NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ŚWIAT NIEBIAŃSKI
Pradawne koszmary zbierają się ponownie.
Przyciąga je niespotykany dotąd poziom chaosu w naszym kosmosie.
Choć to proste istoty, wiedźmy, śmiertelnicy i piekielni
muszą otrzymać szansę samodzielnego przywrócenia ładu.
Jeśli jednak zawiodą, trzeba będzie zlikwidować Sabrinę.
ŚWIAT ŚMIERTELNIKÓW
Żeby było jasne, wolisz, żeby stołówka
serwowała ziemniaki w wafelkach zamiast w kulkach?
A to muszę wybierać? Co złego jest w obu opcjach?
Lepiej bym tego nie ujęła.
Jako wasze nowe przewodniczące
obiecujemy, że dostaniesz takie ziemniaki, jakie chcesz, James.
Następny.
Milo.
Jest tu Milo Moloch?
- Jestem. - Cześć, jak możemy ci pomóc?
Reprezentuję klub astronomiczny.
Potrzebujemy funduszy.
Nasz stary teleskop zepsuł się w zeszłym semestrze
i mimo wielu próśb
nie dostaliśmy pieniędzy na naprawę ani nowy model.
Po pierwsze,
sprawdzimy, czy da się zwiększyć wasz budżet.
Daj ten teleskop, mój kuzyn może go naprawić.
Taki z niego uczony.
Dziękuję.
W porządku.
Kto następny?
Teraz moja kolej.
Proszę jeszcze raz.
Powiedz, jaki jest następny koszmar, żebyśmy mogli się przygotować.
Wkrótce się dowiesz,
gdy będzie pożerał twoją zgniłą duszę.
Powiedział coś użytecznego?
Ani sylaby.
Jeśli nie zdradzisz swoich sekretów, wygrzebiemy ci je z mózgu.
Z twoimi nędznymi zdolnościami parapsychicznymi?
Tylko spróbuj.
Zamknięty sejf.
Tylko tyle.
Bez obaw.
Są inne sposoby, żeby cię otworzyć.
Lilith, skarbie, mogę wejść?
Idź sobie, zostaw nas!
Zamknij drzwi, zanim coś wlezie za tobą.
Lilith.
Uwielbiamy twoje towarzystwo, naprawdę.
Tak?
W ogóle nie wychodzisz z pokoju.
Muszę chronić Adama.
Oczywiście.
Czy masz jakiś plan?
Tak, przeczekam w tym pokoju, aż Adam skończy 16 lat.
Wtedy stanie się dorosłym mężczyzną,
stawi czoła ojcu, pokona go i przejmie tron.
A ja zostanę...
królową matką.
Więc zamierzasz siedzieć w tym pokoju przez 16 lat?
Czekałam całe milenia, by przejąć piekielny tron.
Wytrzymam jeszcze trochę.
Wyjaśnisz mi to?
Dlaczego wyglądasz jak licealny osiłek?
Przeniosłem się tu.
Co? Dlaczego?
Może dlatego, że unikasz mnie od mojego wyznania.
No tak, kiedy nagle wypaliłeś z tym, że jesteśmy sobie pisani.
Rozumiem, że masz wątpliwości
po tym, co przeze mnie przeszłaś, ale... jesteś moją jedyną.
Zraniłeś mnie.
Naprawdę mnie zraniłeś.
Wciąż mnie to boli.
Rozumiem.
Ostatnio sporo myślałem
o naszym związku.
Zrozumiałem jedno.
Powód, który nie pozwolił nam się zaangażować...
Ja byłam w pełni zaangażowana.
Który mnie nie pozwolił się zaangażować,
to to, że nigdy nie żyłem w twoim świecie.
I byłeś seksoholikiem.
Dzielisz czas pomiędzy Baxter High i akademię.
Powinienem zrobić to samo.
Naprawdę chcę być częścią twojego świata.
Wyluzuj, Arielko.
Szkoły tak nie działają.
Potrzebujesz akt, poprzednich wykazów ocen.
Widziałem się rano z panią Meeks i wystarczył jeden czar perswazji,
żebym oficjalnie został uczniem Baxter High.
Oraz członkiem Sojuszników LGBTQ i kapitanem zapaśników.
Cześć, stary.
- Cześć. - Będziesz na macie?
Jasne, Billy.
Fajny koleś ten Billy.
Wiesz co, Nick?
Nie będę ci mówić, gdzie masz się uczyć.
Wiedz jedno.
Ty możesz być gotowy na związek,
ale ja nie.
Potrzebuję czasu.
Zaczekam.
Ile tylko trzeba.
Trzęsienie ziemi?
W Greendale?
Co, do nieba?
ŚWIAT PIEKIELNY
W czasie naszego objazdu po Dziewięciu Kręgach jedno było jasne:
Piekło nie działa.
Nie działa w jakim sensie?
Po pierwsze, zbyt wiele dusz cierpi bez powodu.
Przepełnienie można zniwelować...
robiąc ze świata ludzi Dziesiąty Krąg.
Kochanie, już mówiłam, to wykluczone.
Greendale zostałoby oszczędzone.
Nowa zasada. Jedna dusza wchodzi, jedna wychodzi.
Za każdego nowego grzesznika wypuścimy duszę cierpiącą za błahostki,
jak jedzenie skorupiaków czy ubrania z poliestru.
Musimy ich wypuścić.
Swoją drogą, gdzie jest Lilith?
Nosicielka mojego nasienia?
Dokąd poszła, Władco Much?
Billy? Lizzie?
Ale...
Gdzie jesteśmy?
Oskórujemy ich i pożywimy się ich ciałami, królowo?
Sabrina?
Co się dzieje?
Nic, Lizzie, serio.
Muszę tylko wymazać wam z pamięci ostatnie 60 sekund
i odesłać do domu.
Dobrze?
Tu jesteście.
Gdzie zniknęliście? Nieważne.
Nie odpowiadajcie. Proszę.
Pijcie shaki, zanim się roztopią.
Zepsuty obiektyw i rozbity okular.
Pewnie mógłbym naprawić teleskop...
kiedy już powstrzymamy koszmary
i nie zginiemy straszną śmiercią.
Wybacz, kuzynko, ale czuję, jakby wisiał nad nami miecz Damoklesa.
Podziwiam twoją wybitną zdolność
oddzielania różnych sfer życia...
Niezbyt wybitną.
Nick przeniósł się do Baxter High.
Nasz młody Nicholas chce konkurować z Don Juanem.
I jeszcze to trzęsienie ziemi.
- Trzęsienie? - Nie czułeś?
Tam był jakiś potwór.
To nie był potwór. Widziałeś hobgoblinkę.
Moją znajomą.
Możesz wyjść.
Theo, to Ćma.
Cześć.
Miał spać.
Zwykle śpi.
- Co tu się wyprawia? - Wszystko wyjaśnię.
- Ćma, no co ty? - Wyluzuj, Puku.
Sam mnie tego nauczyłeś. Chodź już.
Ambrose, to ty?
Coś huknęło, wybuchło i to wyskoczyło spod ziemi.
Skąd ja znam ten posąg?
Widziałeś go w Piekle.
Mówiłam ci o stalagmitach, a teraz to.
Czy to atak kolejnego koszmaru?
Nie wydaje mi się.
To wygląda na zjawisko...
geologiczne?
Tektoniczne? Związane z żywiołami?
A może w końcu piekielni rozpoczęli inwazję, którą zapowiadali?
Nie. Sabrina by mi powiedziała.
Co to może znaczyć?
Może wypowiadają nam wojnę.
Wiedźmy zwróciły się do Hekate.
To tylko znak, Belzebubie.
Może sprawdzę, czy wszystko u nich dobrze?
Nie.
Mam lepszy pomysł.
Prudence?
Co się dzieje?
Jesteś potrzebna do specjalnej misji
związanej z koszmarami.
Teraz? Muszę iść do szkoły.
Nie pójdziesz dzisiaj do szkoły.
Pójdziesz do piekła na Ziemi.
Co to za smród?
Zakładam, że pochodzi stamtąd.
Z ciała mojego ojca.
O mój Boże.
Czekaj.
Czy to...
Judyta?
Judasz?
Dom pogrzebowy.
Brina?
Było trzęsienie i kamienny kozioł wyskoczył spod ziemi.
- Co mam robić? - Nic, nie dotykaj go.
Zaraz tam będziemy.
- U Harvey’ego też. - Trzeba się tym zająć.
Te wstrząsy mogą zapowiadać potężniejsze trzęsienie.
O nie.
Na miłość LaVeya.
Jest coraz gorzej.
Chérie, mówi Marie.
Chodź do obserwatorium, musisz coś zobaczyć.
Co jest?
To Mambo Marie. Musimy biec do akademii.
Co to znaczy?
Świat piekielny przepycha się do świata ludzi albo na odwrót.
To ma sens.
- Trzęsienia, wstrząsy... - Wiem, co powiesz.
Że jakimś cudem to wszystko moja wina.
Nie tylko twoja. Twoja i twojej piekielnej bliźniaczki.
Ostrzegałem cię.
Dwie Sabriny nie mogą istnieć jednocześnie.
Na dodatek się spotkałyście, ignorując moje ostrzeżenia.
A teraz Ziemia i Piekło na siebie nacierają.
Ale dlaczego?
Żeby zniszczyć jedną z was i usunąć anomalię.
I zanim zapytasz,
nie zataimy tego przed ciotkami i nie załatwimy sami.
- Bo ważą się losy... - Ambrose.
Rozumiem.
I masz rację.
Ale to ja powiem ciotkom.
To mój sekret.
Ja to ukrywałam i ja im powiem.
Mówisz, że przyznasz się do wszystkiego, co zrobiłaś?
Naprawdę weźmiesz za to odpowiedzialność?
Może ciocia Zee nie będzie taka zła, jeśli ja im powiem.
Ciociu Zeldo? Muszę ci coś powiedzieć,
ale powinnyśmy wezwać ciocię Hildę.
Więc to prawda?
Gwiazdy Zaranne, zostawcie nas.
Chcemy porozmawiać z naszą bratanicą.
Oczywiście.
Chętnie dowiem się więcej o moim dawnym domu.
Podobno teraz czczą tu Hekate.
Da się wyczuć delikatną, kobiecą energię.
Powodzenia.
Jak na ironię właśnie miałam wyznać prawdę.
Prawdę wyznał mi Lucyfer, który kłamie rzadziej od ciebie.
To, że jest nas dwie, wiele razy ocaliło sabat.
Ile razy z nią rozmawiałam, biorąc ją za ciebie?
Nie wmawiaj mi, że tak nie było.
Znam inne filmy Disneya poza Ucieczką na Górę Czarownic.
Widziałam Nie wierzcie bliźniaczkom.
Uwielbiałam ten film.
Tylko raz, gdy tańczyłyśmy.
Kto wiedział?
Poza całym Piekłem? Kto od nas?
Ciociu Zee, proszę.
Nie chcę cię okłamywać.
Trochę na to za późno, nie sądzisz?
Nie chcę nikomu narobić kłopotów.
Ambrose!
Ambrose Spellman, zabieraj się tu w te pędy!
Wiedziałeś?
Przez cały czas wiedziałeś i milczałeś?
Proszę was.
Zachował to w tajemnicy, bo go zmusiłam.
Zmusiłaś go? Szesnastolatka kazała 134-latkowi kłamać?
Tak było? Sabrina ci dokuczała?
Miałem wczoraj przedziwny sen.
Z tobą i z jakąś dziwną laską, która wyszła spod łóżka.
To nie był sen.
Moja stara znajoma, z czasów przed poganami,
wczoraj do mnie wpadła.
Znajoma hobgoblinka?
Czego chciała?
Hobgobliny, wróżki, elfy
czują rzeczy, których inni nie czują.
A według Ćmy zbliża się coś bardzo złego.
To pewnie powiązane z koszmarami.
Hobgobliny opuszczają świat ludzi i odchodzą do świata wróżek.
Chcą, żebym poszedł z nimi.
Zaraz, czyli...
Czyli odejdziesz?
Może.
Może powinieneś iść ze mną.
Oto i ona.
Hekate. Bogini o trzech obliczach. Nie rozumiem jej fenomenu.
Trzy kobiety jednocześnie?
Jest w tym coś intrygującego, Lucyferze.
Dacie spokój z tą mizoginią?
Trochę szacunku.
Sabrino, tu jesteś.
- Lucyfer. - Nicholas.
Co za niespodzianka.
Wal się.
Czemu wyglądasz jak sportowiec z liceum?
Bo cię tam szukałem.
Czemu nosisz czerwoną opaskę i chodzisz z tymi dzbanami?
Jak nas nazwałeś?
Zanim cokolwiek powiesz...
Najpierw musisz coś usłyszeć.
Dobrze?
Szaleję za tobą, Spellman.
Jeśli powiesz mi, że to koniec,
że nie ma nadziei na to, żebyśmy się zeszli,
to dam ci spokój.
Ale jeśli byłby choć jeden procent szans,
że kiedyś mi wybaczysz i zechcesz być razem,
to zaczekam.
Powiedz mi, Spellman.
Czy to już koniec?
Czy może istnieje szansa...
że mogę odkręcić największy błąd mojego życia?
Nick, nie jestem tą, za którą mnie bierzesz.
Jestem tą drugą Sabriną, o której wkrótce się dowiesz.
Ale na pewno jest szansa, że cię przyjmie.
A teraz przepraszam,
ciocia pewnie skończyła ją objeżdżać.
Judycie i Judaszowi jest wygodnie w zapieczętowanej sypialni.
A teraz powiesz nam wszystko, co wiesz o pradawnych koszmarach.
W zamian na nowo zapoznamy twój łeb
z twoim gnijącym truchłem.
Nie potrzebuję ciała
i wam też będą zbędne, gdy przybędzie reszta koszmarów.
Pożywią się waszym mięsem.
Wiedziałyśmy, że to powiesz.
Zapominacie, że noszę Znamię Kaina.
Nie można mnie zabić.
Zgadza się.
Nie można cię zabić,
ale nadal czujesz ból, prawda?
Tak jak ludzie czują brakujące fantomowe kończyny.
Nie.
Wybornie.
No to teraz się zabawimy, co, ojcze?
Opowiesz nam wszystko o swoich znajomych...
pradawnych koszmarach.
Powinnam iść do szkoły.
To idę.
W porządku.
Skoro emocje już opadły, wiemy, w czym problem.
Dwie Sabriny spowodowały...
Paradoks.
...katastrofalną anomalię, która wepchnęła nasze światy na siebie.
- Dlaczego? - Nie rozumiecie?
Chaos rodzi chaos.
To reakcja łańcuchowa, która doprowadzi do zderzenia światów.
Może zabijmy jedną?
Czy śmierć jednej z nas
wszystko naprawi?
Niekoniecznie.
Światy ludzi i demonów się przyciągają.
Nie wystarczy ich powstrzymać.
Trzeba je od siebie odepchnąć.
Mam szalony pomysł.
Bardziej szalony od dwóch Sabrin.
Panie Scratch, od dawna się pan tam czai?
Na pewno nikt nie zabije żadnej Sabriny.
A jaki masz pomysł, magiku?
Będę mówił prosto, żebyś zrozumiał.
Co się dzieje, gdy zbliżymy dwa magnesy?
Będą się przyciągać albo odpychać.
Właśnie. Świat ludzi ma pole magnetyczne.
Świat piekielny też.
Przyciąganie przeciwieństw.
Jeśli odwrócimy biegunowość światów,
może się odepchną.
Jak to zrobić?
To łatwe.
W stylu Nie wierzcie bliźniaczkom.
Zakonie Hekate, stoicie w epicentrum Piekła.
Gwiazdy Zaranne, stoicie w epicentrum świata ludzi.
Przywołajcie swoje przeciwne energie.
Dziewico, matko i starucho, wzywamy was w tę noc.
Wlejcie w ten tron piekielny swoją mroczną moc.
Wzywamy piekielne hordy w szale przeklętego amoku.
Obdarzam ten świat swoją mocą jako największy pan mroku.
Energie światów się wyrównują.
To działa, ale światy są zbyt splątane.
- Jak... - Bliźnięta syjamskie.
Możemy je rozdzielić, ale oba mogą tego nie przetrwać.
Przerwijcie inwokacje!
Natychmiast przerwijcie!
Przegrupujmy się i wymyślmy coś innego.
Tak sobie myślałem.
Nie mogę z tobą odejść.
Nie mogę porzucić taty, przyjaciół i szkoły.
Theo, nie będziesz tu bezpieczny.
Nigdy w życiu nie unikałem walki.
Dobrze.
Więc ja też nie odejdę.
Czy to deszcz?
Brzmi, jakby lało jak z cebra.
To nie deszcz, tylko grad.
Tego tylko brakowało.
To nie grad, pani dyrektor.
Spójrzcie.
To perły.
Pada perłami.
Jak to?
Perłowe bramy.
Merlinie miłosierny.
Jeszcze wciągnęliśmy w to świat niebiański.
Spada nam na głowy.
Więc Fałszywy Bóg
prędzej czy później wtryni swój nochal w nasze sprawy.
Nie znoszę, gdy to robi.
A jednak wciąż go do tego prowokujesz, niosący światło.
A ty kim jesteś, przyjacielu?
Pradawnym koszmarem?
Nie.
To anioł najwyższej niebiańskiej rangi.
Jest tak blisko Fałszywego Boga jak niegdyś ja.
Jestem Metatron zrodzony jako Henoch.
Reprezentuję ład.
Chaos osiągnął niespotykany poziom w tym kosmosie.
Jeśli zostaniecie z tym sami, będzie tylko gorzej.
Zaoferuję wam rozwiązanie.
Tak przywrócicie ład.
Aby kosmos przetrwał,
jedna z Sabrin musi zginąć.
Która?
Obojętne.
Obie składają się z tych samych molekuł.
Wybierzcie jedną.
To śmieszne, nie możemy wybrać.
- Nie wybierzemy. - To niemożliwe.
Cisza!
Przepraszam.
Istnieje jeszcze jeden sposób.
Dwie Sabriny mogą się scalić w jedną,
żeby na świecie pozostała jedna istota.
Scalić?
W jakim sensie „scalić”?
Fuzja dwóch komórek.
Czy to nie ryzykowne?
Ryzyko jest nieistotne.
To dwie różne dusze.
Jeśli się połączą,
czy jedna nie wchłonie drugiej, jak bliźniaka w łonie?
A jeśli przetrwa pamięć tylko jednej?
Albo żadna?
To jedyne opcje?
Śmierć albo połączenie?
Zgadza się.
Może...
połączenie nie jest aż takie złe.
Kim będziemy? Którąkolwiek z nas?
Może będzie jak przed podziałem?
I uratujemy oba światy.
I nikt przez nas nie zginie.
W pewnym sensie będziemy razem na zawsze.
I co się teraz stanie?
No dobrze.
Wróćmy tam i powiedzmy Metatronowi, że zgadzamy się na połączenie.
Ale potrzebujemy czasu, żeby domknąć nasze sprawy.
Tyle miesięcy spędziłam w Piekle.
Chciałabym spędzić trochę czasu z twoimi... naszymi przyjaciółmi.
Pewnie. Powiesz im, co się dzieje?
Chyba nie.
Potrzebuję jednego dnia dla rozrywki.
A nie tragedii.
Nie wiem, co zrobię z ostatnim dniem.
Mam pomysł,
ale najpierw opowiem ci o mojej fascynującej rozmowie z Nickiem.
Chcemy coś ogłosić.
To nasza wina.
Nie damy zginąć żadnej wiedźmie, człowiekowi ani demonowi.
Zrobimy to.
Połączymy się.
Sabriny...
jesteście pewne?
Tak, ciociu.
Musimy być odpowiedzialne.
Nie zgadzam się.
Jest inny sposób.
Zawsze jest inny sposób, prawda?
Naprawisz ten teleskop i oddasz go Roz?
To będzie moje dziedzictwo w Baxter High.
Oczywiście, kuzynko.
Ostatnia prośba, Metatronie.
Chcemy dostać ostatni dzień dla siebie.
Żeby się nim nacieszyć.
Daję wam sześć godzin.
Możesz wejść.
Co znowu, Hildo?
Po prostu...
W końcu znalazłam chwilę, żeby ci powiedzieć.
- On tu jest.
- Kto? - Lucyfer.
Pomyślałam, że chciałabyś wiedzieć.
Jasne.
Spakujemy kilka rzeczy i zabierzemy cię stąd...
- Nie. - Nie?
Nie mogę wiecznie uciekać.
Muszę się z nim zmierzyć i porozmawiać.
Masz.
Weź Adama.
Ukryj go.
- Dobrze. - Ma być bezpieczny.
I zaproś tu Mrocznego Pana.
- Jesteś pewna? - Tak.
Więc to tutaj się ukrywasz, Lilith.
W świątyni Hekate.
Była boginią wiedźm, a ja byłam pierwszą wiedźmą.
A nasz maleńki syn? Gdzie on jest?
Tam, gdzie go nie znajdziesz.
Lilith.
To nie jakaś bajeczka.
Kiedy opuszczę ten świat, zabiorę ze sobą syna.
Kaliban kazał królom mnie zabić.
Zgadza się?
Dziewka kłamie.
Mam gdzieś...
co się z tobą stanie.
Mówiłem, że zginiesz, jeśli mnie zdradzisz.
Powinienem cię zabić, ale nie zrobię z ciebie męczennicy.
Syn potrzebuje matki.
Śmieszna jesteś.
Romulus i Remus wyrośli na piersi wilczycy,
więc naszego syna wykarmi ogar piekielny.
To go wzmocni.
A ojciec nauczy go, jak być królem.
Idź po niego.
Ma być gotowy na wyjazd do Pandemonium.
Możesz z nim spędzić ostatnie sześć godzin.
Naciesz się nimi.
Mam szalony pomysł.
A może zerwiemy się dzisiaj z lekcji?
- Nie robisz tego codziennie? - Fakt.
Ale nigdy z wami.
A dzisiaj jest ważny dzień.
Co masz na myśli?
Coś, czego nigdy razem nie robiliśmy.
Spellman, czemu chciałaś się tu spotkać?
Nick.
Możliwe, że wkrótce przestanę być sobą,
więc najpierw musisz coś ode mnie usłyszeć.
Nawet po wszystkim, co między nami zaszło,
tęsknię za tobą.
Tak bardzo. I wiem, co mi mówiłeś.
Cóż, mnie i drugiej mnie.
Przecież wiesz.
Kiedy zaglądam w swoje serce...
ten jeden procent szans, o którym mówiłeś?
To teraz.
Nie martw się, Adamie.
Będzie dobrze.
Nigdy cię nie dostanie.
Przenigdy.
Bez względu na wszystko.
Co, do diabła?
- Zniszczysz mu życie. - Czyje?
Robina.
Jest jednym z nas. Powinien być z nami.
Jest superszybki i może biegać po tęczy.
Będzie żył tysiące lat, ale nie, jeśli zostanie z tobą.
Każdy dzień w tym przeklętym świecie bez elfów
go osłabia.
W końcu przestanie być hobgoblinem.
Zniknie cała jego wyjątkowość.
Puść go, śmiertelniku.
Dla jego dobra.
I voilà!
Jak funkiel nówka.
O nie.
Nie.
Mieliśmy razem rządzić Piekłem.
Co teraz z nami będzie?
Jeśli nie zostanę taka sama, będziesz torturował te dusze beze mnie.
To był żart.
Dziękuję, że mnie kochasz.
Raz to za mało.
Wróć do mnie, Spellman.
Dość tego chaosu.
Niech rozpocznie się scalenie.
Sabriny,
zamknijcie oczy
i zaproście do swoich ciał ciemność kosmosu.
Wyobraźcie sobie, że unosicie się w nieważkości.
Wyrzućcie z myśli troski i własne jaźnie.
Swoje dusze.
Dajcie się unieść.
Odpuśćcie i poddajcie się mojemu głosowi.
Przemienię was i przeobrażę w jedno.
Stójcie!
Przerwać rytuał!
Ambrose, o co chodzi?
Ta sprawa jest poważniejsza, niż myśleliśmy.
To, czego doświadczyliśmy, to zaledwie wstęp do naszej zagłady.
Zbliżają się trzy inne światy. Są na kursie kolizyjnym z naszym.
Zaraz, trzy nowe światy? Jak to?
To następny pradawny koszmar,
który na nas naciera, powoduje wstrząsy
i zwiastuje zagładę.
To zgroza prosto z gwiazd.
To Kosmiczny.
Dlatego to dziwne,
że nasz niebiański przyjaciel o nim nie wiedział.
Chyba że było inaczej.
Tylko wolał to przemilczeć.
Gdybyście wiedzieli o zduplikowanym kosmosie, było 83% szans,
że spróbujecie ocalić obie Sabriny.
- Dokładnie! - Mimo to
prawdopodobieństwo, że by się wam powiodło,
było bliskie zeru.
Stworzylibyście tylko więcej chaosu.
Scalenie musi nastąpić
albo dziki kosmos zniszczy trzy światy.
Zaraz, a jakie są szanse, że scalenie się powiedzie?
56%.
To marne szanse.
Jaki miałeś plan B?
Jedna albo obie Sabriny muszą zginąć.
- Zostaw moją bratanicę. - I moją córkę.
Nawet o tym nie myśl.
Statystycznie rzecz biorąc, to jedyny sposób.
Trzeba przywrócić ład.
Krew z mojej krwi, stój!
Zapominasz, że obaj jesteśmy aniołami. Nie zmuszaj mnie.
Za wszelką cenę należy przywrócić ład.
Więc nie dajesz mi wyboru.
Ład.
Scalenie się udało?
Oto najnowszy pradawny koszmar. Kosmiczny.
Zapowiedziany na rysunku Harvey’ego.
Do naszego świata zbliżają się trzy inne.
Piekielny, śmiertelny i niebiański.
Istnienie dwóch Sabrin w naszym kosmosie...
stworzyło kosmos równoległy, który teraz na nas pędzi.
Przyciągają go dwie Sabriny.
Ale mam prosty pomysł,
jak powstrzymać ten drugi kosmos przed zderzeniem z naszym.
Być może unikniemy fatalnej kolizji
i rozproszymy koszmarny kosmos,
wysyłając jedną Sabrinę na drugą Ziemię.
Jako dar.
Albo ofiarę.
Niech Gwiazda Zaranna idzie, jest mniej ważną Sabriną.
- To nieprawda. - Spellman ma rację.
- To ona jest mniej ważna. - Tato...
- Słucham? - Daj spokój.
Obie ponosimy odpowiedzialność.
Dokładnie.
Więc to my sprawiedliwie wybierzemy, która odejdzie.
Sabrina Spellman i Gwiazda Zaranna wybrały sposób rozstrzygnięcia sporu.
Papier, kamień, nożyce.
Na trzy.
- Raz. - Dwa.
Trzy.
Spellman wygrywa.
Gwiazda Zaranna musi odejść.
Nie zgadzam się!
Moje dziecko zostanie ze mną.
Tato, błagam. Dość.
Chciałeś, żebym przyniosła zaszczyt naszemu rodowi.
Jaka królowa pozwoliłaby zginąć poddanym?
Jak się tam dostanę?
Rakietą?
Nie, otworzymy z Nicholasem tunel czasoprzestrzenny w lustrze.
Przejdziesz przez niego.
Cześć, kochanie.
Wybacz spóźnienie.
Theo?
Nic ci nie jest?
Musisz odejść...
Robin.
Z innymi hobgoblinami.
Musisz pójść z nimi.
Nie możesz tu zostać.
Odrzucasz wszystko, co czyni cię sobą.
Coś się stało?
Nie chcę cię tutaj.
Nie chcę cię tu, idź sobie.
Kocham cię, Theo.
Nie zamykaj okna.
Pewnej nocy przez nie wrócę.
Obiecuję.
Ja też cię kocham.
Idź.
Proszę.
Dotrzymaj obietnicy, Kalibanie.
Dobrze, moja pani.
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedz...
do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Gotowa, kuzynko?
Jaki będzie ten inny wszechświat?
Jeśli nie identyczny, to bardzo podobny do naszego.
Wzywamy cię, wszechświecie, niech twa struktura się zmieni.
Rozdziel zasłonę czasu i przestrzeni.
Sabrino, to ty?
Tutaj jesteś.
Gdzieś ty była? Martwiłyśmy się.
Ja nie, litry mimozy pokonają każde zmartwienie.
Co teraz, Ambrose?
Czekamy.
I modlimy się, żeby niebo na nas nie spadło.
- Metatron mówił, że szanse... - Metatron nie znał przyszłości.
Miał też nikłe pojęcie o nadziei...
i miłości.
Dziecko.
Oddaj mi je.
Najwyższy czas, Lilith.
Oddaj mi syna.
Może usiądziesz na chwilę?
Jak dawniej. Przekąsisz coś.
Straciłem dzisiaj jedno dziecko. Zaraz zabiorę ze sobą drugie.
Lilith?
Przygotowałeś mi kiedyś kolację.
Z mojego kochanka, Adama.
Nazwałam po nim syna.
Coś ty uczyniła?
Medea była wiedźmą, wiesz?
Uwolniłam naszego syna i siebie.
Wolałam go zabić niż oddać ci na wychowanie.
Jeśli chodzi o mnie,
cóż,
zabij mnie.
Jak obiecałeś, proszę.
Zrób to, błagam.
Błagam cię, zrób to.
Nie zginiesz za tę zbrodnię, Lilith,
ale będziesz cierpieć.
Przeklinam cię, wiedźmo, człowieczeństwem.
- Co? - Odbieram ci moce
i wypędzam z Piekła, byś resztę dni spędziła na Ziemi.
- Nie! - Zestarzejesz się i opadniesz z sił.
Jak wszyscy śmiertelnicy.
Zaznasz walki.
Zaznasz chorób, słabości i bólu,
ale nie umrzesz.
Będziesz się skręcać z poczucia winy przez wybór, którego dziś dokonałaś,
i będziesz desperacko pragnąć śmierci, a w niej ucieczki.
Ale ta nigdy nie nadejdzie.
Nie! Stój.
Stój!
Ojcze.
Wiemy, jaki jest kolejny koszmar.
Kosmiczny.
Tak, dziecko.
Powiesz nam, jak go powstrzymać.
Albo moja kolejna igła...
przebije ci ucho.
Sabrino.
Myślisz o niej?
Spójrz.
Spadająca gwiazda.
Gwiazdo, co na niebie lśni,
pierwsza, jaka mi się śni.
Pozwól, życzenie szepnę ci,
proszę, niech się spełni mi.
Żeby Sabrina była bezpieczna.
Żebyśmy wszyscy byli bezpieczni.
Napisy: Magdalena Adamus