- Mama! - Mama!
- Tata! - Tata!
- Bingo! - Bingo!
Bluey!
- Zrobiłeś to! - Nie zrobiłem!
- Zrobiłeś! - Nie!
- Tak! - Hej, co tu się dzieje?
- Tata puścił bąka tuż pod moim nosem. - Nieprawda.
Bandit, trochę przeginasz.
Ale ja tego nie zrobiłem! Dlaczego nikt mi nie wierzy?
Bo jesteś królem bąków.
- Wiem, jak to rozwiązać. - Tak, pacnij go!
Co? Nie. Rodzinna narada.
Ten odcinek Bluey nosi tytuł „Rodzinna narada”.
Czas zapłaty, królu bąków.
Wybaczcie. Musiałam nakręcić wałki.
Zatem, trzy zasady.
Jednocześnie mówi tylko jedna osoba.
Każdy używa słowa „bąk”, kiedy mówi o bąkach taty.
Domniemanych bąkach.
Oraz, najważniejsze, każdy mówi prawdę.
Tak, mów.
Czy mamy mówić: „Tata puścił bąka”, czy „Tata zapuścił bączura”?
- Domniemanego. - Dowolnie.
A na przykład „puszczał cichaczy-zabójców”?
- Domniemanych. - Wystarczy.
Co znaczy „doniemamy”?
To znaczy, że każdy z was opowie swoją wersję zdarzeń,
a ja zadecyduję, która jest prawdziwa.
- Dobrze? - Tak, pani sędzino.
Podoba mi się. Czwarta zasada.
Każdy zwraca się do mnie „pani sędzino”. Bluey pierwsza.
Tak, pani sędzino.
To wydarzyło się dziś rano.
Mamo, to ty, kiedy śpisz. A to ja.
A gdzie jest tata?
- Tutaj. - Hej! Pani sędzino!
Dopuszczam.
Więc ja byłam tutaj i coś robiłam,
a tata wstał z łóżka, odwrócił się
i puścił bąka prosto na mnie.
Usłyszałam dosyć.
- Chwila moment! - Ach, tak, jeszcze twoja wersja.
- Tylko się pospiesz. - Podaj mi to tutaj. Zobaczcie.
Mama spała tutaj, wyglądając bosko, jak zwykle.
- No cóż. - Hej!
Próbujesz przypodobać się mamie.
Wstałem z łóżka, zszedłem po schodach i zostałem wciągnięty w tę historię.
- Hej! - Co?
Ominąłeś moment puszczenia bąka.
Doniemamego.
Ja po prostu nie mam zwyczaju robić takich rzeczy.
Oj, masz!
Co?
- Bingo, pociągnij za mój palec. - Okej.
- Bingo, nie! - Bingo, nie!
Cóż, no dobrze, ale na pewno rankiem tego ranka.
Nie puszczałem cichaczy-zabójców.
Mam pomysł.
Czy tak wyglądało pańskie wczorajsze śniadanie?
- Pieczona fasola na pszennym toście? - Tak.
Bingo, jaki jest poziom bąkotwórstwa w tym przypadku?
- Wysoki. - Dziękuję.
A co jadł pan na drugie śniadanie, panie Heeler?
Tylko małą porcję... kiszonej kapusty?
- Słucham? - Kiszoną kapustę.
Bingo, poziom bąkotwórstwa.
Następnie, obiad jedliśmy u Indych, zgadza się?
- Tak. - Może nam pan powiedzieć, co pan jadł?
Raczej niewiele.
- Panie Heeler! - Okej, wegańską pieczeń z orzechów.
- O rany. - Coś jeszcze?
- Nic mi nie przychodzi do głowy. - Naprawdę?
Nic ze stacji benzynowej w drodze powrotnej do domu,
co mogło znajdować się w tym pojemniku?
Cóż, może i zjadłem ciasto.
Och, Bandit.
Bo wcześniej jadłem tylko tę pieczeń!
Bingo, jaki teraz mamy wynik bąkotwórstwa?
Na samej górze.
Wygląda mi to jak balon, który zaraz pęknie.
Moje wybory nie są przedmiotem tego procesu!
Bingo, czy rankiem tego ranka
widziałaś tatę puszczającego bąka w moim kierunku?
- Tak, widziałam. - Co?
- Przecież ciebie nawet tam nie było! - Byłam.
Dziękuję, Bingo, możesz wstać.
To twój lizak.
- Pani sędzino! - Bingo,
czy ty zmyślasz, żeby dostać lizaka?
- Tak. - Oddaj to.
Zapomnijcie o tym zeznaniu.
Bluey, to nie pomogło twojej sprawie.
Pamiętaj, to prawda uczyni cię wolną.
Dobrze, mamo.
Chciałbym wezwać na świadka... Mamę.
Mnie?
Pani Heeler, czy rankiem tego ranka
słyszała pani, żebym puszczał bąka?
- Nie. - Powtórzmy to.
Nie słyszała pani, żebym puścił bąka.
- Bo ona spała. - Właśnie.
Właściwie to nie spałam. Drzemałam.
Słyszałam tylko, jak wstałeś i przesunąłeś szafkę nocną.
- Co? - Naprawdę?
Proszę powiedzieć więcej o tej szafce nocnej.
Nie mam więcej pytań.
Może pani wstać. Tędy.
Tata nocą ładuje tablet na swojej szafce nocnej
i czasem, kiedy rano wstaje, strąca go na podłogę
i przesuwa szafkę, żeby go wydostać.
I ona wydaje taki okropny, skrzeczący dźwięk, jak...
O nie!
On nie przesuwał szafki! Ten dźwięk to był bączur.
Bandit!
Myślę, że powinniśmy posłuchać zeznań od tego gościa!
Jakiego gościa?
On ucieka!
Łapcie go!
Nie dorwiecie mnie żywcem!
Wolność!
Złaźcie ze mnie!
Czy jest coś, co chciałby pan powiedzieć?
- Kto poczuje, od tego zalatuje? - Panie Heeler!
Niech już będzie. Puściłem bąka.
Prosto w twarz własnego dziecka.
To dlatego, że jej twarz jest na wysokości mojego zadka.
Ja jakoś sobie z tym radzę.
Że niby nie puszczasz bąków?
- Bandit! - To mogłam być ja.
Skazuję pana na jedną godzinę
zabawy w konika z oskarżoną i jej siostrą.
- Hura! - Hura!
Widzisz, Bluey? Prawda uczyni cię wolną.
To może przetestujmy tę sentencję?
- Mam jeszcze ostatnie pytanie. - Dobrze.
Prawda zaraz uczyni kogoś wolnym.
Bluey, co robiłaś na wysokości mojego zadka
rankiem tego ranka?
Bluey?
No dobra. Grałam na tablecie.
Mimo, że mama ci
zabroniła grać w gry komputerowe
- przed weekendem? - Tak.
Bluey Christine Heeler!
Skazuję was obydwoje na zabawę w konika.
- Szykuj się na przejażdżkę, Bingo. - Hura!
Hej!
Przepraszam, tato.
Przepraszam, Bluey.
Okej, koniec rodzinnej narady. Wszyscy wyjść.
No już, szybko.
Dlaczego musimy się spieszyć?
- No właśnie. - Wyłazić, ale już.
- Czekaj, co to za zapach? - Co tak śmierdzi?
Na dwór, już.
- Mama puściła bąka! - Mama puściła bąka!