PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ LONDYN – WIELKA BRYTANIA
Dobrze.
Muszę lecieć.
Nie.
- Nie możesz. - Co? Muszę już iść.
Nie! To by znaczyło, że jesteś nudziarą.
Jeszcze jeden! Uno mas. Georgia!
Jesteście okropne.
Dobranoc, sir!
Ale z was pipy.
Nie śpi.
Hej, mama wróciła.
Mamusia przyszła.
Jak było?
Dobrze.
- Tęskniłam za małą. - Tak.
Daj mi ją.
Jest mamusia. Tak.
Maleńka.
„V” jak Violet.
„V” jak nasza wspaniała Violet.
„V” jak Violet.
„V” jak nasza wspaniała Violet.
Jak to działa?
Nie wiem.
„P” jak piękna.
„Z” jak zrób mi coś do jedzenia, jestem głodna.
Dobrze.
- Jedźmy. - Co?
DZISIAJ KIWU PŁD.
Gość leży zabity, a my mamy udawać,
że nic się nie stało?
Miałam jechać z nimi?
Kim ty jesteś?
Szukam tu kogoś. Jest w Kisimie.
Nie mamy kontaktu.
Musimy dać znać bazie,
- gdzie jesteśmy i co planujemy. - Pojedźmy
na policję i powiecie,
że zastrzeliłam faceta, który chciał mnie porwać.
Albo po prostu zrobicie swoje,
jadąc do Kisimy.
Tylko debile by tu zostali.
Chodźmy.
Nie.
Weźmy to.
- Tom. - Jedziemy.
Wdowa
- Dziwne. - Co?
Zazwyczaj ludzie cieszą się na nasz widok, nie dają nam wyjść.
Coś się stało.
To Kongo. Zawsze coś się tu dzieje.
Witaj w Kisimie.
Dzięki.
W radio nie mówili o milicji.
Ich błąd.
Pójdę z nimi porozmawiać.
Fabrice, tylko...
Dobrze.
Powiedziałem, kim jesteśmy. Mamy robić swoje.
Z kim byli?
Z Mai-Mai. Zaczęli bronić terenu przed milicją z Rwandy.
Ponoć są przeciwnikami naszego rządu,
ale większość nie ma już nic wspólnego z polityką.
Oni? Lepiej nie zadawać za dużo pytań.
Co mogę zrobić?
Sądziłem, że masz inne plany.
Chcę pomóc.
Musimy wnieść nasze rzeczy.
Zrobimy tu miejsce dla zainfekowanych,
by trzymać ich z dala od reszty.
Zrobimy tu izolatkę,
zapewnimy wygodę i płyny.
W aucie są łóżka.
Dobrze.
Zrobiłaś to już kiedyś?
Zabiłaś kogoś?
Byłam kapitanem
Artylerii Królewskiej.
Kiedy służyłam, kobiety nie mogły iść na front,
ale mimo naszych małych kobiecych dłoni
szkolili nas tak samo.
Nasze szczęście.
Nie odpowiedziałaś.
Nie, Tom, nigdy nikogo nie zabiłam.
Pójdę po łóżka.
ROTTERDAM – HOLANDIA
Lot 19. Sankuru Airways.
Przeżył pan katastrofę, prawda?
- Panie Arnason? - Jak mnie pan znalazł?
Było 13 pasażerów, których DNA nie zgadzało się
ze szczątkami.
Sprawdziliśmy każde nazwisko.
Dane telefoniczne. Bankowe.
Znaleźliśmy transakcje na pańskie nazwisko.
Duże wypłaty gotówki
kilka dni po katastrofie.
Bank unieważnił kartę,
zakładając, że ktoś ją ukradł, ale to był pan,
prawda, panie Arnason?
Dawno nikt mnie tak nie nazywał.
- „My”? - Słucham?
Powtarza pan „my”. „My znaleźliśmy transakcje”.
O kogo chodzi?
O mnie i ludzi, którzy dla mnie pracowali.
Czym się pan zajmuje?
Pracowałem dla wywiadu wojskowego.
Zabawne.
Nigdy o tym nikomu nie mówiłem, a teraz ciągle o tym rozmawiam.
Ale cieszę się. Bardzo długo ciążyło mi to,
co wiem.
Czasami w nocy...
nie mogę oddychać.
W samolocie był mężczyzna.
Przepraszam...
Nie rozumiem. Nie chodzi panu o mnie?
Mówił pan, że wie, co zrobiłem.
Jeśli powie mi pan, co się stało, przymknę na to oko.
W samolocie był mężczyzna.
Po trzydziestce, biały.
Przepraszam, nie pamiętam.
Regionalny lot z Gomy do Kinszasy.
Mogło być tam maksymalnie kilkoro białych ludzi.
Proszę pomyśleć.
Mógł mieć pomarańczową czapkę z daszkiem.
Staram się o tym nie myśleć.
Kiedy myślę...
obrazy są zamazane.
Nic sobie nie przypomnę.
W porządku.
Nic się nie stało.
Porozmawiajmy o locie.
Długo was nie było.
Musieliśmy dać znać, że jesteśmy.
Nie znaleźliśmy miejscowego przywódcy.
Nie ma tu władz?
- Nie za bardzo. - Nie.
Atmosfera jest dziwna.
Czemu? Z powodu milicji?
Nie chodzi tylko o nich. To coś jeszcze.
Nie wychylajmy się i róbmy swoje.
Jesteśmy gotowi.
Cudownie.
Dobrze.
Widział pan tego mężczyznę?
- Co robisz? - Pytam,
- czy widział człowieka ze zdjęcia. - Nie.
Co on mówi?
- Co się dzieje? - Tylko o coś spytałam.
Szukam kogoś.
Idź stąd!
On coś wie. Rozpoznał tę osobę.
- Może pomóc. - Nieważne.
Chciałaś przyjechać do Kisimy? Proszę bardzo.
Ale nie przeszkadzaj nam w pracy.
- Rozumiesz? - Tak, przepraszam.
Rozumiesz?
- Idź! - Dobrze. Przepraszam.
Spokojnie.
Georgia.
Mam nadzieję, że nacieszyłaś się ciszą.
Chodź. Zaraz będzie głośno.
Wszystko gra?
Wiesz, czemu kazałem ci go zabić?
Właśnie dlatego.
Musimy podchodzić do tego poważnie.
Potrzebuję żołnierzy, nie dzieci.
Przepraszam, widziała go pani?
Widzieli panowie tego mężczyznę?
Przepraszam. Widział pan tego mężczyznę?
Przepraszam. Poznaje pan tego mężczyznę?
Przepraszam, nie rozumiem.
Czego chcecie?
Nie wiem, co mówisz. Nie rozumiem...
Czego chcecie?
- Złaź ze mnie. - Jak możesz coś takiego mówić?
Masz zimne stopy. Złaź.
Dlatego tu jesteś.
- Grzeję się. - Boże, jesteś jak jaszczurka.
- Złaź, jaszczurko. - Uwielbiasz to.
Chcę spać.
Jest 8.10.
- Naprawdę? - Tak.
Wymęczyliśmy ją wczoraj.
Nigdy tyle nie śpi.
Może nadrabia za te trzy miesiące.
Działa.
- Sprawdzę, co u niej. - Nie, ja pójdę.
- Na pewno? - Tak. Ty zagrzej stopy.
Hej, śpiochu.
Georgia! Szybko!
Ona nie oddycha.
- Nie oddycha. - Violet!
Boże!
Violet, obudź się!
- Will, dzwoń po karetkę. - Już.
Obudź się, proszę. Violet, obudź się.
Kochanie, otwórz oczy, proszę!
Ma trzy miesiące.
Violet, otwórz oczy, proszę.
Nie! Proszę!
- Udało się? - Na razie nie.
Nie trzeba. Dziękuję.
Przyszedłem po zdjęcie. Chciałbym ci pomóc.
Louise nie będzie zadowolona.
Wiem. Jest wiecznie niezadowolona.
Pomogłaś mi, pozwól pomóc sobie.
Nie znasz języka, ja tak.
Nie chcę, żebyś miał kłopoty.
Poradzę sobie z Louise.
Nie z nią. Zatrzymała mnie milicja.
Jeden z nich rzucił mnie na ziemię. Czegoś chcieli.
Kolega go powstrzymał, powiedział...
Coś jak...
Coś takiego?
- Nic mi to nie mówi. - Nie tak brzmiało.
Nie zwracałam uwagi, bo nie wiedziałam, co zrobią.
Tym bardziej powinnaś być z nami.
Im nas więcej, tym bezpieczniej.
Chce zobaczyć zdjęcie. Tego mężczyzny.
Jasne.
Kojarzy go.
On zabił jej męża.
Zabił jej męża?
Był tutaj.
Niedawno przyjechał do tej wioski.
Wraz z ludźmi, żołnierzami...
Jest z nim milicja.
Przyjechali, by zabić jej męża.
Ten mężczyzna, Bello,
kazał to zrobić dziewczynce.
Boże, czemu?
Jest tu kopalnia koltanu.
Jej mąż zarządzał nią dla Pietera Bello.
Ta kopalnia, którą jej mąż pomagał zarządzać Pieterowi Bello...
Gdzie jest?
Jestem wdzięczny.
Nie pytałbym, gdyby to nie było ważne.
Dziękuję.
ROTTERDAM – HOLANDIA
Ten mężczyzna, grubo po trzydziestce...
Miał gwiazdki?
- Panie Arnason... - Proszę.
Proszę tak do mnie nie mówić.
Dobrze, Arielu.
Opisałeś człowieka z dwiema złotymi gwiazdkami na ramionach.
Jesteś tego pewien?
Tak, pamiętam to.
Nie marnowałbym twojego czasu
na opisywanie kogoś bez tych insygniów.
Dobrze.
Grube brwi, brązowe oczy, krępy, krótko ostrzyżony,
oczywiście mógł ostrzyc się przed bądź po...
zrobieniu zdjęcia.
To na nic. Przebrnęliśmy przez tę listę dwukrotnie. Nie wiem.
Pomyśl, nawet najmniejszy element wyglądu.
Widziałeś go w gazecie.
To nie była gazeta. To była...
W tamtej części Konga nie mają gazet.
To były cztery kartki A4 drukowane chałupniczo.
Nie znajdziemy tego. Marnujemy czas.
Panie Arnason...
Arielu.
Pamiętasz gwiazdki na mundurze.
Człowiek, który dał tej kobiecie bombę,
był generałem dywizji.
Jeśli dobrze zapamiętałeś insygnia, należał do sił powietrznych.
To daje nam jakichś 30 czy 40 mężczyzn.
Naprawdę chciałbym pomóc.
Ale nie rozpoznam kogoś, kogo już nie zobaczę.
Pomogłeś.
Dzięki tobie mam więcej informacji niż przedtem.
Wierzysz mi?
Tak.
Mówisz, jakby to było takie proste.
Wiesz, jak się nazywam. I co zrobiłem.
Masz swoje powody, by milczeć.
Rozumiem to, uwierz.
Bardziej, niż myślisz.
Podejmujemy decyzje
w ułamku sekundy, a potem musimy z nimi żyć.
I z nieprzyjemnymi konsekwencjami.
Dziękuję za poświęcony czas.
Jakby co, mam twój numer.
Co mam teraz zrobić?
Wracaj do domu.
Zaczekaj, pójdę z tobą.
Zaufaj mi, nic mi nie będzie.
Nie możesz iść sama do lasu deszczowego, wariatko.
Mówię poważnie. To niebezpieczne.
Georgia...
Proszę. Reguła kciuka mówi,
że nie możesz iść tam sama.
Wiesz, skąd wzięło się to powiedzenie?
W Anglii kiedyś było prawo
mówiące, że mąż może bić żonę kijem,
o ile kij nie jest grubszy od kciuka.
Czasy się zmieniają.
Poradzę sobie, naprawdę.
Zaczekaj.
Boże.
Zatrzymałem go.
Chcesz go wziąć?
To nie jest dobry pomysł.
Niech myślą, że jestem z wami.
To prawda. Lekarza powinni zostawić w spokoju. Powinni.
Idziesz do faceta, który kazał kogoś zabić.
Co zrobisz, kiedy go znajdziesz?
Zapytam, gdzie jest mój mąż.
Bądź ostrożna.
Na to chyba już za późno.
Długo cię nie było.
Naprawdę?
Kiedyś wyjdziesz na spacer i już nie wrócisz.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Co to w ogóle jest?
Agenci nieruchomości sprzedają domy.
Nie wiem, czemu oglądam ten szajs.
Ty to zrobiłeś?
Tak. Przepraszam.
Z jakiegoś powodu
mnie to uspokaja.
Tak jak ją, gdy robiłaś jej to na plecach.
Wiem, że to głupie.
To nie jest głupie.
Angela może się z tobą spotkać, kiedy zechcesz.
Terapia mi nie pomoże.
Ten facet, u którego byłaś z rodzicami, był do niczego.
Terapeuci są różni.
Co mogą powiedzieć?
Nie chodzi o to, co mówią, chodzi o ciebie,
byś to ty powiedziała cokolwiek.
Na przykład co?
Minęło sześć miesięcy.
Musimy żyć dalej. Musimy próbować.
Dobra robota, Djamba.
Kim jesteś?
Jestem lekarzem.
Chodź.
Już.
Nie jestem zagrożeniem.
Pozwól mi odejść, nic nie zrobię.
On potrzebuje twojej pomocy.
To rana postrzałowa.
Tak.
Utkwiły tam fragmenty pocisku.
Musimy je wyciągnąć.
Zgodził się.
Przepraszam.
Czego chcieli?
Pytali, jak długo tu będziemy.
Czemu?
Nie pytałam.
Mam sucho w gardle.
Musisz więcej pić.
A ty mniej gadać, ale nie można mieć wszystkiego.
Louise, nie myślałaś może, by być milszą osobą?
Nie chodzi o bycie miłym.
Są w życiu ważniejsze rzeczy.
Poza tym jestem miła. W końcu jestem tutaj.
To, że robisz dobre rzeczy, nie czyni cię miłą osobą.
Ale robienie złych robi z ciebie złą, więc myślę, że jestem.
Zrobiliśmy już wszystko. Jedźmy stąd.
Mamy wyjechać jutro.
Kręci się tu milicja. Lepiej nie czekać.
Cóż...
- Co? - Co z Georgią?
Co z nią?
- Okłamała nas. - Tak.
Zastrzeliła człowieka.
Jesteśmy za nią odpowiedzialni.
Chciała, by ją podwieźć.
Zrobiliśmy to.
Spokojnie sobie poradzi. Udowodniła to.
Nie możemy jej tam zostawić.
Czemu nie?
Czemu tak ci się spieszy?
Bo inaczej stoimy w miejscu.
Kocham cię.
Pierdol się.
Nie zabrudź rany.
Zmieniaj opatrunek codziennie.
I weź to.
Jedna rano i jedna wieczorem.
Rozumiem. Powiem mu.
- Co powiedziałeś? - Pomyliło mu się.
Myśli, że dwa razy dziennie ma zmieniać opatrunek.
Powiedziałam, że nie to, to drugie.
Powiedziałaś „Apana hivo. Ingine”?
Tak. To znaczy: „Pomyliłeś się. To drugie”.
Idź już.
- Nie tam. - Muszę porozmawiać z Pieterem Bello.
Jest tam milicja.
Wróć, skąd przyszłaś.
Postanowiłaś wrócić?
Jesteś tą drugą, prawda? Szukali cię.
O czym ty mówisz?
Milicjant powiedział: „Pomyliłeś się. Ta druga”.
Mówili o tobie.
Bzdura.
- Doprawdy? - Tak.
Spytajmy ich. Chodź.
- Chodźmy. - Dobra.
Chcesz wiedzieć? Dobra.
Moja matka ma demencję.
Potrzebuje opieki całą dobę.
Zasługuje na to, a nikt inny nie zapłaci.
Pewnego dnia ktoś zaoferował mi pieniądze,
co miałam zrobić?
Pieniądze za co?
Słyszałaś o koltanie? Jest w każdym smartfonie, laptopie...
Słyszałam. Wydobywają go na północ stąd.
To rządowa kopalnia.
Za każdym razem, gdy tu jestem, pakuję do auta koltan
i przewożę za granicę, do Rwandy.
Strażnicy przymykają na to oko.
Nie krzywdzą tych dobrych.
Pierdol się. Kocham to, co robię, ale nie mam z tego kasy.
Jestem zła, ale robię dobre rzeczy.
Czego chce od ciebie milicja?
Mam pójść do kopalni spotkać się z Pieterem Bello.
- Skąd go znasz? - To on mi płaci.
To on przemyca koltan z kopalni.
Wiedziałaś, że go szukam. Nic nie powiedziałaś.
Czemu miałabym? Nie znam cię. Nie jestem ci nic winna.
Wie, gdzie jest mój mąż. Will Mason. Słyszałaś to nazwisko?
Nie, naprawdę. Spotkałam Pietera ledwie kilka razy.
Przyszedł z ofertą, zgodziłam się.
Powiedziałam, co wiem.
Dokąd idziesz?
Odpocznij.
Ruszamy jutro o wschodzie słońca.
- Zaczekaj! - Co?
- Musisz coś dla mnie zrobić. - Niby co?
Chcę się spotkać z Pieterem Bello.
Czemu mam ci pomóc?
Bo on wie, gdzie jest mój mąż.
Prosisz niewłaściwą osobę. Mam własne problemy.
Wiesz co? Ja jestem twoim problemem.
Nie chcesz, bym powiedziała, czym się zajmujesz.
Zrobisz, co mówię. Zrozumiano?
Pan Helgason.
Powiedziano mi, że tu jesteś.
- To ja, Martin. - Poznałem po krokach.
Eleganckie angielskie buty. Można w nich stepować.
Nie rozumiem. Co tu robisz?
Najpierw spotkałem Beatrix,
potem pojawiłeś się ty,
jeśli Bóg istnieje, to właśnie do mnie przemawia.
To nawet nie znak, to zaproszenie na piśmie.
Zaproszenie dokąd?
Do Konga. Polećmy do Kinszasy.
Chwileczkę.
Arielu, chodź na chwilkę.
Nie ma mowy.
Pamiętam jego głos.
Mężczyzny, który dał jej laptopa. Pamiętam go dokładnie.
Pojedziemy tam, będziesz mógł zawęzić listę.
Usłyszę jego głos.
To szaleństwo.
Nie jestem dumny z tego, kim byłem.
Chcesz znaleźć męża przyjaciółki.
Ja chcę zrobić to, co powinienem był zrobić dawno temu.
Chcę, by człowiek odpowiedzialny za ten zamach,
który zabił tylu ludzi, został ukarany.
No przecież.
Masz rację.
Nie mam dowodu.
Mam tylko swoje słowo.
W czym pomoże ci podróż do Kinszasy?
Porozmawiam z nim.
Z tym człowiekiem.
- Generałem. - Arielu...
Zamordował tylu niewinnych ludzi.
Kiedy dowie się, że istnieję,
nie będzie się wahać, by zabić i mnie.
Chcesz być przynętą dla mordercy.
Tak.
Odkupię swoje winy.
Proszę.
Nie wiedziałem, że to robi.
Będąc w Gomie,
zawsze uciekała do Gisenyi w Rwandzie.
Mówiła, że się z kimś spotyka.
Uwierz, gdybym wiedział, że ona...
Nie wiedziałeś. To nie twoja wina.
Myślisz, że kogoś znasz, ale nigdy nie wiadomo.
Weźmy ciebie.
Nie obraź się, ale nie wyglądasz na kapitana armii.
Poradzisz sobie, prawda?
Jasne.
Louise Chartrain. Pieter Bello mnie oczekuje.
Jest tutaj.
Dobrze.
Tutaj.
Louise, co u ciebie?
Bywało lepiej.
Przykro to słyszeć.
Przykro było słyszeć, że zastrzeliłeś człowieka, który tu rządził.
Kalehe?
Niczym nie rządził.
Za dużo gadał.
Nie przejmuj się tym.
Skąd mam wiedzieć, że nie postąpisz tak ze mną?
O tym chcę porozmawiać.
Zmienił się właściciel.
Teraz ja tu rządzę.
Dla ciebie nic się nie zmienia.
Kiedy będziesz w pobliżu, zorganizujemy ci wycieczkę do Rwandy.
Czuję, że to wymyka się spod kontroli.
Nie masz się czym martwić. Obiecuję ci.
W Kisimie jest biała kobieta, pyta o ciebie.
Co za kobieta?
Georgia Wells.
Szuka ciebie i jakiegoś Willa.
Jest teraz w Kisimie?
Zostawiłam ją tam.
Wróć tam i upewnij się, że nie wyjedzie.
Pracuj tak dalej, a nie będziesz musiała niczym się martwić.
Oby.
W Kisimie jest pewna biała kobieta, zajmij się nią.
Weź pięciu ludzi.
Zrobiłam to.
Mam nadzieję, że Will jest tego wart.
Georgie.
Przepraszam.
Nie płacz, wszystko gra.
Boże, musisz mnie nienawidzić.
Nieprawda.
Choć jestem na ciebie wściekły.
Jak mogłaś pomyśleć, że...
Nie planowałam tego.
To...
Dotarło do mnie, że już jej nie zobaczę i...
Obiecaj, że to się nie powtórzy.
Jestem przy tobie, Georgie.
Musimy trzymać się razem.
Mamy tylko siebie.
Co zrobiłeś mojemu mężowi?