Mama!
Tata!
Bingo!
Tytuł tego odcinka to "Lotkoptak".
- Zobaczmy, jak daleko rzucimy. - Dobrze.
Niezbyt daleko.
- Kto uczył was rzucać? - Nikt.
Zajmiesz się tym? Hej, Łączka.
- Wybacz, co? - Nic.
Chodźcie. Nauczę was rzucać.
Dobrze. To jest cel.
Stańcie bokiem, jak na deskorolce.
W drugą stronę, Bingo.
Zegnij kolana. Wygodnie.
Celujcie tym palcem, pochylcie się do tyłu i zamach.
Użyjcie całego ciała, nie tylko ręki. Tak lepiej. Jeszcze raz.
Dlaczego musimy umieć dobrze rzucać?
By móc rzucać daleko.
- A musimy rzucać daleko? - Czasami.
- Potrzebuję lepszych patyków. - Tam na pewno jakieś są.
- Mogę poszukać? - Tak, idź.
Spróbujmy jeszcze raz.
Tato, ścigajmy się do tego patyka.
- Tato? Tato? - Wybacz. Co mówiłaś?
- Odpuść. Przegapisz zabawę. - Próbuję.
- Co próbujesz? - Nic.
- Ścigamy się? - Tak. Start!
Co? Biegnę!
Złapię cię.
- Wygrywam. - Jesteś dla mnie za szybka.
Spójrz, to wygląda jak głowa ptaka.
- Rzeczywiście. - Możemy zrobić lotkoptaka?
- Jasne. - Hurra!
Będziesz tu szczęśliwy. Dookoła są inne ptaki.
- Tato? Tato? - Tak.
- Musimy znaleźć inny patyk. - Dlaczego?
Nie możemy rzucać głową Lotkoptaka.
No jasne.
- Nie zrobilibyśmy ci tego. - Jesteś zbyt śliczny.
Poszukajmy tam. Gotowa? Start.
Pa, Lotkoptaku!
- Spójrz na te patyki. - Weź te, a ja tamte.
Ścigamy się!
Wygram.
- Chodź, Cookie! - Patyk!
O nie.
- Zepsuli Lotkoptaka. - Wiem.
- Ale dlaczego? - Pewnie chcieli patyk.
- Nie wiedzieli, że go zrobiliśmy. - Są niemili.
- Nie chcieli być niemili. - To moi rywale.
- Lubiłam Lotkoptaka. - Ja też. Był piękny.
Ale gdy wypuszczasz coś pięknego w świat,
nie należy już do ciebie.
Tak blisko.
Trafiłaś!
Powiem tacie.
- To może być głowa Lotkoptaka? - Nie. To nie głowa ptaka.
Rozchmurz się, Bingo. Przegapisz całą zabawę.
- Tato, potrafię rzucać! - Brawo, Blue.
- Zobaczcie. Ścigajmy się, Bingo. - Bingo jest smutna.
Smutna i zła.
Jakieś dzieciaki zniszczyły Lotkoptaka.
Pokażę ci, czego nauczyła mnie Mia.
Byś nie była już smutna i zła.
Musisz zebrać cały smutek i całą złość.
- Jak mam to zebrać? - Musisz to wyczuć i zabrać to.
Zwykle trochę jest w brzuchu i w szyi.
- I zawsze sprawdzaj uszy. - Dobrze.
Teraz masz cały smutek i złość w rękach.
- Co z tym zrobić? - Chcesz to zatrzymać?
Nie chcę.
A co robisz z czymś, czego już nie chcesz?
- Oddaję tobie? - Ja tego nie chcę.
- Ja też nie. - To co z tym zrobić?
Wyrzucić.
Jak mówiła mama. Musisz rzucić tym daleko.
Stanąć bokiem, jak na deskorolce.
- Ugiąć kolana. - Wygodnie.
- Właśnie tak. - Celować tą ręką i...
Leci daleko w morze.
Patrzcie na plusk!
- Widzieliście? - Tak. Miliony kilometrów stąd.
Dobry rzut.
- Tak. Brawo, Bingo. - Dzięki.
- I jak się czujesz? - Dobrze.
- Dzięki, Blue. - Tak, dzięki.
Podziękujcie Mii. I mamie, bo nauczyła mnie rzucać.
- Ścigamy się do mamy? - Tak.
- Tato, ścigasz się z nami? - Dam wam przewagę.
Dobrze. Gotowi? Start.
Wygram.
Biegnę!
Tekst polski: Michał Urbaniak