Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
Przenieś ciężar ciała na ręce,
pochyl się do przodu i podnieś prawą nogę.
Nie ma szans.
- Hej! - Spójrz, rusza ogonem.
Nie róbcie zdjęć czyichś tyłków.
Jesteśmy na wakacjach.
Pierwszy raz widzimy ten tyłek.
Dobre.
Nieważne. To niegrzeczne. Róbcie zdjęcia czemuś innemu.
Zrobię zdjęcia liściom. Liście są ekscytujące.
Czemu to niegrzeczne?
- Bo tak. - Ale to tylko tyłek.
Zaufaj mi, żyję dłużej od ciebie.
Jeśli wam się nudzi, możecie rozpakować zmywarkę.
- Tata wchodzi do pokoju. - Obejrzyj zdjęcia liści.
- Fajne liście, Bingo. - Możesz się pochylić, tato?
- Blue! - Co?
Nie ma mowy. Nie urodziłem się wczoraj.
- Co? - To takie powiedzenie.
Żyję wystarczająco długo,
żeby wiedzieć, że pokazywanie tyłka to nie jest dobry pomysł.
„Urodzić się wczoraj”.
- Mam pomysł! - Dotyczy rozpakowywania zmywarki?
Nie. Możesz udawać, że urodziłeś się wczoraj?
- Tak! - Za późno, żeby się pochylić?
Tytuł tego odcinka Blue to Urodzić się wczoraj.
Gotowy. Urodził się wczoraj! Hurra!
Mój drugi dzień na świecie. Spójrzcie na to. Fantastyczne.
Co za niebieski maluch. I czerwony.
- Cześć. - To wydaje dźwięki, niesamowite.
- Na kogo mówisz „to”? - Mamy imiona.
Wybaczcie. Urodziłem się wczoraj. Nie wiem, czym jest imię.
To nazwa czegoś.
- Ja nazywam się Blue. - A ja Bingo.
- Blue? Bingo? - Tak.
- Też mogę mieć imię? - Już masz.
- Bandit. - Podoba mi się.
To najwspanialsza rzecz, jaką widziałem.
- To tylko taboret. - Cześć, taborecie. Jestem Bandit.
Taborety nie potrafią mówić.
- Naprawdę? Dlaczego? - Bo nie są żywe.
- Żywe? - Tak.
- Żywe? - Nie, to nie jest żywe. A może?
To jest jedzenie. Wkładasz je do buzi.
- Czemu miałbym... - Czuję się jak nowy pies.
- Lubię jedzenie. - Dzięki za informację.
A taborety nie potrafią mówić.
- Co zrobiłyście tacie? - Urodził się wczoraj.
- Nic nie wie. - Jesteś żywa?
- Cześć, jestem twoją żoną. - Żoną?
Tak. Jeśli mam pozostać twoją żoną, musisz nauczyć się o zmywarkach.
Zmywarka. Żona. Tyle nauki.
To jest podwórko.
- Jest tu trawa i trochę drzew. - Płot.
- Uwaga! - Co się stało?
Na tym niebieskim czymś jest wielka kula ognia!
- To słońce. Powinno tam być. - A to niebieskie coś, to niebo.
- To jest huśtawka. - Popchnij mnie.
- Huśtawka. - Z drugiej strony.
- Huśtawka. - Nie.
- W ten sposób. - Huśtawka.
To nasza ulica. Jest tu parę samochodów i ptak.
Śmieci.
Nie martw się słońcem. Powinno tam być.
- Dobra. - Chodź, Bandit.
- Idź dalej. - Mam żonę.
Nie opowiadaj ludziom na przystanku o słońcu.
- Tak. - Dlaczego?
- Trudno to wyjaśnić. - Chcę jeść!
- Mam stek i bekon. - Jedzenie!
- Cześć, Ban... - Tato, nie!
- To moje! - Zostaw to, tato!
- Daj mi to! - Zostaw!
- Proszę. - Jedzenie.
Zjadł cały sos!
Wybacz, tato Lucky'ego. Urodził się wczoraj.
- Czyżby? - Nie utrzymam go!
- Uciekaj, tato Lucky'ego! - Idę tam.
- Jedzenie! - Uciekaj!
- Pa, jedzenie. - Nie można zabierać innym jedzenia.
- Dlaczego? - Bo nie należy do ciebie.
Należy?
Rzeczy innych nie należą do wszystkich.
Wszystkich?
Nie zabieraj innym jedzenia i nie opowiadaj o słońcu, dobrze?
- Musisz nam zaufać. - Dlaczego?
Bo żyjemy na tym świecie dłużej od ciebie.
- To prawda. Urodziłem się wczoraj. - Dzień dobry, Bandit.
Nie powiem ci nic o słońcu.
Świetnie.
- Imię? - To nazywa się...
Czekaj. Jest gorzej, kiedy mówimy, jak coś się nazywa.
Może niech po prostu patrzy na wszystko?
Później nauczymy go nazw.
- Imię? - Nieważne. Spójrz.
Żywe.
Cześć, taborecie.
Już dobrze, tato. Możesz przestać udawać.
- Na pewno? - Tak. Było fajnie.
Bardzo. Dziękujemy.
Nie ma za co. Podobało mi się. Czuję się jak nowy pies.
Pomożesz mi opróżnić zmywarkę, Bingo?
Jasne.
Dziękuję, dzieciaki.
- Dzieci? - Tak?
Czy tata przestał udawać, że urodził się wczoraj?
- Tak. - Dobrze, pytam z ciekawości.
Tekst polski: Weronika Brzoska