Na peron trzeci wjedzie pociąg jadący do stacji Euston.
Przykryj się, Ella, jeszcze nie dojechaliśmy.
Śpij dalej.
Przepraszam?
Wszystko w porządku?
Przepraszam, przypilnuje pani moich dzieci?
- Zaraz wrócę. - Oczywiście.
Bardzo dziękuję.
… w toalecie C-D.
Sierżant David Budd z policji. Co się dzieje?
Dostaliście ostrzeżenie o młodym Azjacie?
Skąd pan wie?
Obserwowałaś pasażera.
Widziałem kogoś podejrzanego na stacji.
Mógł wsiąść do pociągu. Może być w toalecie.
Jestem z Ochrony Osób Publicznych.
Jaki macie plan?
Dostaliśmy ostrzeżenie o zamachowcu-samobójcy,
który może wsiąść do pociągu do Londynu.
Mamy stanąć w nieczynnej zajezdni,
- żeby SO 19... - SCO 19.
Wsiądą do pociągu.
Za ile tam dotrzemy?
Siedem minut.
Nie wysadzi się w toalecie. Chce zabić wiele osób.
Pomożesz mi. Jak masz na imię?
- Sandra. - Numer telefonu?
0-7-7-0-0-9-0-0-8-7-6.
- Muszę to zgłosić. - Śmiało.
Tędy. Zajezdnia jest tam.
Popilnuje ich pani jeszcze chwilę?
- Żaden problem. - Dziękuję.
ZAJĘTE
TOALETA
- Tak? - Nie wypuszczę go.
W pociągu jest mnóstwo pasażerów.
Możesz otworzyć drzwi...?
Halo?
POŁĄCZENIE PRZERWANE
Cholera.
Jasna cholera.
No dalej.
- Pytałem... - Dojedziemy za kilka minut.
Nie róbmy...
Gdy zamachowiec poczuje hamowanie,
wyjdzie i zdetonuje ładunek.
Możesz otworzyć drzwi podczas jazdy?
Tak.
Zrobisz to na mój znak. Zajmę się resztą.
Czyli?
Wypchnę go z pociągu.
Przygotuj się.
WOLNE
Teraz.
Podejrzany nie ma bomby.
Azjata, przed trzydziestką, czapka z daszkiem,
szara koszulka, zielona kurtka.
Idzie w kierunku przednich wagonów.
Nie stanowi zagrożenia.
Poszukam bomby w toalecie.
- Mam wiadomość. - Słucham.
Podejrzany nie ma bomby. Zatrzymać do przesłuchania.
- Trzymać się ustaleń. - Przyjęłam.
Pociąg przyjedzie za trzy minuty.
Salam alejkum.
Chcę porozmawiać.
Nic więcej.
Boisz się tak samo jak ja.
Chcę ci pomóc.
Nie musisz tego robić.
Możesz się wycofać.
Nie rób tego. Proszę!
Proszę!
Nie ruszaj się!
Nie chcesz tego zrobić.
To widać.
Oddział antyterrorystyczny
wie o bombie w pociągu.
Powiem im…
że chcesz rozmawiać.
Zgoda?
Zaczniemy od rozmowy.
Jest drugi zamachowiec. Ale rozmawiamy.
Zanotuj. Młoda Azjatka.
Ma pas szahida.
Powiedz SCO19, że chce rozmawiać.
Niech przyślą tu jak najszybciej...
saperów i negocjatorów.
Ale najpierw ewakuuj pasażerów.
Dobrze.
Ochrona kolei.
Pasażerowie z wagonu D
proszeni są o przejście do wagonów E i F.
Pasażerowie z wagonu C...
Obudź się. Idziemy.
Gdzie tatuś?
Obudź się.
Upewnię się tylko, że pasażerowie wychodzą.
Dobrze?
Zostanę tu z tobą.
Już dobrze.
Jestem David.
David Budd. A ty jak masz na imię?
Nadia.
Ten mężczyzna, który tu był to twój mąż?
Tak?
Chce, żebyś zginęła?
Nie musisz być męczennicą.
Możemy dezaktywować bombę.
Ochronimy cię przed twoim mężem.
Już go nigdy nie zobaczysz.
Spójrz na mnie.
Boję się tak samo jak ty.
Wracam właśnie z dziećmi od ich babci.
- Masz dzieci? - Dwoje.
Ella ma dziesięć lat, a Charlie osiem.
Chcę, żeby wróciły do mamy.
Mamy meldunek od strażnika ochrony kolei.
W pociągu jest David Budd
- z Ochrony Osób Publicznych. - Przyjęłam.
Przygotować się!
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Czekaj! Proszę! Wysłuchaj mnie.
Nie musisz umierać.
Zrobiono ci pranie mózgu.
Albo jemu. Wiem coś o tym.
Byłem w Afganistanie.
Omal nie zginąłem.
I za co? Za nic.
Przez polityków. Tchórzy i kłamców. Naszych i tamtych.
Oni przelewają wyłącznie naszą krew.
Jesteśmy ofiarami systemu.
Nie pozwól, by wygrali.
Nie pozwól na to.
Funkcjonariusz policji! Nie strzelać!
Nie ruszaj się. Zostanę z tobą.
Słyszysz?
Wyprowadzają pasażerów.
Zostaliśmy sami, tylko ty i ja.
- Policja! - Na ziemię!
Ręce na głowę! Na ziemię!
Nie ruszaj się!
Zostań tutaj. Nie ruszaj się.
- Policja! - David Budd, Ochrona Osób Publicznych.
Nie strzelać!
Wiemy, kim jesteś. Odsuń się.
Nigdzie nie pójdę.
Nie ruszaj się.
Współpracuj ze mną.
Dobrze się spisałeś, ale ja tu dowodzę.
Odsuń się powoli.
Zostanę tu z tobą.
Nic się nie zmieniło. Rozmawiamy.
Nie ruszaj się.
Odsuń się.
Jestem na pozycji.
Wszystko będzie dobrze.
Snajper na pozycji. Ma zgodę na strzał.
Przyjęłam.
Musisz mi zaufać.
Porozmawiam z nimi.
Współpracuje i chce się poddać.
Nie zdetonuje ładunku. Wprowadźcie sapera.
Jest na miejscu. Odsuń się.
Wszystko dobrze. Nigdzie nie idę.
Odsuń się.
Pokaż im, że nie zdetonujesz bomby.
Unieś ręce do góry.
Zrobisz to?
Odsuń się.
Nadia podniesie ręce do góry i zaczekamy na saperów.
Funkcjonariusz Budd
nie chce się odsunąć. Nie mamy możliwości
trafienia podejrzanej.
Właśnie tak. Powoli.
Trzymaj się blisko mnie.
Świetnie ci idzie.
Naprawdę.
To karabinek MCX.
Pocisk przeszyłby nas oboje.
Ufam, że nie zastrzelą swojego.
A ty mi ufasz?
Dobrze.
Cholera.
Masz czysty strzał?
Nie.
Nie wychodź.
Zostań tu ze mną.
Cel musi wyjść z toalety.
- Przyjęłam. - Dawajcie saperów!
Musi wyjść z toalety.
Zostanie tu i poczeka na sapera.
Wychodź!
Wyjdź z toalety.
Nie ruszaj się.
Świetnie ci idzie.
- Dawajcie saperów! - Odsuń się.
Nie strzelać!
Wyjdź z toalety.
Nie ruszaj się.
Wychodź!
Nie rób tego.
Odsuń się!
Nie rób tego!
Wyłaź z tej pieprzonej toalety!
Nie widzę celu.
Nie strzelajcie.
Trzymaj mnie mocno.
Właśnie tak.
Już dobrze.
Widzisz cel?
Nie.
Właśnie tak.
Brak możliwości strzału.
Saperzy.
Wysyłam.
- Już idą. - Dziękuję.
Już dobrze.
Saper.
Spokojnie.
Mam na imię Karen.
Opuść ręce.
Dłonie w moją stronę…
i nie ruszaj się.
Odsunę się.
Ale będę blisko.
Podejdę do ciebie.
Nadio, musisz mi powiedzieć,
czy przedmiot w twojej dłoni to detonator?
Tak.
Ktoś inny może zdetonować ładunek?
Nie.
Wyprostuj rękę.
Ręce do góry.
Wysoko.
Odwróć się.
Zdejmę kamizelkę.
- Proszę wysiąść. - Otworzyć drzwi.
Wysiądę, a potem poproszę,
żebyś poszła za mną.
Powoli.
Trzymaj ręce na widoku.
Spokojnie.
Nie ruszaj się!
Patrz na ziemię.
Idziemy!
Już po wszystkim. Jesteś bezpieczna.
Nikt cię nie skrzywdzi.
Wysiadka.
Dzięki.
Mama.
Dzięki Bogu.
Skarbie.
Wybacz, ale musiałem złożyć zeznania.
Wszystko dobrze.
Nic nam nie jest.
Wszystko dobrze.
Dobranoc. Kocham cię.
Śpij słodko.
Dobranoc.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nic im się nie stało.
- Lepiej już pójdę. - Nie musisz.
Jesteś pewna?
Jak się czujesz?
Porozmawiajmy na dole.
Na litość boską.
Wybacz.
Kretyn ze mnie. Przepraszam.
Terrorystka w pasie szahida
wsiadła do pociągu...
Premier zwołał posiedzenie sztabu kryzysowego COBRA...
Nikt nie został ranny...
Apelujemy, aby obywatele pozostali czujni...
Centrum Analiz Terrorystycznych oceni poziom zagrożenia.
Mój rząd będzie dążył do wykorzenienia terroryzmu.
Podniesiono poziom zagrożenia do znacznego.
Najbardziej niepokojące jest to, że pas szahida,
który mieli zamachowcy
był niezwykle zaawansowany technologicznie.
To zapewne dzieło komórki terrorystycznej,
do której może należeć więcej osób.
Mówił Frank Gardner, nasz korespondent.
Ze względu na stopień zaawansowania technologicznego kamizelki
użytej w niedoszłym zamachu,
zapadła decyzja o podniesieniu poziomu zagrożenia terrorystycznego
przez Centrum Analiz Terrorystycznych.
Jest z nami Minister Spraw Wewnętrznych Julia Montague.
Przede wszystkim
chcę wyrazić uznanie
dla wszystkich osób,
których bezinteresowne działania udaremniły ten zamach.
Miałeś sporo wrażeń.
Gdybyś chciał trochę odpocząć...
Nic mi nie jest.
To cud, że żyjesz.
Mieliśmy szczęście, że się rozmyśliła.
Niewiele wie.
A mąż nic nie mówi.
Ona zamarła, a on spanikował.
Właśnie.
- Świetna robota. Przynosisz nam chlubę. - Dziękuję.
Jak dotąd chroniłeś zagranicznych dygnitarzy.
Zgadza się.
Dostałam polecenie wzmocnienia ochrony polityków.
Będziesz ochraniał panią minister.
- Minister Spraw Wewnętrznych. - Dobrze.
To awans.
Dziękuję.
- To wszystko. - Dziękuję.
JULIA MONTAGUE, MINISTER SPRAW WEWNĘTRZNYCH
ROGER PENHALIGON, BYŁY MĄŻ
JULIA MONTAGUE GŁOSUJE
GŁOSOWAŁA ZA UŻYCIEM SIŁ ZBROJNYCH
W OPERACJACH BOJOWYCH ZA GRANICĄ.
GŁOSOWAŁA ZA PROWADZENIEM DZIAŁAŃ WOJSKOWYCH W IRAKU I AFGANISTANIE.
Mój glock i dwa magazynki.
Szefowa jedzie w pierwszym wozie.
Terry jest jej kierowcą. Ochroniarzem Tom Fenton.
- Pani minister. - Kim.
- Nowy ochroniarz, funkcjonariusz Budd. - Miło mi.
Powinna pani korzystać z wejścia podziemnego.
Mam spotkanie.
Lubi być widziana.
- Co z Andrew Marrem? - Złapię go dzisiaj.
Myślałam, że już ustalone.
Możliwe, że premier będzie chciał wystąpić.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Czekałam na odpowiedni moment.
Nie doczekałaś się.
Sierra Zulu 7-2, odbiór.
7-2, zgłasza się.
Jaki jest przewidywany czas przybycia do Melbourne?
12 minut ze względu na wzmożony ruch, bez odbioru.
7-2, zgłoś się minutę przed przyjazdem, bez odbioru.
Rob McDonald, doradca Ministra.
- Zostaw wiadomość. - To ja. Musimy pogadać.
Przyjedź do mieszkania. Nie wiem, o której wrócę.
Zależy od korków.
Pojedź A205.
Terry wozi mnie od 3 lat.
Umie wybrać najszybszą trasę.
Sugeruję inną drogę na podstawie oceny ryzyka.
O ile dłuższą?
Nie wiem.
Jedź tak jak zwykle.
Pojedź A205.
Nie wtrącam się do pani pracy.
Ale ją utrudniasz.
47-49, zaparkujemy naprzeciwko.
Proszę chwilę poczekać.
- Cześć. - Nie mam nic do jedzenia.
- Weź coś na wynos. - To co zwykle?
Tak.
Co robisz?
- Co tam jest? - Mój gabinet.
Czekam na współpracownika. Spadaj.
Bez urazy.
Nie obraziłem się.
Knuliśmy zbudowanie Gwiazdy Śmierci.
Długo jeszcze?
Nie wiem.
Pospiesz się.
RAPORT Z ZAJŚCIA
SIERŻANT DAVID BUDD
Nazywasz się Budd.
Tak.
To ty powstrzymałeś ten zamach?
- Tak? - Zgadza się.
Miałam trudny dzień. Przepraszam, źle zaczęliśmy znajomość.
Dziękuję.
Zapomnijmy o tym.
Wedle życzenia.
Zachowałam się okropnie.
Zapomnijmy o tym.
Dziękuję.
Pan McDonald do Szefowej.
Otworzę.
Cześć.
Dobry wieczór.
- Macdonald. - W samą porę.
Konam z głodu. Sierżant wkrótce wychodzi.
Już skończyłem.
Dziękuję.
Może krakersa krewetkowego?
Nie, dziękuję.
- Miłego wieczoru. - Nawzajem.
Cześć, chłopaki.
Sierra Zulu 7-9, przekazujemy ochronę.
- Słucham? - Cześć, skarbie.
- Wszystko dobrze? - Chciałbym pogadać.
O czym?
- Zwyczajnie pogadać. - Czego chcesz?
Dzwonię, bo stęskniłem się za tobą i tyle.
Nie zaczynaj.
Nie możemy pogadać normalnie, jak dwoje dorosłych?
To nie jest normalne.
Trzymam się.
Wiem, co się dzieje, gdy dzwonisz w nocy po kilku piwach.
Nie piłem.
Vicky?
Po prostu porozmawiajmy.
- Nie teraz. - Vic?
Nie w ten sposób.
Vicky.
Cholera!
Policja wzmocniła ochronę na lotniskach, dworcach...
Trwają poszukiwania współwinnych zamachu...
Rozgorzała debata
na temat bezpieczeństwa publicznego, co może podzielić rząd.
Premier rozważa umiarkowany...
Wysiłki Minister MSW, aby wzmocnić nadzór za pomocą
ustawy o reglamentacji uprawnień organów śledczych...
Za dwie minuty przejdziemy do studia.
Dziękuję.
Premier wycofał się, bo wie, że zrobisz to lepiej.
Powód, żeby się nie wycofać.
Bezkofeinowa. Boże!
- Przepraszam. - Jezu!
Cholera.
Zamknij się.
- Przepraszam. - Daj jej bluzkę.
- Nie będzie pasować. - Na litość boską.
- Daj jej swoją. - Nie noszę damskich bluzek.
Damy radę ją wysuszyć?
Zgłupiałeś? Nie mamy czasu.
- Świeżo wyprana. - Żartujesz?
Przerobiona, żeby zmieścić kamizelkę.
Powinna pasować.
Nie gapcie się.
A ty spieprzaj i zorganizuj mu koszulę.
Proszę włożyć ją pod marynarkę.
Dziękuję.
Możesz wyjść?
Jasne.
Czy powinniśmy bać się ataków terrorystycznych?
Czy grożą nam kolejne?
Na pewno jesteśmy celem.
A to nic dobrego.
Chcę zapewnić naszym służbom większe uprawnienia
do walki z większymi zagrożeniami.
Promuje pani ustawę,
którą krytycy nazywają „Kartą Szpicli”,
pozwalającą monitorować
rozmowy telefoniczne,
e-maile i media społecznościowe bez nakazu sądowego.
Mogą się jej obawiać jedynie terroryści.
Premier powiedział,
że należy wyciągnąć nauczkę
z naszych interwencji na Bliskim Wschodzie.
Jaką nauczkę?
Nie wierzę, że Talibowie zaprowadzą w Afganistanie
ład i harmonię,
a iraccy bojownicy dadzą początek demokracji,
ani że ISIS umożliwi normalne, dyplomatyczne relacje.
A już na pewno nie tęsknię za tyranią Saddama Husajna.
Czyli jaka to nauczka?
Premier ma jasne zdanie
na temat budowania bezpieczniej przyszłości.
Nie zamierzamy przepraszać za przeszłość.
Nie wierzę, że Talibowie zaprowadzą w Afganistanie
ład i harmonię,
a iraccy bojownicy utworzą demokrację...
...bezpieczniej przyszłości.
Nie zamierzamy przepraszać za przeszłość.
...przepraszać za przeszłość.
Recepcja, słucham? Gdzie?
Jest tutaj. Jesteś potrzebny na górze.
Odsunąć się.
Jak śmiesz tak mnie traktować? Od początku się na mnie uwziąłeś!
- Jak gówniarz! - Sierżancie Budd.
Proszę wyprowadzić tę panią.
Wracajcie do pracy.
Nawet nie wiesz, czym się zajmuję.
A wiesz dlaczego?
Bo jesteś arogantem.
Zamówiliśmy taksówkę.
Wsadź ją sobie.
Narcystyczny palant.
Powodzenia. Nie zostałabym tu, gdyby nawet mi zapłacili.
Pójdzie pani ze mną?
Nie.
Porozmawiamy na dole.
Możesz się odsunąć?
Wychodzę przed budynek.
Dzięki.
Emocje opadły? Jeśli chcesz, to mogę załatwić
przesłanie twoich rzeczy osobistych.
Dziękuję.
Co się stało?
Zaczęli rekrutować na moje miejsce.
Nawet nie wiedziałam, że wylatuję.
Nie powiedzieli?
Nie oni. Ona. Socjopatka.
Przejrzałam ją.
- Zamówili ci taksówkę. - Nie potrzebuję ich łaski.
7-9, Lavender na miejscu.
Dodatkowe uprawnienia...
Mogę zająć jej chwilę?
Pewnie. Widzimy się w środku.
Ciekawy wywiad. Jesteś z siebie dumna?
Spieszę się.
Chcesz się wypromować na antyterroryźmie?
- O co ci chodzi? - Nie oddzwoniłaś.
Wejdźmy do środka.
Rób swoje.
Odpowiadam za dyscyplinę w partii.
Wyrywasz się przed szereg.
Premier ma moje pełne wsparcie.
Gówno prawda. Jest słaby. A ty chcesz władzy.
Proszę wejść do budynku.
Zajmij czymś swoją małpkę. Rzuć mu orzechy.
Jestem rasy mieszanej.
John. Roger Penhaligon.
- Wszystko gra? - Nie.
Chcę zapisać moją część rozmowy z ochroniarzem.
Poważnie?
Jesteś rasy mieszanej?
Nie.
Na czym stanęliśmy?
Podsumowanie ograniczeń w legislacji...
Czysto.
Sierżancie.
Koszula.
Dziękuję.
Przepraszam za zamieszanie z Chanel.
Moi ludzie uznali, że najlepiej załatwisz tę sprawę.
W końcu uratowałeś cały pociąg ludzi.
- Drinka? - Jestem w pracy.
Coś bezalkoholowego?
Nie, dziękuję.
„David” czy „Dave”?
Reaguję na oba imiona.
Zamierzamy postawić zarzuty
zamachowcowi z pociągu.
Ma powiązania z islamskimi terrorystami.
Więcej nie mogę powiedzieć.
- To dobra wiadomość. - Dzięki tobie jego żona żyje
i może nam pomóc.
Bez przerwy mam nowe powody, żeby cię chwalić.
Nie bez przerwy.
Masz żonę?
Tak, Vicky.
- Mamy dwoje dzieci. - Jak mają na imię?
Ella i Charlie.
Tryb pracy utrudnia życie rodzinne?
Przepraszam, to zbyt osobiste.
Zna pani to z autopsji.
Taka praca.
Zawsze chciała pani zostać politykiem? Jeśli wolno spytać?
Byłam adwokatem w sprawach karnych.
Zbrodnie często wynikają
z okoliczności społecznych.
Szukałam pracy, w której mogłabym coś zdziałać.
Zatrzymuję cię?
W tamtym wywiadzie...
mówiła pani szczerze?
Słucham?
O Bliskim Wschodzie.
Czasami mówię rzeczy niepopularne
i dokonuję trudnych wyborów.
Pamiętaj,
że nie musisz na mnie głosować,
tylko mnie chronić.
Może pani być spokojna. Będę robił swoje.
Dobranoc.
Szykuję się do pracy.
Chcę przeprosić za tamten wieczór.
Dobrze.
Zrobiłam tosty, masz ochotę?
Nie, dziękuję.
Dzieci śpią?
- Nic im nie jest? - Nocują u znajomych.
Oboje?
Nowa ustawa da im to wsparcie.
Vic?
Wiem, że jesteś rozczarowany,
że ich nie ma,
ale powinieneś mnie uprzedzać o wizycie.
Chcę porozmawiać.
Czemu?
- Przeprosiłem. - Jak zawsze.
Potrzebujesz pomocy.
Potrzebuję pracy, żeby mieć z czego żyć.
A ja pomagam ci ją utrzymać,
ale nie mogę dłużej patrzeć na to z boku.
Jest z tobą coraz gorzej.
Przejdziemy przez to.
Poznałam kogoś.
Był tu?
Spędził noc?
Tak.
- Nadal tu jest? - Nie.
Chciałam ci powiedzieć...
Dlatego pozbyłaś się dzieci?
Nocują u znajomych, miło spędzają czas.
- Wiedzą? - Myślą, że to mój znajomy.
Dave?
Nie rozwódźmy się jeszcze.
To nic poważnego.
Znamy się krótko.
Gdyby coś mi się stało...
dostaniesz moją emeryturę.
Ustawa o walce z terroryzmem z 2015 roku nie jest wystarczająco dokładna.
Witaj.
- Miejsce w porządku? - Tak.
Zamówić ci coś?
- Ja płacę. - Może później.
Zawsze wydawałaś mi się
- otwarta na różne tematy. - Dzięki.
Julia jest „kobietą dnia”.
Nie musiałam namawiać wydawcy.
„Kobieta dnia”. Mało powiedziane.
Przez telefon mówiłaś dość ogólnikowo.
Chodzi o to...
Chcę ostudzić zapał tych, którzy uważają ją
za błyskotliwego polityka.
- A ty za kogo ją uważasz? - Za socjopatkę.
Jest niebezpieczna.
Bardziej niż ci, których nazywa „wrogami wolności”.
- Czemu? - Bo ma plan.
Sieje strach, aby przerwać rozmowy
i sięgnąć po władzę.
Jakie masz dowody?
Dwa lata pracowałam w ministerstwie,
bezpośrednio z nią.
Zostałaś zwolniona.
Tak.
Słaby nagłówek.
„Zwolniona asystentka oczernia minister”.
Julia jest inna.
A czym ty różnisz się od innych zwolnionych pracowników?
Odezwij się, gdy będziesz miała coś konkretnego.
Powodzenia.
Wsiadasz?
Mam do kogoś zadzwonić?
To ostatnia rzecz jakiej chcę.
Oferta aktualna.
Od wielu lat Zachód uciska
biednych i słabych.
Przenieśliśmy wojnę z pól naftowych
na ulice Wielkiej Brytanii.
Dzieciaki dorastają,
słysząc, co spotyka tam ich krewnych i przyjaciół.
Kto ma prawo je winić, jeśli chcą zareagować?
Ale wtedy
politycy ograniczają nasze swobody obywatelskie
i zarządzają nowe ataki
na tak zwanych terrorystów.
I błędne koło przemocy się zamyka.
Zastanawiałem się, czy kiedyś się pojawisz.
Mównica nie jest dla mnie.
W prowincji Helmand byłeś inny.
To były szalone czasy.
Staram się o tym zapomnieć.
Poszedłem do cywila.
Kto zatrudni weterana z zespołem stresu pourazowego?
Prawda?
U ciebie go nie widać, ale...
Sam go nie zwalczysz.
Spotkania...
naprawdę pomagają.
- Jest nas spora grupa. - Trzymam się. Dzięki.
- Gdzie pracujesz? - W policji.
Jako kto?
- Ochroniarz osób publicznych. - Ministrów?
Kpisz sobie? Chronisz tych palantów?
I przyszedłeś mi to powiedzieć?
Masz tupet.
- Wiedziałem, że zrozumiesz. - Co?
Mówiłeś to w Helmand.
Mówi się różne rzeczy, widząc kumpli rozerwanych na strzępy.
Gdybyś spotkał jednego z drani,
którzy nas tam wysłali, pociągnąłbyś za spust.
Straciłeś twarz.
A ja rodzinę.
Drzwi i pasy.
Ptaszki ćwierkają, że spisałeś się wtedy w pociągu.
Zgadza się.
Bezpieczeństwo pani minister jest w dobrych rękach.
Lavender w drodze.
Napisy: Błażej Wojciechowski