Wszystko, co zobaczycie jest prawdą.
Poza tym, że lisy nie kradną.
To krzywdzący stereotyp.
Sponsorowane przez Lisią Radę Ameryk
Dziękuję.
Gracias.
Dora, Dora, Dora Odkrywczyni
Kto jest superową exploradorą?
Jestem gadającym plecakiem!
A ja mapą z ustami.
Łapcie plecaki, chodźmy! Wskakujcie, vámonos!
Możesz prowadzić
Rabuś, nie rabuj!
O rety!
Dora Odkrywczyni!
DORA I MIASTO ZŁOTA
Dora! Diego! Czas na kolację.
Ale, mami, my odkrywamy.
Nie. Chodźcie.
Diego musi jutro wcześnie wstać.
Przeprowadza się do miasta.
Jego mama dostała nową pracę.
Tak, pamiętam.
Doro, co mówiliśmy o ubieraniu Butka?
To dzika małpka. Nie powinien nosić ubrań.
- To jest pyszne! - Smaczne.
¡Delicioso!
Umiesz powiedzieć „delicioso”?
Powiedz „delicioso”!
Wyrośnie z tego.
¡Delicioso!
Nie zaczynaj. Zignorujmy to.
Tio, co to jest Parapata?
Parapata to wspaniała inkaska legenda.
Starożytne miasto...
zagubione w czasie.
Od setek lat odkrywcy szukają go bez skutku.
Odkąd przeprowadziliśmy się do dżungli,
staramy się je znaleźć.
Jest tam złoto?
Podobno jest tam więcej złota niż w całej reszcie świata razem wziętej.
Gdy znajdziemy złoto, możemy je zatrzymać?
Nie. Nikt nie może go zatrzymać.
Chcemy udokumentować istnienie Parapaty dla celów archeologicznych.
Jesteśmy odkrywcami, nie poszukiwaczami skarbów.
A dla odkrywców odkrycie nowych miejsc...
jest skarbem.
- Co? - Nie rozumiem.
Cole, oni mają sześć lat.
Poszukiwanie złe, odkrywanie dobre.
- Okej. - Przecież to powiedziałem!
Nie do końca.
W zaginionym mieście Parapata na pewno są złote posągi dzikich kotów.
I małp. Takich jak Butek.
Małpy są najlepsze.
Nie! Jaguary są fajniejsze.
Małpy mogą się huśtać, wspinać i z nami rozmawiać.
Nie mogą. Butek z tobą nie rozmawia.
Umie mówić.
Ja wiem lepiej! Jestem od ciebie starszy.
Krzyczysz na mnie, bo ci smutno, że wyjeżdżasz.
Jasne, że dlatego krzyczę.
Będę za tobą tęsknić, Diego.
Ja za tobą też, kuzynko.
I za Butkiem.
Trzymaj. Najlepsi przyjaciele na zawsze.
Do następnej przygody, prima.
Do następnej przygody, primo.
- Chodź, Diego. - Vamos.
Adiós, Dora.
Diego!
10 LAT PÓŹNIEJ...
Cześć! Jestem Dora!
Goni mnie stado wściekłych słoni karłowatych.
Umiesz powiedzieć „wściekłe słonie karłowate”?
Powodzenia następnym razem.
Wybacz, kajmanie czarny...
największy drapieżniku Amazonki.
Maluchy.
Pa!
A to Butek!
Cześć, Butek.
„Cześć, Doro. Co nas dziś czeka?”
Dziś kontynuujemy poszukiwania miasta Parapata.
Patrz!
Liściołaz żółty.
Jego skóra jest śmiertelnie trująca i może powodować paraliż.
Umiesz powiedzieć „silna neurotoksyczność”?
Pa, zabójcza żabo. Miłego dnia.
Skały się obsunęły!
Tej jaskini tu nie było.
Przepraszam, owłosiona nietoperza rodzino!
Starożytni Inkowie.
Parapata.
Chodź, Butek.
Wszystko jest możliwe, jeśli w siebie uwierzysz.
Nic mi nie jest!
Mógłbyś iść po mamę i tatę?
HISTORIA INKÓW
Mogę zobaczyć posąg?
- Skończyłaś rąbać drewno? - Tak.
Wystraszyłaś nas dzisiaj. Gdyby Butek nas nie znalazł...
Przepraszam. Jestem pewna, że pochodzi z czasów Pachacuteca.
Te znaki wyglądają jak jakaś...
- Mapa. - Co?
Mapa!
To jest to.
Brakujący fragment.
Znaleźliśmy Parapatę!
Dlaczego się nie cieszycie... jakoś bardziej?
- Już do tego doszliście? - Co?
- Wiecie, gdzie jest Parapata. - Nie.
Oznaczyliście je.
- Tak? - Nigdy tego nie robimy.
Wiecie, gdzie jest?
- Trzeba było zaczekać. - Zdecydowanie.
Tak, doszliśmy do tego.
Inkowie dotarli do okolicy w Peru, której nie brano pod uwagę.
Tam z mamą znajdziemy Parapatę.
I ze mną.
Przykro mi, ale nie jesteś gotowa i dziś to udowodniłaś.
- Jestem gotowa... - Podjęliśmy decyzję.
- Mami... - Nie.
Kochanie...
znasz dżunglę.
Jest częścią ciebie.
- Ale jesteś tam sama. - Dlaczego to źle?
Bo nie zawsze będziemy mogli ci pomóc.
Jedź do miasta. Znajdź przyjaciół.
Dora, pośpiesz się! Masz samolot.
Nie chcę jechać do miasta.
- Nie znam tam nikogo. - Znasz rodzinę.
Przyjaźniłaś się z Diegiem. Na pewno też się stęsknił.
Myślę, że dobrze ci zrobi...
jeśli będziesz z dziećmi w twoim wieku.
- To pomoże. - W czym?
Kochanie, masz boa na szyi.
Wiem.
- To boa... jako boa. - Zabawne.
Odłóż węża.
Musimy porozmawiać o czymś jeszcze.
- Dam radę. - Okej.
Usiądź, młoda damo.
- Co się dzieje? - Siadaj.
- Pogadamy sobie. - O niebezpieczeństwach w mieście.
Będą cię zapraszać na imprezy.
Niektóre z tych imprez nazywają się „rave”.
A ludzie to raversi.
Uwielbiają świetliki,
cukierkowe naszyjniki i zośki.
A muzyka brzmi tam tak:
Nie mogę przestać!
Idź po to!
Jest agresywna. Bardzo agresywna.
Tak.
Okej.
Po prostu uważaj na siebie.
- Mogłem to powiedzieć. - Byłoby łatwiej.
To twój telefon satelitarny. Dzwoń do nas.
I możesz śledzić nasze współrzędne na mapie.
To nie to samo.
Jestem odkrywczynią. Jak wy.
Skarbie, masz cały świat do odkrycia!
Idź go zobaczyć.
Znajdź przyjaciół.
To jest odkrywanie.
Ale...
nie wiem jak.
Wiesz.
Po prostu bądź sobą. Okej?
Chodź. Spóźnisz się na samolot.
Te quiero.
Doro...
żadnych małp w mieście.
Ona wie, mały.
Cześć! Jestem Dora! ¡Soy Dora!
Jestem Dora! Cześć!
Miło cię poznać. Cześć!
- Widzisz ją? - Nie.
A jeśli jej nie poznamy?
Przepraszam!
- Przepraszam! - Uważaj!
- Nie będzie z tym problemu. - Przepraszam!
Dora! Witaj w mieście.
Tía Sabrina!
- I tío Nico! - Dora!
Cześć! Tęskniłam za wami.
- I Diego! - Cześć.
Jesteś chudy i wysoki! Jak palma.
Nie wyglądasz jak ty.
- Dziękuję? - Będziemy się świetnie bawić.
Jesteś bardziej energiczna, niż pamiętam.
Chodźmy!
- Dora. Mi amor, qué lindo que llegaste. - ¡Abuelita!
Tęskniłam!
No proszę! Ale wyrosłaś!
I wciąż masz grzywkę.
Strasznie tu różowo.
I wszystko do siebie pasuje.
Rodzicie myśleli, że ci się spodoba.
Hej, mam coś dla ciebie.
Co to?
Batonik, który podzieliliśmy, nim wyjechałeś z dżungli. Pamiętasz?
Gdzie twoja połowa?
Pewnie ją zjadłem.
Jakieś dziesięć lat temu.
Wybacz. Ja...
Myślałam, że złączymy je znowu razem.
Spoko.
Będzie super!
Okej.
Powinnaś się przespać.
Dobranoc, prima.
Buenas noches, primo.
Okej.
Proszę odsunąć się od auta! Ręce na widoku!
Plecak, plecak
Plecak zapakowany rzeczami I drobiazgami też
Co śpiewasz?
Zawsze śpiewam. Dzięki temu pamiętam, co wziąć.
Co?
Tym jedziemy do szkoły?
Czekaj. Mogę?
Zdejmij to.
Zrób tak.
Robisz tak, żebym pasowała do tubylców?
Chcę, byś miała miły pierwszy dzień.
Nie gniewaj się, że nie będę z tobą gadał.
Staramy się przetrwać liceum. To koszmar.
Po prostu bądź sobą.
Jestem nowa! Jak masz na imię?
Dobra, młoda damo. Torba, stół.
Hola, soy Dora. A to jest Plecak.
Tak.
- Co to? - Flara. Na wszelki wypadek.
Działa!
A co to jest?
Jodyna do oczyszczania wody.
Osobisty generator.
Radiotelefon.
Zapas jedzenia na pięć dni.
System schronienia z podwójnym hamakiem.
Do spania na klifie.
Nie możesz tego tu wnieść. Odbierz to po szkole.
Co się dzieje?
Ale mogę wnieść jojo?
Wie pan, że to moja najgroźniejsza broń?
Naprawdę?
Przepraszam. Jesteśmy spóźnieni.
Dalej, ruszajcie się!
Babeczki za dotacje!
Ocal las deszczowy! Babeczki za dotacje!
- Co się stało z lasem? - Jest niszczony.
O nie! Który?
Daintree? Yasuni? El Yunque? Hoh? Tongass? Kakum?
Wszystkie?
Hodowla bydła i rolnictwo to jedne z największych zagrożeń dla Amazonii.
Ale sądzę, że dzięki skoncentrowanej ochronie i dietom roślinnym
możemy jej pomóc na nowo rozkwitnąć.
Kim jesteś?
Dlaczego jesteś mądra? I co robisz w mojej szkole?
Dora. Profesorowie uczyli mnie w domu.
Rodzice źle mnie ocenili twierdząc, że jestem nieodpowiedzialna.
Weź babeczkę na mój koszt.
Dziękuję!
- Miłego dnia. - Tobie też. Pa!
- Wydaje się miła. - Nie jest.
To Sammy Moore.
Jest wyróżnioną uczennicą, sportsmenką i przewodniczącą klasy.
To pewnie wszyscy ją podziwiają.
Co? Ją?
Skąd.
Wszyscy jej nienawidzą. Jest najgorszą osobą na Ziemi.
Cześć! Jestem Dora! Fajna koszulka.
JESTEŚ TUTAJ
Nie jesteśmy tutaj.
Ziemia. Jesteśmy bardziej... tutaj.
Poprawić ci to?
Proszę.
Interesujesz się astronomią?
Oczywiście. A kto nie?
Co to? Coś się stało?
To dzwonek. Jesteśmy spóźnieni.
Pa. Trzymaj babeczkę.
- Dziękuję. - To Randy Warren.
Z nim też nie rozmawiaj.
Dlaczego?
Dlatego.
Dobrze, sprawdźmy, kto wczoraj czytał.
Kim jest Moby Dick...
i dlaczego ta historia jest wciąż istotna?
Dzięki Bogu. Ktoś inny.
Jesteś nowa, zgadza się?
Przywitaj się.
Hola. Jestem Dora. Kuzynka Diego.
A Moby Dick to wieloryb.
Powieść stanowi przykład przywłaszczenia przez pisarzy
skolonizowanych lokalnych kultur,
co tłumaczy jej miejsce wśród amerykańskich powieści.
Skąd się przeniosłaś, Doro?
Z dżungli.
Moi rodzice są profesorami. Sporo czytam.
Zmora!
Dziękuję, Doro.
Wygląda na to, że mamy nową gwiazdę w klasie.
Chyba nie mówiłam dość jasno.
Ale jeśli chcesz atakować królową,
to lepiej nie chybiaj.
Nie ma nic bardziej niebezpiecznego od rannego zwierzęcia.
Jest wiele niebezpieczniejszych rzeczy.
- Choćby zdrowe zwierzę. - Dość! Po prostu przestań.
Obserwuję cię.
Do widzenia! Świetna robota!
Udało się! Skończyliśmy szkołę!
Jeśli gdzieś musisz iść
To mnie musisz znać Jestem mapą
Jak było w szkole? Wszystko dobrze?
Świetnie! Idealnie!
Tak. Świetnie. idealnie.
- Okej. - Hej, jak się masz?
- Dime dónde están. - Świetnie, ale słuchaj.
- Okej. - Nasze współrzędne to 1.832.
Robimy niezłe postępy.
Przepraszam!
Utknęłam!
Nie wiem, czy mnie słyszysz, ale współrzędne to 2.3674.
Tęsknię!
Próbowałeś tego? Niesamowite!
- Jak to się nazywa? - Makaron z serem.
Dziękuję! Dobra robota!
¡Delicioso!
Proszę nagrać wiadomość.
Mami, papi, to znowu ja.
Gdzie jesteście?
Zadzwońcie, proszę.
Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
Hola, mami, papi.
Zadzwońcie do mnie.
W piątek idziemy do Muzeum Historii Naturalnej.
Tęsknię za wami, za Butkiem. Tęsknię za wszystkim.
Zimowa dyskoteka 12 grudnia PRZYJDŹ JAKO SWOJA ULUBIONA GWIAZDA!
Jesteś Słońcem. Łapię.
A ty wodorem!
Z niego składają się gwiazdy.
Uwielbiam tę piosenkę! Zatańczymy?
Wybacz, Doro, nie potrafię tańczyć.
- Okej. - Ale...
Umiem wstrzymać oddech na siedem minut.
Rodzice często zostawiali mnie na basenie bez opieki.
Udawanie, że toniesz świetnie przyciąga uwagę.
Chcesz zobaczyć?
Uwielbiam tańczyć.
Jestem w tym dobra.
Paw!
Odwróć się.
Patrzcie! To disco Zmora!
Słoń.
Patrzcie.
O rety. Będzie musiała zmienić szkołę.
Chodź, primo.
Znasz to. Tańcz!
- Goryl! - Tańcz, Diego, tańcz!
Tańcz, Diego, tańcz!
Diego, czekaj!
Przynajmniej ludzie tańczyli i klaskali.
Nabijali się z ciebie.
Śmiali się z ciebie i ze mnie.
Jesteś tu od kilku tygodni. Nie widzisz tego?
Widzę. Nie jestem głupia.
Ale muszę być sobą. Tylko to potrafię.
Przestań to robić.
Jeden dzień nie bądź sobą i bądź normalna.
Byliśmy sobie tacy bliscy. Dlaczego się to zmieniło?
Bo to nie jest dżungla, gdzie możesz robić, co zechcesz
i przyjaźnić się z małpą.
To jest liceum.
Śmierć albo życie.
Było mi już ciężko bez opiekowania się dziwaczką.
Doro?
Okej.
Czasem wszyscy potrzebujemy się ukryć.
Nigdy nie czułam się samotna,
gdy byłam sama w dżungli.
Ale teraz otaczają mnie dzieciaki,
a cały czas czuję się samotna.
Mi amor, ven para acá.
Mi vida.
Myślę, że Diego mnie nienawidzi.
Nie.
Jesteś familia, mi amor.
Abuelita.
Jestem dziwaczką?
Nie większą niż każdy z nas.
To nie znaczy „nie”.
Przyniosę ci frijolitos, okej?
To lista poszukiwaczy skarbów.
Wiecie, co robić.
Dobierzcie się w czwórki i róbcie zdjęcia.
Gdyby ktoś mnie potrzebował, będę w stołówce...
kwestionował moje życiowe wybory.
Mogę być z wami?
Potrzebujecie czwartej osoby?
Hej, nasza czwórka?
Mogę być z wami?
- Hej. - Mogę być z wami?
Chyba żartujecie.
No jasne.
Panuje między wami lodowata atmosfera.
To przez taniec disco Zmory?
- Dobrze, że o tym mówisz... - Żartuję. Mam to gdzieś.
Okej. „Znajdźcie coś, co ma ponad 1000 lat.
Najstarszy obiekt dostaje dwa punkty”. Chodźcie!
O rety. Musisz się tak rządzić?
- Słucham? „Rządzić”? Serio? - Tak.
Co jeszcze? Jestem „piskliwa”? Albo za „trudna” dla ciebie?
Wyniosłeś to z kursu mizoginii.
Co? Masz coś do powiedzenia?
Jestem przerażony.
Może wystawa egipska?
Cokolwiek egipskiego będzie najstarsze.
Hej?
Myślę, że mogę wam pomóc.
Słyszałam o waszym poszukiwaniu skarbów.
Widziałam, że patrzysz na plakaty.
- Kiedy to rusza? - W tym kłopot, za dwa tygodnie.
Wyładowują ją dziś w piwnicy.
Posłuchaj...
Jeśli to dla was ważne, mogę was tam wprowadzić.
ZAKAZ WSTĘPU TYLKO UPOWAŻNIONY PERSONEL
Oby to nie było szukanie igły w stogu siana.
Oby było. Uwielbiam szukać różnych rzeczy.
Póki nie znajdziesz. Wtedy to nie jest zabawne.
Nabicie się na igłę boli.
Są pogrupowane według pochodzenia,
rzeczy z Egiptu powinny być w tamtej alejce.
- Cześć. - O nie, przyłapano ją!
Mogę wytłumaczyć, dlaczego tu jestem.
- Ktoś idzie. - Proszę ze mną.
Kryjcie się!
- Gdzie? - Tam!
Patrz, kogo znalazłem.
Intruza.
Złodzieja.
A może odkrywcę.
- Hola, Dora. - Cześć, jestem Dora i...
Chwila, skąd wiesz, jak mam na imię?
Hej. Musisz mi pomóc.
Chyba wygraliśmy poszukiwanie skarbów.
Co? Nie.
Puśćcie mnie!
- Hej, nie! - Czekaj.
- Co się dzieje? - To poszukiwanie skarbów?
Co wy tu robicie?
Śpij słodko, Doro, a gdy się obudzisz,
pomożesz nam znaleźć swoich rodziców, a potem... Parapatę.
Co się dzieje?
Gdzie jesteśmy?
Chyba rozładowują nas z samolotu.
Nie jesteśmy w samolocie. Nie możemy...
O Boże, jesteśmy w samolocie!
Opuściliśmy kraj bez dokumentów! Trzeba zawiadomić konsulat.
Doro, co się dzieje?
Szukali mnie. Chcą znaleźć moich rodziców i Parapatę!
Mówisz poważnie?
To poszukiwacze skarbów?
Dlaczego wybrałem chiński? Co mówicie?
Musimy się stąd wynosić.
Dora zabrała nóż na szkolną wycieczkę.
Widzę trzech najemników. Uzbrojonych.
Chwila, jest czwarty.
Chyba mnie widział.
Idzie po nas.
Okej. Nie ma mnie tu. Jestem awatarem.
Dora! To ty!
- Kim jesteś? - Przyjacielem twoich rodziców.
Ratuję cię, Doro!
Chodź ze mną, jeśli chcesz żyć...
Gdzie się podział?
Umarł?
Nic mi nie jest! Potrzebuję waszej pomocy.
Ale musimy biec. Teraz!
Szefie!
Łap ich!
Moi rodzice nie zgodzili się na dżunglę!
Dlaczego tu jesteśmy?
Gdzie jest muzeum? Dlaczego?
Jak się stąd wydostać?
Nie wiem!
Mój plan skończył się na wyciągnięciu was z pudła.
Rabuś gotowy!
Cokolwiek by się działo, zdobądź mapę.
Rabuś będzie rabował.
Co to ma być za ratunek?
Jedyny jaki macie.
Ja spróbuję.
- Hola. - Co do...
Hej! Ten lis zwinął mi mapę!
Gdzie ona jest?
Czego nie zrozumieliście? Pomóżcie mi!
Mam cię! Tu jesteś, przyjacielu.
Nie rabuj, rabusiu!
Jest niesamowita.
A niech to!
Kurka! Utknąłem do góry nogami.
Rabuś, nie...
- Dobra robota, Rabusiu. - Wiem.
Łapcie ją!
Dora!
- Co teraz robimy? - Chodź!
- Gdzie nasz wybawca? - Uciekł!
- Wsiadajcie! - Otwórzcie drzwi!
- Wsiadajcie! - Nie żartuję!
Viper, goń to auto! Nie daj im uciec!
Trzymajcie się!
Przepraszam!
Jadą za nami?
Gdzie się podziali?
To jedyna droga przez wiele kilometrów.
Już nie.
Wszystko w porządku?
- Nie do końca. - „Nie do końca”?
Niedopowiedzenie stulecia.
Porwali mnie i gonili złoczyńcy!
I lis w masce! Widzieliście to, prawda?
Dlaczego lis chce pozostać anonimowy?
Kto rozpozna jednego konkretnego lisa?
Skąd znasz moje imię?
Znałem cię, gdy byłaś niemowlęciem.
Nazywam się Alejandro Gutierrez.
Jestem profesorem na Uniwersytecie San Marcos w Limie w Peru.
Byłem w stałym kontakcie z twoimi rodzicami.
Ale dwa tygodnie temu przestali dzwonić.
Od tamtej pory... silencio.
- Czyli cisza. - To zrozumiałem.
Do mnie też nie oddzwaniają od tygodni.
Twój ojciec wysłał mi to tydzień wcześniej.
Jego dziennik!
Przyjechałem upewnić się, że nic im nie jest.
Dotarłem aż tu.
Czekałem na jakiś sygnał od nich.
I zobaczyłem, jak wystawiasz głowę ze skrzyni,
pomyślałem: „Dora!”.
Dora... porwana nastolatka!
Jak mnie rozpoznałeś?
Wyglądasz dokładnie tak samo.
Ale nie mam pojęcia, gdzie znaleźć twoich rodziców.
Bez obaw. Znajdę rodziców w dżungli.
Jedźmy!
Chwila.
Możemy powiadomić policję
i oni nas uratują, jak oddział SWAT.
To brzmi całkiem sensownie.
Oczywiście!
Halo. Numer alarmowy? Możecie po nas przyjechać?
Jesteśmy na rogu Deszczowej i Leśnej.
Dobra, rozumiem! Chcę wrócić do domu.
Umrzemy tutaj.
Rozejrzyjcie się.
To takie miejsce, gdzie umierają ludzie.
W pewnym sensie każde miejsce to miejsce, gdzie umierają ludzie.
- To dobijające. - Słuchajcie.
Znalezienie rodziców Dory to najlepsza szansa na powrót.
Będą wiedzieć, co robić.
Dora to moja kuzynka. Nie puszczę jej z jakimś...
facetem, którego ledwo poznaliśmy.
Dziękuję, Diego.
Znajdźmy rodziców Dory.
Patrzcie! To ich samochód!
Tutaj. To nasz rodzinny symbol.
Stąd wyruszyli.
Jesteśmy na miejscu?
Gdzie są twoi rodzice? Nie widzę ich.
Dalej nie pojedziemy autem.
- Dżungla jest za gęsta. - Więc jak...
Musimy iść pieszo.
Na szczęście przygotowałem się na taką ewentualność.
Może trochę przesadziłem z zapasami.
Częstujcie się.
To prawdziwy koszmar!
Nie pójdę pierwszy.
Ty idź pierwsza. Tak będzie lepiej.
Nie macie się czym martwić.
Dżungla jest bezpieczna.
Tylko niczego nie dotykajcie. I nie oddychajcie głęboko.
Twoi rodzice na pewno tędy szli?
Okej, co to jest?
Znaki ostrzegawcze.
Totemy.
Legenda mówi o zabójczej milicji,
która chroni Parapatę przed intruzami.
Nikt nie widział Los Guardianes Perdidos...
Zaginionych strażników od wieków.
Co to było?
Keczua.
Starożytny język Inków. Imponujące.
Co to znaczy?
„Ci, którzy szukają miasta Parapata...
na pewno zginą”.
Jestem gotowy, żeby odebrali mnie rodzice.
Nie masz się czym martwić.
Obiecuję.
Nie ma co przesadzać.
Zabierzcie go!
To był przykład niebezpiecznego przesadzania.
- Wszystko w porządku? - Jasne.
Hej. Znalazłem czerwone kółko.
Symbol moich rodziców.
- Zbliżamy się. - Dziękuję!
Wracamy do domu.
To jest obóz moich rodziców.
Był. To są ich rzeczy.
Ktoś nas obserwuje.
Czuję to.
Zabij to! Szybko!
Butek!
Butek! Jak dobrze cię widzieć!
Zna tę małpę?
No jasne, że zna tę małpę.
Na szczęście.
Widział ich.
Wybaczcie. To jest Butek. Butku, to moi przyjaciele.
Są tu, żeby mi pomóc.
Nie, jesteśmy tu, żeby nas uratowano.
I nie jesteśmy przyjaciółmi.
Zrobili go szybko.
- Widzisz pośpiech? - Tak.
Wytropię rodziców lepiej, niż jacyś najemnicy.
Tylko musimy do nich dotrzeć pierwsi.
Możemy się zatrzymać? Muszę coś zrobić.
- Co? - Coś.
Co takiego?
Wiem, o co chodzi.
- Musisz zrobić kupę. - Nie. To nie to.
Oczywiście, że tak! Nie robiłam od 48 godzin!
Pocę się, a każdy krok to męka!
Nie patrzcie i zasłońcie uszy.
Mogłaś kazać nam zasłonić uszy, nim powiedziałaś „kupa” 47 razy.
Nie musisz się bać.
Mam pomysł.
- Zróbmy z tego piosenkę. - Lepiej nie.
Wiesz co? Już mi się nie chce.
Wracajmy do grupy i możemy...
Serio? To też miałaś w plecaku?
Łopata do kupy.
Czas wykopać dziurę na kupę
Kopać, kopać, kopać
Łap za łopatę To naprawdę proste
Dziura ma być głęboka I uważaj na węże
Wiem, co mówię Więc bądź mądrzejsza
Nie zapominaj Że to naturalny nawóz
Wierzę w ciebie, Sammy. Dasz sobie radę.
I z medycznego punktu widzenia, musisz.
Okej, pa! Chodź, Butku.
Da sobie radę.
Nie ma się czego bać.
Niedobrze. Ani trochę!
Biegiem!
Lecą w naszą stronę prawdziwe strzały!
Czas wykopać dziurę na kupę
Kopać, kopać, kopać
- Uciekaj! - Nie patrzcie!
- Nie ma czasu! - Nie widzieliśmy!
- Biegnij! - Musimy iść!
- Co się dzieje? - To klątwa.
Klątwa nas zabije. Zginiemy tu.
Tam! Za mną!
Tędy!
Trafiło mnie! Wykrwawiam się!
Tracę siły życiowe!
O nie! To tylko karton z sokiem.
Jesteśmy bezpieczni. Na razie.
Nie jesteśmy bezpieczni!
Chcę iść do domu!
¡Ayúdame, Virgencita!
Nic mi nie jest!
Słuchajcie...
Nie jestem pewien...
bo chyba doznałem poważnego urazu mózgu,
ale wydaje mi się...
że chyba spotkaliśmy Los Guardianes Perdidos.
Zaginionych strażników.
Mówiłeś, że to legenda.
To te same inkaskie symbole co na totemach.
To są prawdziwe strzały?
Takie, które mogą zabić?
Wyglądają na prawdziwe.
Wszystko w porządku?
„W porządku”?
W porządku?
Nie jest w porządku.
Chcę wrócić do domu!
Chcę się gapić na telefon w zimnym pokoju
pijąc zimny napój kawowy!
Wiem, że mam bardzo proste wymagania, ale tego właśnie chcę!
A piosenka o kupie kłamała.
To było niebezpieczne, spadły na mnie strzały.
Nie podoba mi się tu!
I nie mogę nawet odejść, bo dżungla mnie zje!
Może piosenka pomoże.
Czasami można się zdenerwować
Naprawdę można...
Żadnych piosenek!
Okej.
Też chcesz na mnie nawrzeszczeć?
Nie.
Uciekam przed krzykami.
Bycie odpowiedzialnym za innych jest straszne.
Łatwiej jest być samemu.
Naprawdę?
Wiem, że czasem potrafi być prawdziwym wrzodem na tyłku, ale...
nie jest taka zła.
Ona ci się podoba.
Co? Nie.
Nigdy tego nie powiedziałem.
Sytuacja zagrażająca życiu
często przyśpiesza proces łączenia się w pary.
Okej, nie. Wyluzuj.
I nie używaj słowa „łączenie się w pary”.
Nigdy więcej.
Chodźmy stąd.
Idziemy we właściwym kierunku?
Co?
Ślady lisa.
Rozejrzałem się po okolicy.
Na północy jest ścieżka, a na wschodzie ruiny.
- Znalazłeś jakieś ich symbole? - Nie.
- To idziemy na północ. - Tamtędy szli.
Hej!
Co to było?
Boisz się małp?
Małpy mogą nosić trzy razy tyle, ile same ważą.
Czyli tak? Viper boi się małp.
To tylko fakt o małpach.
To wszystko.
Gdzie oni są?
Na pewno nie żyją. Zostaliśmy sami.
Będziemy musieli założyć rodzinę.
Nie zakładamy rodziny.
Poczekamy kilka dni.
Hej! Gdzie byliście?
- Cześć. - Przepraszam, Doro.
Nie szkodzi, Sammy.
Widzieliśmy najemników.
Są przed nami.
Musimy iść za nimi w odległości.
Nie, nie idziemy za nimi. Moi rodzice tamtędy nie szli.
Tata pisze, że droga do Parapaty prowadzi przez operę.
Operę zbudowano setki lat temu
podczas boomu kauczukowego.
Teraz to tylko ruiny.
To tamtędy poszli.
To pewnie jest opera.
A raczej była.
Śpiewaków operowych to tu dawno nie było.
Tak.
Europejczycy ją wybudowali, ale...
dżungla ją sobie odebrała.
Moje stopy.
Czemu ziemia to czekoladowy budyń?
Przepraszam.
Czekajcie!
Zjadłem dużo frijole i chimichang.
Zjadłem chile con carne.
Zjadłem mucho pozole.
Zauważyliście, że ściany stają się wyższe?
Ruchome piaski!
To chyba żarty!
One naprawdę istnieją?
Myślałem, że tylko w grach wideo! Jak w Pitfall!
To klasyka.
Jak się z tego wydostać?
Zasada numer jeden: nie wpadać w panikę.
Bo bardziej nas wciągnie.
Połóżcie się płasko na plecach.
Musicie rozłożyć wagę.
Okej. W porządku.
Nie. Nie zrobię tak.
Mam wrażenie, że to błąd.
Teraz zacznijcie poruszać nogami,
by woda dostała się pomiędzy piasek.
Gdy uwolnicie nogi,
wyczołgajcie się z piasku.
Daj spokój. Umrzemy tu.
Patrzcie! To działa!
No dalej.
Dzięki.
Pomóżcie mi!
Musisz przestać się ruszać.
Dlaczego zamilkliście?
Jest źle, prawda?
O nie! Sio!
Nie! Nie na twarz.
To kolejny samiec. Będą walczyć.
Nie wydaje mi się, że walczą.
To samica.
Oni nie walczą, tylko spółkują!
- Zabierzcie je! - Niech ktoś znajdzie gałąź.
- Tonę! - Nie, czekaj!
Wracajcie!
Jest tu pełno drzew, a nie ma gałęzi.
O nie!
Alejandro!
Widzę stopy. Ludzkie stopy!
Tutaj!
Okej. Jeden, dwa, trzy!
- Żyję? - Tak!
- Żyję! - Tak!
Żyję...
Myślałem, że umrę.
To dziwne, gdy dorośli płaczą.
Nie wiadomo, gdzie patrzeć.
I byłem głupi!
A potem skorpiony...
spółkowały na mojej głowie.
Bardzo mi przykro.
Całe moje życie to kłamstwo.
Jestem oszustem.
- Nie! - Tak.
Każdy tak czasem myśli, Alejandro.
Jestem złym człowiekiem.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Tak, jestem.
Jestem złym człowiekiem!
Nie jesteś złym człowiekiem. Głęboko w sercu nikt nie jest.
- Dziękuję, Doro. - Chodź.
Gdzie jesteśmy?
Ktoś tu mieszka.
I ten ktoś tu idzie.
Nie widziała moich rodziców.
I nie jest zainteresowana pomocą w ich odnalezieniu.
Może wie, jak dotrzeć do Parapaty.
Parapata!
Ale to ją zainteresowało.
Czy to mamy być my?
To wyglądało źle, prawda?
- Też tak myślicie? - Troszeczkę.
Co? Co powiedziała?
Że każdy, kto szuka miasta jest przeklęty.
No to świetnie.
Ale powiedziała, że wie, jak was sprowadzić w dół rzeki.
Może was zabrać do domu.
Wszystkich.
Tak! Jestem uratowany!
To znaczy...
tylko jeśli sobie bez nas poradzisz.
Wpakowałaś mnie w ten bałagan, ale mnie z niego wyciągniesz,
więc jesteśmy kwita.
Idę z tobą. Nie pozwolę ci iść samej.
I jesteś moją kuzynką. Takie są zasady.
Tu się rozdzielimy.
O rety...
Mam nadzieję, że nie zginiesz.
Ty też nie zgiń.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
Gapi się na nas?
- Tak. - Czas iść.
Diego, Dora, idziemy.
Każe trzymać się ścieżki.
Chodźmy. Pa.
Powodzenia, Dora.
Dlaczego tak jej się śpieszy?
Randy, czekaj, stój.
O nie!
Nie, chodź! Musimy ich ostrzec!
Tego się nie widzi na co dzień.
Jesteś tego pewna?
Powiedziała, że mamy tędy iść.
Niczego nie dotykajcie.
Tak!
Udało się!
Napluł mi w twarz!
To pole zarodników!
- Nie wdychajcie tego! - Spadajmy stąd!
Już dobrze.
Jeśli byłyby trujące, już byśmy nie żyli.
Chodź, Diego...
Co?
- Co? - O rety.
Co się dzieje?
Wyglądasz dziwnie.
- Nie, bo ty. - Ty.
- Ty! - Ty! On!
Sana, sana, colita de rana. Si no sanas hoy, sanarás mañana.
Nie potrzebuję tych ubrań!
¡Fuera, ropa!
To minie. Na pewno. Jest dobrze!
Dobrze! Żartujesz?
Jest niesamowicie!
Cześć, Doro!
Cześć, Mapo! Myślałam, że cię straciłam.
Nigdy mnie nie stracisz. Zawsze jestem z tobą!
Cześć, Doro.
Plecak!
Moje usta są zamkiem!
Cześć, Doro.
Nie znam cię, kamieniu.
Ale miło cię poznać.
Wszyscy tu są!
Patrz! Dziennik taty!
Czekaj!
Jesteś cała?
Nie mogę. Nie jestem gotowa.
Weź mnie za rękę. Spróbujmy razem.
Sammy! Randy!
Mamy cię, Doro.
Dzięki!
Co robimy?
Zaśpiewajmy jej piosenkę.
Lubi piosenki.
Proszę bądź żywa, Doro Nie umieraj
To brzmi jak coś Co ty byś powiedziała
- Nie jestem w tym dobra. - Zadziałało!
Budzi się.
Hej!
- Randy! - Na szczęście.
Butek!
Sammy!
- Cześć. - Wróciliście.
- Masz ładny głos. - Cóż...
Czasem piosenka to najlepszy pomysł.
Ale nie często.
Nie mów o tym nikomu.
Nic ci nie będzie.
Wiesz, Doro...
Nigdy nie zapomniałem dżungli.
A ty...
byłaś moją najlepszą przyjaciółką...
pierwszą przyjaciółką.
Cieszę się, że tu z tobą jestem.
To znaczy...
to nasza kolejna przygoda, prima.
Nasza kolejna przygoda, primo.
Miałem dziwaczny sen.
Wejście do miasta Parapata powinno być gdzieś w tych górach.
Świetnie. Pierwszy raz
czuję, że jest naprawdę dobrze...
Zignorujcie to, co powiedziałem.
To było tu ukryte?
Super. Teraz utknęliśmy w dziurze.
Gwiazdy.
To gwiezdna mapa.
Klasyczni my.
Ale gwiazdy są w niewłaściwych miejscach.
Super!
To dżunglowa łamigłówka!
Nie sądzę, że to dżunglowa łamigłówka.
Głównie dlatego, że one nie istnieją.
Widziałem kilka filmów o dżungli.
By to rozwiązać, musimy ustawić je we właściwych miejscach.
A gdy to zrobimy, kamienne koła się ruszą i ukażą skarb.
Będzie super.
Muszę tylko wymyślić, jak poruszyć pierwszy fragment.
Na pewno powinieneś tego dotykać?
Co to jest?
To nie brzmi dobrze.
Chwila.
Gwiazdy są w odpowiednich miejscach.
To południowa półkula.
Źle na nie spojrzałam.
Ale to dżunglowa łamigłówka, prawda?
To nie jest dżunglowa łamigłówka.
- To jest puquio. - A co to takiego?
Starożytny podziemny akwedukt.
Inkascy inżynierowie konstruowali skomplikowane systemy nawadniające.
Woda, z góry, dzięki grawitacji.
Przestań ciągnąć dźwignie, Randy!
Próbuję znaleźć wyłącznik!
Skoro to jest akwedukt,
to musimy jakoś otworzyć śluzę.
Skąd tyle wiesz o akweduktach?
Uczyliśmy się o nich w zeszłym roku.
Byłaś tam. Nosiłaś wtedy dużo czerwonego i różowego.
Dużo na ciebie patrzę, okej?
Musimy znaleźć śluzę. Gdzie jest śluza?
Przestań powtarzać „śluza”.
To pewnie mechanizm, który steruje śluzą.
Tak to się nazywa! Mamy teraz większe problemy!
Pomóżcie mi. Musimy to zrobić wszyscy.
Jeden, dwa, trzy!
To nasza ostatnia szansa. Teraz albo nigdy.
Kto potrafi wstrzymać oddech na siedem minut?
Trudno powiedzieć przez wodę,
ale chyba nie podnieśliście rąk.
Ja to zrobię.
¡Ayúdame, Virgencita!
Dora!
- Dora! - Co?
- Kochanie! - Dora!
Mami!
- Moja dziewczynka. - Kochanie!
Hej!
Randy’emu się udało! Żyjemy!
Tía, tío.
Powie mi ktoś, co się dzieje?
Porwali nas najemnicy, którzy szukają Parapaty.
Zrobiłem coś ekstra! Jestem superbohaterem!
Cześć, rodzice Dory.
Kochanie, kim są ci ludzie?
Jesteśmy przyjaciółmi Dory ze szkoły.
W porządku.
Jesteśmy na wycieczce.
A gdzie są najemnicy?
Alejandro nas uratował. Jest z nami!
- Kto? - Twój przyjaciel.
Z uniwersytetu. Wysłałeś mu dziennik.
Dziennik skradziono przed wyprawą.
Drużyna Bravo...
tu przywódca Alfa.
Nie znasz go, mam rację?
Miércoles.
- Znaleźliśmy ich. - Chodź tu.
- Cofnijcie się. - Punkt spotkania.
Znacie moje położenie.
Okłamałeś mnie.
Nie.
- Przechytrzyłem cię... - To to samo.
...tak jak każdego przeciwnika przed tobą.
Kto by pomyślał, że moim największym osiągnięciem,
wisienką na torcie wspaniałej kariery poszukiwacza skarbów,
będzie zmierzenie się ze niedostosowanym społecznie nerdem...
- Hej! - ...i trzema nieudacznikami z liceum.
Nie znam ich, więc jak chcesz.
A teraz, bądźcie tak mili...
i zaprowadźcie mnie do Parapaty.
Tam się nie da wejść. Jest niedostępna.
- „Niedostępna”! - Czyli nie da się wejść.
- Wiem! - Okej.
Zamknij się!
Nie chcesz, żeby coś jej się stało,
mam rację?
- Oczywiście, że nie. - Dobrze.
Dobrze.
Jeśli wszyscy będą grzeczni,
ja dostanę swoje złoto,
a wy bezpiecznie wrócicie do domu.
Jesteście mądrą rodziną.
Dokonajcie mądrego wyboru.
Wyruszamy! Chodźcie!
Przepraszam. To moja wina.
Róbmy, co każe i będzie dobrze.
Przepraszam.
Nie, my przepraszamy.
- Bardzo cię kochamy! - To nasza wina.
Możecie się wszyscy zamknąć?
Przez trzy dni musiałem słuchać bezmyślnego optymizmu.
Twój nieustający dobroduszny zapał jest koszmarem!
Zamknijcie się!
- Przepraszamy za to. - Cisza!
Dość gadania.
I żadnego śpiewania.
Dlaczego się zatrzymaliście?
To tu, prawda?
Nie. To...
- Czekaj. - Proszę, zaczekaj!
Parapata.
Miasto jest prawdziwe.
Rozbijemy obóz przy bramie.
Chodźcie.
¡Órale!
Nie, Butek! Przestań!
Mamy robić, co każą.
Co się tu dzieje?
- Dzieci! - Biegiem!
To naprawdę najbardziej zabójcza broń.
Viper! Co się tam dzieje?
Odłóż to.
Co się stało?
Viper oberwał jojo.
- Znowu? - Znowu.
Zabierzcie ich do bramy.
Spędziłem parę dni z tymi bachorami.
Wiem, co zrobią.
Diego! Sammy!
Randy! Gdzie jesteście?
Butek!
Niepotrzebnie to zrobiłeś!
To co, jeśli jest dwulicowym najemnikiem i poszukiwaczem skarbów?
Moi rodzice pokażą mu skarb, a on nas wypuści.
Zabije ich, prawda?
Zabije nas wszystkich.
O nie.
Nie ocalę ich.
Nie sama.
Jestem tylko dzieckiem.
Nie jesteś dzieckiem.
Ale też nie jesteś dorosła, Doro.
Jesteś nastolatką.
To bardzo trudny okres.
Ale masz rację, nie zrobisz tego sama.
Dobre wieści są takie, że teraz masz przyjaciół.
A razem wszystko jest możliwe.
Butek, ty umiesz mówić?
Butek.
Hej, Butek. No dalej.
- Słyszeliście to? - Że gadasz z małpą?
Nie, Butek gadał ze mną.
Może uderzyła się w głowę.
Musimy uratować moich rodziców.
Jak? Jesteśmy nastolatkami uzbrojonymi w jojo.
Alejandro chce złota.
Jeśli wejdziemy do miasta, wymienimy skarb za moich rodziców.
Ale jak wejdziemy do miasta?
Wymyślimy jak. Razem.
Dziś wieczorem.
Pilnuję bramy Pilnuję bramy
Rabuś pilnuje bramy
Pilnuję bramy Pilnuję bramy
Przestań śpiewać. To nieprofesjonalne.
Jak go ominiemy?
Pilnuję bramy Pilnuję bramy
Co tam masz?
To tylko żabka.
O rety...
Dobra robota, liściołazie żółty.
Musi być sposób, by otworzyć bramę z zewnątrz.
Spójrzcie na to.
Każdy ma dźwignię.
Myliłem się co do dżunglowej łamigłówki.
Nie ma czegoś takiego.
Nie rób tego. Spójrz. Pułapki.
To mogą być strzały albo trucizna.
Wszędzie są pułapki.
Porządny system bezpieczeństwa.
Skąd mam wiedzieć, które dźwignie przestawić? Jest mnóstwo kombinacji.
Co do...
Popatrzcie w dół.
Wygląda jak konstelacje.
Klasyczni my. Znowu.
To Yawar Mayu, inkaskie nocne niebo.
Niektóre kamienie zatrzymują światło na dłużej.
To jest anka, orzeł.
Patrzcie.
A to atuq, lis.
A tutaj.
Ten wygląda jak wąż.
Są jeszcze jakieś?
To jest otorongo, jaguar.
To pewnie czwarta dźwignia.
Ale którą mamy pociągnąć pierwszą?
Może wszystkie na raz?
To spore „może”.
Jeśli umrzemy, to przynajmniej razem.
Na trzy ciągniemy.
Gotowi?
Jeden...
dwa...
trzy.
Okej. Wszystko jasne. Filmy kłamią.
To dżunglowa łamigłówka.
To prawdziwa... dżunglowa łamigłówka.
Ale super! Przepraszam, że w was wątpiłem, filmy.
Nigdy nic takiego nie widziałam.
To odkrycie życia!
To pewnie jest świątynia.
Złoto, prawda?
Tu na pewno ukryte jest złoto.
Będzie tutaj wszystko, co cenili Inkowie.
Ale pamiętajcie...
jesteśmy odkrywcami, nie poszukiwaczami skarbów.
My nie, ale Alejandro tak.
Pośpieszmy się.
Chodź. Nie chcę być ostatnia.
Puste.
Nie rozumiem.
Nie widzę żadnych drzwi.
To nie może być koniec.
Nie widzę skarbu.
Pewnie zabrali go hiszpańscy conquistadores.
- Albo brytyjscy. - Albo francuscy.
Albo Amerykanie i United Fruit Company.
Znalazłem miskę. Może być skarbem.
To miska słoneczna.
Odchyla się je, by odbijały światło.
To znaczy, że tu...
Patrzcie! Tam jest otwór, przez który świeci słońce.
Ta latarka może być naszym słońcem.
Masz, Butku.
A teraz co?
Musimy znaleźć właściwe miejsce w pomieszczeniu.
- Uwielbiali geometrię. - Pasują symetrycznie.
- Złoty podział! 51 stopni. - Złoty podział! 51 stopni.
Randy, ustaw miskę pod kątem 51 stopni do Diego.
Okej.
Diego... do mnie.
Tak.
Okej.
Ustawię swoją i zobaczymy, gdzie poświeci.
Drzwi! Otwierają się drzwi.
Trzymaj, póki drzwi się nie otworzą.
Co to? Jakiś inkaski grupowy uścisk?
Wyślizgnęła się. Przepraszam.
Ludziska...
spójrzcie w górę.
Łamigłówki się wkurzyły!
- Drzwi się zamykają! - Biegiem!
Chodź, Butku!
Dora! Spróbujcie je otworzyć.
Nie wystarczy!
Butek!
Dziękuję!
Butek. Dobra robota, mały.
To ci dopiero korytarz.
Jakby nigdy się nie kończył.
- Czy na końcu jest... - ...wielka złota małpa?
Udało się. Znaleźliśmy skarb.
Chwila, te czaszki wyglądają jak...
ostrzeżenie.
No bez jaj!
Włócznie!
Okej! Wiem, co musimy zrobić.
Gdy dojdziemy na koniec korytarza, musimy skoczyć.
- To za daleko! - Co? Nie doskoczymy!
Nie, to iluzja. Zaufajcie mi.
Już dobrze, Sammy. Puść. Już dobrze.
Okej.
Trzy, dwa, jeden. Już!
Teraz! Skaczcie!
To była wymuszona perspektywa.
Sztuczka, żeby zmylić złodziei i intruzów!
Dobra robota, Diego.
Inkaski grupowy uścisk!
Stamtąd małpa wyglądała bardziej imponująco.
Dla mnie jest imponująca.
- To szmaragd? - Jest większy od piłki do kosza!
Chyba znaleźliśmy skarb.
Nie.
To ostatnia łamigłówka.
Patrzcie.
To quipu.
Pisany język Inków.
„Złóż ofiarę bogom...
z tego co najcenniejsze”.
Co najbardziej cenili Inkowie?
To proste!
To samo co ja:
złoto.
A niech to.
Dzięki, że odwaliliście za mnie robotę.
Wystarczyło iść za panną Wszystkowiedzącą,
która doprowadziła mnie prosto do złota.
Złoto!
Mnóstwo złota!
Odpowiedź jest oczywista.
Inkowie budowali świątynie bogom dzięki temu.
Złoto było najbliższe dotknięciu słońca,
co udało się osiągnąć Inkom.
Dzieje się!
Pokonałem cię! Wygrałem!
Skarb będzie mój!
Myliłeś się co do mnie, Alejandro.
Nie jestem wszystkowiedząca.
Ale znam ciebie.
Wiedziałam, że za nami pójdziesz.
Wiedziałam, że pozwolisz, byśmy ryzykowali za ciebie.
Wiedziałam, że ostatni test
będzie miał zgubne konsekwencje dla tego, kto go obleje.
Dlatego my...
jesteśmy tu, a ty...
A ty stoisz tam.
Wciąż żyję!
Powell! Viper!
Pomóżcie mi! Chodźcie tu! Już!
Moi najemnicy tu idą.
To jeszcze nie koniec!
- Dora! - Kochanie!
Mami! Papi! Przepraszam.
Nie szkodzi. Ale czad, co?
Spójrz na nich. To kusza.
Tak, to prawdziwa kusza.
To Zaginieni Strażnicy Parapaty.
Bzdura!
Nie ma Zaginionych Strażników. Wymyśliłem ich.
Nie, wyglądają na prawdziwych.
Zostaliście ostrzeżeni.
A jednak nie ustąpiliście!
Chyba teraz zginiemy.
Łapać złodziei!
Nie! Proszę!
Nie jesteśmy z nim.
Nie jesteśmy poszukiwaczami skarbów.
Tylko odkrywcami.
Chcemy się uczyć.
Pokaż mi właściwą ścieżkę...
Odkrywczyni.
- Bądź silna. - Wybierz właściwie.
Tak.
Udało się.
Mądry wybór.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Kochanie.
Niczego takiego...
sobie nawet nie wyobrażaliśmy.
Zapiera dech w piersiach.
Małpa.
Ogromna złota małpa.
Pożegnajcie przyjaciela.
Co się dzieje?
- Rabuś! - Adiós, frajerzy!
Rozzłościł bogów.
Uciekajcie stąd!
- A złoto? - Nieważne!
Czekajcie! A ja!
Nie zostawiajcie mnie!
Dora! Randy! Pomóżcie mi!
Jesteśmy drużyną!
Doro, chodź!
Wiedziałem, że odpowiedź brzmi woda.
Dasz mi kolejną szansę?
Żartowałem z tym złotem. Jasne, że nie złoto.
Woda jest cenna!
Kochanie, chodźmy!
Już nigdy go nie znajdziesz!
Uciekajmy! Podoba mi się Parapata, ale nie chcę tu utknąć.
- Butek! - Spadaj, małpo!
O rety. Co za wstyd!
O to chodzi.
- Dora, nie! - Czekaj!
Co robisz?
Dora! Udało ci się!
Powinniśmy postawić znak: „Wybierz wodę”?
Nie? Okej.
Doro...
Jesteś najwspanialszą odkrywczynią.
Najlepszą na świecie.
Kocham cię.
Ja was też.
Hej.
Nie byliśmy przyjaciółmi na początku tej wycieczki, ale...
Ja też cię lubię.
- Dora znowu się gapi, prawda? - Tak.
Okej.
Mamo, tato!
Mamy ekscytujące wieści.
Za kilka tygodni wracamy do dżungli.
Nie będzie nas kilka tygodni. Bez kontaktu, tylko my kontra żywioły.
Ja i twoja mama.
I ty.
Jesteśmy na tropie czegoś wielkiego.
Skoro o tym mowa.
Ktoś pociągnął dźwignię, nie wiem kto...
- Ty! - Wiesz kto.
Myślę...
Myślę, że chcę wrócić do miasta.
Całkiem nieźle znam dżunglę.
Okej.
Ale liceum...
potrzebuję czasu, by poznać tę kulturę.
I tubylców.
- Jasne, pewnie. - Tak.
- Dobrze. - Kocham was.
- My ciebie też. - Kochamy cię.
O Boże, co się dzieje?
- Ma teraz własne życie. - Tak się cieszę.
Bardzo się cieszę.
Wszystko będzie dobrze, skarbie.
Nie będzie dobrze!
Ale bardzo się cieszę.
Patrzcie. Zmory się rozmnożyły.
Hurra, udało nam się
Znaleźliśmy złoto w mieście Parapata
Hurra, udało nam się
Głęboko w Ameryce Południowej
Hurra, udało nam się
Przetrwaliśmy w amazońskiej dżungli
Hurra, udało nam się
Mam wysypkę Myślę, że to grzybica
Zjednoczyliśmy się To jest prawdziwy skarb
Lo hicimos, amigos
Będziemy przyjaciółmi na zawsze
Hurra, udało nam się
Momentami było strasznie
Hurra, udało nam się
Myślę, że mam czerwonkę
Hurra, udało nam się
Powstrzymaliśmy Alejandro i jego ekipę
Hurra, udało nam się
Wszyscy widzieli, jak robiłam dwójkę
Zjednoczyliśmy się To jest prawdziwy skarb
Lo hicimos, amigos
Będziemy przyjaciółmi na zawsze
¡Vámonos!
Hurra, udało nam się
Czy ktoś może mnie stąd zabrać?
Hurra, udało nam się
Będziesz tu siedział tysiąc lat!
Hurra, udało nam się
Momentami było strasznie
Hurra, udało nam się
Rabuś, dość rabowania!
O rety!
Zjednoczyliśmy się To jest prawdziwy skarb
Lo hicimos, amigos
Będziemy przyjaciółmi na zawsze
Llegamos juntos y ese es el gran premio
Como buenos amigos nuevamente lo logramos
Zjednoczyliśmy się To jest prawdziwy skarb
Lo hicimos, amigos
Będziemy przyjaciółmi na zawsze
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska