UMUT GEÇİDİ
Ben küçük bir çocukken,
tepelerin altında, UMUT GEÇİDİ denilen küçük bir koya giderdik.
Dalgalar çekilince kayaların arasında küçük havuzlar belirirdi.
Bu küçük havuzlarda minik deniz yaratıkları olurdu.
Annem, ben etrafı keşfederken kayaların üzerine oturur, beklerdi.
Ne düşündüğünü ya da mutlu olup olmadığını...
hiç düşünmezdim.
İnsan bunu düşünmez, öyle değil mi?
Yalnızlık dolu bir heves çağrısı, öyle değil mi, Gary?
Pardon? Ah, sen miydin Grace?
Şiirden alıntı. WB Yeats.
Şiirden vazgeçemiyorsun, Grace.
Ne yasalar, ne de görevim çarpıştıramaz beni
Ne devlet adamları, ne de coşkulu kalabalıklar
Yalnızlık dolu bir heves çağrısı
Beni bulutların içindeki bu karmaşaya attı
Hay böyle işin.
Her şeyi hesap ettim, düşündüm aklımda
Gelecek yıllar boşuna nefesler
Gerideki yıllar boşuna geçmişler
Bu yaşamdan gayrı, bu ölüm
Günün nasıl geçti?
Her zamanki gibi.
Senin günün nasıldı, Grace?
Ne? Haa, evet.
UMUT GEÇİDİ’ne yürüdüm. Senelerdir yapmamışım.
Jamie oraya gitmeyi çok severdi, hatırlıyor musun?
Evet, tabii ki.
Bazen onu çok özlüyorum.
Bana da çay yaptın mı?
-Çayın var sanıyordum. -Soğudu.
Neden hep çayının yarısını içiyorsun, merak ediyorum.
Ben de merak ediyorum.
Sanırım bir şeylerin bitmesini sevmiyorum.
-Yarım bırakan birisin. -Öyle miyim?
-Sen tamamlayan biri misin? -Bir seviyeye kadar.
İnsan bir şeyi bir seviyeye kadar bitirebilir mi? Sanmıyorum.
Keşke Jamie gelse, aylar oldu.
Kendi hayatı var.
Tabii ki var. Ama neden içinde biz de yokuz?
-Wikipedia’ya mı bakıyorsun? -Evet.
Bak onu hiç bitirmiyorsun.
Wikipedia’yı bitiremezsin.
Napolyon 450.000 askeri Niemen Nehri boyunca yürüttü.
20.000 askerden daha azı eve dönebildi.
Şaşırtıcı derecede çok sayıda asker günlük tutmuş.
150 tanesi sağlam kalmış.
Şartları düşününce, gerçekten hatrı sayılır bir rakam.
Kendi arkadaşları, askerler yoğun soğuk havanın etkisiyle yere yığıldıklarında,
onları karın ortasında canlı halde bıraktılar.
Hayatta kalma stratejisi. İnsan ölmek üzereyken zalim olabiliyor.
Bu yanlış bir şey mi? Onları suçluyor muyuz?
İçimizden herhangi biri daha iyi davranır mıydı?
Robbie?
Ben onları soymazdım.
Ölüme kıyafetleriyle mi terk ederdin?
Evet.
Acıma duygusuyla mı, ahlaki sebeplerden mi?
Birinin kıyafetlerini çıkarmak çok zor.
Öyle.
Uzun bir süre oldu ve ben de...
Sağ ol, Jamie. İdare edebilecek misin?
Grace’e söylerim. Çok mutlu olacak.
Cumartesi günü öğle yemeğinden sonra.
Askerler yaralandığında, soğuktan donduklarında,
artık yürüyemez hale geldiklerinde...
yük vagonlarında taşınmaları emri verildi.
Bu durum tabii ki, yük vagonlarının yavaşlamasına neden oldu...
ve yük trenlerinin Smolensk’e ulaşma ihtimalini düşürüyordu.
Tren sürücüleri özellikle engebeli arazileri...
gördüklerinde hızlarını artırıyorlardı.
Böylelikle yaralılar kimsenin ruhu duymadan aşağı düşüyorlardı.
Yolda bırakıldıklarında da, donarak ölüyorlardı.
Bunlar kaza olarak kaydedildi.
Kimse geriye bakmadı.
Buradan daha önce geçtim.
Ne dedin?
Tabiri caizse, antolojim.
Üzerinde çalıştığın her neyse,
bir başkası daha önce üzerinde çalışmıştır. Kelimelere dökmüştür.
Rossetti’nin bir şiirinin ilk satırı.
Neymiş?
“Buradan daha önce geçtim.”
Hafta sonu Jamie geliyor.
Jamie mi geliyor?
Cumartesi günü öğle yemeğinden sonra.
Nereden biliyorsun?
Telefonda konuştuk.
O mu aradı? Neden?
Geleceğini söylemek için.
-Neden seni aramış? -Bilmem. Bazen arıyor.
Öyle mi?
Jamie en son ne zaman eve geldi? Nisan mıydı?
Kendi hayatını yaşıyor.
Selam, ben Callie. Şu anda telefona gelemiyorum...
ama mesaj bırakırsanız sizi en kısa sürede ararım.
Selam Callie, ben Jamie. Hafta sonu şehir dışındayım.
Pazar günü 6 gibi dönmüş olurum.
Yakınlarda olursan seni görmeyi çok isterim.
Tamam. Görüşürüz.
Selam yabancı. Selam anne.
-Selam yabancı. -Selam anne.
Jamie.
-Baba. -Jamie, Jamie.
-İyi ki geldin. Yolculuğun nasıldı? -Fena değildi. 15.46 treniyle geldim.
-Geç kalmış. -Lewes istasyonunda aktarma yaptım.
Artık trenlere de güven olmuyor.
Eşyalarımı bırakayım.
-Mutlu mu sence? -Yaşadığı dairede mutlu bence.
Öyle mi dersin? Tek başına?
O da var tabii ki...
ama her şey istediği gibi.
Bulaşık yıkamak yok mesela.
Tabağı kullanıp yıkıyorsun ve yine kullanmaya hazır.
Sütün hiç bitmiyor çünkü tek içen sen olduğun için...
ne kadar kaldığını biliyorsun.
Küçük ama kıymeti olan şeyler.
Ona imreniyor gibi konuşuyorsun.
-Hayır. -Bence kimseye iyi gelmez.
Bir delikte saklanmak, her şeyin aynı olması.
Jamie, daha uzun sürecek mi?
Çok değil.
Jamie’nin eve gelmesini kutlamak için mum yakalım.
Tabii, neden olmasın?
Önümüzdeki hafta evliliğimizin 29. yılı.
Evet, sanırım öyle.
Aklında bir şey var mı?
Ne gibi?
Yemeğe dışarı çıkacak mıyız?
Eğer istediğin buysa.
Hayır, değil.
-Değil mi? -Hayır.
-O zaman çıkmayız. -Tanrı aşkına.
Yanlış bir şey mi söyledim?
Sana, yıl dönümümüzde yemeğe çıkacak mıyız, diye soruyorum.
Bana, eğer istediğin buysa, diye cevap veriyorsun. Ben de, değil, diyorum.
Sen de o zaman çıkmayız, diyorsun.
Ama dışarı çıkmak istiyorum. Sence neden sormuş olabilirim?
O zaman neden istemiyorum diyorsun?
Çünkü sırf ben istediğim için yapmak istemiyorum.
Sen istediğin için yapmak istiyorum.
-Yani yapmak istiyor musun? -Evet. Neden olmasın?
-Yer ayırtacak mısın? -Evet.
Geçen sene seçtiğin o korkunç yer olmasın.
Sen yer ayırtsan daha iyi olur belki.
Her şeyi ben mi yapmak zorundayım?
Sabah ayinine gelecek misin, Jamie?
Anne, artık gitmiyorum biliyorsun.
Neden ki? Tanrı’ya inancını mı yitirdin?
-Öyle sayılır. -Neden?
-Dünyadaki acılar yüzünden mi? -Kısmen, evet.
Anlamıyor musun? Tam da bu yüzden bir Tanrı olmalı.
Eğer her şey bu dünyadan ibaretse, buna nasıl katlanacağız?
Edward, Tanrı’nın acılara neden izin verdiğini açıkla.
Özgür iradeyle alakalı, değil mi? Jamie bunları biliyor.
Hadi, açıkla.
-Argümanları biliyorum, anne. -Ama doğru dürüst anlarsan, inanırsın.
Gördüğüm kadarıyla dünya korkutucu bir yer.
Adaletsiz şeyler yaşanıyor. Hiçbirinin bir anlamı yok.
Ve sonunda neslimiz tükenecek. Bunlara katlanamadığımız için...
sonunda her şeyi iyi olacağına inanmak adına Tanrı’yı ve cenneti uydurduk.
Kötü bir şey olduğunu söylemiyorum. Sadece gerçek olmadığını söylüyorum.
Yanılıyorsun.
-Söyle ona, Edward. -Ne söyleyeyim?
Tanrı’nın var olduğunu.
İnsanlara böyle bir şey söyleyemezsin.
Tanrı bilgi değildir, Tanrı...
inançtır.
Sevgi gibi. Sevgiyi söylemezsin, hissedersin.
Doğru.
Aynen öyle.
-Kahve? -Evet, ben isterim.
Mutsuz olduğun fikrine katlanamıyorum, Jamie.
Ben mutsuz değilim, iyiyim.
Tek başınasın.
Ben iyiyim anne, tamam mı?
İyi olmak mutlu olmak anlamına gelmez.
Kim mutlu ki? İyi olmak yeterli.
Hayır, biz mutluyuz. Değil mi, Edward?
Evet, iyiyiz.
İş yerinde büyük baskı altındayım, o yüzden kusura bakmazsanız
yatmadan birkaç saat çalışacağım.
Nasıl istersen, hayatım.
Yarın ayine gelemeyeceğim. Ödevlere not vermem lazım.
Hazır zihnim açıkken yapayım.
Mutluyuz, öyle değil mi?
Neden olmayalım ki?
Bazen düşünüyorum da, pek konuşmuyoruz.
-Nasıl yani, konuşmuyoruz? -İnsanların konuştuğu gibi işte.
Sihir gibi, öyle değil mi?
Gördün mü, konuşmuyoruz.
Ne?
Ben konuşuyorum.
-Neden sen de konuşmuyorsun? -Ne söylememi istiyorsun?
Ne olursa. Aklına ne gelirse.
Moskova’dan geri çekilmenin tanık ifadelerine ağzım açık kalıyor.
Bu konuşma değil. Bu Wikipedia. İkimizin konuşmasından bahsediyorum.
İstediğin bu mu?
Hayır.
Bu değilse, ne o zaman?
Bazen seni sinirlendirdiğimin farkındayım.
Bu benim hissettiğim. Ben senin nasıl hissettiğini bilmek istiyorum.
Ne hakkında?
Seni ne daha mutlu ederdi?
Senin daha mutlu olman, sanırım.
Hayır, hayır. Kendinden bahset.
-Özel bir şey istemiyorum. -Ama bir şey istiyorsun.
İki insanın sahip olabileceği ama bizde olmayan bir şey istediğin olmuyor mu?
-Evet. -Nedir?
Nasıl açıklayacağımı bilmiyorum.
Bir kelime düşün, herhangi bir kelime. Aklına gelen ilk kelime.
-Güneşli. -Güneşli mi?
-Bu sadece biri, başka da var. -Başka bir tane söyle.
-Bunu yapmak istemiyorum. -Neden?
-Daha kötü olacak. -Nasıl?
-Ne dersem diyeyim, yanlış olacak. -Hayır, doğru değil.
-Ya da yeterli olmayacak. -Ne demek bu?
Bence istediğin, bende olmayan bir şey.
Neymiş?
Bir şekilde kendimi hep kusurlu hissediyorum.
Doğru mu yanlış mı, umurumda değil. Sadece burada olmanı istiyorum.
-Buradayım. -Değilsin.
Sanki ben kafamı çevirince kaçıp gitmiş gibisin.
Daha nasıl anlatabilirim, bilmiyorum.
-Ne yapıyorsun? -Kahvaltılıkları çıkarıyorum.
Bırak şunu.
Bana bak.
Sevgiyi söylemezsin, hissedersin, dedin.
Peki hiç söylemezsen ben nereden bileceğim?
Var olduğu kabul edilir.
Öyle olsa bile bana yardımcı ol. Söyle lütfen.
Şimdi olmaz. Bir anlamı olmaz.
-Neden ki? -Çünkü istediğin için söylemiş olacağım.
Umurumda değil.
-Bu çocukça. -Söyle!
Neden her şeyden sorun çıkarıyorsun?
Bunun benimle alakası yok. Bu senin sorunun.
Bir daha asla bunu söyleme!
Sen de bunun parçasısın. Hoşuna gitse de gitmese de bu işin içindesin.
Bir şey yap. Bir şey söyle.
Benden nefret ediyorsan söyle.
Benden ayrılmak istediğini söyle. Beni öldürmek istediğini söyle.
Bana gerçek bir şey söyle.
Yoruldum. Uyumak istiyorum.
Sabah konuşuruz.
Ne oldu?
Ben yaptım.
Yine üzerine mi gittin?
-Kavga etmesi gerekiyor. -İstediğin bu mu? Kavga etmek.
Tepki versin istiyorum, gerçek bir evlilik istiyorum.
Neden bu kadar korkuyor ki?
-Benden neden kaçıyor? -Çünkü üzerine gidiyorsun.
Üzerine gitmiyorum.
Ama az önce ona vurdum.
Yapma, anne.
Başka ne yapacaktım? Ona başka türlü nasıl ulaşabilirim?
Ona yeterince büyük bir şok yaşatırsam kendine gelecek gibi geliyor.
Ona vurmak işe yaramaz ki.
Sence ne yapmalıyım?
Ona daha iyi davranmalısın.
Daha iyi mi?
-Edward gibi konuşuyorsun. -Üzerine gitmeyi de kesmelisin.
-Onu söylemiştin. -Dinlemiyorsun bile, değil mi?
Aşk hayatının ne denli başarılı olduğunu hepimiz gördük.
Özür dilerim bebeğim, özür dilerim.
Seni üzmek istemedim.
Aşk hayatımla ilgili hiçbir şey bilmiyorsun.
Öyle mi?
Gizli bir karın mı var yoksa? Gizlediğin çocukların?
Aşk hayatı için ailen olması gerekmiyor.
Bu yaşta tek başına yaşamanın tuhaf olduğunu kabul et.
Bir sürü insan yalnız yaşıyor.
Edward sana özeniyor.
Senin dairende yaşayıp her gün aynı saatte aynı şeyi yapmayı çok istiyor.
Ki onu bundan kurtarmıştım.
Beni de kurtarmaya çalışma.
Senin için endişeleniyorum.
Ben de senin için endişeleniyorum.
Neden? Edward’la bu küçük kavgalarımız yüzünden mi?
Ateş hattından uzak durmaya çalışıyorum sadece.
Onu sevdiğimi biliyorsun, değil mi?
Bazen kavga etmemizin bir önemi yok ki.
Ya da kahvaltılıkları etrafa saçmanızın.
Masayı devirdim. Bir şey yapmam gerekiyordu.
Ona fırlatmışsındır diye düşündüm.
Çatal bıçak takımıyla olmaz.
Bak şimdi rahatladım.
Sen yapmasan ben toplayacaktım.
Bitti bile.
Sağ ol, hayatım, sağ ol.
Sabah görüşürüz o zaman.
Erken ayine gidebilirim sanırım.
-Seni uyandırmamı ister misin? -Hayır. Uyuyayım.
Tamam hayatım. İyi geceler.
İyi geceler.
En yücelerde Tanrı’ya yücelik olsun...
ve yeryüzünde O’nun hoşnut kaldığı insanlara esenlik olsun!
Sana hamdolsun, sana şükran duyarız, sana taparız.
Sana hamdederiz, ihtişamına şükrederiz.
Yüce Tanrım, göklerdeki efendimiz,
Her şeye gücü yeten babamız. İsa Mesih efendimiz.
Babasının tek evladı, Yüce Efendimiz.
Hazreti İsa, babasının oğlu.
Dünyanın günahlarını yok et, bizi bağışla.
Bizi bağışla,
-Bizi bağışla, -bizi bağışla, bizi bağışla.
Ne zaman döneceksin?
Öğle yemeğinden sonra.
Hemen sonra mı?
Saat 3 gibi.
Biraz daha kalamaz mısın?
Kalmasam daha iyi. Neden ki?
Sadece...
Dönüm noktasına geliyoruz gibi.
Sen de olsan Grace için daha iyi olurdu.
Dönüm noktasına geliyoruz, ne demek?
Dün gece olanları duymuşsundur.
-Hep böyle değil, değil mi? -Hayır, hayır.
Burada olmam ne için iyi olacak?
Ayrılacağım.
Üzgünüm, Grace’i mutlu edemiyorum. Denedim, doğru insan değilim.
Bir de...
Kulağa saçma gelebilir ama aşık oldum.
-Ne? -Ben de beklemiyordum.
Tanrım, baba. Nasıl oldu ki bu?
Adı Angela.
Okuldaki çocuklardan birinin annesi.
Sorunları vardı, ben de yardımcı oluyordum.
Tanrım.
Üzgünüm, kötü niyetle söylemedim. Annem ne olacak?
Bensiz daha iyi olacak.
İstediklerini veremiyorum.
Angela’yı tanıyana kadar farkında değildim.
Angela’yla her şey kolay.
Olduğum halimle mutlu.
Grace’le, yaptığım her şey yanlış.
Gergin ve sakarım.
Onu kızdırıyorum.
-Haberi var mı? -Angela’yı bilmiyor, hayır.
Yani sürpriz mi olacak?
Sürpriz denemez.
Durum gittikçe kötüleşiyor.
Konuyu pek çok kez ayrılığa getiren, kendisi.
-Öyle demek istemiyordur. -O zaman neden söylüyor?
Evliliğinin gerçek olmayan bir tarafı olduğunu düşünüyor.
-Haklı olabilir. -Ama ayrılmak istediğini sanmıyorum.
Ben de bu yüzden biraz daha kalmanı istemiştim.
Fikrini değiştirme ihtimalin yok mu?
-Üzgünüm. Çoktan ileri gittik bile. -Tanrım.
Sen hâlâ onunla olacaksın.
Üzgünüm...
Ama bunu yapabilir miyim, bilmiyorum.
Ona yakında söylemem lazım.
Ne yapacaksın? Taşınacak mısın?
-Evet. -Ne zaman?
Yakında, çok yakında.
Bugün değil herhalde?
-Angela hissetti, neden uzatayım ki? -Yapamazsın.
Daha kibar bir şekilde söylemelisin.
Nasıl yapacağım?
Kiliseden gelmek üzeredir. Ona söyleyip sonra da...
Gideceğim.
Biraz onunla zaman geçirip saat 4’te gidebilirsin.
Pazar günleri trenler yavaş olabiliyor.
Gelmemi bu yüzden mi istedin?
Çanta yaptın mı?
Sadece zaruri şeyleri aldım.
Yani oldu bile.
Ne kadar sürecek? Sen söylerken burada olmak istemiyorum.
Yarım saat yeterli.
Yarım saat, öyleyse.
Pekala.
-Jamie uyanmadı mı? -Yürüyüşe çıktı.
Tek başına mı? Tek başına yürüyüşe çıkmaz ki.
Bir fincan çay? Tost?
Lütfen.
Hani ayinde “Tanrım, bizi bağışla” deriz ya?
Bugün kendimi sayarken buldum. 17 kere bağışlanmayı diledik.
Sadece Kyrie sırasında 9 kere tabii ki.
Angus Dei sırasında da 3 kere. Sonra her yerden çıktı.
Hipnotize edici bir etkisi var bence.
Bağışlanmayı istemek falan.
Bir süre sonra vurucu olmaya başlıyor. Belki de ihtiyacın vardır.
Bazen üzerine geldiğimin farkındayım. Yapmamaya çalışacağım.
Tek istediğim, içimi rahatlatman.
Pekala.
Bu dönemi birlikte atlatacağımızı bilmek.
Aslında yürümüyor, öyle değil mi?
Ne dedin?
Aslında pek yürümüyor.
Tanrı’ya şükür.
Sen de farkındasın.
-Ne oldu bize? -Söylediklerin doğru bence.
Senden uzaklaştım. Sorunları görmezden geldim.
Tanrı’ya şükür!
Sonunda içini döküyorsun.
Sanırım sana istediklerini veremediğimi hissettim.
Pek işe yarar biri gibi hissetmiyorum. En azından senin için.
Seni sinirlendiriyorum, her şeyi yanlış yapıyorum.
Bu konuda kendimi pek iyi hissetmediğim için konuyu açmaktan kaçınıyorum.
Daha da kötü oluyor.
Tanrı’ya şükür. Anlıyorsun. Bunun için dua ediyordum.
Bence işin özü, biz iki farklı insanız. Pek iyi anlaşamıyoruz.
Ama anlaşabiliriz. Birbirimizi anlarsak ve birbirimize karşı açık olursak...
Düzeltmeye çabalarsak başaracağız, biliyorum.
İçimde çabalama isteği var mı, emin değilim.
Buna mecbursun.
Evlilikler ancak iki insan da isterse yürür.
Bunu istediğime emin değilim.
Evliliğimizin yürümesini istediğine emin değil misin?
Edward, beni dinle. Bu çok önemli.
Evliliğimiz için çaba göstermezsen ölüp gidecek.
Bunun arası yok. Ya canlıdır, ya ölüdür.
Peki ya öldüyse?
O zaman ayrılırız. Kimse ölü bir evliliğin içinde yaşayamaz.
Belki de bunu yapmalıyız. Ayrılmalıyız.
Ama ölmedi ki.
Sence öldü mü?
Bence ölmedi.
Benim için ölmedi.
Ben senin karınım, sen de benim kocamsın.
Bana ne istersen söyleyebilirsin, her şeyi.
Ben... ayrılmak istiyorum.
-Ayrılmak? -Evet.
Nereye gideceksin?
Başka biri var.
Başka biri mi?
Üzgünüm.
Nasıl başka biri olabilir? Ne demek, başka biri?
Okuldan bir veli. Tanımıyorsun.
Ne velisi?
Adı Angela Walker.
İsteyerek olmadı. Kazara oldu. Ama...
Oldu.
Kaza mı? Nasıl yani, kaza?
Oğlunun sorunlarını konuşmak için buluşmuştuk.
Evdeki durumu anlattı.
Çocuğun babası bir sene kadar önce evden ayrılmış.
Duygusallaştı.
Ben de elimden geleni söyledim ve...
sonra yakınlaştık.
Yakınlaştınız mı?
-Evet. -Ne kadar yakınlaştınız?
Hayır.
Duymak istemiyorum. Bu kaza ne zaman oldu?
Bir sene önce.
Bir sene mi?
Öylece devam mı ettin yani?
Sana daha önce söylemeliydim.
Ama bu kaza değil ki.
Bilerek yaptığın bir şey.
Yapmak zorunda değilsin. Yapmayı bırakabilirsin.
Üzgünüm, yapamam.
Özgür değilsin.
Bunun farkında değil misin?
Bu kadın kocasını kaybetmiş olabilir ama bu ona benimkini alma hakkını vermiyor.
Edward, bu çok saçma. Bunu anlamalısın.
Beni korkutmak için mi yapıyorsun? Sana daha iyi davranayım diye?
Hayır.
Jamie biliyor mu?
Bir kısmını. Kahvaltıda anlattım.
Jamie’ye anlattın demek?
Şok olduğunun farkındayım.
Ama bunun en iyisi olacağını sen de göreceksin.
En iyisi?
Sana iyi gelmiyorum, Grace. İstediklerini veremiyorum.
Bana istediklerimi vermiyorsun çünkü uğraşmıyorsun bile.
Bundan sıvışmanın bir yolunu bulmuşsun. Sana izin vermeyeceğim.
Üzgünüm. Ben...
Kararımı verdim.
Kararını bozmak zorundasın o zaman, öyle değil mi?
Bu karar beni de ilgilendiriyor. Bana da danışman gerekiyor.
Yapma böyle. Daha da kötü olacak.
29 seneden sonra öylece çekip gidemezsin. Denemelisin.
Denedim. 29 sene boyunca.
Öyle deme. Öyle demek istemiyorsun.
Hayır.
Hayır, öyle demek istemiyorum ama...
Ne hale geldiğimizi biliyorsun.
Dinle, Edward.
Tonbridge’de iyiydik.
Jamie küçükken.
Tonbridge’de geçen seneler çok güzeldi.
Onları benden almamalısın. Beni öldürmüş olursun.
Jamie küçükken her şey güzeldi.
Gel buraya, hayatım.
Pekala.
Sen kazandın. Özür dilerim.
Bir daha üzerine gelmeyeceğim. Beni terk etme.
-Yürümeyecek, biliyorsun. -Yürüyecek. Ben çabalayacağım.
Bir şeyleri düzeltmek için bir şans istiyorum. Adil olmaz mıydı?
Bana en azından bunu borçlusun. Otur, kahvaltını bitir.
Bitirdim.
Benim.
Geliyorum.
Gitmeyecek, değil mi? Beni korkutmak için yapıyor.
Sanırım gidecek.
Bana başka bir şey söyler misin lütfen?
-Ne diyeceğimi bilmiyorum. -Bunun olmayacağını söyle.
Yapabileceğim bir şey olduğunu söyle.
Hayatım, oğlum.
Ne yapmam gerektiğini söyle, yapayım.
Üzgünüm.
Birazdan düzelirim.
Ülkenin geneli için hava durumuna bakarsak, bolca güneş ışığı bekliyoruz.
Yemyeşil renkler.
Büyüleyici mavi tonları.
Tepeler, vadiler...
Nehirler ve dereler.
Kırsal bölgelerimiz keşfedilmeyi bekleyen zengin bir doğaya sahip.
Birinin bir şeyleri düzeltmesini istemiyorum.
Birinin dinlemesini istiyorum.
Şu an senin dinlediğin gibi.
Alışılmadık birisin Jamie, bir erkek için yani.
Jess’e Aperol Spritzer. Jamie’ye Brooklyn Amber.
-Şerefe. -Şerefe.
Kelly’yle nasıl gidiyor?
Callie. İyi değil.
Kaçak oynuyor.
Kaçak mı? Bu iyi değil.
-O ne demek, bilmiyorum bile. -Hiç gelmiyor mesela.
Ciddiyim Jamie. Daha iyisini hak ediyorsun.
Keşke.
-Sana bir tavsiye vereyim mi? -Tabii.
Bazen ulaşılmaz oluyorsun. Kapalı gibi yani.
Mesele nedir?
Yoruldum. Annem zor bir dönemden geçiyor.
Ben de her hafta sonu ziyaretine gidiyorum.
Babam annemi terk ederse onu öldürürüm.
Bunu düşünmemiştim.
-Kelly için diyorum ki... -Callie.
Callie.
Belki de onunla yeterince zaman geçiremedin.
-Onu en son ne zaman gördün? -Pazar günü.
-Nasıldı? -İyi değildi.
Benimle buluştuğunu biliyor mu?
Hayır ama seni görmemi istedi. Sana bir mesajı var.
Ona bir şans daha borçlu olduğunu söylemeye geldim.
Ona danışmadan, onu uyarmadan birdenbire yaptın.
-Biliyorsun. -Evet.
Bir süre denemenizi istiyor ve yine yürümezse...
Yapamam. Ayrıldım, bir daha dönmeyeceğim.
Yardım etmek için ne gerekirse yaparım ama geri dönmeyeceğim.
Üzgünüm.
Çay ya da...
-dondurma ister misin? -Hayır, böyle iyiyim.
Ben bir Cornetto alabilirim.
Deniz kenarında olunca insanın canı çekiyor.
Şunlardan bir tane, lütfen.
-2 pound. -2 pound mu? Gerçekten mi?
Teşekkür ederim.
-Son günlerde hiç nakit kullanmıyorum. -Neden ki?
Artık her şey temassız.
“Artık her şey temassız.” O kadar işte.
Annem bunu nasıl atlatacak, hiç bilmiyorum.
Angela da ben de,
ne kadar az iletişim kurarsam o kadar çabuk atlatır diye düşünüyoruz.
Yani tabii ki...
Yardımcı olmak için elimden geleni yapmayacağım anlamına gelmez.
Anlamadığım kısım bu.
Onu çok umursuyor gibi görünüyordun. Şimdi de, hiç...
Evet. Açıklaması kolay değil.
-Bir zamanlar farklıydı, değil mi? -Evet, tabii ki.
Hep onunla gurur duyduğunu düşünmüştüm.
Kendince olağanüstü biri.
Sanırım en başta aklımı başımdan almıştı.
Aklını başından alan türde biri.
Eski fotoğraflarda mutlu görünüyorsunuz.
Mutluydunuz da.
Mutluyduk sanırım ve sonra...
geçti.
Wikipedia’da takılmama ne diyor, biliyor musun?
Evet.
Wikipedia yazısında hata yaparsan, geri alabiliyorsun.
“Geçmiş”e tıklayıp “geri al” diyorsun.
Baba.
Bu arada, söylemem lazım, telefon numaramı değiştirdim. Mecbur kaldım.
-Arıyor muydu? -Her gün.
-Ne diyor? -Hiçbir şey, konuşmuyor.
Nefesinin sesinden tanıyorum.
Nefesinden...
İstersen yeni numaramı vereyim.
-Mesaj at, baba. -Pekala.
-Ona vermezsin değil mi? -Hayır.
Güzel.
Gitmem lazım. Beni bekliyordur.
Tamam o zaman.
Konuşuruz.
Anne?
Ne zamandır burada oturuyorsun?
Hiçbir fikrim yok.
Edward gibisin.
Ne?
Konuşmak zorunda kalmamak için çay yapıyorsun.
Çayını alınca konuşalım işte.
Onu görmüşsün.
Yalnız mı, onunla mı?
Sadece babamla. Kadınla tanışmadım, söyledim sana.
Mesajımı ilettin mi?
Evet. Geri dönmeyeceğini söyledi.
Gelmeyecek.
Seni seviyorum.
Bu ne?
Neye benziyor?
Bıçak çekmecesinde de var.
Telefon notları defterinde. Ve...
Ceketinin cebinde.
Ne için?
Bilmem. Sanırım...
Notları yazarken ve bulabileceği yerlere koyarken...
gerçekten olabilir diye düşündüm.
Gerçekten geri gelebilir.
Ve sonra...
notları görünce...
bir daha terk etmez.
Geri gelmeyeceğini söyledi demek.
Evet.
Sen ne cevap verdin?
Ne diyebilirdim?
Pislik, katil, yuva yıkan, diyebilirdin.
-Demedim. -Neden ki?
Bunu yapmaya hakkı var mı sence?
-Buna ben karar veremem. -Neden veremezsin?
Sokakta bir kadını öldüresiye döven bir adam görsen...
yanından öylece geçip, “Buna ben karar veremem” mi dersin?
-Aynı şey değil. -Bu da bir cinayet, Jamie.
Kan akmıyor diye, cinayet olmadığını düşünme.
Evliliğimizi öldürüyor.
Evliliklerden kan akmaz ama bu yine de cinayet.
-Böyle konuşmanın bir faydası yok. -Faydası nasıl olacaksa, öyle konuşayım.
Evlilikler bozulur. Kimse öyle olmasını istemez ama olur. Buna alışmamız lazım.
Bu ne biçim bir konuşma?
Çocuklar açlıktan ölmeye devam ediyor ama bu ölmelerini haklı çıkarmıyor.
-Ama bu gerçekle yaşıyoruz. -Benim çocuğumsa hayır.
Sen olsan, yaşayamam.
Açlıktan ölecek olsan, seni kurtarmak için önce ben ölürüm.
Bundan şüphen mi var?
-Hayır. -Bu da benim evliliğim...
ve kurtarmak için ne gerekiyorsa yapacağım.
Senden de bana yardım etmeni istiyorum.
O da bunu yapıyor işte, suratıma bakmıyor bile.
Ben o değilim anne, tamam mı?
Onun yaptığı gibi sırtını dönüyorsun.
O da sırtını dönüp gitti.
Koşa koşa gitti.
O aptal çantasıyla.
Senin de çantan var mı?
-Ben buradayım, değil mi? -Ama gitmek istiyorsun.
İstiyorsun, değil mi?
-Gidemem. -Neden ki?
Bana bir şey olursa kendini suçlu mu hissedersin?
Bana hiçbir şey olmayacak. Dayanamadığım da bu.
İnsan yalnız olunca, hiçbir şey olmuyor.
Çünkü kendini eve kapattın. Keşke böyle yapmasan.
Dışarı daha çok çıkmalıyım, öyle mi? Kitap kulübüne falan katılayım.
Merdivenlerde oturmak canını yakar. Neydi o şimdi?
Ya yukarı çıkıyordum, ya da aşağı iniyordum. Hatırlamıyorum.
Ben de düşündüm de, ne fark eder?
Burada durabilirim.
Kapıyı görebileceğin bir yerde.
Çok zekisin, Jamie.
Bu yüzden mi dışarı çıkmıyorsun?
Bu kapıdan geri gelecek diye mi?
Gelebilir.
Anne.
Hadi, dışarı çıkalım.
Evi sana bırakmaya karar vermiş, bunu söylememi istedi.
Öyle mi?
Sanırım böylelikle düzeltebileceğini düşünüyor.
Elinden geleni yapmak istiyor.
Evi alabileceğimi sana söyledi, öyle mi?
Evet.
-Bana söylemedi. -Sana söylememi istedi.
Ne istediği umurumda değil.
Beni de etkileyen düzenlemeler yapmak istiyorsa benimle kendisi konuşabilir.
Seni mesajı iletmen için kullanmasına izin vermeyeceğim.
Bütün bunları bana hiç sormadan yaptığına inanamıyorum.
Neden bağlanmıyor?
Numarasını değiştirdi.
-Numarasını mı değiştirdi? -Öyle söyledi.
-Yeni bir numarası mı var yani? -Evet.
-Sende var mı? -Hayır.
Şapşallaşma, tabii ki var. Yalan söylediğinde hep anlarım.
-Sana veremem. -Neden ki?
-Vermememi söyledi. -Ben de vermeni söylüyorum.
Vermeyeceğim. Neden her şey kendi istediğin gibi olmalı?
Kendi istediğim gibi mi oluyor?
Numarasını sana vermek bence kötü bir fikir.
Buna karar verecek olan sen değilsin. Çok meraklısın ya hani.
Ben bir yetişkinim. Suçlu ya da deli değilim.
Kocamla iletişim kurabilmeyi istiyorum.
Olmaz.
Gitsen iyi olacak.
Hadi, git. İstediğin de bu zaten.
Bir işe yaradığın yok, gidebilirsin.
Bana faydan yok. Onun tarafındasın!
Onun gibi sen de beni terk ettin bile. Yalnız olacaksam...
Etrafta dolanıp duracağına,
bana acıyıp patronluk taslayacağına, yapayalnız olurum daha iyi.
-Neden böyle davranıyorsun? -Nasıl?
Onu ben terk etmedim. O beni terk etti. Ona git söyle, asıl o böyle davranmasın.
-Onu geri getiremem! -Bilemezsin ki. Denedin mi?
Onunla görüşmeye devam ediyorsun. Senin onayını aldığını düşünüyor.
Anne, aşık olmuş!
Öldün mü?
Evet.
Öteki dünyada hayat nasıl?
Öteki hayat yok.
Ve, esne.
Sana şeker koması lazım.
Al. Hatıraların mı canlanıyor?
Anneme bunlardan bir tane versem iyi olabilir.
Hâlâ kötü mü?
Babanın yaptığı çok kötü.
Mutlu değildi. Farkındaydım.
-Birbirlerini sevmiş olmalılar. -Evet, eskiden.
Küçükken yaptığımız bir şey vardı.
Aynı hizada dururduk...
Ben ortada dururdum, annem bir elimden,
babam diğer elimden tutardı.
Beni ortada sallarlardı.
Bütün anne babalar yapıyor bunu.
Aralarında öylece sallanırdım.
-Üzgünüm. -Jamie.
Ben ağlıyorsam kendim için ağlarım. Başka kimse umurumda olmaz.
Bu doğru değil. Bana Krispy Kreme aldın.
Ne oldu o zaman?
-Konu ben miyim? -Ağlayan ben değilim.
Terk edilen ben değilim.
Değil misin?
Pekala.
Anneni hâlâ her hafta sonu görmeye gidiyor musun?
-Tek başına kalabilene kadar. -Ne yani, o zaman gitmeyi kesecek misin?
-Bu kadar sık gitmem. -O zaman nasıl hissedecek?
Pek iyi değil.
Sen nasıl hissedeceksin?
Ben mi?
Jess zorlandığını söylüyor.
Öyle mi?
İmzalamam gereken evraklarmış.
Ne olduğunu bilmiyorum.
Jamie, yapmayacağım.
Bana bizzat sorabilir. Buraya gelirse beraber imzalarız.
Evet, idare ediyorum.
Pazar görüşürüz.
30 sene önce...
Charing Cross İstasyonu’nda Tonbridge’ye gitmek için tren beklerken...
platformda bir adam gördüm ve babam sandım.
Kolumu kaldırıp “Baba” diye seslendim.
Kolum hâlâ havadayken...
babamın dört ay önce ölmüş olduğunu hatırladım.
Adam da uzaklaşıp gitti.
Tren geldi.
Bir vagona binip Charing Cross’tan ayrıldım.
Vagonda genç bir kadın vardı.
Bana acıyormuş gibi bakıyordu.
Yanaklarımdan yaşlar süzüldüğünü fark ettim.
“Ne oldu?” diye sordu.
“Bir şey olmadı” dedim. “Adamın birini ölmüş olan babam sandım.”
O da dedi ki, “Onu yeniden görmeyi çok istiyor olmalısın.”
Babam içine kapanık bir adamdı. Beni kucakladığını hiç hatırlamıyorum.
Bu genç kadın bana bunları söyleyince bir anda...
hayatım boyunca ona sarılmayı istediğimi fark ettim.
Ve artık bir daha...
hiç olmayacağını.
Ağlamaya başladım.
Durmaksızın ağladım, daha doğrusu.
Genç kadın daha önce hiç duymadığım bir şiiri okudu.
O günden beri şiiri unutmadım.
Beni orada bekle, o kutsal topraklarda seni asla bekletmeyeceğim.
Gecikirsem de çok düşünme, çoktan yola çıkmışımdır.
Karısının ölümü üzerine Henry King yazmış.
Trendeki o genç kadın nasıl hissettiğimi nereden biliyordu?
Annendi.
Tabii ki... Grace’ti.
Ben de yanlış trendeydim. Benim durağımdan geçmedi.
Ben farkına varana kadar Dover’a giden yolu yarılamıştık bile.
İşin doğrusu...
Daha en baştan Grace hakkında yanıldım. O da benim hakkımda yanıldı.
Birbirimize benziyoruz sandık ama benzemiyorduk.
İstediği kişi olmak için elimden geleni yaptım.
Ama ben de daha kim olduğumu bilmiyordum.
Angela’nın koluma girmesi yetti.
Dokunması.
Dokunduğu bendim.
Talep yok.
Beklenti yok.
Sadece sevgi.
Onca sene önce...
yanlış trene binmişim.
Daireni hep çok sevmişimdir. Hâlâ yetiyor mu?
İşimi görüyor.
İnsanların neden kocaman evleri olmak zorunda ki?
İhtiyacımız olan çok az aslında.
Annem bir şeyi imzalamasını istediğini söyledi.
Evet.
İşleri ayarlasak iyi olacak.
Seninle yapmak istiyor. Ancak birlikte yaparsanız imzalayacağını söyledi.
Olay çıkarmak istiyor ama buna kanmayacağım. Anlamı yok.
Kendine hakim olacakmış.
Beraber imzalamamızı istiyorsa, avukatın ofisinde olsun.
Ama bu son. Yapabilirsen söyle ona.
Son kez.
Hadi, köpecik.
Yaşlanmayacaklar Geride kalanlar yaşlanır
Yaş onları bitap düşürmesin Yıllar da mahkum etmesin
Güneş batarken ve sabahları Onları hatırlayacağız.
-Merhaba Jamie. Geldin demek. -Selam, sen kimsin?
Çok tatlı, öyle değil mi? Sevgi dolu.
Sakinleştirici ilaçlarımın hepsinden daha iyi.
-Adı ne? -Eddie.
Eddie, gel buraya Eddie. Gel buraya oğlum.
Anne, ona Eddie diyemezsin.
Neden ki? Adı Edward.
-Bayağı açık ediyorsun. -Neyi açık ediyorum?
Bak, eğitiyorum. Bak şimdi.
Kal, Edward.
Kal.
-Anne, bu utanç verici. -Aferin oğluma! Neden ki?
Ben utanmıyorum. Sen neden utanasın?
Antolojini yazmaya devam ediyor musun?
Hayır, bıraktım.
Yazık olmuş. Kulağa iyi geliyordu.
Gelmiyordu. Oyalandığımı düşünüyordun.
Hepimizin oyalanmaya ihtiyacı var. Bunda utanacak bir şey yok.
Sen nasılsın? Aşk hayatın nasıl?
Özel.
Hâlâ tek başınasın demek.
Çok basit bir öğle yemeği olacak.
Neden birini bulamadın acaba? Mükemmel şekilde normal görünüyorsun.
-Bu benimle ilgili değil. -Evet, ilgili.
İnsanlara kendini sevdiremiyorsan benim suçum oluyor, değil mi?
Sinsi, ağlayıp zırlayan bir erkek olman da Edward’ın suçu.
-Umarım bunu yapmazsın. -Umarım bunu yapmaz.
Mektupların bir kısmını babama götürsem iyi olacak. Önemli gibi duruyor.
Eğer istiyorsa gelip alabilir.
Bugün Anma Töreni vardı.
Çok duygusal anlardı.
İki savaşı ve evde bekleyen eşlerle anneleri düşündüm.
Savunma Bakanlığı’ndan gelen,
kocalarıyla oğullarının öldüğünü bildiren telegrafları.
Ne kadar korkunç olduğunu düşündüm.
Ama yine de Edward’ı kaybettiğim şekilde kaybetmekten daha kolay.
Sonra bir anda farkına vardım. Bu bizim savaşımız.
Bugünlerde dullar ve yetimler bundan oluyor.
Tek farkı, mezar yeri yok, anma töreni yok.
Yas tutmamıza izin yok.
Yani idare ettiğim falan yok.
Gel buraya, Eddie.
Gidelim Eddie. Hadi.
İşte geldik.
Aferin sana!
Aferin. Hadi gidelim.
Bayan Axton, Bay Widdecombe sizi bekliyor.
-Babam geldi mi? -Henüz değil.
Sizi götüreyim.
Ofise köpekleri alamıyoruz. Üzgünüm.
-Ne kadar üzgünsünüz? -Üzgünüm?
Tanrım, üzülmüşsünüz. Dert etmeyin, geçer.
Beni takip ederseniz.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Ben Peter Widdecombe. Kocanız adına çalışıyorum.
Bay Axton her şeyin kuralına uygun yapılmasını istedi.
Oturun lütfen.
Kanunlara uygun yapıyor olabilirsiniz...
ama nasıl kuralına uygun yaptığınızı anlamadım.
-Anne, söz vermiştin. -Pekala, kendime hakim olacağım.
Özür dilerim, geç mi kaldım?
-Bu da kim? -Gel, Edward.
-Ne? -Sen değil.
Gel buraya.
Aferin. Aferin. Otur.
Aferin. Otur. Aferin.
Merhaba? Ben de buradayım. Merhaba, merhaba, merhaba.
-Nasılsın, Grace? -İyiyim, iyiyim, iyiyim.
Teşekkür ederim Peter.
-Başlayalım mı? -Tabii ki.
Finansal sözleşmenin özeti bu.
Bu da evi tamamen sizin üzerinize yapan tapu, Bayan Axton.
Bu mahkeme kararı başvurusu.
Sarıyla işaretli yerleri imzalamanız yeterli.
İmzalamazsam ne olur?
Bu sözleşmeyi bir kenara koyar, sıfırdan başlarız.
Ama şunu söylemeliyim ki, bu sizin yararınıza epey iyi bir sözleşme.
Hiçbir mahkeme bunun yarısını bile vermez.
Aile evinizin tamamını alıyorsunuz.
-Yeter. -Anne.
Orada oturmuş, aile evimin tamamının bana verildiğini söylüyor.
Tam olarak benden alınan da bu zaten.
-Böyle olmayacağını biliyordum. -Evet, olacak. İş gibi yaklaşıyorum.
Artık sinsilik, ikiyüzlülük, savaşa özgü ihanetler falan yok.
Edward’la uydurduğunuz bu sözleşmeye göre...
Edward ölürse alacağımdan daha fazlasını mı alıyorum?
-Ölürse mi? -Evet.
Hayır. Mevcut duruma göre, kocanız ölmüş olsaydı, evi...
ortak birikimlerinizin tamamını ve dul maaşı alırdınız.
Boşanırsak, daha azını alıyorum, öyle mi?
Evet.
Yani ölmüş olsan benim için daha iyi olacak.
-Ama değilim. -Her halükarda daha iyi olurdu.
Sensiz ayakta durmak zorunda kalacaksam, dul kalırım daha iyi.
Bir dulun terk edilmiş bir kadından daha fazla statüsü var.
Mezarına çiçek koyar, birlikte geçirdiğimiz güzel anları hatırlar ve...
seni cennette yeniden görmek için dört gözle beklerdim.
Mezar taşlarında yazdığı gibi, “Yeniden birleştiler.”
Sadece, mevcut duruma göre, mezar yok, tüm anılarımı zehirledin...
ve öteki dünyada yeniden karşılaştığımızda benim yerimde...
-lanet olasıca Angela olacak. -Angela haklıydı,
bunu kabul etmemeliydim.
Otur.
Angela’ya koyayım.
Üzgünüm, Bay Widdecombe. Onun yüzünden oluyor.
Terk edip gittiği için çıldırmış haldeyim.
Toplantıyı devam ettirmemizin bir anlamı var mı?
Anlamı var mı? Evet, anlamı var.
Jamie’ye bak.
Oğlumuz.
Senin ve benim bir parçam. Onu biz yaptık.
Bir araya geldik ve onu yaptık.
Kiliseye göre evlilik bağ demek. Sonlanamaz...
Bu yüzden, insanlar oluşur.
İstediklerini kağıda dökmesi için avukatlar tutabilirsin.
Ama sonunda benim kocam ve Jamie’nin babasısın.
Ölene kadar da öyle kalacaksın.
-Bakış açını biliyorum. -Bu bakış açısı değil. Nasılsa o.
-Senin için. -Hayır, sadece benim için değil.
Herkes için.
Kendine özel bir gerçeklik yaratıyor olamazsın.
Sen de öyle.
-Benimki özel bir gerçeklik değil. -Benim de değil.
Evet öyle.
-Öyle değil mi, Jamie? -Benden taraf tutmamı isteme.
Gerçeklikle çılgınlık arasında taraf tutmanı istemeyeyim mi? Olan bu çünkü.
Ne zaman evli olacağına, canın istemediğinde evli olmayacağına...
karar vermek, öyle mi? Bu çılgınlık ve kaos.
Evrakları imzalamayacaksan gidebilirim.
Özür dilerim, Peter.
Hepiniz özür dileyip duruyorsunuz ama hiçbiriniz üzgün değilsiniz.
-Anne, hata yapıyorsun. -Öyle mi, hayatım?
-Ne yapmam gerektiğini söyle. -Evrakları imzalamalısın bence.
Hâlâ anlamadın, değil mi? Kimse anlamıyor.
Belki de ben...
Belki de ben kendime özel bir gerçeklikte yaşıyorum.
Bunların hiçbiri umurumda değil.
Para umurumda değil.
Aslında çok basit.
Seni seviyorum, Edward.
İstesem de istemesem de. Ve...
Milyon sene de düşünsem, beni sevmekten vazgeçeceğin aklıma gelmezdi.
Artık... Bilmiyorum...
Canım yandı.
Anlıyor musun?
-Anladığını biliyorum. -Evet.
Evet, bundan nefret ediyorum. Senin canını yakmaktan nefret ediyorum.
Senin canın yanmasın diye her şeyi veririm. Ama elimde değil, üzgünüm.
Oldu artık. Oldu işte. Ama çok üzgünüm...
Grace haklı, imzalayacak bir şey yok.
Çok üzgünüm.
Sıra sende. Sen de üzgün olduğunu söyle.
İki tarafı da memnun edecek bir anlaşmaya varamadığımız için üzgünüm.
-Burada olma amacım buydu. -İki tarafı da memnun edecek...
-bir anlaşma mı? -Evet, mümkün olduğu kadar.
Kimsin sen, Nelson Mandela mı?
Anne, hadi gidelim.
Evet, hadi gidelim. Vakti geldi artık. Gitme vakti.
Hadi, Eddie. Gidelim.
Yolda bırakıldıklarında da, donarak ölüyorlardı.
Bunlar kaza olarak kaydedildi.
Kimse geriye bakmadı.
Güçlüler, zayıfları terk ederek hayatta kalıyorlardı.
Zalimce gelebilir...
Ama herkesin ölmesinin ne alemi vardı?
Anne?
Annem nerede?
Anne?
İyi misin?
Biraz...
Lütfen.
Eski yürüyüş yolumuza gidelim mi?
Umut Geçidi’ne.
Buraya gelmeyi çok severdim.
Gizli dünyam gibi.
Bana neden öyle bakıyorsun?
Sana nasıl yardımcı olabilirim diye düşünüyorum.
Düzelirim ben.
Sana bir şey olmaz. Öyle denir ya.
Artık öyle demeyelim. Amacımız ne ki? Numara yapmayalım.
Hiçbirimiz iyi değiliz, öyle değil mi?
Pek değil.
Ne oldu?
Ufak tefek bir iki şey pek yolunda gitmiyor.
İş mi? Yoksa diğer şey mi?
-Diğer şey. -Ne oldu? Neden?
Dediğin gibi. İnsanlara kendimi sevdirmeyi pek beceremiyorum.
Seni nasıl sevmezler ki?
Sanırım kendimi pek açık etmiyorum.
-Edward gibi. -Muhtemelen.
Bunu aşmalısın, hayatım. İçini açmalısın.
Pek kolay bir şey değil gibi.
Ama yapmak istiyor musun?
Normal şeyleri istiyorum.
Ama olmuyor.
Biri vardı. Pek yürümedi. Sorun bende sanırım.
Benim gibi.
Özür dilerim, kendimden bahsedip durmayayım.
Yok, değişiklik oluyor.
Senin için dua etmemi ister misin? İşler yoluna girsin diye.
Hayır.
İşe yararsa yeniden inanmaya başlayacak mısın?
İşe yaramazsa, dua etmeyi bırakacak mısın?
Hayır. İstesem de bırakamam, ki istiyorum.
İnanmaktan vazgeçsem, o zaman ölebilirim.
Gece gündüz buna dua ediyorum.
Lütfen ölme.
Genelde uyumak istiyorum, Jamie.
Uyanmamak. Uyanma kısmı çok kötü canımı yakıyor.
O an, karmaşık rüyalardan uyandığında...
“Belki de doğru değildir. Orada uyuyordur.” diye düşünüyorsun.
Yastıkta kafanı çeviriyorsun. Kimse yok.
-Gel benimle yaşa, demeliyim. -Böyle iyi. İstemiyorum.
Sanırım biraz korkuyorum.
Mutsuzluğumdan mı?
Evet.
Beni de korkutuyor.
Bunu yapmak istedim, biliyorsun.
Yapmazsın.
Söz veremem.
O lanet avukatın ofisi...
Son şansımdı.
Ölmeye karar verirsen, ilk bana söyler misin?
Bilmem.
Söylememi ister misin?
Arkanı temizlemem gerekecek de.
Tabii ya. Onu düşünmemiştim.
Hayır, demek istediğim başka bir şey.
Anladığımı bilmeni istiyorum.
Diyelim ki kanser oldun...
Dayanılmaz bir acıyla ölmek üzeresin, tek farkı, yavaş yavaş.
O zaman “Bitir gitsin.” diyebilirim. Demez miyim? Sana olan sevgimden.
Hayatın, onu sonlandırmak isteyeceğin kadar acı veriyorsa...
Seni durdurmam.
Sana olan sevgimden. Sadece...
Yeter ki bana söyle.
Sürpriz olmasın. Sana veda edebilmem için bana zaman ver.
Bunu söylediğine göre üzgün, karanlık günler geçirmişsin.
Senden benim için yaşamanı isteyemem.
Hepimiz kendi yükümüzü taşımak zorundayız ama...
Sen daha çok kaşif gibisin. Yoldasın, önden gidiyorsun.
Yani bir süre sonra devam etmemeye karar verdiğinde...
O zaman yolun çok zor olduğunu ve çok uzun sürdüğünü anlayacağım.
Sonunda mutsuzluğun galip geldiğini anlayacağım.
Ama ne kadar korkunç olursa olsun...
yola dayanıp devam edersen...
o zaman ne kadar kötü giderse gitsin...
sonuna kadar gidebileceğimi bileceğim çünkü sen de başarmış olacaksın.
Canım oğlum.
Nasıl da büyüdün.
Bu çok fazla.
Ben ödüyorum.
Bunların ne anlama geldiğini bile bilmiyorum. Patatesli morina nedir?
-Kimçi ne? -Kuzu ısmarla.
Biraz maceracı olmayayım mı?
-2 Welsh kuzusu alalım, lütfen. -Teşekkür ederim.
Sağ olun.
Nasıl oldu?
Arkadaş Hattı diye bir şeyde gönüllü çalışıyor.
Hayatın sonuna geldiğini düşünen insanlar için.
Hayatın sonu. Tanrım.
İdare ediyor. Merak etmene gerek yok.
Ya da suçlu hissetmeyeyim mi?
Hiçbirimizin hayatlarımızın üzerinde...
çok fazla kontrol sahibi olduğumuzu düşünmüyorum.
Angela, Grace’le benim birbirimize uygun olmadığımızı...
ve seneler önce ayrılmış olmam gerektiğini düşünüyor.
Neden ayrılmadın?
Bir seçenekmiş gibi görünmedi. Ayrılmalı mıydım?
Şimdi ayrılacaksan, daha önce yapmalıydın gibi geliyor.
Ama farkında değildim.
Seni suçlayacak bir şey arasam, bu olurdu.
Daha önce terk etmemiş olmam mı?
İyi davranmaya, ona çay yapmaya falan devam ettiğin...
ve mutlu olduğunu düşündürdüğün için.
Üzerine geldiğinde sinirlenmediğin için.
Gerçekten ne istediğini ona anlatmadığın için.
Senin yerinde olmanın nasıl bir his olduğunu onunla paylaşmadığın için.
-Ne kadar zor olduğunu bilemezsin. -Bilemez miyim?
Ama bence o billiyordu.
Sanmıyorum.
Sen onu terk ettiğin güne kadar birbirinize hayran olduğunuzu sanıyordu.
Çok karmaşık.
Birini severken aslında terk etmek de isteyebiliyorsun.
Bana hayran olduğunu söylediği insan değilim.
Uydurduğu biri, istediği Edward.
O olamadığım için beni asla affetmedi. Kendimi hep yanlış hissettim.
Yanlış ama masum. Şimdi yaptığımın...
doğru olduğunu hissediyorum ama suçluyum da...
Çünkü ben mutluyum, o değil. Suçum bu.
-O ne? -Kuzu yumurtası.
Kuzunun ne yumurtası?
Devam et, dinliyorum.
Pekala.
Bunun için buradayız, evet.
Doğum günümde terk ettiği yetmiyormuş gibi...
Doğum günüm için aldığım şampanyayı da götürmüş.
Beni Jeffrey için terk etmiş.
Beni terk eden ilk erkek arkadaşımdı.
-Klasik erkekler. -Aklından ne geçiyordu acaba?
Erkekler düşünmezler, hissetmezler. Duyguları yoktur.
Hâlâ dinliyorum.
Hayır, tamamen özel.
Evet. Pekâlâ.
Arkadaş Hattı.
Evet.
Hayır, gerçekten duymak istiyorum.
Ah, şu uçurumlar.
Ben de çok severdim.
Dikey görünüyorlar ama değiller.
Tümsekleri falan var, düşersen çarparsın.
Kesinlikle. Bu haksızlık, öyle değil mi?
Daha da haksızlık olanı söyleyeyim mi? İnandığıma inanırsan tabii.
Hayatın o kadar katlanılmaz olur ki, son vermek istersin.
Bir de bakmışsın cehennemdesin!
Gerçekten!
Telefon hattındaki arkadaşım eş cinsel.
O da benim gibi terk edilmiş.
Erkeklerin bencil domuzlar olduklarını, nasıl idare edilebileceklerini...
falan konuşuyoruz.
Ona senden de bahsettim. Eş cinsel olduğunu düşünüyor.
Öyle mi?
-Değilsin, öyle değil mi? -Değilim gibi duruyor.
Özünü reddediyor olabilirsin.
-Eş cinsel olmamı mı istiyorsun? -Sadece mutlu olmanı istiyorum.
Aferin oğluma.
Hadi yeni numaranı gösterelim.
Ölü taklidi yap, Edward, hadi!
Baksana, çok akıllı değil mi?
Gerçek Edward’a da bunu yaptırabilsem harika olmaz mıydı?
-Ne? Öldürecek misin? -Yani, yerde biraz yuvarlansa yeter.
Aferin güzel oğluma.
Köpeğin kocan mı, oğlun mu oluyor?
Neden ki? Kıskandın mı?
Konuşma tarzında gelişme var.
Birkaç hafta önce nasıl konuşuyordum ki?
Ölmekle alakalı söylediklerin falan.
Evet.
Evet, onu geride bıraktım.
Mutsuzlukla alakalı durum da bir süre sonra...
ilginç olmaktan çıkıyor.
Antolojimi yazmaya devam ettiğimi söyledim mi sana?
Şiirleri başlıklar altında topluyorum.
“Yalnız Hissediyorum”, “Sevdiğin Birini Kaybetmek” gibi.
Sadece iyi şiirleri alıyorum tabii ki,
tebrik kartı saçmalıklarını değil.
“Evliliğin Çöküşü.” Epey geniş.
“Fiyasko Olduğunu Bilmek”. O da kocaman.
Bakabilir miyim?
Bununla ne yapmayı planlıyorsun?
Bir çeşit teselli bulma yolu.
Başına kötü bir şey gelirse, antolojimde aratıyorsun.
Onu anladım. İnsanlara nasıl duyuracaksın, diye sormak istedim.
-Umarım kitap olacak. -İnternet sitesi olmalı, anne.
İnternet için çok iyi bir içerik.
Arama çubuğu olur, “Yalnız hissediyorum” diye arattığında...
yalnızlıkla alakalı şiirlere bağlantı gider.
-Nasıl olacak o? -Çok kolay. Ben her gün yapıyorum.
Zor kısmı bu, veri tabanını oluşturmak.
Hayır ama bu bir veri tabanı değil, antoloji.
Genişletebilir misin?
-Daha mı çok olsun? -Çok daha fazlası.
Yani, bildiğim daha çok şiir var.
Yüzlercesi.
Adını ne koyacaksın?
“Ben de O Yoldan Geçtim.” koymayı düşünüyorum.
Olay da bu zaten. Başkaları da bu yollardan geçti.
Neden rahatlatıcı bilmiyorum ama öyle.
-Çünkü hayatta kaldılar. -Bazıları kaldı, bazıları kalamadı.
Rossetti’nin bir şiirinin ilk satırı.
-Biliyor musun? -Hayır.
Sana okumamı ister misin?
Evet, çok hoşuma gider.
Ben de o yoldan geçtim. Ne zaman ya da nasıl, söyleyemem.
Kapının ardındaki yeşilliği...
Keskin tatlı kokuyu...
İç çeken sesleri, sahildeki ışıkları...
Eskiden benimdin.
Ne kadar eskiden, bilemiyorum.
Ama işte, kırlangıç süzüldüğünde...
Boynunu çevirince, Duvağın aşağı düştü.
Bir anda farkına vardım.
Bu önceden de böyle miydi?
Zamanın baş döndüren uçuşunda.
Hayatlarımızla, aşklarımız da yeniden canlanıyor.
Ölüme rağmen...
Bir gece ve bir gündüz zevke teslim olur mu?
Edward.
Burası çok sıkıcı.
-Ne yapıyorsun sen burada, Grace? -Gerçekten böyle mi yaşamak istiyorsun?
Burası Angela’nın evi.
Evet, Angela.
-Nerede o şimdi? -Kavga istemiyorum.
Buna izin vermeyeceğim.
Ben de kavga istemiyorum.
Sana bunları getirmeye geldim.
Ama belki de artık istemiyorsundur.
Demek hep böyle yaşamak istemiştin.
Bana neden söylemedin?
Bunca senedir başka bir hayatta gibiydin. Başka bir gezegende.
Öteki gezegende de evliydik ama, öyle değil mi?
Şimdi de farklı bir hayat yaşıyorsun.
-Sen Angela olmalısın. -Evet, doğru.
Yeni geldi.
Gerçekten var olduğuna inanmamıştım.
Lütfen otur.
Hayır.
Kalmayacağım.
Sen ne yaptığını sandın acaba? Yani, sana bu hakkı kim verdi?
-Bu kadarı yeter. -Sorun değil. Kendi adıma konuşabilirim.
Şunu düşündüm...
Üç mutsuz insan vardı.
Artık sadece bir mutsuz insan var.
Evet, anlıyorum.
Grace. Grace.
Sence...
Arkadaş olamaz mıyız?
Arkadaş mı? Hayır, sanmıyorum.
Çok eskiye dayanmıyor mu her şey?
Keşke...
-Tanışmasa mıydık? -Hayır, elbette hayır.
Bence tanışmasaydık daha iyiydi.
Seni hiç sevmeseydim. Ama sevdik ve seviyorum. Sevdim.
Şimdi de senden vazgeçmeliyim.
Beni düşününce çok nefret etme.
Seni hiç düşünmemeye çalışıyorum.
Bu konuda gün boyunca hiç fena değilim.
Ama geceleri rüyamda görüyorum.
Haksızlık, değil mi?
Adı “Ben de O Yoldan Geçtim.”
Arama çubuğunda aratıyorsun.
Herhangi bir şey. Aşk, hayat, ölüm.
İstediğin herhangi bir şey.
Meğer senden önce de bunları düşünen biri olmuş.
Bir tek sen değilsin. Demek ki sen de atlatabilirsin.
Ben de bunu duymak isterim. Nasıl atlatabileceğimi.
Aradığın şey, “Umut”.
Pekâlâ, elimizde “Umut” var.
“Diyelim ki mücadelem boşuna değil.”
Annemin en sevdiği şiir.
Diyelim ki mücadelem boşuna değil.
Uğraşmak ve aldığın yaralar boşuna.
Düşman bayılmıyor, başarısız da olmuyor.
Ve her şey olduğu gibi kalıyor.
Çünkü yorgun dalgalar, boşuna kırılırken
Burada acı verici bir an bile yok, kazanmak için.
Dere ağızlarından çok geriye
Sessizce seller akıyor.
Ve sadece doğudaki pencerelerle değil
Gün ışığı geldiğinde, ışıkla gelir,
Önde, güneş yavaşça doğar, ne kadar da yavaş.
Ama batıda, baksana, toprak ne kadar parlak.
Seni kurtarabileceğimi düşünüyordum.
Ama sonunda, tek yapabildiğim seni onurlandırmak oldu.
Annem, kadınların en önemlisi.
Sıcaklığım, huzurum.
Güvenliğim, gururum.
Mutlu etmek istediğim sensin.
Beni alkışlamasını istediğim sensin.
Babam, erkeklerin en önemlisi.
Öğretmenim ve hakimim.
Bir gün olacağım adam.
Artık yaşlandınız. Benden öndesiniz, hep olacağınız gibi.
Sonsuza dek önümden giden.
Sonsuza dek güçlü olmanızı istediğim için beni affedin.
Mutsuzluğunuzdan korktuğum için beni affedin.
Siz acı çektikçe, ben de acı çekmeliyim.
Siz dayandıkça, ben de dayanmalıyım.
Ellerimden tutun, eski yürüyüşümüzü son bir kez yapalım.
Sonra bırakın gideyim.
UMUT GEÇİDİ