Η Μαμά!
Ο Μπαμπάς!
Η Μπίνγκο!
Η Μπλούι!
́Ολα καλά, Μπράντι.
Μετά οι γοφοί σου γυρίζουν έτσι.
Ναι, τέλεια.
́Οταν είμασταν μικρές, κάναμε τον χορό με την αδερφή μου Μπράντι.
Δεν θυμάμαι όλες τις κινήσεις, όμως.
Αυτή είναι.
Γεια σας.
- Γεια. - Γεια σου, Μπράντι.
- Γεια σου, Τσίλι. - Χαίρομαι που σε βλέπω.
Ναι. Κι εγώ.
Παιδιά, από δω η θεία Μπράντι.
Πόσο μεγαλώσατε!
- Μοιάζεις στον πατέρα σου. - Τι;
Με ποιον μοιάζω εγώ;
- Μοιάζεις με... - Εσένα.
- Σας έφερα δώρα. - Αλήθεια;
- Μπράντι. Δεν ήταν ανάγκη. - Φορμάκια!
́Οντως δεν ήταν ανάγκη.
- Δεν τους αρέσουν; - Τους αρέσουν. Απλά...
Η Μπίνγκο έχει ένα πράγμα.
Μην ανησυχείς. Θα το 'χει ξεπεράσει.
Ελπίζω να της κάνουν. Δεν ξέρω πόσο έχουν μεγαλώσει σε...
Τέσσερα χρόνια.
- Το δικό μου είναι μικρό. - Και το δικό μου μεγάλο.
Τότε, ανταλλάξτε τα.
Θα κάνεις το τσιτάχ να μου κάνει;
Λυπάμαι. Αν δεν σου κάνει, δεν σου κάνει.
Μα θέλω πολύ το τσιτάχ.
- Δεν είναι γραφτό, μικρή. - Εντάξει.
- Είναι πανέμορφα. - Πάει πολύς καιρός.
- Το ξέρω. Κοίτα, Τσίλι. - Ναι;
Μαμά;
- Πάλι τα ίδια. - Ωχ, όχι.
Τι συμβαίνει;
- Μπράντι. Πώς... - Τρέχα!
Αυτό το επεισόδιο λέγεται Φορμάκια
Δεν ξέρω τι συμβαίνει.
Δεν προλαβαίνω, πάμε σε ασφαλές μέρος.
- Και ο Μπάντιτ; - Ξέχνα το. Ξόφλησε.
- Τι θα κάνουμε; - Το αμάξι.
Γιατί αγρίεψε η Μπίνγκο;
Τα φορμάκια την τρελαίνουν.
- Γίνεται ένα με τα φορμάκια. - Τι;
- Πού πήγε; - Δεν ξέρω.
Της έδωσες το φορμάκι;
Δεν το ήξερα. Συγγνώμη.
Θα ζήσουμε στο αμάξι.
́Εχουμε πολύ φαγητό.
- Ναι, και μουσική. - Ναι.
Μπράντι, τι ήθελες να μου πεις νωρίτερα;
- Βγες έξω! - Βγες έξω!
Ας κρυφτούμε πίσω από την αποθήκη.
Νομίζω ότι τη χάσαμε.
Θεία Μπράντι. Είχαν ένα μετρίου μεγέθους τσιτάχ στο μαγαζί;
- Δεν ξέρω, Μπλούι. - Μπορείς να τους τηλεφωνήσεις;
- Μπλούι. - Τι;
Συγγνώμη, νόμιζα πως οι ζέβρες ήταν οι αγαπημένες σου.
́Ηταν κάποτε. Αλλά άλλαξε σε τσιτάχ.
Πριν τέσσερα χρόνια.
Πρέπει να φύγω. ́Ηταν λάθος.
́Οχι, Μπράντι. Συγγνώμη. Μη φύγεις.
- Αποχαιρέτα την... - Μπράντι!
Τρέξτε! Τρέξτε να σωθείτε.
Θα εφαρμόσουμε πολιτική ́Οχι φορμάκια στο εξής.
Μαμά, γιατί ήθελε να φύγει η θεία Μπράντι; Είναι θλιμμένη;
Και γιατί τη βλέπουμε μόνο μια φορά στη ζωή μας;
Θυμάσαι που ήθελες το φορμάκι με το τσιτάχ;
Ναι, όσο τίποτα άλλο.
Αλλά δεν σου κάνει, άρα δεν το έχεις.
Δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι για να σου κάνει.
Ναι.
Κι η θεία Μπράντι θέλει κάτι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Δεν μπορεί να το έχει.
Και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι.
Γιατί να μην έχει ό, τι θέλει;
Γιατί δεν είναι γραφτό.
Να η Μπράντι. Ας δούμε αν είναι καλά.
Ναι. ́Ηρθε για επίσκεψη και την αφήσαμε να τη φάει ένα τσιτάχ.
Τι αγένεια.
́Οχι. Γυρίστε πίσω!
- Τι; - Διώχνει μια μύγα;
- Τρέξτε! - Μπράντι, διώχνεις μια μύγα;
- Τρέξτε! Είναι παγίδα! - Τι;
Τρέξε, Μπλούι!
- Σας προειδοποίησα. - ́Επρεπε να δούμε αν είσαι καλά.
Ευχαριστώ. Το εκτιμώ.
- Είσαι καλά; - Ναι, θα γίνω.
Συγγνώμη, Τσίλι.
Δεν ήξερες ότι η Μπίνγκο είναι τρελή.
Εννοώ, λυπάμαι που πάει τόσος καιρός.
- Είναι δύσκολο να σας βλέπω. Ξέρεις; - Ξέρω.
Θα σου πω κάτι.
Την επόμενη φορά που θα έρθω, δεν θα φέρω φορμάκια.
- Πρέπει να βοηθήσουμε την Μπλούι. - Ας χορέψουμε.
- Αυτόν που κάναμε μικρές; - Ναι. Θυμάσαι ακόμα τις κινήσεις;
Με τη βοήθειά σου, ναι.
Τα τσιτάχ δεν ξέρουν ποδήλατο!
- Βοήθεια! - Μ' έφαγαν. Οι κανόνες είναι κανόνες.
Μα η Μπίνγκο θα με φάει!
- Οι ζέβρες ξεγλιστράνε καλά. - Ναι. ́Οντως.
Γίνε ένα με το φορμάκι σου.
Μπίνγκο.
́Ετοιμη; ́Ενα, δύο, τρία.
Ναι, και μετά αυτό.
Πρώτα οι γοφοί.
Τσίλι!
Υποτιτλισμός: Δανάη Μιχαηλίδου