Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
Snap. Tak!
- Zawsze wygrywasz. - Bo jesteś za wolna.
Musisz czasem pozwolić jej wygrać.
- Czemu miałbym to zrobić? - Bo jest dzieckiem.
Nie chcesz, żebym to robił.
- Zaufaj mi. - Czemu?
Bo przestaniesz się starać.
- A w czym pomaga przegrywanie? - W niczym.
Naprawdę? Zagramy w memory?
Nie ma mowy. Nie znoszę memory.
- Dlaczego? - Bo zawsze przegrywam.
- Jestem jak mangusta. - Chyba jak gęś.
Tytuł tego odcinka to "Obstacle Course"
Dalej, Bingo!
Dalej, Blue!
- Dalej! Teraz do góry! - Koniec!
- Widziałyście moją zieloną piłkę? - Spójrz, zrobiłyśmy tor przeszkód.
- Chcesz spróbować? - Jasne. Ścigajmy się.
Gdzie meta?
Nikt się nie ściga. To tylko dla zabawy.
- Właśnie. - Rozumiem.
- Co robisz? - Jestem kurczakiem.
- Czemu tata udaje kurczaka? - Mówi, że się boisz.
Kurczaków?
Nie, ścigania się ze mną. Nie wiecie, co to znaczy?
Nie. Nie trzeba zmieniać wszystkiego w zawody.
Tak mówią lenie. Chodźcie, to jest meta. Gotowi, do startu...
- Nie. Nie ścigają się. - Chcemy się tylko pobawić.
- Zwycięzca dostanie sorbet. - Sorbet!
Gotowi, do startu, start!
Czekajcie!
Pokonam cię!
- Tak! Tata wygrywa! - Dobra robota.
Dzięki. Teraz zjem mój sorbet.
Tak, chyba mamy już dość taty.
- Wracajmy do zabawy. - To było fajne.
- Tak! - Co?
Chcę się ścigać. Pomożesz mi pokonać tatę?
Tak, chcę sorbet.
- Nie pozwoli wam wygrać. - To prawda.
Możecie zrobić tylko jedno.
- Oszukiwać! - Tak!
Tak. Co? Nie, chodziło mi o trening.
Znowu chcecie dostać baty.
- O tak. - Teraz bardziej się postaramy.
Widzisz, mamo? Przegrana ich nie powstrzyma.
To prawda.
Gotowi, do startu, start!
Dobry początek, ale nie pokonasz mnie.
- Co? To nie było tak nisko. - Pa, pa!
Dalej, Blue!
- Wygrałam! - Sorbet!
- Poddaj się. To koniec. - Uwielbiam sorbet.
Dobra robota, Blue. Wygrałaś.
Co się stało? Nie smakuje ci sorbet?
Nie.
- Kwaśny, prawda? - Tak.
Sorbet powinien być kwaśny.
Chcę uczciwie pokonać tatę.
- Też tak myślę. Chodź. - Co? Nie. Wygrałyśmy.
Zwycięstwo będzie słodsze, jeśli wygrasz uczciwie.
Ale sorbet nie powinien być słodki.
Wiesz, co jest najważniejsze?
Użyj piłki, aby się rozpędzić.
Gotowi, do startu, start!
- Stop. - Popracujemy nad tym.
Nie trać czasu. Zjedź na brzuchu.
Dobrze, dobrze!
- Czemu schodzisz po szczebelkach? - Co masz na myśli?
Czy tata będzie tak tracił czas?
- Nie, skoczy. - Więc musisz skoczyć.
- Za wysoko. - Wcale nie.
- Pospiesz się, Blue. - Nie ma łatwiejszego sposobu?
Chciałabym, ale niestety twój tata ma rację.
Te przeszkody same się nie pokonają.
- Dobrze. - Tak!
Stop. Zero.
Zero! O nie, wcisnęłaś zły przycisk.
Jeszcze raz!
- Jak szybko możesz biec? - Tak szybko jak chart.
- Jak szybko będziesz biegła? - Tak szybko jak chart!
Zero.
Dobrze. Sprzyjający wiatr.
Sprawdziłem tor. Tym razem nie ma niespodzianek.
- Jak szybko możesz biec? - Tak szybko jak chart.
- Jak szybko będziesz biegła? - Tak szybko jak chart.
Więcej gadki o chartach tym razem, ale w porządku.
Przepraszam, że oszukiwałam.
Dobrze. Oszustom nigdy się nie wiedzie.
- To prawda. Powodzenia. - Tobie też.
Gotowi, do startu, start!
Co? Jak się tego nauczyłaś?
- Dobrze, Blue! - Dalej, Blue!
Co...
- No dalej! - Dalej, mangusto!
Wygram!
Hej!
- Co to było? - Nie jestem pewien.
Oszukiwałeś.
- Naprawdę? - Tak.
Kto może to udowodnić?
Kiedy mangusta biegnie z pełną prędkością, obraz się rozmywa.
Mangusta bała się przegrać z dzieckiem.
Zero punktów.
Dobra, dobra. Rewanż?
Blue?
Rozstrzygnijmy to grą w memory.
O rany.
Żyrafa. Gdzie była druga żyrafa? Małpa?
Żyrafa, żyrafa. Małpa, małpa. Orzeł, orzeł.
- Jak to zrobiłaś? - Możesz już zaczynać, Bingo.
- Hurra! - Chart, chart. Wygrałam!
Tekst polski: Weronika Brzoska