czwartej klasy.
Chciałbym, żebyście mi pomogli upozorować egzorcyzmy.
Czuję się lepiej. Dzięki za wszystko.
Bardzo proszę.
Ty i twój zespół możecie mi pomóc w pewnej robótce.
Jasne.
Mamy kolejne zlecenie!
Pani ambasador, Bath and Body Works nie wysyłają za granicę,
ale to przyszło do pani.
Zaproszenie? Dawaj.
Jakiś szyfr!
To po hiszpańsku.
„Szanowna pani ambasador Melanie Gibbons.
Ignacio Ferracuti zmarł.
- O nie! - Nie wyznaczył spadkobierców...
- Ciekawe. - ...ale zostawi 19 miliardów peso temu,
kto wytrzyma noc w jego rezydencji. Jest pani jedną...”
...z pięciorga nieznajomych, którzy wezmą udział w teście?
Uwielbiam to!
Zjemy kolację, a potem pójdziemy do pokoi.
Ten, kto wytrzyma najdłużej, dostanie pieniądze.
Tak się cieszę!
Powinnam zrobić sobie grzywkę?
LOS ESPOOKYS
Świetne intro. Już takich nie robią.
Frutsi! Cicho!
Proszę, nie.
Daj mi spokój!
Cześć, dzieciaki.
Miła sąsiadka pytała o ciebie.
Jej mama mówi, że jest dziewicą.
Mamo, nie teraz.
Powiedz jej o swoim hobby.
To nie hobby, tylko życie.
- Jak to? - Co najbardziej kochasz?
Ciebie, Beatriz, Boga i Frutsiego.
Więc dla mnie horror jest mną, Beatriz, Bogiem i Frutsim.
Mam go dość!
Ten dom jest za mały dla nas dwojga!
Jak ci się nie podoba, poszukaj pracy i się wyprowadź.
Dobra.
Jeszcze zobaczymy!
Tak nie da się oglądać dzieła sztuki.
Chodźmy do biura.
Jakiego?
Niespodzianka!
Trzeba nad nim popracować,
ale możemy tu zacząć pierwszą oficjalną robotę.
Podoba mi.
Dobrze, że nie masz naszego zdjęcia w ramce.
Jednak masz!
Żenuła.
JAK ZAROBIĆ W LATYNOSKIM DOMU
ZACZNIJ ZARABIAĆ JUŻ TERAZ. ZBUDUJ WŁASNĄ PRZYSZŁOŚĆ!
Sprawa spadkowa w nawiedzonym domu.
Przez całą noc będziemy straszyć gości. Ten, kto wytrwa, wygrywa.
- Chodzi o fortunę Ignacia Ferracu. - Ile zapłacą?
Jeszcze nie pytałem, ale to zrobię.
Będę myślał na głos.
Może wystraszymy jednego z gości udając, że połyka go łóżko?
Przejdzie przez dach i wpadnie do pokoju, w którym był.
Nie zrozum mnie źle — to jest niemożliwe.
Damy radę. Trzeba tylko to obmyślić.
Da radę.
Zostały nam dźwignie z egzorcyzmów.
Nie schrzańmy pierwszego zlecenia przesadzając.
Zróbmy coś prostego i klasycznego:
ręce pod łóżkiem, krew spływająca po ścianach...
Jasne i dwie dynie.
Rozumiem, co masz na myśli i ma to sens,
ale będę się upierał przy swoim.
Tico, dokąd idziesz?
Na konferencję.
Ludzie myślą, że jestem artystą. To efekt kuli śnieżnej.
Nie rozumiem.
Bierzesz śnieg i ubijasz go w dłoni na kształt kuli.
Widziałem w filmach.
Potem kładziesz ją na ziemi, toczysz, a ona rośnie zbierając więcej śniegu.
Wesoło.
Nie za bardzo. Kula czasem staje się zbyt duża.
Chciałbym zobaczyć śnieg.
Może kiedyś ci go pokażę.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Zawsze pomagasz innym i to cię gubi.
Wiem. Zastąpisz mnie?
Jasne, leć.
Proszę codziennie nitkować zęby.
- Nawet jeśli leci krew? - Nawet.
Úrsulo, przyjdź tu na chwilę.
Dlaczego się nie uśmiechasz?
Nasza klinika nosi nazwę „Ładne Uśmiechy”.
Więc się uśmiechaj.
Czy według ciebie zęby są po to, by je ukrywać?
Usta to jedynie zasłony,
które trzeba rozsunąć
na wielki spektakl: uśmiech.
Przypomniało mi się. Musisz dziś zostać do późna.
Dlaczego? Nie mogę.
Mam zaproponować tę pracę osobie w potrzebie?
Czy znowu naślesz na mnie kumpla od czekoladek?
Nie.
Zdjęcia z Sushi Clubu świetnie wyszły.
Dostaniemy cztery strony na fotki z otwarcia sklepu Valdeza.
Takie ceremonie zawsze są identyczne.
Te same nożyczki, ta sama czerwona taśma.
Tradycji się nie zmienia.
Muszą być takie same.
Zawsze.
Spróbuj nie zbić lustra swoim palcem.
- Dziękuję. - Może dla odmiany zrobimy zieloną wstęgę?
Wstęga zawsze jest czerwona.
Nieważne. Pewnie się nie zjawię.
- Co? - Mam inne zlecenie.
Spójrz w moje piękne zielone oczy.
Daj słowo, że nie robisz nic dziwnego.
Tworzymy zespół. Nie mogę ot tak odejść.
Chyba nie należę do świata czekolady.
Ona płynie w twoich żyłach.
Ale masz obsesję na punkcie horroru i swojej adopcji.
Jeśli będziesz gardził rodziną, wydziedziczą cię. Tego chcesz?
Nie chcę zostać wygnany z królestwa.
Więc przyjdź na przecięcie wstęgi.
Dobrze.
A ponieważ uczysz się wzrokowo i zawsze się spóźniasz:
musisz przybyć zanim spadnie ostatnie ziarenko piasku.
Dobrze.
Pora się kochać.
- Panie Ulbrecht... - Tak?
Pańskie dzieła skupiają się
na przedmiotach kwestionujących czas oraz istnienie.
Tak.
Czy coś cyfrowego może być namacalne?
Tak.
Czy przeramowanie idei dotyczących tworzenia jest z tym integralne?
Tak.
- Reynaldo? - Renaldo.
Na pewno?
Tak, bez „y”.
Tajemnicza Kobieto, wszystko jest na miejscu, możemy zaczynać.
Jako zarządczyni fortuny Ferracutiego, mam prośbę.
Ignacio junior nie może wygrać.
Ten samolubny i rozpieszczony smarkacz
nie odpowiedział na żaden zabawny mail od ojca.
Zależy mi na przerażającej nocy.
Cokolwiek zrobicie, pilnujcie, żeby nie wygrał.
Jeśli się postaracie, zdobędziecie zadowoloną klientkę.
Nie mogłam się wcześniej wyrwać.
Spóźniła się po mnie.
Byłam tu od wczoraj. Spałam w wannie głównej sypialni, bo była największa.
Bywa. Chyba.
Do pracy.
Wyjdę powitać gości i powiem:
„Dziękuję za przybycie do willi Ferracutiego”.
Przydałoby się więcej dramatyzmu.
Może zejdzie pani wolno po schodach mówiąc:
„Witam w rezydencji don Ferracutiego”?
- Tak powiedziałam. - Nie.
Mówiła pani: „Cześć. Witajcie!”.
Zależy nam na innym tonie.
Rozumiem.
Do dzieła.
Dobry wieczór. Witajcie!
Niech to powtórzy.
Jedno z was odziedziczy fortunę Ferracutiego...
o ile przeżyje tę noc.
Co powiedziała?
Nie rozumiem.
Komu się uda?
Zakonnicy?
Ambasadorce?
Pielęgniarce?
Synowi Ignacia?
A może Pepitowi?
Kto to jest?
Pepito.
Wiem, że to niezgodne z zasadami, ale kto chce wyrzucić Pepita?
Za mną.
Czekaj.
To zakonnica z sierocińca, w którym znaleźli mnie podczas burzy...
Pora wprowadzić przerażającego majordomusa,
który wystraszy młodego Ferracutiego.
Gdzie aktor?
- Nie zatrudniłem go. - Dlaczego?
Miałem problem z rodziną i Juanem Carlosem,
a mały ptaszek chciał mi coś powiedzieć.
Spoko. Ja to zrobię.
Jeszcze jedno.
Muszę wyjść wcześniej.
- Dlaczego? - Obowiązki.
Nie dostaniesz wypłaty.
Później o tym pogadamy.
O wypłacie?
Witam na wieczorze strachu.
- Mogę wziąć płaszcz? - Dziękuję.
Pani pozwoli...
Powodzenia.
Postarajcie się nie umrzeć.
Ferracuti, szykuj się na śmierć.
Zaczynamy!
Niesamowite. Świetna robota!
Przesadziłeś z garbem.
Masz swój naturalny.
I wyszedłeś z roli. Wyprostowałeś się.
Wy się spóźniliście i nie załatwiliście aktora.
To się musiało skończyć klapą.
Nie jestem aktorem, a gdybym był, nie przyjąłbym takiej roli.
To nie mój poziom.
Skoro nie jest aktorem, czemu udawał akcent?
Jaki jest twój poziom?
Opiekowała się pani panem Ferracutim?
W dzień i noc.
Miło. Życzę pani wygranej.
Co zrobiłaby siostra z pieniędzmi?
Kupiłabym bilety do Miami, żeby zobaczyć papieża;
ubrania od Versacego i różańce.
Dużo diamentowych różańców.
To bardzo szlachetne,
że reprezentuje tu siostra sierociniec.
Słucham?
Rozumiem, że jeśli siostra wygra, przekaże fortunę sierotom.
Naturalnie.
Drogie maleństwa.
Przepraszam, pójdę do łazienki.
Ale się boję!
Dobry wieczór, siostro Raquel.
Andrecito Valdez. Co pan tu robi?
Dobre pytanie.
Powinienem być na ceremonii przecięcia wstęgi,
ale to musi poczekać.
Utknąłem w czekoladowym więzieniu
i czekam na odpowiedzi od księdza Francisca.
Teraz pytam siostrę.
Co wie siostra o nocy, podczas której znaleźli mnie w sierocińcu?
Doskonale ją pamiętam.
Była straszna burza.
Oglądałam telewizję, kiedy usłyszałam pukanie i płacz dziecka.
Jakiś głos powiedział: „Mam dziecko.
Proszę podejść, żebym mógł je oddać”.
Idę!
Kto mnie przyniósł?
Serial się rozkręcał.
łaśnie skończyły się reklamówki, robiło się ciekawie.
Powiedziałam...
Zaraz przyjdę!
Głos na to: „Zaczekam minutę albo pięć.
Potem zostawię dziecko
i nigdy nie dowiesz się, skąd ono pochodzi”.
Proszę zaczekać!
Gdyby to nie był koniec serialu
albo gdyby reklamy zaczęły się wcześniej,
dowiedzielibyśmy się, kto cię przyniósł, ale...
Oby to coś ci wyjaśniło.
Nie wyjaśniło niczego,
ale dziękuję za piękną retrospekcję.
Pogłoski były prawdziwe.
Dom jest nawiedzony.
Kiedy pan Ferracuti sprowadził do kraju balustrady,
pobierał opłaty za korzystanie z nich.
Ci, którzy nie zapłacili,
spadali ze schodów i ginęli.
Mówi się, że w tym domu krążą niespokojne dusze.
A teraz kolejne danie.
Ja!
Głowa Tati!
Ekstra! Napiszę chłopakowi.
Nie wchodźmy teraz na WhatsAppa.
Skupmy się na misji.
- Masz chłopaka? - Poznali się przez Internet.
- Chcesz zobaczyć? - Tak.
No nie!
Tati, później porozmawiamy.
Idą do pokojów.
Zrobimy numer z łóżkiem?
To się nie uda.
Najprostszy trik z głową dziewczyny wyszedł fatalnie.
Zaraz zacznie się ceremonia. Muszę uciekać.
Dlaczego?
- Dałem słowo Juanowi Carlosowi. - Już nie jest wredny?
Rzucisz robotę w połowie, dla czegoś, co cię odrzuca?
To przez trik z łóżkiem?
Oczywiście, że tak.
I wiem, że Juan Carlos jest idiotą, ale na początku był miły.
Padało. Podszedł do mnie wysoki przystojny facet i powiedział:
„Mam parasol. Wskakuj”.
Podzielił się nim z tobą?
Tak. Dał mi schronienie, gdy go potrzebowałem.
Zaczniemy od lekkiego straszenia, potem skupimy się na Ferracutim.
Nienawidzę tej pieprzonej grzywki.
Zabiję Jessikę!
Co? Piją drinki po pracy?
A mnie tam nie ma!
Dokąd ona idzie?
Czy to grupa znajomych pijących piwo?
To jak impreza!
A jeśli zrobią zdjęcia i ktoś stwierdzi:
„Nie zaprosili Melanie.
Jednak nie zna wszystkich”.
Mogę tu zostać i dostać spadek
albo mogę pójść na imprezę.
Wyszedł kolejny gość, ale nie Ferracuti junior.
Podoba mi się to, co się dzieje, ale nie o to prosiłam.
Ignacio junior wciąż tu jest.
Pracujemy nad tym.
Nienawidzę wywierać presji, ale kiedy zrobicie numer,
w którym goście biegną korytarzem, ściga ich potwór,
a drzwi trzaskają?
Jak w Scooby Doo?
Chcielibyśmy, ale zbyt wielu gości już wyszło.
Szkoda. Dobrze, kontynuujcie.
Może następnym razem.
Następnym?
Pozmywam po kolacji.
Do rzeczy.
Miałam fatalny dzień.
Poszłam do sklepu, a jakaś kobieta mówiła do mnie jak do zdziry.
Tato, nie ruszaj się!
Chyba powinniśmy... Zjedzmy.
Nawet ojciec traktuje mnie jak zdzirę!
- Nie, kotku. Wybacz. - Nie kotkuj mi tu,
- jakbym była twoją zdzirą. - Słucham?
Soniu, nikt nie nazywa cię zdzirą.
Jeśli się nią poczułaś, wybacz. Nie miałem takiej intencji.
Spójrz, co zrobiłeś mamie.
Uciekła od obrzydliwego męża, bo tak się go wstydziła.
Raczej przeraziła się twoimi krzykami.
- Nie. - Trochę krzyczysz.
Przysięgam!
Nikogo nie wystraszyliśmy.
Czy tylko mnie na tym zależy?
Tylko ja jestem oddany sprawie?
Musisz dać reszcie jakiś cel.
Pokaż, że to może im przynieść radość.
Bądź liderem.
Dobra rada.
Co?
To co powiedziałaś.
Mówiłam o czymś innym.
O czym?
Nie pamiętam.
Dzięki, Tati.
- Powiem wam coś. - Idę.
- Pytałeś o wypłatę? - Przez cały wieczór się denerwowałem.
Zauważyliśmy. Jadłeś włosy.
Przy trzecim loku pomyślałem: „Będzie kazanie”.
Zapomniałem o czymś ważnym.
Powinniśmy się bawić.
Tajemnicza Kobieta chce wyrzucić Ferracutiego juniora z domu.
Zróbmy trik z łóżkiem.
- Mówiłeś, że to niemożliwe. - Może być trudno, ale damy radę.
Wszystko przygotowałam.
Wystarczy ustawić.
Widzicie? To nie są Czekoladki Valdeza.
Tu możemy robić co chcemy.
Usatysfakcjonujmy naszą klientkę!
- Moim pomysłem. - A ja załatwię wypłatę.
Czuję inspirację. Nic mnie nie powstrzyma!
Czasem jej wychodzi.
Andrés, obserwuj pokój Ferracutiego.
Ty przynieś sznur do dźwigni.
Tati, włącz czerwony i dwa żółte.
- Właśnie wszedł. - Úrsulo, włącz projektor.
Połóż się.
W porządku.
Na mój znak.
Úrsulo!
Udało się!
Przestań! Wystarczy!
Słyszysz mnie w piekle?
Nigdy nie otworzyłem twoich maili i ani jednego pokazu slajdów.
Znudziły mnie twoje gierki.
Wychodzę. Wygrałeś.
Udało się nam!
To było niesamowite.
Tak jak sobie wyobrażałeś! Tati!
Cześć!
Mamy zwyciężczynię.
Tati, do garderoby.
Esperanzo, obudź się.
Gratulacje.
Jesteś zdobywczynią spadku Ferracutiego.
Ja?
Nie zasłużyłam na nią.
Otrułam go.
Otrułaś?
Robiłam to od dawna.
Był wredny.
Innym pielęgniarkom dawał misie z balonem,
a mnie nic!
Nie powinna zostać zdyskwalifikowana?
Teoretycznie, ale tu wygrała czysto.
Moi drodzy Espookys.
Praca z wami to przyjemność.
Było nam miło.
Zanim wyjdziemy, mamy pytanie.
Do mnie?
Byle nie chodziło o moje prywatne życie
ani o to, dlaczego tu pracuję.
Chcemy poznać pani imię.
Dinora.
Dinora Czwartek.
Miło mi, pani Czwartek.
Andrés, zdążysz na swoją uroczystość?
Nie, ale w porządku.
To co? Widzimy się jutro w biurze?
Zrobiłam kupę fajnych zdjęć!
Pokaż!
Tati...
Dzięki, że je pokazałaś.
Skąd wzięła czapkę wiedźmy?
Co tu robisz?
Tajemnicza Kobieta szepnęła ptaszkowi,
że to wy stoicie za tym straszeniem.
Masz wizytówkę? Może kiedyś mi się przydacie.
NIE JESTEŚMY ŁOWCAMI DUCHÓW, LECZ KIMŚ INNYM
- Espukys? - Spookies.
Lepiej napiszcie nazwę przez dwa O.
Jak się tu dostałaś?
Ściśle tajne.
Zielone karty. Zostaw je. Spadły na ziemię.
Są do niczego.
Do zobaczenia, Renaldo.
Co tam? Szukałem cię w pracy.
- To ty się podajesz za mnie? - Wiedziałem, że ten dzień nadejdzie.
Powiesz: „Mam dość bycia bogatym i sławnym.
Chcę się na chwilę wyrwać i zamienić miejscami”.
Nie jestem zainteresowany.
Lubię moje życie kierowcy. Nie zamienię się z nikim.
Miałem powiedzieć: „Przestań albo cię pozwę”.
Jasne.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Figlewicz