Μαμά!
Μπαμπάς!
Μπίνγκο!
Αυτό το επεισόδιο της Μπλούι λέγεται "Κλαδόπουλο".
Ας δούμε πόσο μακριά μπορούμε να το πετάξουμε.
́Οχι πολύ μακριά.
- Ποιος σας έμαθε να ρίχνετε; - Κανείς.
Θα αναλάβεις εσύ; Χίλερ!
- Συγγνώμη. Τι; - Τίποτα.
Ελάτε, παιδιά. Θα σας μάθω να ρίχνετε.
Εντάξει. Αυτός είναι ο στόχος.
Σταθείτε στο πλάι, σαν να είστε σε σανίδα του σκέιτμπορντ.
Από την άλλη, Μπίνγκο.
Λυγίστε τα γόνατα. Βρείτε βολική στάση.
Στοχεύστε με αυτό το δάχτυλο, γείρετε στο πίσω πόδι και ρίξτε.
Χρησιμοποιήστε όλο το σώμα, όχι μόνο το χέρι.
Ναι. Καλύτερα έτσι. Πάμε πάλι.
Γιατί πρέπει να μάθουμε να ρίχνουμε σωστά;
Για να πετάτε πράγματα πολύ μακριά.
- Πρέπει να τα πετάμε πολύ μακριά; - Μερικές φορές.
- Χρειάζομαι καλύτερα κλαδάκια. - Σίγουρα θα έχει εκεί.
- Να πάω να δω; - Ναι. Πήγαινε.
Πάμε πάλι.
Μπαμπά, έλα να παραβγούμε ως εκείνο το κλαδάκι.
- Μπαμπά. Μπαμπά; - Συγγνώμη. Τι είπες;
- Ξέχνα το, μωρό μου. Τα χάνεις όλα. - Προσπαθώ.
- Τι προσπαθείς; - Τίποτα.
- Θες να παραβγούμε; - Ναι. ́Ετοιμοι, πάμε!
Τι; ́Ερχομαι!
Θα σε πιάσω.
- Κέρδισα! - Παραείσαι γρήγορη για μένα.
Μπαμπά, κοίτα. Μοιάζει με κεφάλι πουλιού.
- Ναι. Κι αυτό. - Να φτιάξουμε ένα κλαδόπουλο;
- Ναι. Εντάξει. - Ζήτω!
Θα είσαι ευτυχισμένο εδώ. Υπάρχουν πολλά άλλα πουλιά.
- Μπαμπά; Μπαμπά; - Ναι.
- Πρέπει να βρούμε άλλο κλαδάκι. - Γιατί;
Δεν μπορούμε να πετάξουμε το κεφάλι του κλαδόπουλου.
Ναι. Φυσικά και όχι.
- Δεν θα σου το κάναμε ποτέ αυτό. - Είσαι πολύ όμορφο.
́Ελα. Ας ψάξουμε εκεί. ́Ετοιμοι, πάμε!
Αντίο, κλαδόπουλο.
- Κοίτα όλα αυτά τα κλαδάκια. - Εσύ πάρε εκείνα κι εγώ αυτά.
Παραβγαίνουμε;
- Ζήτω! - Εγώ θα κερδίσω.
- ́Ελα, Κούκι. - Κλαδάκι!
Ωχ, όχι.
- ́Εσπασαν το κλαδόπουλο. - Το ξέρω.
- Γιατί το έκαναν αυτό; - Μάλλον ήθελαν το κλαδάκι.
- Δεν ήξεραν ότι τώρα το φτιάξαμε. - Είναι κακοί.
- Δεν το έκαναν από κακία. - Είναι εχθροί μου.
- Μου άρεσε πολύ το κλαδόπουλο. - Ναι. Κι εμένα. ́Ηταν όμορφος.
Αλλά όταν φέρνεις κάτι όμορφο στον κόσμο,
δεν είναι πια δικό σου.
Παραλίγο.
Το πέτυχες!
Πάω να το πω στον μπαμπά.
- Μπορεί να γίνει κεφάλι αυτό; - ́Οχι, δεν είναι κεφάλι πουλιού.
́Ελα. Χαμογέλα, Μπίνγκο. Τα χάνεις όλα αυτά.
- Γεια σου, μπαμπά. Ξέρω να ρίχνω! - Μπράβο, Μπλούι.
́Ελα να δεις. Μπίνγκο, σε παραβγαίνω.
Η Μπίνγκο είναι στενοχωρημένη τώρα.
Είμαι στενοχωρημένη και θυμωμένη.
Κάτι παιδιά κατέστρεψαν το κλαδόπουλό της.
Μπορώ να σου δείξω ένα κόλπο που μου έμαθε η Μία.
Είναι γι' αφότου είσαι στενοχωρημένη και θυμωμένη.
Εντάξει. Πρέπει να μαζέψεις ό,τι σε στενοχωρεί και σε θυμώνει.
Πώς να μαζέψω ό,τι με στενοχωρεί και με θυμώνει;
Προσπαθείς να το εντοπίσεις και πας και το παίρνεις.
Συνήθως είναι στην κοιλιά ή στον λαιμό.
- Και να ελέγχεις πάντα τα αφτιά σου. - Εντάξει.
Τώρα έχεις όλη αυτήν τη στενοχώρια και τον θυμό στα χέρια σου.
- Τι να τα κάνω; - Θες να τα κρατήσεις;
́Οχι, δεν τα θέλω.
Τι κάνεις με κάτι που δεν θέλεις πια;
- Να σου τα δώσω; - Δεν τα θέλω.
- Ναι. Ούτε εγώ. - Τότε, τι να τα κάνω;
Τα πετάς.
́Οχι. ́Οπως είπε η μαμά, πρέπει να τα πετάξεις πολύ μακριά.
Στέκομαι στο πλάι, σαν να κάνω σκέιτμπορντ.
- Λύγισε τα γόνατα. - Ναι. Βρίσκω μια βολική στάση.
- Ωραία. - Στοχεύω με αυτό το χέρι και...
Πάει μέχρι τη θάλασσα.
Ψάξτε το πιτσίλισμα. Ψάξτε το πιτσίλισμα.
Εκεί! Το είδες;
Ναι. ́Ηταν εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά.
Καλή βολή.
- Ναι. Μπράβο, Μπίνγκο. - Ευχαριστώ.
- Πώς νιώθεις; - Καλά.
Ζήτω!
- Ευχαριστώ, Μπλούι. - Ευχαριστούμε, Μπλούι.
Τη Μία να ευχαριστείτε. Μου το έμαθε. Και τη μαμά για τη ρίψη.
- Να παραβγούμε μέχρι τη μαμά; - Ναι.
- Μπαμπά, θες να παραβγούμε; - Εντάξει. Θα σας δώσω προβάδισμα.
Εντάξει. Λάβετε θέσεις, έτοιμοι, πάμε!
Κέρδισα!
́Ερχομαι!
Υποτιτλισμός: Ανθή Καρακώστα