Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
Gotowe. Czysto.
- Blue. - Co?
- Właśnie sprzątałam. Co robisz? - Układam puzzle.
Tata chce cię zabrać do Trampolinium.
Szybko pójdzie. To duże kawałki. Widzisz?
Dobrze. Ale obiecaj mi, że posprzątasz, kiedy skończysz.
Obiecuję.
- Dobra, Trampolinium! - Tak!
- Blue. Puzzle? - Jeszcze nie skończyłam.
- Możemy iść do biblioteki? - Nie, jedziemy do Trampolinium.
- A później? - Dobrze. Możemy iść później.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Hurra!
- Czas się zbierać. - O nie!
- Pora na obiad. - Jeszcze minuta.
- Miałyście już 21 minut. - Biegnij, Bingo!
Dość tego. Wchodzę.
Wracaj tu! Przestań!
- Możemy iść do biblioteki? - Nie, jest zamknięta.
Ale mówiłeś, że pójdziemy po Trampolinium.
Zostaliśmy dłużej, niż myślałem.
- Ale obiecałeś. - O rany.
Tytuł tego odcinka Blue to Obietnice.
- Dobranoc. - Dobranoc, tato.
- Nadal się gniewasz? - Mieliśmy iść do biblioteki.
Była zamknięta.
Obiecałeś. Nie powinieneś łamać obietnic.
Wiem, ale...
- Czemu puzzle są nieposprzątane? - Szybko, chowaj się.
- Gdzie ona jest? - Kto?
Dziecko, które złamało obietnicę i nie posprzątało puzzli.
A to ciekawe. Blue złamała obietnicę?
Ty złamałeś obietnicę, więc ja złamałam swoją.
- Co? - To prawda. Tata złamał obietnicę.
Biblioteka była zamknięta.
- Chyba mamy problem z obietnicami. - Tak.
Od teraz żadnych obietnic.
- Obiecałeś, że będziesz nas kochał. - Nie przemyślałem tego.
Możecie składać obietnice, ale musicie ich dotrzymywać.
To ma większy sens.
Od teraz dotrzymujemy obietnic.
- Bez względu na wszystko. - Bez względu na wszystko.
- Dobranoc. - Puzzle!
Chodźcie, pospieszcie się.
Kiedy kazałam Blue się pospieszyć, powiedziała: "Pospieszam się".
Tato, pobawimy się w dzieci w bibliotece?
Pobawię się z wami w cokolwiek, jeśli się pospieszycie.
- Obiecujesz? - Obiecuję. Chodźcie.
Tata obiecał pobawić się z nami w dzieci w bibliotece!
- Tak! - Co to za zabawa?
To jest zabawa w dzieci?
Tak. Musisz wszędzie chodzić na kolanach.
- Nie ma mowy. - Obietnica to obietnica.
Niech będzie.
Przepraszam.
Na dole.
- Dzień dobry. - Chcę książki dla dużych chłopców.
- Obok gazet. - Dziękuję.
Przepraszam, mógłby pan pomóc mojemu bratu?
- Oczywiście, proszę. - Poczytaj mi.
- To było zabawne. - Tak, tak.
- Brawo za dotrzymanie obietnicy. - Dzięki.
Mogę włożyć moje książki do twojego plecaka, Blue?
Jasne.
Obiecaj. To tylko dwie książki.
- Obiecuję. - Świetnie. Proszę.
Co?
- Zaczekajcie. Te książki są ciężkie. - Dzięki, Blue. Kochana jesteś.
Nie możecie wykorzystywać obietnic, żeby sobie dokuczać.
Celem obietnicy jest zbudowanie zaufania.
Bez zaufania nic nie byłoby możliwe.
- Nic? Na całym świecie? - Nic.
- Żadnych bibliotek, dróg, prądu. - Prądu?
To chyba niemożliwe. Nadal mielibyśmy prąd.
Nie.
- Mama ma rację. Koniec z żartami. - Dobrze.
- Możemy iść na plac zabaw? - Proszę, możemy?
Dobrze, ale już prawie lunch. Kiedy powiem, że idziemy, to idziemy.
- Dobrze, mamo. - Obiecujecie?
Obiecujemy.
Latający lis!
- Teraz chyba moja kolej. - Teraz moja kolej.
Pomóż, Blue!
- Wszystko w porządku? - Nie mogę zejść.
- Zejdź tak samo, jak weszłaś. - Za wysoko!
Dziś kazałem Blue przestać jęczeć.
Odpowiedziała: "Dopiero zaczęłam".
- Mamo, Bingo utknęła. - O rety.
- Chodź, Bingo. Skocz do mnie. - Nie chcę.
Nie martw się, złapię cię.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
O rety!
- Zaczynamy! - Blue, lunch! Czas się zbierać!
Kazałam Bingo pozbierać koraliki.
Powiedziała: "Nie jestem zainteresowana".
Opowiadacie o nas historie, kiedy śpimy?
Wracajcie do łóżka!
Obiecuję, że zawsze będę was kochał.
Tekst polski: Weronika Brzoska