ANTERIORMENTE
Sauron matou a meu irmán.
A encomenda del é miña.
A existencia desta marca proba que Sauron escapou.
A cuestión é para onde.
O mal marchou.
E por que o sinto aínda?
Estes heroes poderán cruzar o mar,
ata as Terras Inmorredoiras de Valinor.
Es unha desertora?
Debo volver á Terra Media.
É o emblema do voso rei?
Non temos rei.
Es máis do que dis.
O teu pobo non ten rei, porque o rei es ti.
Ven comigo á Terra Media.
Xuntos redimiremos as nosas liñaxes.
Coidado. Non son o heroe que buscas.
Lémbrasme?
Non.
Trala derrota de Morgoth, eu matei a Sauron.
Non cho creo.
Síntome responsable del.
- Pásache con todos. - Non!
Puido caer xalundes e caeu aquí.
Este estraño non é home nin elfo.
É outra cousa!
Atrás!
Así o axudaremos.
Quere que lle axudemos a atopar esas estrelas.
- A onde vas? - Axudar o meu amigo.
Es a miña mellor amiga en todo o ancho e tolo mundo.
Lembras xa algo máis?
Algo, pero para descubrir o resto, sei que debo ir a Rhûn.
Semella unha aventura.
A luz dos Eldar esmorece.
Malia os nosos esforzos, o noso declive só se acelerou.
Se os elfos abandonan a Terra Media, será a fin.
Non só do noso pobo, senón de tódolos pobos.
Estamos a punto de crear unha nova clase de poder.
Non da carne, senón sobre a carne!
Parecedes os dous moi íntimos.
Só lle ofrezo a humilde axuda que podo.
Non hai rei das Terras do Sur.
Esa liñaxe rematou.
Dime o teu nome.
Tiven moitos nomes.
Sauron vive grazas a ti!
Galadriel, onde vai Halbrand?
Marchou. E dubido que regrese.
E se o fai, non debemos tratar con el.
Que pasou onda o río?
Sempre, despois dunha derrota...
a Sombra adopta outra forma e volve crecer.
Morgoth marchou.
Deixounos sós e deshonrados.
Pero hoxe comeza unha nova idade.
Onde reinarei eu.
O voso novo señor.
Sauron.
FORODWAITH AMENCER DA SEGUNDA IDADE
E coa nova idade, tráiovos unha nova visión.
Un camiño cara á conquista sen condicións.
Porque busco un novo tipo de poder.
Non da carne, senón sobre a carne.
Un poder do mundo invisible,
que usaremos para escravizar os pobos da Terra Media á nosa vontade.
Moitos orcos morrerán.
Pero logo do caos, forxaremos unha orde nova e perfecta.
Non volverán perseguirnos coma os demos que destruíron a Terra Media.
Adorarannos coma os salvadores que a deron curado.
Unindo os seus pobos, para os gobernar a todos coma un só!
Sauron mente!
Eu de vós non dubidaría.
Non teredes quen vos acuda. Os Valar nunca vos perdoarán.
Os elfos nunca vos aceptarán.
Os homes...
Os homes nunca vos mirarán máis ca con horror e noxo.
Unha raza corrompida e innobre, digna só de ser cazada e masacrada.
Eu son o voso único futuro! E o meu camiño, o voso único camiño!
Quen ousa dicir o contrario?
Salve, noso señor Sauron!
O novo Señor Escuro!
Salve, Adar!
Meus fillos... sodes libres.
Salve, Adar!
Cara a aí só hai morte, amigo.
Entón é o meu camiño.
Un exército de orcos atacou os homes.
Nós tivemos sorte.
Ou tivérona os primeiros en morrer.
Sei que sufriches.
Véxocho nos ollos.
Hai outra vida esperándote.
Só tes que abrazala.
Ese brasón.
Que é?
O símbolo duns reis, mortos hai tempo.
- Familia túa? - Non.
A miña serviunos.
E por que o levas?
Para recordar que o destino nunca é seguro,
que a sorte pode virar ata para os máis poderosos.
Triste recordatorio.
Ou esperanzador.
Un camiño seguro pode afundir,
pero sempre xorde outro.
E decote, lévanos a un lugar mellor.
A un lugar bo.
Disque hai sitios alén do mar, onde un home pode escapar de si mesmo.
Atopar outro camiño.
Quizais outra vida.
Ven connosco, se queres.
Ou... sigue camiñando.
E perseguindo a morte.
Ti decides, amigo.
- Estás ben? - Non.
Outra vez pesadelos?
Que te atormenta?
Fixen o mal.
Todos fixemos cousas que non queremos recoñecer.
Non coma as miñas.
Busca o perdón.
Estás vivo porque decidiches elixir o ben.
Pero e mañá?
Terás que volver elixilo.
E ao outro día. E ao seguinte.
Ata que acabe nacéndoche de dentro.
Agárrate ben a algo.
Axuda! Axúdame!
Axúdame!
Aquí!
A marea do destino cambiou.
A túa se cadra sobe ou baixa.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Elrond, para! Dámos!
Non te ofendas, comandante Galadriel.
Por orde do Heraldo Elrond, tes que vir con nós.
É certo?
Alto Rei.
O Heraldo Elrond trae tres aneis.
Un medio para loitar contra o declive e salvar o noso pobo.
Falaremos deses aneis cando contestes a pregunta.
Elrond informoume de que o teu compañeiro, ese Halbrand,
non era quen dicía.
Porén, decidiches ocultárllelo a él e a Celebrimbor.
É iso certo?
É.
Quen é el?
Non quen eu pensaba.
E por iso fixen o que fixen.
A que tanta reviravolta para non revelares a verdade?
Alto Rei.
Crede que nunca poría en perigo os nosos adrede.
Crereite cando non vexa a mentira tralos teus ollos.
Dime, quen é ese home?
Non é un home.
Fíxose... pasar por tal.
Adoptou unha aparencia agradable, para ocultar o seu verdadeiro ser.
É Sauron.
Como puideches?
Ti precisamente!
Enganoume. Fun enganada!
Non, Galadriel, estabas cega. Cegada polo teu orgullo.
E que te cegou a ti?
Silencio!
Que nos quedaba tras fracasares en Khazad-dûm?
Eramos amigos!
Silencio!
Os aneis. Móstramos.
Non deben usarse. El corrompeunos.
Non os tocou.
Traballou con Celebrimbor semanas. A saber canto influíu.
Axiña, a última folla de ouro caerá,
e deberei informar a todo Lindon de que o noso tempo aquí rematou,
e de que os elfos deberán abandonar estas terras para sempre.
Agora disme que volveu o noso inimigo máis arteiro.
Se marchamos agora, os pobos da Terra Media
quedarán sometidos á tiranía dun novo Señor Escuro.
Eses aneis son máis cá nosa última esperanza.
Igual son a última para a Terra Media.
É un risco que debemos correr.
Entrégamos.
Alto Rei...
Sauron aínda non acumulou tal grao de poder.
Con estes aneis podería obtelo.
Deben ser destruídos.
Esa decisión está por riba dos teus privilexios,
que pos en perigo a cada momento que rexeitas obedecer.
Os aneis, Elrond.
É unha orde do teu rei.
Non a repetirei.
Obedéceo.
E dismo ti?
É a única maneira. Obedéceo!
Non podo.
Sabes que non podo.
Prendédeo!
Elrond, non!
Buscádeo! Atopade os aneis!
Bulide!
Seguide! Veña!
Move as pernas, rei.
Anda, cala.
Benvidos a Mordor.
Traballade ben a terra e comeredes ben.
Traballade mal e comeredes terra.
Ti, rapaz, xuras lealdade a Adar, Señor-Padre dos uruks?
Isto xa non son as Terras do Sur!
En Mordor, abáixaste ou sangras.
A ver, ti. Xuras lealdade a Adar?
Eu quedo con este!
O rei das Terras do Sur entregouse, Señor-Padre.
Di que quere negociar.
Deixa marchar o meu pobo.
Ou o teu morrerá.
O meu pobo derrotou os homes destas terras.
Derrotamos os elfos que lles acudiron.
Mesmo derrotamos os seus aliados, os homes de alén do mar.
Non queda ninguén a quen temamos.
Queda tal.
Desde que a Galadriel a derrotaron, buscou un novo aliado.
Un feiticeiro vello, que lles aprendeu ós elfos a forxar unha arma nova,
da que ti lle falaches a ela.
Un poder sobre a carne.
Recordas esas palabras?
Un poder que lle permitirá usar os teus fillos
coma escravos do seu exército de novo.
Libera o meu pobo e direiche onde atopalo.
Así poderás destruílo e librarnos a ambos da maldade del.
Non, maxestade.
Contarasme todo o que pensas que sabes dese feiticeiro decontado.
Ou vertereiche as palabras da gorxa.
Se eu morro, todo o que sei morrerá comigo.
Non podes matarme.
Co tempo, suplicarasmo.
Maxestade.
Malia o que dixo, Señor-Padre...
Sauron nunca regresará, verdade?
Non.
Sauron morreu.
De xeonllos, escoura!
Outra vez tes esa cara.
Onte volviches soñar o mesmo, verdade?
Se me dis o que ves, igual che podo...
axudar a interpretalo.
Igual é unha pista do que imos atopar...
cando cheguemos a esas estrelas.
É a calor. Máis nada.
Non. Non pode ser.
Árbores de pedra.
Imos en círculos.
Haberá algo malvado nestas terras que nos confunde o camiño.
Recoñéceo! Perdémonos!
O pánico non senta ben, Nori.
Debemos alimentar a paciencia.
Non podemos, acabamos os caracois.
Aquí non hai nada para comer.
Non. Ca, non.
Veña, ho!
Que igual ten froitas. Ao menos poderías intentalo.
Esqueciches o que pasou da última vez?
Máis lonxe.
Máis lonxe, Nori.
Así?
Conseguíchelo! Hai comida para días.
Non esteas serio.
Pedinche que fixeses aparecer comida e fixéchelo.
Ninguén saíu ferido.
Perdín o control.
Pois terás que aprender a non perderlo.
No soño, hai coma unha... póla.
Debaixo das estrelas.
Cando quero collela...
Que pasa? Que ocorre despois?
Hai cousas que é mellor non dicir en alto.
Aínda así, xa medio as dixeches.
Non é xusto que te poñas enigmático agora.
Pero se cadra, os magos non son sempre xustos.
- Noto as patas na gorxa. - Iso é o mellor.
Están bailando.
Poula e mais eu cantabámoslles cancións aos bichos,
para que bailasen cando...
Tanto dá.
É normal que un pepeludo teña morriña da casa.
Sabía que sería duro, pero...
É que...
Isto é diferente.
É curioso que o que deixamos atrás poida ser a carga máis pesada.
Tamén estraño a miña casa.
Se nin recordas como era.
Non.
Ás veces, paréceme albiscar algo dela aínda.
A arela de algo que nin lembro nin sei nomear.
Pero sei que é real.
Está alén do solpor.
Parece que nos seguen.
Veña, maxestade.
Nin sequera os reis poden pasar sen comer.
Por que non falas?
Cóntalle ao vello Waldreg todo o que sabes sobre Sauron.
Parece que gozas moito coa dor.
Non ben o Señor-Padre me libere, heite matar.
Adar nin sequera recorda que estás aquí.
LINDON OS PORTOS GRISES
Perfección.
A perfección só existe en Valinor.
Grazas, mestre Círdan.
Non tes que seguir ocultándote.
Mestre Círdan.
Desculpa a miña visita inesperada,
pero non tiña onde ir.
Es o máis ancián e sabio da nosa raza.
E os elfos enfróntanse á maior proba nunha idade.
Percibo que levas unha carga enriba.
Máis pesada có mar.
Que te trouxo aquí?
Entrégalla directamente a Lord Celebrimbor.
Debe ser informado
de que Halbrand é Sauron.
Apura o paso
e non confíes nos estraños do camiño.
Si, meu señor.
Grazas por confiardes en min no tocante aos aneis.
Confiar en ti?
Que che quede claro.
Ti e mais eu somos aliados de momento por unha razón:
porque os teus actos non nos deixaron alternativa.
Por culpa túa, o noso inimigo vive.
Por ti temos que probar a virtude dos aneis.
Debería encaderarte
e desterrarte ás Gándaras de Etten.
Que vos detén?
Estouno considerando.
Xúrovos, Alto Rei,
que non pararei ata que o destrúa e amañe o que estraguei.
Non seguirías aquí se pensase o contrario.
Alto Rei, non atopamos os aneis.
Buscámolo por onde se puido achegar, e, porén,
non hai nin rastro del.
- Se cadra a caída... - Non.
Elrond vive.
Estendede a busca.
Poñede gardas nas encrucilladas. Non debe escapar.
Escapar non é o plan del.
Explícate.
Falou de destruír os aneis.
Elrond buscará alguén en quen confíe.
Alguén máis vello, máis sabio...
Cuxa voz infunda respecto.
Mesmo a vós.
Alguén que poida virar as tornas a favor del.
Podes examinalos.
Xa vin traballos de Celebrimbor.
- É extraordinario. - É.
Recordo que quería crear obxectos con tal poder,
que cambiasen o corazón de quen os vise.
Se, como ti dis,
estes aneis viraron tan rápido os elfos contra os elfos...
semella que tivo éxito.
Se cadra a man de Celebrimbor non produciu ese efecto.
Se o que me dixeches é certo,
estes tres aneis fixéronse sen que Sauron os tocase.
O inimigo é arteiro.
Os aneis ben poderían ser un truco del.
Un instrumento dun plan maior, cuxo fin aínda non vemos.
Que queres de min?
Os aneis deben ser destruídos.
Faino, e a Idade dos Elfos acabará.
E entón, abandonariamos a Terra Media ao seu destino.
Aceptaríalo?
Se non facelo significa converterse en vítima dos plans do inimigo...
Si.
Teu pai estará orgulloso.
Hai tempo houbo unha batalla,
onde as armas foron os alicerces dos continentes.
Aínda agora, onde a nosa baía se atopa co mar,
no fondo hai unha cicatriz tan fonda,
cuxa fin só coñece o mesmo Manwë.
Se alguén puidese botar estes aneis nesas profundidades, entón...
Deixádeme falar con el.
Por favor, Alto Rei.
Dádeme a última oportunidade de razoar co meu amigo.
Razoa rápido.
Elrond?
Vin para convencerte polas boas.
Se non, o Alto Rei ordenará que te saquen pola forza.
Ultimamente fracasei moito.
Axúdame a ter éxito agora.
Debín confiar en ti, igual que cho pedín eu a ti.
Pero se non confiamos os dous nos aneis agora, perderase todo.
Con tres, hai equilibrio.
Non te acordas?
Eliximos este camiño xuntos.
- Non, ti elixiches por min. - Elrond...
Que te aterra, que nin pensas
que poidan estar corrompidos?
Porque no meu corazón,
sei que os tres aneis están libres do influxo del.
Pero e ti?
A luz de Valinor brillou sobre o teu rostro, Galadriel,
e virácheslle as costas.
Foi para loitar contra a escuridade ou porque ela te chamou?
Non o ves? Todo isto pode ser plan del.
Fixen o que me pareceu correcto.
Só o tempo dirá se foi tolería ou sabedoría.
Canto tempo pensas que tes?
Onde vai Círdan?
Fixeches o que debías, Galadriel.
Eu tamén.
Elrond,
onde están os aneis?
Poula!
Galletas de mel.
Na vida me alegrei máis ca agora.
Como andan todos na casa?
Pois igual.
Túa nai mandábame as túas tarefas,
pero teu pai perdoábamas.
Seguíchesnos.
Moito non me custou. Moi lonxe non chegastes.
Parece que nos perdemos.
Ai, recoñécelo.
Pero non por moito tempo. Mirade.
Folleei o libro de Sadoc.
Os pepeludos seguiron este camiño hai moito.
Mirade, hai un aviso:
"Lembrade a letra da canción ou iredes en círculos."
Canción? Que canción?
Adiviñádeo!
Chamádeme, chamádeme, terras afastadas.
- A do camiño? - Penso que dá indicacións.
Os nosos erraron moitos anos.
Igual este camiño foilles importante.
Eu digo que subamos.
"Árbores de pedra... Adeus, luz da torre, marcho da terra."
Alí!
"Relocen uns ollos."
"Area negra no chan."
"Un novo destino terei que buscar."
Benvidos ás terras de Rhûn.
Veña. A que esperades?
Isto acaba de empezar.
Por que o miras desa forma?
De que forma?
Como se estiveras aquí antes.
Só en soños.
Estiven coma ti antano.
Nos máis antigos dos Tempos Antigos.
Trece de nós fomos elixidos, para ser bendecidos pola man de Morgoth,
coa promesa do poder.
Un renacemento.
A min leváronme a un pico escuro e sen nome.
Encadeáronme e deixáronme alí.
E despois de pasar sede e fame interminables...
Vina.
A face do servo del.
A face de Sauron.
E era fermosa.
Ofreceume viño, rubio coma a lúa de sangue.
Ofreceume viño, e naquel pico escuro e sen nome,
bebino.
Bebino todo.
O teu pobo xa foi liberado.
Dime xa o que saibas de Sauron.
Sauron regresou nunha nova forma.
Aínda non estou certo de que forma adoptou.
Daquela, de que me serves?
Teño algo que ti non tes.
A confianza dos elfos.
Libérame,
e irei onda eles e atopareino,
para que coas túas lexións vaias destruílo.
Prométeslle lealdade a Adar,
Señor-Padre dos uruks?
Prometo.
Axeónllate.
Agora, xúrao.
- Prometo... - Coa cabeza nos meus pés.
Prometo servir o señor de Mordor.
Ata a fin dos meus días...
e dos del.
Que fas? Afástate!
Fai que o sigan. A cada paso.
"Heite matar."
Non era, maxestade?
Salve, rei!
Oh, estirpe élfica!
Moito tempo moramos nesta Marxe de Acó.
E agora, a coroa que esvaece
debemos deixar e navegar cara a Valinor.
Oh, estirpe élfica!
Chega o inverno,
o día nu e sen follas.
Oh, estirpe élfica!
As follas caen á corrente,
o río segue o seu leito.
A luz dos Eldar esmoreceu.
Como as brasas que levan tempo fóra do lar,
debemos regresar ó noso fogar ou minguar por sempre cara á noite sen fin.
E así aconteceu
que os nosos días na Terra Media concluíron.
A perfección non existe só en Valinor, Alto Rei.
Está aquí.
Celebrimbor tróuxoa á Terra Media.
Non!
Galadriel.
Non.
A nova fragua é extraordinaria, meu señor.
É, si.
Esperemos que os aneis funcionasen e teñamos ocasión de usala.
Dispensa, meu señor, pero chegou un mensaxeiro.
Novas de Lindon?
Todo o contrario, meu señor. Vén das Terras do Sur.
Di que quere negociar.
Entón, meu señor? Deixámolo entrar?
Eu vin montañas caer.
Vin augas secar.
E nubes negras formárense sobre torres brancas.
ESTA TEMPADA N'O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Vén tormenta.
Preparádevos.
Estou a esperar por ti.
Algo os espertou.
Non. Alguén.
Din que adoptou unha nova forma para enganar os seus inimigos.
- Quen es? - Annatar.
O Señor dos Dons.
Sauron está só, sen exército nin aliados.
Non necesita exércitos... senón aneis.
Sete aneis. Sete ananos. E con cada anel... poder.
Salvaches os elfos. Fai aneis para os homes.
Non lles podemos dar aneis ós homes.
O risco de corrupción é moito maior.
A verdadeira creación require sacrificio.
Cando elixistes poñer eses aneis,
elixistes convertervos en colaboradores del.
Quita o anel.
Derrotareino. Custe o que custe.
Non! Isto é o que Sauron quere!
Síntome obrigado a facer algo especial.
Debes ser a calma na tempestade.
Esa maxia... Pódesma ensinar?
Se demostras ser digno dela.
Sauron álzase no oeste. Un Mago Escuro no leste.
Tódalas almas da Terra Media están en perigo.
Pensas abandonalas ó seu destino?
Xuntos amañaremos isto.
- Ninguén sae do carreiro. - Nin camiña só.
Necesito a túa machada, amigo. Xa.
Celebrimbor, ti e mais eu temos traballo.
Subtítulos: Magdalena Sánchez
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea