NAMOYA DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA
Adidja!
Ostrożnie!
Jestem panią na zamku.
Co mówiłaś?
Nie wiem, co próbujesz udowodnić.
Chcę spojrzeć w dół i zobaczyć cały świat!
Adidja!
Widziałaś cały świat?
Jak wyglądał?
I tak byś nie uwierzył.
POWYS – WALIA
Cholera.
Wdowa
FORMULARZ REJESTRACJI STAN CYWILNY: MĘŻATKA
Co robisz?
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
Nie patrzy się na śpiącą kobietę.
To prawda.
Ale to też zależy od tego, co się wtedy robi.
Trochę za wcześnie na takie rozmowy.
Zejdź ze mnie. Śmierdzi ci z ust. Fuj.
Chodź.
Udało ci się.
- Wszystkiego dobrego. Dziesiąta rocznica. - Co?
- Przestań. - Nie.
Wiesz o niej.
- Tak? - Tak.
- Cholera, już tak późno? - Tak. Była zmiana czasu.
Czemu mi nie powiedziałaś?
O co ci chodzi?
- Mam samolot! - Boże, samolot!
Gdzie się zatrzymać?
Byle nie tam, gdzie próbowałaś.
Następnym razem ty prowadź.
- To żadna frajda. - Dupek z ciebie.
Jesteś przemiła.
- Boże! - Przepraszam.
Nie wiem, po co nosisz tę czapkę.
- Byłeś w tym zespole miesiąc. - Wyjątkowy miesiąc.
Nigdy go nie zapomnę. Choć chciałabym.
Jeszcze raz. To było złe pożegnanie.
Szybciej, Bono, ludzie chcą zaparkować.
Poradzisz sobie, prawda?
Jasne.
Nie martw się o mnie.
Czas leczy rany, prawda?
Tak.
Spóźnisz się.
No nie.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
- Hej. - Już za mną tęsknisz?
Zostawiłem ci coś w schowku.
- Naprawdę? - Tak.
Nie uważasz, że to dziwne,
że samochody mają schowki na rękawiczki?
- Zostawiłeś mi rękawiczki? - Może.
Wszystkiego dobrego. Kocham cię.
Też cię kocham.
Szwy zdejmiemy za tydzień.
Ktoś powinien panią odebrać.
Nie powinna pani iść w takim stanie.
Będzie dobrze. Naprawdę.
Przyjechała pani na weekend?
Nie, mieszkam tu.
Powinna pani rozpoznać mój akcent.
Mieszkam w pobliżu Llyn.
Daleko stąd. Sielskie życie, co?
Można tak powiedzieć.
- Pani Wells? - Tak.
Nie wypełniła pani formularza.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Tu i tu. Dziękuję.
Zdaniem ekspertów zamieszki będą trwać.
Dzisiejsze sceny z dzielnicy finansowej w Kinszasie
są przerażające.
W ostatnich latach Demokratyczną Republikę Konga
męczą polityczne animozje, wojsko w Kinszasie...
Przepraszam. Może pani przewinąć?
- Słucham? - Ma pani pilota? Może pani to zatrzymać?
Tak sądzę. Chwileczkę, niech go znajdę.
...studenci i zwolennicy opozycji.
KILKADZIESIĄT OSÓB RANNYCH W KINSZASIE
Wojsko próbuje przywrócić porządek.
Przepraszam, że nie dzwoniłem. Zasięg jest okropny.
Przynajmniej miałaś spokój.
- Zero rugby w telewizji. - Tak.
Szczęściara ze mnie.
Co robisz?
Trochę biegałam.
- Jesteś na lotnisku? - W Gomie.
Od roku 2002 największa dziura na świecie.
Mam parę godzin, nim polecę do Kinszasy.
Przejdź się po sklepach.
Po sklepie. Jest jeden.
Dziękuję.
Jak pierścionek?
- Dobry rozmiar? - Tak.
Jest piękny. Naprawdę.
- Ale nie wiem. - Jeśli ci się nie podoba, to nic...
Po prostu to nie ten szajs, którym się oświadczyłeś.
Ten szajs?
Mam do niego sentyment. Nie wiem.
Napiszesz z Kinszasy?
Nie. Będziesz spała. Zadzwonię, kiedy będę w kraju.
- Dobra, kocham cię. - Ja ciebie też.
Georgia, z tej strony Judith Gray.
Judith, co się dzieje?
- Nie słyszałaś? - Czego?
Chodzi o Willa. Chryste.
Samolot Willa, wszystkie dzienniki o tym mówią.
Jeszcze nie ma oficjalnego raportu.
Próbowałam dzwonić do linii lotniczych...
Tak mi przykro, Georgia.
Samolot Willa zniknął.
- Tak mi przykro. - Nie.
- ...wciąż na ziemi.
Podczas lotu 19. Sankuru Airways
odnotowano silne wiatry i burze.
Mimo to brak oficjalnego raportu
Sankuru Airways czy ANAC, Kongijskiej...
Powie pani, kiedy zatrzymać.
Teraz. Proszę zatrzymać.
To ty.
ROTTERDAM – HOLANDIA
Proszę szeroko otworzyć oczy.
Jak stracił pan wzrok, panie Helgason?
W wypadku.
Dawno temu.
Krzesło...
Tak.
- Wszystko gra? - Tak, dzięki.
Dziękuję.
Jaki jest werdykt? Nadal jestem niewidomy?
Panie Helgason, nie widzę przeciwwskazań,
by został pan kandydatem na eksperymentalne leczenie.
Nie zmarnowałem czasu?
Będzie musiał pan brać te krople.
Dwie rano i dwie wieczorem.
Zapobiegną pojawieniu się infekcji przed procedurą.
„Procedura”.
Medyczne określenie na cud.
„Ślepi widzą, chromi chodzą,
trędowaci bywają oczyszczeni”.
To żaden cud, proszę pana.
Czysta nauka.
Mathilde, zamówisz panu taksówkę?
Oczywiście.
Jak było?
Przepraszam, nie znam niderlandzkiego. Nie jestem stąd.
Jak ja. Jestem Angielką.
Przyjechałeś w sprawie zabiegu?
Tak.
Jestem Beatrix.
Ariel.
Jak ten z Burzy?
Średnio nadawałbym się na oczy i uszy Prospera.
Co to za akcent?
Islandzki.
Miałeś daleko.
To prawda.
Ale cud jest tego wart.
Zakwalifikowałeś się?
Dowiem się za dwa dni.
Oby nam obojgu się udało.
Przyjechałeś z kimś?
Nie, jestem sam.
Miałam przyjechać z przyjaciółką, ale nie udało jej się.
Skoro oboje jesteśmy sami,
może pójdziemy się napić?
Mogę zaczekać. Jeśli...
Brzmi świetnie.
Super.
Georgia.
Miło cię widzieć.
Nie udało się bardziej zbliżyć.
Inaczej byłyby niewyraźne.
To może być ktokolwiek.
Kiedy wyjeżdżał, miał pomarańczową czapkę.
Musimy tylko znaleźć inne ujęcie.
Kamerzyści nie mieli nagrania z innego kąta. Mamy tylko to.
Jak ci się żyje pośrodku niczego?
- Jest cicho. - Wybacz, że nie wpadłem.
Twój ojciec wielokrotnie mnie zapraszał.
Potrzebuję twojej pomocy, Martin.
Nikt mnie nie słucha.
Ciebie posłuchają.
Mówił ci kiedyś o Indonezji?
- Nie przyszłam rozmawiać o tacie. - Wiem.
Podczas pierwszego patrolu jego śmigłowiec spadł.
Jako jedyny uszedł z życiem.
Po 20 latach wciąż miał koszmary.
Te rzeczy się za nami ciągną.
Powinnaś dać temu spokój.
Skąd wiesz, co jest dla mnie dobre?
Wiem, że jesteś zła na to, co się stało.
Ale wiedz, że zależy mi na tobie.
Dziwnie to okazujesz.
Są na to różne sposoby.
Żyję teraz inaczej, nie uwierzysz.
Odwiedzam przyjaciół. Chadzam na lunch. Gram w bule.
To o mnie ludzie mają się martwić?
Cholerny katar sienny.
To nie on. To niemożliwe. Zginął tam.
Był pasażerem tamtego samolotu.
Nikt nie znalazł jego ciała.
Jak i wielu innych.
Pomyśl o sobie.
- Myślę. Właśnie to robię. - Nieprawda.
Chcesz wejść na K2 w czasie burzy,
bo taka właśnie jesteś.
Wcale nie grasz w bule, prawda?
Ludzie się zmieniają.
Nie aż tak, jak ci się wydaje.
Georgia, zapomnij o tym wszystkim.
Nie powinnam była prosić cię o pomoc.
- Georgia! - To był błąd. Zapomnij.
Georgia, dokąd idziesz?
KINSZASA DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA
- Pani Wells? - Tak.
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
- Proszę tędy. - Jakieś wieści?
Znaleziono samolot? Nie mogę połączyć się z Internetem.
Mój angielski zły. Proszę.
Tu Judith. Zostaw wiadomość.
Właśnie wylądowałam. Nie mam Internetu.
Nikt mi nic nie mówi. Jeśli coś wiesz, zadzwoń.
- Proszę pani? - Rozbił się.
- Wszystko w porządku? - Rozbił się.
Godzinę temu znaleźli wrak.
Mój brat był w tym samolocie.
Mój mąż też.
Nie mogę patrzeć.
- Co on mówi? - Nie wiem.
To minister transportu.
Mówi, że służby ratunkowe są na miejscu katastrofy.
Samolot rozbił się w dżungli, więc prace idą powoli.
Szukają ocalałych.
Na razie nie mają nikogo.
Przyczyna katastrofy na razie nieznana.
To...
straszna katastrofa...
Tym bardziej...
- Żałosne. - Co?
Na pokładzie był polityk, Dikembe Rahema.
Zagorzały wróg obecnego rządu,
a ten mówi o nim jak o świętym.
Prowadzi kampanię, kiedy moja żona...
Moja żona była w tym samolocie!
Mamy dość!
Emmanuel Kazadi.
Hennie Botha.
Mówił o ocalałych. Kto mógłby przeżyć coś takiego?
DZISIAJ
Bagaż. Pomogę!
Nie trzeba.
- Tędy. - Nie trzeba.
Idziemy tędy.
Tylko jeden dolar.
Zaczekaj!
Kurwa.
Witaj.
Mówiłam, że nie musisz przyjeżdżać.
A ja to zignorowałem.
Gdzie masz resztę bagażu?
Czyżby jakiś pasożyt zaoferował ci pomoc?
To nieistotne. Naprawdę.
Dobrze.
Tędy.
Dzięki, że przyjechałeś.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też. Minęło sporo czasu.
Pokaż.
Jeśli to twój mąż, czemu teraz? Po kilku latach?
Tego właśnie chcę się dowiedzieć.
Gazeta, w której pracuję, nie chciała tego wydrukować,
ale wielu dziennikarzy robiło relację z zamieszek.
Mogą być inne zdjęcia.
- Mogę podzwonić. - Proszę.
Dziękuję.
Myślisz, że oszalałam?
Myślę...
że tęsknisz za mężem.
Zbyt dobrze wiem, jak to jest.
Przepraszam, że mnie nie było.
Nic się nie stało.
To miłe, że mnie zaprosiliście. Ale to byłoby...
Wiesz. Jak ślub?
Jak każdy inny ślub. Drogi.
Pięknie wyglądała na tych zdjęciach.
Jest piękna.
Cieszę się waszym szczęściem.
Zadzwoń, jeśli będziesz potrzebować pomocy ze zdjęciami.
Jasne.
Powodzenia.
Zadzwonię potem.
Judith, cześć.
Witaj, Georgio.
- Jak podróż? - W porządku.
Mogłam cię odebrać.
Nie, znajomy mnie podwiózł.
I tak robisz dla mnie dużo, pozwalając zostać.
Nie dałam ci wyboru.
Zapraszam.
Mam nadzieję, że jest OK.
Jest super. Dziękuję.
Mamy w pracy mały kryzys.
Rozgościsz się?
Niedługo przyjdę.
Myślisz, że mnie to przestraszy?
Zostawisz nas w spokoju?
Sukinsyn!
To twoja robota, Emmanuelu.
Twoja robota.
- Masz chwilę? - Jasne. Wejdź.
Trasa do Kiwu Północnego nie jest naprawiona, więc konwój utknął.
Cały dzień odbierałem telefony od gubernatora Ituri.
Według niego nie dostaną czystej wody,
o ile nie przebrniemy przez tę biurokrację?
Na to wygląda.
Zadzwonię, spróbuję przełamać ten impas.
Byłoby świetnie.
Co u twojego gościa?
Jest przekonana, że Will żyje.
To bez sensu.
Myśli, że sfingował śmierć? Czemu?
W sumie miał powód.
O którym Georgia nie wie.
Potrzebuję jeszcze pięcioro.
Byle nie jakieś chudziny.
Co to ma być?
Rekrutacja.
Popatrz na mnie.
Nie patrz.
Najgorsza sytuacja w autobusie?
Siedziałaś kiedyś u kogoś na kolanach?
Raz czy dwa.
Dla mnie to o dwa razy za dużo.
Ojej.
- Skąd się tu wzięłaś? - Przez pracę taty.
Przyjechaliśmy, kiedy miałam 15 lat.
Podoba mi się tu. Lubię stać na moście podczas deszczu
i słuchać nadpływających statków.
Dźwięk rozchodzi się po wodzie.
Lubię też zapach.
Przepraszam, co?
Jaki to zapach?
Zapach przemysłu. Uwielbiam.
Nie nauczyłem się doceniać pozostałych zmysłów.
Jeszcze niedawno widziałem.
Ja jestem niewidoma od 14. roku życia.
Już nie śnią mi się obrazy.
Co ci się stało, jeśli mogę spytać?
Miałem wypadek.
Jaki?
Przepraszam.
Trudno mi się o tym mówi.
To ja przepraszam. Nie musisz nic mówić.
- Katastrofa lotnicza. - Co takiego?
W Demokratycznej Republice Konga. Prawie trzy lata temu.
Przeżyłeś katastrofę lotniczą?
Tak. Jako jedyny.
Tylko ty przeżyłeś?
To brzmi...
To brzmi strasznie. Przykro mi.
Mogłem stracić dużo więcej.
Wiem to.
Inni stracili o wiele więcej.
O wiele.
Katastrofy lotniczej nie da się po prostu przeżyć.
Nie da się spaść z nieba, pójść sobie w świat i żyć dalej,
- nie mówiąc nikomu. - Wiem.
Czytałam artykuł o pewnym miejscu w północnej Bośni,
mam go ciągle w głowie.
Ktoś ściął kawałek gałęzi, wyglądała jak twarz Jezusa.
Pielgrzymi zaczęli się tam zjeżdżać.
Palili świece, klękali, modlili się, zostawiali pieniądze.
Nawet zabierali sobie kawałki kory.
Ludzie widzą w rzeczach kształty,
bo bardzo chcą je zobaczyć,
ale ostatecznie drzewo to czasem po prostu drzewo.
To co innego.
Od dnia, kiedy Will się u mnie zatrudnił,
czułam, jakbym znała go od lat.
Miał coś w sobie, pewien dar.
Też za nim tęsknię,
ale musisz zdać sobie sprawę, że nie ma możliwości, by on...
Przepraszam. Halo?
- Zastałem Georgię? - Tak.
To do ciebie.
Emmanuel? Co tam?
Znalazłem coś, co musisz zobaczyć.
Co tam się stało?
Mieszkając tu, musisz akceptować pewne rzeczy.
Wejdź.
Co masz?
Rozmawiałem ze wszystkimi fotografami, z jakimi mogłem.
Przeszukałem media społecznościowe.
Nic. Żadnych pomocnych zdjęć.
Mam nadzieję, że nie przyszłam na darmo?
A potem zobaczyłem sklep po drugiej stronie placu,
ma własną kamerę przemysłową.
Po prostu ci pokażę.
To on? Will?
Pod tym kątem nie widać jego twarzy,
ale jak widzisz, ktoś z nim jest.
Hennie Botha.
Mówi się, by nie zapijać smutków.
Smutek umie pływać.
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
To zależy, ile pije, prawda?
Poradzimy sobie.
Tak czy inaczej.
Jaki mamy wybór?
Pan Tequila.
To co zwykle?
Nie dziś.
Jeśli zmieni pan zdanie...
Rozmawiałem z żoną, zanim poleciała.
Zadzwoniła, kiedy byłem w pracy...
To była nasza ostatnia rozmowa, a ja prawie jej nie słuchałem.
Mieliśmy mieć małą córeczkę.
Jezu.
Miała urodzić za kilka miesięcy.
Leciała do rodziny?
Nie, w sprawach służbowych.
Ciągle myślę o tym, że powinienem był poprosić, by nie leciała.
Żałuję...
Żałuję, że nie poprosiłem, by została.
Co jest?
Twierdzą, że ktoś przeżył.
To nie może być przypadek.
To musi być Will. To dowód, prawda?
To nie wszystko.
- Słucham? - Patrz.
Boże. Ma pistolet.
Jezu, Will.
Co się z tobą stało?
Potrzebujemy przerwy.
Nie. To za bardzo wciąga.
To myślenie, że na następnej stronie znajdziesz to, co chcesz.
Dokopię się do złota.
Czuję się, jakbym czekała na autobus ze szkoły.
Patrząc na horyzont, a nuż zaraz się pojawi.
Wieczna optymistka.
Optymistka, której ukradli 15 dolarów i fałszywy dowód,
bo patrzyła nie tam, gdzie trzeba.
Coś się nie zgadza.
Co?
Hennie mówił, że jego brat zginął w tym samolocie.
Nazywał się Johannes Botha. Nie ma go na liście pasażerów.
Co?
To załącznik do raportu Sankuru z katastrofy.
Jest tu lista wszystkich pasażerów,
nie ma na niej żadnego Johannesa Bothy.
Nie ma nawet nikogo z RPA.
Dlatego nie znaleźliśmy nic o Henniem.
Może naprawdę nazywa się inaczej.
Jeśli nie znał tam nikogo, co tam robił?
Znajdźmy drania i sami spytajmy.
Jak?
Pamiętasz bar przy lotnisku?
Barman nazwał Henniego jakąś ksywką. Pamiętasz?
- Tequila! Pan Tequila. - Bingo.
Musimy znaleźć barmana.
Kochanie!
To Georgia.
A to moja żona, Ivette.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Już idziesz?
Dochodzenie ruszyło do przodu.
Poszukiwania jej męża?
Naprawdę?
- Naprawdę miło było poznać. - Ciebie też.
Tyle o tobie słyszałam.
Do zobaczenia.
- Mówi pan po angielsku? - Tak.
Trzy lata temu pracował tu pewien barman.
Miał oczy o różnych kolorach.
To Mboyo Lipasa.
Niestety już tu nie pracuje.
Zaczął pić.
Stracił swój dom. Teraz mieszka w le bidonville.
Rozumiem.
Czym jest le bidonville?
To slumsy w Kingabwie, przy brzegu rzeki Kongo.
Możemy tam pójść, ale to niebezpieczne.
Nic innego nie mamy. Musimy spróbować.
Dobrze. Przyjadę po ciebie rano.
Dziękuję.
Podobno nadzieja pozwala nam widzieć światło pomimo ciemności.
Gdyby na tym nagraniu była Gaelle...
Jak poszło? Znaleźliście coś?
To się okaże.
Długo cię nie było.
Dawno się nie widzieliśmy.
W szafie są ubrania.
Jeśli chcesz.
Pomogę ci.
Jesteś głodny?
Kto to?
Nie nasza sprawa.
Co powiedziała?
- Wie, gdzie mieszka Mboyo. - Naprawdę?
Tam? Dobrze. Dziękuję.
Mboyo Lipasa?
Otwarte.
Mboyo Lipasa?
Tak. Czego chcecie?
Zna pan angielski?
To zależy, o co chcecie mnie zapytać.
Pracował pan w Barze Eden.
Dawno temu, przed tym wszystkim.
Był pan w pracy w dniu katastrofy 19. lotu Sankuru.
Byłam u pana ja i mój przyjaciel, a także inny mężczyzna.
Nazywał go pan Panem Tequilą, jakby go pan znał.
Poznaje go pan?
Tak, Pan Tequila.
Ciągle bywał w tamtym barze.
Zawsze pił tequilę.
Z samego rana albo późno w nocy. Tequila.
Pił ją jak wodę.
Co może pan o nim powiedzieć?
Wie pan, jak się nazywa?
Nam przedstawił się jako Hennie Botha.
Kojarzy pan to nazwisko?
Ładne mam ubranie?
Jasne.
Jestem sapeur.
Kojarzycie takich jak ja?
Tak, ale co to ma...
Poczucie własnej wartości jest bezcenne.
Noszę swoją dumę na sobie.
W ten sposób wyrażam siebie, a to kosztuje.
Pieter.
Nazywa się Pieter Bello.
Pieter Bello. Na pewno?
Raz czy dwa usłyszałem, gdy mówił przez telefon.
Raz czy dwa.
Jakim cudem pamięta to pan po tylu latach?
Po niektórych ludziach można poznać, że są źli.
Mają przegniłe dusze.
Widziałem w nim to, jak tylko go zobaczyłem.
Obserwowałem go, czekałem,
spodziewałem się kłopotów,
więc kiedy usłyszałem jego nazwisko,
utkwiło mi w pamięci.
Były z nim jakieś kłopoty?
Ja żadnych nie miałem,
ale nie ukryjemy tego, kim jesteśmy.
Djamba, jesteś religijny?
Nie, ja też nie.
Czasem żałuję.
Nie możesz być, robiąc takie rzeczy.
Robię, co muszę.
Tak?
Zawsze wierzyłem, że nikt niczego nie musi.
Zażyć abacavir
Za dużo tabletek. Którą wziąć? Potrzebuję przypomnień.
Powinienem był wybrać inny dźwięk.
Za każdym razem słysząc koguta, zaglądam do kieszeni,
zastanawiając się, co wziąć.
Pieterze Bello,
przyszedłeś tu gadać?
Nie. Wybacz.
Nie po to.
Jeśli wszystko pójdzie z planem, będzie takich więcej.
Jak znajdziemy Pietera Bello?
Jest z RPA, zacznijmy tam.
Mam znajomego w Johannesburgu.
- Co jest? - Nic.
Dobrze, że jesteś.
Judith, to Emmanuel.
Miło poznać.
Dzwonił sąsiad. Ktoś przysłał ci ten samochód.
Nalegał, bym przyjechała złożyć podpis.
Nie wynajmowałam samochodu.
Dokumenty są na ciebie, więc ktoś go dla ciebie wynajął.
WRACAJ DO DOMU