Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
- Puk, puk. - Trochę za głośno, Blue.
- Wybacz. - Puk, puk.
- Kto tam? - Ziemniak.
Za głośno, Blue. Jaki ziemniak?
Ziemniak jedzie do sklepu z ziemniakami kupić ziemniaka.
Dobre, Bingo. Blue.
- Przepraszam. - Puk, puk.
- Wróciłem od fryzjera. - Tata.
Obiad się robi. Piły już herbatę.
Potrzebuję 20 minut tylko dla siebie.
Co?
Dobrze. Chodźcie, czas na zabawę z tatą.
Masz fryzurę na czeskiego piłkarza!
Mówiła, że to znowu modne.
- Z mamą wszystko w porządku? - Tak.
Zrobiłyśmy coś nie tak?
Na czeskiego piłkarza?
To fryzura fajnych ludzi.
Chciałaby, żeby nas nie było?
Nie. Oczywiście, że nie. Potrzebuje tylko 20 minut.
- Fajna fryzura, Bandit! - Sprawdzę, czy nic się nie stało.
Nie rób tego. Zostań tu. Patrz, jak tańczę kankana.
Hej!
- Idę do mamy. - Nie, zaczekaj.
Jest jakaś gra, w którą chcecie grać, a której nie znoszę?
- Jest. - Zagrajmy w nią.
- Naprawdę? - Zaraz, co to jest?
- Owcopies! - No właśnie.
Tytuł tego odcinka Blue to Owcopies.
Chodź, Owcopsie. Chodź.
Zjedz trochę trawy, Owcopsie.
Musisz ją naprawdę zjeść.
Ale masz miękką sierść. Załóżmy mu kokardę.
- Gdzie są kokardy? - Nie wiem. Zapytam mamę.
Z drogi, owieczko.
Mamo!
- Mamo, gdzie jesteś? - Pomocy, Blue!
- Co się dzieje? - Wszedł tam i nie może zejść.
Owce nie skaczą na trampolinie.
Chodź, owieczko. Mam dla ciebie trawę.
- Nie lubi trawy. - Więc jak go ściągniemy?
- Ktoś dzwoni do drzwi. - Nie martw się. Mama otworzy.
Owce nie potrafią chodzić.
Chciałbyś oszczędzić 200 dolarów na rachunkach za prąd?
Słucham?
- Mogę rozmawiać z kimś innym? - Zawołam mamę.
- Puszczaj! - Wstążka!
Wrócę innym razem.
Wiem, co robisz. Nie chcesz, żebym poszła do mamy.
- To nie zadziała. - Gotowe.
Gdzie idziesz, owieczko?
- Mamo? Jesteś tam? - Tak, jestem.
Przepraszam za to, co zrobiłam.
Nie jestem na ciebie zła, skarbie.
- Czemu nie chcesz nas widzieć? - Chcę.
Ale opiekowanie się dziećmi to ciężka praca.
Czasem mamy potrzebują 20 minut.
- Nie rozumiem. - Kiedyś zrozumiesz.
- Nie, owieczko! - O co chodzi?
Tata nie chce, żebyśmy ci przeszkadzały.
- Rozumiem. - Ale to nie zadziała.
- Co się dzieje? - Wendy.
- Idź, idź! - Przestań! Niegrzeczna owca.
- Owieczko, nie! - Zostaw to!
Zostaw. Jesteś bardzo niegrzeczną owcą.
Przepraszam, Wendy. Nikogo nie słucha.
Dość tego. Idę po Chilli.
- Owieczko, nie! - Chilli!
- O rany. - To się więcej nie powtórzy.
- Chilli! - Przestańcie!
- Nie chce, żebyś wołała mamę. - Dlaczego?
Bo powiedziała, że potrzebuje 20 minut dla siebie.
Potem poszła do sypialni i zamknęła drzwi.
Rozumiem. Ta owca pilnuje, żeby nikt jej nie przeszkadzał.
Chyba żałuje, że ma dzieci.
To nieprawda. Może pójdziecie na górę i pobawicie się z Judo?
- Zaopiekuję się waszą owcą. - Naprawdę?
Tak. Znam się na owcach. Mój dziadek był golarzem.
Kim jest golarz?
To ktoś, kto strzyże owce. Dobrze się składa.
Dzięki, Wendy.
Tak.
Nie martw się, owieczko. Nadal cię kochamy.
Ale opiekowanie się tobą to ciężka praca.
- Potrzebują 20 minut. - Tak. Pa!
Wezmę nożyczki.
Halo?
- Cześć, mamo! - Cześć, dziewczynki.
- Miałaś dobre 20 minut? - Tak, dziękuję.
- Ja też. - Gdzie wasz tata?
- Uspokój się, mazgaju. - Cześć, Wendy.
- Cześć, Chilli. Jak się czujesz? - Dobrze, dziękuję.
Siedź spokojnie.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko dobrze. Poprawiam tylko tę fryzurę.
Dzięki.
Odpocznij. Przerzucę go przez płot, kiedy skończę.
- Dzięki, Wendy. - Do zobaczenia, mamo.
Tak, tak, tak.
Tekst polski: Weronika Brzoska