NAMOYA DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA
Molisho!
Co ty robisz?
Uciekam.
Jeśli cię znajdą...
Powstrzymasz mnie?
Wdowa
Boże.
Halo.
Kto dzwoni?
Georgia?
Co się stało?
Ktoś zabił Emmanuela.
Ktoś przysłał mi samochód,
a w nim była bomba.
Nic ci nie jest?
Nie. Wszystko w porządku.
Wsiądź w pierwszy samolot
i wróć tutaj.
Nie.
Nie chodzi już tylko o Willa.
Chodzi o Emmanuela.
Jadę jutro z Judith do Kisimy.
To zły pomysł.
Wiem, co sądzisz o tym, że tu jestem,
ale teraz jest inaczej. Kolega nie żyje.
Muszę znaleźć Pietera Bello, chcę, żebyś mi pomógł.
Martin, proszę.
Pan Helgason.
Dziękuję, że tak szybko pan przyszedł.
Oczywiście.
Ostatnim razem rozmawialiśmy o kryteriach wymaganych do leczenia.
Szukamy konkretnych cech, konkretnych chorób,
które pomogą nam w naszych badaniach.
Przykro mi, ale w pana przypadku
nie będziemy w stanie zrobić zabiegu.
Nie rozumiem.
Uszkodzenie nerwu optycznego...
Mamy pewne parametry,
u innych pacjentów zgodność jest większa.
Czyli zmienili państwo zasady.
Boicie się, że zepsuję rezultaty.
Przykro mi, wolałbym mieć lepsze wiadomości.
Są też inne terapie, inni chirurdzy również nad tym pracują.
Tak, ale chodziło mi o pana.
Kiedyś byłem religijny, już nie jestem,
ale potem usłyszałem o panu,
cudotwórcy, który przywraca wzrok.
Przyleciałem tu za pieniądze, których nie mam.
Przypomniałem sobie
po raz kolejny, czemu uznałem, że wiara to strata mojego czasu.
Proszę posłuchać...
TRZY LATA WCZEŚNIEJ – GOMA DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA
Cholera.
Dziękuję.
Ja do odprawy. Kinszasa...
Nic się nie stało.
Wiem.
Spaliłem się na raka.
Miałem koszulkę z długim rękawem...
Było gorąco, więc podwinąłem rękawy.
Mikael. Jestem idiotą.
Dominique.
Miło poznać.
Mademoiselle, pani plecak.
Pik, pik. Alarm.
Proszę usiąść.
Ile razy mam ci powtarzać?
Okno jest otwarte.
Czuję to cholerstwo na piętrze. Zgaś to.
To źle wpływa na twój katar sienny.
Co się dzieje?
Dzwoniła Georgia.
Co się stało?
Pokomplikowało się.
Potrzebuje twojej pomocy?
Tak.
Chryste, pomóż jej.
Jeśli ktoś może to zrobić, to ty.
Jest przekonana, że Will jakimś cudem żyje. Myli się.
Ale ty zaczynasz myśleć, że może mieć rację.
Ktoś zginął w wybuchu zamiast niej,
mimo to nie chce wracać.
Boże, jaka ona uparta.
Za długo była sama.
Kochanie, to nie twoja wina.
Nie oskarżaj się.
Nie pomogłem jej, kiedy mnie potrzebowała.
Możesz siedzieć tu i się smucić
lub możesz ruszyć tyłek i jej pomóc.
Tak czy inaczej,
zgaś to cholerstwo.
To gdzieś tutaj.
Słucham?
Tędy leciał. Z Gomy do Kinszasy.
Musiał lecieć nad tym miejscem.
Gdzieś tutaj rozbił się samolot.
Trudno to sobie wyobrazić.
Piękne miejsce,
ale skrywa w sobie mrok.
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Myślałam, że nie żyjesz.
Myślałam... Nie wierzę.
Nie wierzę.
Nasza dwójka. Niewiarygodne.
Samolot.
Nie...
Nikt tu nie przeżył.
Ani jedna osoba.
Możesz chodzić?
Tak. Ledwo.
Musimy stąd iść.
Ale...
Może zaczekamy do rana.
Nie, musimy znaleźć resztę.
Może ktoś jeszcze przeżył.
- Chodź. Możesz? - Tak.
- Wszystko gra. - Dobrze.
Jak najbardziej.
Dobre wieści, ktoś cię dziś podrzuci.
Świetnie. Kto?
Wszystkie tutejsze organizacje pozarządowe pomagają sobie nawzajem.
Powiedziałam, czego potrzebuję.
Okazuje się, że przez Kisimę jedzie wóz medyczny.
Program szczepień na odrę.
Powiedziałam, że jesteś dziennikarką piszącą o ich pracy.
Dziękuję.
Cześć!
Narysował je wtedy.
Ostatnim razem?
Tak.
Boże. Była wtedy okrutna burza.
Utknęliśmy w biurze.
Nie działał telefon ani Internet,
więc rysował.
Nie mogłam ich zdjąć.
Mogę go sobie wziąć?
Boże. Oczywiście.
Tam, dokąd jedziesz, można spotkać milicję,
ale powinni dać ci spokój.
Z tego, co wiedzą,
jedziesz szczepić ludzi przeciw chorobie.
Ale niczego nie gwarantuję.
Wiem. Jestem ci naprawdę wdzięczna.
Nie wiem, co tam znajdziesz,
ale Will był dla mnie ważny,
tylko dlatego ci tego nie powiedziałam.
Może nie powinnam, ale...
Co?
Jude, o czym ty mówisz?
Nie chcę, byś myślała, że coś przed tobą ukrywałam.
Słyszałam o kobiecie.
Podobno było to parę miesięcy przed katastrofą.
Nie sądzę, by było to coś poważnego, nie dla Willa.
Ale kobieta ta była żoną generała kongijskiej armii.
Will podobno bał się, że on się dowie.
Przykro mi.
Powiedział ci o tym?
Will powiedział ci, że ma romans?
Nie, ale kiedy z kimś pracujesz, słyszysz pewne rzeczy...
Czyli to plotka. Nic nie wiesz.
Jedli razem kolację, więc...
To tylko biurowe plotki.
Ludzie się nakręcają z nudów.
Nie zrobiłby tego.
Posłuchaj mnie przez chwilę.
Jeśli ktoś porwał Willa, to dlaczego?
Co, jeśli znieważył tego generała?
Co to ma wspólnego z katastrofą samolotu
i jakim cudem mój mąż wyszedł z niej żywy?
Wiem, podobnie jak ty chcę odpowiedzi,
ale chcę też, byś znała prawdę.
Chcę powiedzieć ci o wszystkim.
Jeśli chcesz odpowiedzi,
musisz zadawać pytania.
Powinnaś wrócić do pracy.
- Dokąd idziemy? - Nie wiem.
Nie zadawaj tylu pytań, Adidja.
Tak będzie łatwiej.
Mój suahili jest do dupy.
Tak to jest, jak się polega na tłumaczach.
Znasz angielski?
- Trochę. - Gdzie się nauczyłaś?
Z radia i telewizji?
Z radia ONZ. Blisko mojej wioski stała stacja.
Dawno temu.
Mam córkę w podobnym wieku.
Niedawno miała urodziny. Wysłałem jej prezent.
Małą plastikową kuchnię. Jej matka...
Zdzira ją odesłała. Ponoć nie wiem, co ona lubi.
Jest za duża.
Sama coś kupiła
i powiedziała, że to ode mnie.
To wszystko robię dla niej.
Ochrona czyjejś niewinności to brudna robota.
Pozwoliłaś przyjacielowi uciec.
W porządku.
Nikomu nie powiem.
Dziękuję.
Jak masz na imię?
Adidja.
Adidja?
Posłuchaj mnie, Adidja.
Tam, dokąd jedziemy,
zrobisz coś dla mnie, tak jak ja zrobiłem coś dla ciebie.
Dobrze?
Jesteś Georgia?
Tak.
Tom Jenson. Hashtag lekarz, hashtag legenda.
- Jesteś jednym z nich. - Nie.
Dla kogo piszesz?
Dla każdego, kto mi zapłaci.
Dobra. Zatem szerokiej drogi.
- Judith. - Tom.
Mam nadzieję, że nie macie do mnie pretensji.
Jest OK, naprawdę.
- Zaopiekujecie się nią? - Jasne.
Póki wiesz, dokąd chcesz jechać, nie ma problemu.
Jasne.
Gotowa?
Tak.
Nie rób głupstw.
- Potrzebuję odpowiedzi. - Ja też.
Hej, jestem Georgia.
Fabrice. Cześć, Georgia.
Jedźmy.
To Louise, koordynatorka projektu.
Nie przejmuj się nią. Jest taka od zawsze.
Spędziła tu lata, nie pamięta, jak być miłą.
Jedziemy czy nie?
- Znasz francuski? - Niezbyt.
Może to i dobrze.
Pierwszy przystanek to Kisima?
Tak. Jakieś cztery czy pięć godzin stąd.
Zazwyczaj.
Będzie z dziesięć, jak francuski hip-hop ci nie leży.
Nie dotykaj!
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Boli cię?
Opalenizna?
Teraz już mniej.
Zaczekaj.
Spróbujesz pójść dalej?
Bóg jeden wie, ile już idziemy,
nie widzieliśmy nikogo ani niczego.
Przepraszam.
Czuję się taki słaby.
Znajdziemy ci wodę.
Jak się czujesz?
Jestem zmęczona. Boję się.
Ale mam szczęście.
To cud, że tu jesteśmy.
Bóg ma nas w swojej opiece.
Niewystarczająco się nami opiekuje.
Widziałaś, co się stało?
Nie, tylko słyszałam wybuch.
Widziałem ciężarną kobietę,
siedziała z przodu.
Miała laptopa, kiedy go otworzyła...
Bum.
Co?
Widziałem ją wcześniej.
Dostała plecak.
Raczej nie wiedziała, co jest w środku.
Jezu Chryste.
- Chodźmy. - Nie, nie ja.
Nawet jeśli znajdziemy schronienie...
Ty idź.
Pójdziesz dalej niż ja.
- Będę cię spowalniał. - Nie.
Bez ciebie nie pójdę. Chodź!
Proszę.
Idź.
- Proszę. - Dobrze. Znajdę kogoś.
Znajdę pomoc.
Poszukam kogoś.
Kiedy stąd wyjdziesz, powiedz o samolocie.
O kobiecie i laptopie.
Ludzie muszą się dowiedzieć, co się stało.
Dobrze.
Dominique,
proszę,
pamiętaj o kremie po opalaniu.
Pomocy.
Obudził się pan.
Przepraszam...
Nie za dobrze mówię po francusku.
Jest pan Anglikiem?
Islandczykiem.
Dobrze, że się pan obudził. Jestem doktor Pascal Bourg.
Mikael.
Miło cię poznać.
Jesteś w szpitalu Heal Africa w Gomie.
Byłeś w ciężkim stanie.
Krwotok wewnętrzny.
Musieliśmy zrobić drenaż jamy opłucnowej.
Zrobiliśmy transfuzję.
Pięć złamanych żeber,
zapadnięte płuca oraz uszkodzona nerka.
Musieliśmy ją usunąć.
Mimo to jesteś tu.
Dziękuję.
Mamy tu chirurga, monsieur Mgalę.
Jemu podziękuj.
Ale jako miejscowy pomocny Europejczyk miałem przekazać wieści.
Jak się czujesz?
Świetnie.
Boli.
Boli, kiedy oddycham,
boli, kiedy nie oddycham.
Doktorze...
Moje oczy.
Nie za dobrze widzę to,
co jest przede mną.
Jest zamazane.
Postaraj się nie ruszać.
Nie mam pewności,
ale to może być początek krwotoku do siatkówki.
W obojgu oczach.
Przeniesiemy cię do Kinszasy,
kiedy będzie to bezpieczne.
Możemy do kogoś zadzwonić?
Dominique. Jest tutaj?
Kto? Jest tu pacjentką?
Nie, z samolotu.
Sankuru. Była na pokładzie. Dominique.
Chodzi o nią?
Zginęła?
Tak.
Czemu?
Nie było jej w tym szpitalu.
Wiem tylko to, co mówią w wiadomościach.
Co ci się stało?
Znaleziono cię w środku lasu.
Mogę cię o coś spytać?
Leciałeś tym samolotem?
Skłamałem, tamtego dnia Mikael Arnason umarł.
Zostałem Arielem.
Człowiek z gazety to ten, którego widziałem na lotnisku.
Dał plecak tamtej kobiecie.
Był w nim laptop, który uszkodził samolot i zabił 85 osób.
Kim on był?
W gazecie nie było nazwiska.
Ale wiedziałem...
Wiedziałem, że nie mogę nikomu o tym powiedzieć.
Dominique była w dobrym stanie, kiedy mnie opuściła.
Według gazet zmarła z powodu odniesionych ran.
To niemożliwe?
Nie widziałaś jej.
Ja tak.
Myślisz, że ktoś ją zabił?
Jak zagwarantować, by nie powiedziała prawdy?
Według gazety przyczyną była usterka,
nie było mowy o bombie.
Może nie jestem mądry, ale nie jestem też głupi.
Wypisałem się ze szpitala, kiedy tylko mogłem.
Kiedy udało mi się przekroczyć granicę...
powiedzieli, że już za późno.
Kompletny krwotok do obu siatkówek.
Wciąż myślę, że to kara,
to, że straciłem wzrok.
Kara za milczenie.
Tylko tobie o tym opowiedziałem.
Ktoś ich wszystkich zamordował,
a ty mogłeś pomóc znaleźć odpowiedzialne za to osoby.
Bałem się.
Codziennie o tym myślę.
Nie znamy się za dobrze.
A to...
Powinnam już iść. Moje życie...
Nie jestem na tyle skomplikowana.
Może powinniśmy o sobie zapomnieć.
Beatrix, proszę.
Przepraszam. Żegnaj, Arielu.
Proszę... Beatrix.
Co jest?
Dobrze.
Co mówił?
Żeby nie jechać prosto. Jest tam milicja.
Myślałam, że milicja to nie problem.
Zazwyczaj. Ale to Siły Wyzwolenia Rwandy. Hutu.
Zazwyczaj są niegroźni,
ale czasami ciężko przewidzieć, co zrobią.
Tak. Narzucają tak zwane...
opłaty. Zabierają pieniądze, sprzęt medyczny i...
- Możemy ich uniknąć? - Tak.
Powiedział, byśmy jechali tędy, wokół wioski.
Nie masz żadnych pytań do artykułu?
Mówisz po angielsku.
Kiedy mam ochotę. Jakieś pytania?
Nie działam w ten sposób. Raczej obserwuję.
Opisuję sceny z życia.
Możecie udawać, że mnie nie ma.
Z chęcią.
Dalej.
Jeszcze żyje.
Cholera!
Nic nie zrobimy.
Wygląda, jakby leżało od lat.
Na pewno powiedział, że tędy przejedziemy?
Tak.
Nie ruszać się!
Jesteśmy lekarzami.
Wieziemy leki do Kisimy...
Cicho. Opróżnić kieszenie.
Opróżnić pieprzone kieszenie!
- Kieszenie. - Dobrze.
Nic nie mam.
Dobra.
Zostawicie nam auto.
Są w nim nasze leki.
Przestań, Fabrice. Nie ma sensu.
Kurwa! Co teraz?
Spokojnie.
Jezu.
Zabrali nam radio i wszystko.
Ruchy!
To wasze auto?
Tak.
Nie chcemy kłopotów.
Idziemy.
Co oni mówią?
Nie mogą odpalić samochodu.
Mamy go naprawić? Ukradliście go!
Czemu mielibyśmy go naprawiać?
Rób, co mówi.
Tom...
Wszystko gra.
Fabrice?
Wszystko gra.
Nic mu nie jest.
Kalehe Mampata, wiem, że tu jesteś!
Chodź tutaj!
Przysłużyłeś mi się, Kalehe.
Powinieneś być z tego dumny.
Ale wszystko się zmienia.
Nie mamy nad tym kontroli.
Zapytał, co się zmienia.
Cóż, Kalehe,
możesz uznać mnie za pracownika działu zasobów ludzkich.
Panie Bello, błagam.
Proszę, panie Bello.
Nie.
Pamiętasz, o co cię prosiłem?
Robimy to, by przeżyć.
Nie możemy pomóc.
Nie rozumiem.
Przestań!
Zostaw ją. Gotowe.
Weźcie auto i jeźdźcie.
Chcecie zabrać jedną z nich?
Nie! Zostawcie ją.
Proszę!
Panie Bello, błagam.
Chcę żyć!
Georgia.
Możesz otworzyć oczy.
Teraz będzie inaczej.
Hej, Beatrix.
Mówi Ariel.
Dziś wylatuję. Znalazłem wcześniejszy lot,
to by było na tyle.
Wiem, że cię zawiodłem.
Cokolwiek czujesz, wiedz, że siebie zawiodłem bardziej.
Popełniłem błąd.
To było głupie i samolubne, ale nic nie zmienię.
Muszę z tym żyć.
Miło było cię poznać.
Nie będę ci już przeszkadzać, mam nadzieję, że operacja...
Mam nadzieję, że otworzysz oczy i zobaczysz świat,
wszystkie te piękne rzeczy.
I zobaczysz Matkę Whistlera.
Żegnaj.
Proszę.
Spakować panu bagaż?
Poproszę, o ile to nie kłopot.
Żaden. Przyszedł ktoś do pana.
Dziękuję.
Pan Helgason?
Nazywam się Martin Benson.
Przepraszam, znamy się? Nie przypominam sobie.
Nie, nigdy się nie spotkaliśmy,
przepraszam, że zawracam panu głowę,
ale muszę porozmawiać z panem
o locie 19. Sankuru Airways.
Wiem, kim pan jest i co pan zrobił.