>>>RebelSubTeam<<<
/O czym ty mówisz?
/O forsie.
/Tu nie ma żadnej forsy.
/Żadnej forsy, rozumiesz?
/- Forsy brak. /- Forsy brak.
/Teraz tak...
/Spróbuj dostać się stamtąd, /gdzie siedzisz, do drzwi wejściowych.
Wiesz, co zauważyłem?
Zanim zostałem reżyserem,
oglądałem filmy jak każdy, jak osoba z widowni.
Ale teraz... oglądam je kompletnie inaczej.
Teraz patrzę na oświetlenie, na kąty ujęć,
na to, jak kamera się porusza.
Może kiedyś będę kręcił filmy? Poważne filmy.
- Jak hollywoodzkie? - Tak.
Pasowałbyś tam.
- Serio? - No.
- Naprawdę? - To same jebane zboki.
Spierdalaj.
/- Przynieś jakąś szmatę! /- Pieprzyć szmatę, chłopaki.
/Przynieście jabany szmal.
W tym tygodniu spotkanie klasowe.
- Serio? - No.
Nie dostałem zaproszenia.
- Boś gnojek. - Więc czemu zaprosili ciebie?
Dobre pytanie.
Pewnie nie znali twojego adresu.
- To nie znaczy, że nie masz iść. - Nieważne, i tak nie idę.
- Idziesz. - Zapomnij.
- Może zaruchasz. - Po to tam idziesz?
Tak.
Jestem wyposzczonym singlem.
Dobrze by ci to zrobiło. Przestałbyś się zadręczać wiesz czym?
Nie. Idź sam.
Musisz pójść. Potrzebuję wsparcia.
Nie idę, kurwa. Koniec tematu.
"Witamy Klasę 1996."
Patrz, Jai! Pamiętasz Jaia?
No.
Mr Inbetween 03x06 "Jaki Ray?"
Tłumaczenie: Sabat
Gazza?
Carrie!
O mój Boże!
- Co u ciebie? - Wyglądasz niesamowicie!
Ty też! Miło cię zobaczyć!
- Super cię widzieć. - Mój Boże...
Rany... cześć.
- Cześć, Carrie. - Cześć.
- To Ray. - Ray!
- Ray... - Shoesmith.
Shoesmith.
- Tak. - Tak...
- Mieliśmy jakieś wspólne zajęcia? - Przez jakieś dwa lata.
No tak...
No.
Wygląda inaczej bez szkolnego mundurka.
Jasne.
- Ray! - Dobrze cię widzieć.
I nawzajem. Wyglądasz... dobrze.
- A ty wspaniale. - Przystojniak Ray.
Nadal jesteś z Dave'm?
- Nie... Boże! - Dave McGrath.
- Ale masz pamięć. - Byliście ze sobą od...
7 roku chyba do 12.
- Tak! - Byliście nierozłączni.
- Jak małżeństwo. - Nie.
- Już nie razem? - Nie.
- Nie pamiętasz Raya? - Nie!
- Mogę prosić szkocką z colą? - Już.
Jeszcze burbona z tym dietetycznym syfem.
Dzięki.
/Nic od 1996.
- Wciąż to udoskonalam. - Rozumiem.
Wspaniale.
- Wyglądasz niesamowicie. - Wielkie dzięki.
Głodna jestem. Skoczę po coś do jedzenia.
Jasne, w porządku.
- Masz. - Miodzio.
- Zdrówko. - Sto lat.
- O w mordę. - Co?
Patrz tam.
- Blondyna? - Tak, Meaghan Clarke.
Fajna.
- Fajna? - No.
Stary, bujałem się w niej jak jasny chuj.
Była jakby moją pierwszą. Pierwszą wielką miłością.
Steffi Graf.
Za pierwszą miłość.
Steffi Graf?
Co jest nie tak ze Steffi Graf?
- Duży nos. - Podobał mi się.
- Dodaje charakteru. - Niech ci będzie.
Jak ją pierwszy raz zobaczyłem...
były ferie...
a ona jeździła na dużym, białym koniu po wybiegu za naszym domem.
- Tak? - Miłość od pierwszego wejrzenia.
Potem wróciłem do szkoły a ona tam była,
ale nigdy nie mieliśmy wspólnych zajęć.
Byłem, kurwa, załamany.
To było po tym, jak odszedłem?
Nie.
- Nie mówiłeś mi o tym. - Nikomu nie mówiłem.
- No to zasuwaj. - Co?
Idź z nią pogadać.
I co jej niby powiem?
Wymiękasz?
Życz mi powodzenia.
Meaghan?
Meaghan Clarke?
Gary...
- Thomas. - Tak!
- Pamiętałaś! - Tak!
O rany...
- Ale jazda, co? - Wariactwo.
Szajba.
- Ci wszyscy ludzie... - Wiem.
Czuję się jak starzec.
- Wracają wspomnienia. - Wiem.
Co teraz porabiasz?
- Sam wiesz... praca. - Tak?
Czym się zajmujesz?
- Robię w nieruchomościach. - Okay.
- Super. - No.
Rany.
To zabawne, bo akurat czegoś szukam.
Zajmuję się wynajmem.
W zasadzie szukam czegoś do wynajęcia.
- Cześć. - Cześć.
- Pora to rzucić. - Racja.
Nauczyciel, prawda?
Byłem. Teraz dyrektor.
- Chodziłeś tu do szkoły? - Tak.
- Jak masz na nazwisko? - Shoesmith.
A ty?
Hurley.
Hurley?
Zabierałeś kiedyś dzieciaki do Lithgow?
Tak. Byłeś w mojej klasie?
Nie, nie... ale cię pamiętam.
Dałem ci w kość, prawda?
Troszkę tak.
No tak...
Jak byłem młodszy bywałem despotyczny.
- Kiedyś powłóczyłem nogami. - Słucham?
Jak chodziłem, to powłóczyłem nogami.
Pewnego dnia szedłem korytarzem, a ty zacząłeś na mnie wrzeszczeć.
Powiedziałeś: "Podnoś te cholerne stopy."
- Tak? - No.
Gdybyś grzecznie zwrócił mi uwagę, wtedy nie byłoby problemu.
Ale że byłeś napastliwy, zacząłem chodzić po korytarzu o tak...
Więc zaciągnąłeś mnie do klasy pełnej szóstoklasistów
i kazałeś mi chodzić tak przed nimi.
Nie pamiętasz?
Nie.
Śmieszyło ich to.
Ty też się śmiałeś.
Naprawdę nie pamiętam, żebym zrobił coś takiego.
Czemu miałbyś pamiętać?
Mówię tylko, że nie pamiętam tego w tej chwili.
Nie mówię, że tak nie było, tylko że tego nie pamiętam.
Ale jeśli tak było,
a jestem pewien, że to całkiem możliwe,
to przepraszam.
Bardzo mi to teraz pomoże, co?
Być może tak.
Za to też przepraszam.
Ale...
to było kiedy... 30 lat temu?
I...?
Cóż...
bez urazy, ale...
chowanie urazy tak długo, nie jest za bardzo zdrowe.
Ludzie tacy są, chłopie. Chowają urazę.
Dlatego trzeba uważać, jak traktuje się ludzi.
Tak... zgadzam się.
Posłuchaj, o ile ma to jakieś znaczenie, a pewnie ma niewielkie,
przepraszam.
Jeśli mam być szczery, gdy zacząłem uczyć,
mieć do czynienia z dzieciakami...
troszkę mnie to przerażało.
Więc wydawało mi się, że muszę być twardzielem,
choć tak naprawdę jestem mięczakiem.
W porządku.
- Reżyserem? - Tak.
Niedawno założyłem własną firmę produkcyjną.
Dam ci wizytówkę.
Gdyby coś przyszło ci do głowy... zadzwoń.
- "Naughty Boy Productions". - Właśnie.
W skrócie NBP.
Jak tam, kumplu?
- Pamiętasz Raya? - Raya...
Chodziłeś do Liceum Rousley?
- Zwinął się wcześnie. - No.
Przepraszam.
/Hej, Srajpała!
Kurwa!
- Pieprzony Srajpała! - Cześć, Kenny.
Patrzcie, kto to!
- Cześć, Srajpała! - Siema, Dame, Jase.
/Siemka, Srajpała.
Sraj Pała.
- Jak się masz? - Dobrze, Kenny. A ty?
- Zajebiście! - Spoko.
- Cześć, Kenny. - Meaghan.
Kurwa, kopę lat, Srajpało!
Szmat czasu, Kenny. Szmat czasu.
Dlaczego wciąż nazywasz go "Srajpała"?
- Nie znasz tej historii? - Nie.
Meaghan nie wie, dlaczego nazywamy go "Srajpała"!
Opowiedz jej. Temat miażdży!
- Opowiesz jej? - Nie, nie...
- No dalej. - Nie.
Więc ja to zrobię.
- Pamiętasz domek moich rodziców? - Weź, ziomuś...
- Na tyłach Bathurst? - Tak.
- Jak leci, Kenny? - Ktoś ty?
- Ray. - Jaki Ray?
- Daj spokój z tą Srajpałą, dobra? - Co?
Robisz mu obciach.
- Srajpale? - Tak.
Więc wyluzuj dobra?
- Nie pierdol mi tu o luzie. - Dobrze już, Kenny...
- Zaraz cię z butów wyjebię. - Tak? Dajesz, gościu.
- Żyjesz? - Tak, tak...
Ray, Ray, Ray!
Wstawaj!
Zostaw go!
Jeb...
/Może to przez włosy?
W szkole miałeś dłuższe. I kręcone.
Jeszcze teraz ta broda. Może dlatego cię nie poznali?
Ktoś powinien mnie, kurwa, pamiętać.
Gwarantuję ci, teraz cię, kurwa, zapamiętają.
- Cześć, tato. - Cześć.
- Co robisz? - Zmywam.
- Jak ci minął dzień? - W porządku.
- Co w szkole? - Całkiem dobrze.
Jesteś szczęśliwy, tato?
Szczęśliwy?
Tak.
A ty?
Też.
Tęsknisz za wujkiem Bruce'm?
No. A ty?
Tak.
A za Ally?
Czasami.
Lubiłam ją.
Ja też.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też.
- Co się dzieje? - Co?
- Brałaś coś? - Nie.
Nie kłam.
Taką masz pracę, prawda, Ray?
Co wzięłaś?
Nic.
Widzę, że coś wzięłaś. Co to było?
Kapsułkę.
Jaką kapsułkę?
Nie wiem.
M-D-A coś tam?
Skąd ją wzięłaś?
Od kolegi.
- Jakiego kolegi? - Ze szkoły.
- Kto to był? - Nieważne.
Ważne. Kto ci to dał?
Wyluzuj, tato.
- Gaz! - Tak?
- Pilnuj Brit, dobra? - Jasne.
Niedługo wracam.
Spoko.
Spadam.
Nara.
- Skąd wziąłeś kapsułkę? - Co?
Tę, którą dałeś mojej córce. Skąd ją miałeś?
Jaką kapsułkę?
Jeśli nie powiesz mi tego, co chcę wiedzieć,
wezmę tę deskorolkę i rozwalę ci ją na łbie, kapujesz?
- Skąd wziąłeś kapsułkę? - Od Troya!
- Co za Troy? - Nie wiem, jak ma na nazwisko.
- Gdzie mieszka? - Gdzieś na Carter Street.
- Daj mi jego numer. - Nie mam.
Nie znam... To taki dom z cegły.
Ma takie żółte drzwi od garażu.
Ta szkoła, do której chodzisz... już tam nie chodź, zrozumiano?
I jeśli jeszcze raz zobaczę cię razem z moją córką...
obetnę ci jaja.
Rozumiesz? A teraz wypierdalaj!
Cześć.
Co my tu mamy? Malutka kotka.
Przyszła po troszkę mleczka.
Wejdź.
Zamknij drzwi.
Usiądź sobie.
Alleluja.
O ja pierdolę...
Znasz się na tym.
Chodź.
Niech ci się przyjrzę.
Ale masz mały nosek. Jak mały guziczek.
O Boże...
Zjeżdżaj.
Już!
Tak, dalej... tak.
Serwus.
Dobrze.
Teraz ja!
Trzeba być szybkim...
Nie spotykaj się już z tym Adrianem, dobrze?
To nie jego wina. To ja chciałam spróbować.
Nieważne, czyja to wina.
Masz się z nim nie spotykać i tyle.
Sranie w banię.
Uważaj na język.
Bo co? Zastrzelisz mnie?
Nie, zastrzelę twojego chłopaka. Byłego chłopaka.
I pójdziesz do więzienia... gdzie twoje miejsce.
Jeśli znów cię z nim zobaczę,
powiem twojej matce... o kapsułce. Wtedy będziesz się tłumaczyć jej.
A ja jej powiem, że trzymasz w domu pistolet.
- Idę do domu. - Nigdzie nie idziesz.
Zadzwonię do mamy. Przyjedzie po mnie.
- Nie ma problemu! - Nie ma!
Mam cię!
Refleks kota.
- Może być? - Wolę z oliwkami.
Skończyły mi się.
- Nie chce mi się z tobą kłócić. - Mnie też nie.
Po prostu martwię się o ciebie.
Za kilka lat będziesz dorosła.
Pójdziesz w świat.
Nie rozumiesz tylko... że spotkasz tam złych ludzi.
Jak to?
Złych, niedobrych ludzi, którzy robią paskudne rzeczy.
Jakie?
- Nawet nie chcę ci mówić. - Dlaczego?
Gdybym ci powiedział, bała byś się wyjść na ulicę.
Kiedy byłem dzieciakiem,
nie zawsze robiłem to, co mi kazali.
Robiłem różne głupstwa.
Ty też będziesz robić głupstwa. Jak wszystkie dzieciaki.
Ale...
nie chcę, żebyś myślała...
nie chcę, żebyś myślała, że nie możesz mi czegoś powiedzieć,
bo będziesz się bała, jak na to zareaguję.
Wiedz, że w razie trudnej sytuacji, w razie jakichś kłopotów,
wiedz, że zawsze możesz mi o tym powiedzieć.
Rozumiesz...?
Nic nie poradzę, że się o ciebie boję, wybacz.
Ale wiesz...
boję się o ciebie, bo cię kocham.
Wiesz o tym, prawda?
Dzięki, tatusiu.
Ty mała gówniaro.
>>>RebelSubTeam<<< Tłumaczenie: Sabat