Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
Gotowe.
Mamo, pobawisz się ze mną?
Wiesz co, Bingo? Nie teraz, skarbie.
Dlaczego nie?
Nie mam ochoty na zabawę.
- Więc? - Bingo.
- Co? - Cześć, Bingo.
- Chcesz się pobawić, Blue? - Tak.
Hurra! Mama nie chciała się ze mną bawić.
Można zmusić innych, żeby bawili się z tobą.
- Naprawdę? Jak? - Można użyć magii.
Magii?
Można zmusić innych do wszystkiego. Mama mnie nauczyła.
- Pokaż mi! - Odwróć się.
Spójrz. Mogę przekręcić twój ogon w tę stronę.
Udawaj, że moja ręka kieruje twoim ogonem.
- Dobrze. - Mogę przekręcić go w tę stronę.
- I w tę. I zamerdać. - Spójrz!
To działa nie tylko na ogony. Mogę też zrobić tak. Spójrz.
- Naucz mnie! - Jasne. Mama się nie pogniewa.
Tytuł tego odcinka to "Magic".
Zróbmy tak. Spróbuj zaczarować moje uszy.
To nie działa.
Więcej dramatyzmu. Spójrz.
Widzisz? Ręka do góry, stopy szeroko. Jeszcze raz.
- Zadziałało. - Umiesz czarować.
Teraz, gdy ktoś nie chce się bawić, możesz go zmusić.
- Żabka! Widzisz? - Coś jeszcze powinnam wiedzieć?
Mama mówiła jeszcze o jakiejś zasadzie. Zapomniałam.
- Wypróbujmy to na tacie. - Tak!
- Chyba skończyliśmy. - Wygląda dobrze.
- Cześć, tato. - Spójrz na nowy trawnik.
Wygląda świetnie. Pobawisz się ze mną?
Nie teraz. Muszę go podlać.
Szkoda.
Coś nie tak z twoimi rękami?
- To nie działa. - Mówiłam, więcej dramatyzmu.
Chyba musisz zmienić naciąg, Bingo.
- Naciąg. - Mówiłam, że to szkoda.
- Bingo potrafi czarować. Uciekaj! - O nie!
- Nie! - Co powinnyśmy z nimi zrobić?
To nie w porządku. Nie każcie nam tańczyć.
Przestańcie.
- Czas na wielki finał. - O nie.
- Lepiej, żebyś mnie złapał. - To nie ode mnie zależy.
- Hurra! - Udało się!
O rany, ważysz chyba tonę.
Zaraz mnie upuścisz, Pat.
- Moje plecy. - Uwielbiam magię.
Co tu się dzieje?
- Uciekaj! - O nie!
- Kto cię nauczył czarować? - Blue.
Powinnam się domyślić. Nauczyłaś ją najważniejszej zasady?
Zapomniałam o niej.
Nigdy nie używaj magii do psot.
Racja.
Zabierz swoje pachy z mojej twarzy.
Uciekajcie stąd. To was nie dotyczy.
Magii powinno się używać do pomagania innym.
Pomagałyśmy. Uczyłyśmy ich tańczyć.
- Blue. - Dobrze, koniec z psotami.
- Dziękuję. - Zaczynając od jutra.
Same powinnyśmy decydować jak używać magii.
Jeśli chcę psocić, to będę.
To nie jest twoja magia. Należy do wszystkich.
- Hej! - I w niektórych jest silniejsza.
- Magii używa się do czynienia dobra. - Używałam jej do czynienia dobra.
Bingo była smutna, bo nie chciałaś się z nią bawić.
- Teraz jest szczęśliwa. - Nie!
Dorośli powinni bawić się z dziećmi, kiedy one tego chcą.
Dorośli nie mogą rzucić wszystkiego, kiedy dzieci tego chcą.
Dlaczego nie?
Kto zająłby się wszystkimi obowiązkami,
jak sprzątanie domu i gotowanie obiadu?
- Możemy zadzwonić po pizzę. - Nie możesz ciągle dzwonić po pizzę.
Możemy robić to, co chcemy. Prawda, Bingo?
Chyba tak.
Nie słuchaj jej. Dzwonienie po pizzę nie jest rozwiązaniem.
Musisz mi pomóc, Bingo! Połącz swoją magię z moją.
Inni powinni bawić się z tobą, bo tego chcą.
W innym wypadku to nie zabawa.
To szaleństwo nadal trwa?
- Złaź ze mnie! - To nie zależy ode mnie.
Widzisz, Bingo? Psotna magia zawsze wygrywa, bo mamy łaskotki.
- Gili, gili. - Przestań!
Teraz zadzwoń po pizzę.
- Ja? - Tak, ty.
- Czemu ja muszę to zrobić? - Bo ja tak mówię.
- Nie możesz tego robić. - Mogę.
- Gili, gili. - Przestań.
Wybacz, to magia.
- Kto to robi? Bingo, nie! - Nie!
- Bingo przeszła na dobrą stronę! - Nie jestem rzeczą.
To był wielki dzień.
- Ładna trawa, tato. - Dzięki.
- To pewnie pizza. - Hurra!
Chodźcie! Kto idzie?
- Potrzebujemy dorosłego. - Ty idź.
Tu mi wygodnie.
Ale i tak pójdziesz.
- Zmusisz mnie? - Jeśli będę musiała.
Chciałbym umieć czarować.
To były psoty.
Tekst polski: Weronika Brzoska