NETFLIX — SERIAL ORIGINALNY
WITAMY NA PORTOBELLO ROAD
PRZED KINEM GDZIEŚ W LONDYNIE…
Cześć.
Przytulimy się?
Nie sądzę.
Cieszysz się?
Nasz „the best of”.
Odżyją w tobie wspomnienia z Podróży z moim ojcem.
Ledwo udaje mi się opanować emocje.
Przeżyliśmy razem wspaniałe chwile.
Zdrówko.
- Dobrze. - Tak.
Odwiedziliśmy 14 krajów.
Pełno tu cholernych Włochów.
Od suchych pustyni
po zaśnieżone góry.
Pięknie tu, przyznaję.
O Boże.
- Tatku. - Nie.
Zasada nr trzy?
Nie oddalaj się za bardzo od publicznej toalety.
Przejechaliśmy ponad 85 tysięcy kilometrów
przez cztery kontynenty.
Nie możemy normalnie polecieć?
Tak jest bardziej malowniczo.
Z dreszczykiem.
Twój ojciec jest śmieszniejszy.
Nie, dziękuję.
I chlapaniem.
Kurwa!
- Mam ją! - Tak!
- Przejadę po tym? - Nie!
Niskobudżetowo.
To ma być hotel? Na pewno?
Nie zostanę tu.
Jestem Jack.
To mój ojciec, Michael.
- Wybacz. - Co?
Nie ma mowy.
Ale i luksusowo.
O cholera.
Podobało nam się wszystko.
Bardzo śmieszne.
Nie migdalcie się.
Wiesz, jak lubię twoje towarzystwo.
A mamcia świetnie dogaduje się z Valeriem.
Przydałby nam się w domu.
Pewnie czujesz się tu dobrze.
W pustym teatrze.
Nie.
Ten program ma być ciepły, rozumiesz?
- Tęskne wspominanie. - Dobrze.
Więc przestań. Już zacząłeś smęcić.
Przestań być ponurakiem.
Czym?
Ponurakiem. Wysysaczem radości.
- Dobra? - Tak.
W podróży liczą się nie tylko miejsca,
ale również ludzie, których spotykasz.
Zgadzam się.
Poznaliśmy świetnych
ludzi, a ty uwielbiasz nowe znajomości.
Masz szasnę obrazić ludzi po raz pierwszy.
Kto był…
twoim ulubionym
bohaterem?
Stewart.
Polubiłem go.
Nie poznaliśmy nikogo takiego.
- Poznaliśmy. - Ten w pociągu?
- Tak. - Rozumiem.
To był steward, taka praca.
- Rozmawialiśmy o tym. - Ale był wspaniały.
Mówisz, że był wspaniały, a odezwałeś
się do niego jednym zdaniem i pomyliłeś jego imię.
Tak, ale był dobrym stewardem.
Przypomnijmy to sobie i przeżyjmy znów moment,
w którym zaprzyjaźniasz się
z przypadkowym stewardem
w pociągu w Tajlandii.
- Stewartem. - Nie!
- Nie tak miał na imię. - Tak!
Przepraszam.
To państwa łazienka.
Tam jest alkohol
i wiadro z lodem.
Jestem państwa stewardem.
Jeśli mają państwo problem
i chcą mnie wezwać, proszę zadzwonić.
Dziękuję, Stewart. Miło mi cię poznać.
- Miły pan. - „Stewart”?
- Steward. - Powiedział Stewart.
Że jest stewardem, nie Stewartem.
Wyglądał na Stewarta?
Myślałeś, że to jego imię?
Wybacz, ja…
Skąd mam wiedzieć?
Ale nie przyszedł nam powiedzieć:
„To nie jest moje imię”.
Miał plakietkę.
- Czytałem ją. - I co tam było?
- Nie Stewart. - A jak?
Niestety nie pamiętam.
To było pięć lat temu
i widziałem go pięć sekund.
No to może nie nazywał się Stewart.
Gdyby jednak tak się nazywał,
przedstawiłby się słowami: „Jestem państwa Stewartem”?
Zbyt poufale.
Może chciał być przyjacielski.
„Jestem państwa Stewartem”.
Często się tak przestawiasz?
„Jestem twoim Michaelem”?
Nie, ale mówił to w języku obcym.
Widać, że trochę się męczył.
Pewnie najdziwniejsze spotkanie
podczas podróży to
przypadkowe
wpadnięcie na Stevena Seagala.
Pamiętasz?
Tak. Nie słyszałem o nim wcześniej.
- Obejrzymy? - Tak.
Zerknij tam. Ale dyskretnie.
To on, prawda?
Wygląda jak on.
Muszę się przywitać.
Muszę poznać Stevena Seagala.
Dzień dobry.
Panie Seagal.
- Mam na imię Jack. Jestem wielkim fanem. - Miło mi.
Nawzajem. Ja też mieszkam w tym hotelu.
Bardzo pana podziwiam.
- Też jestem aktorem. - Tak?
To mój tata. Tatku?
- Kręcimy program. - Mówisz do niego „tatku”?
- Słucham? - Nazywasz go tatkiem?
No… tak.
Tatku, to Steven Seagal.
Pan Seagal. Miło pana poznać.
- Mogę zadać jeszcze jedno pytanie? - Tak.
Jest pan mistrzem zen.
Na czym polega zen?
Steven Seagal wrzucił mnie do sadzawki.
Poszedł sobie?
Chciałem uścisnąć mu dłoń i mu za to podziękować.
Mam.
„Na czym polega zen?
Należy się w nim zanurzyć”.
Dlatego to zrobił.
Mógł po prostu powiedzieć.
To było przedziwne zdarzenie. Pan Seagal.
Jego manager zadzwonił następnego dnia
i pytał, czy chcemy zjeść
z nim lunch.
Tak, lunch.
I było bardzo dziwnie, bo nic nie jadł.
Ciągle mówił, że nie jada lunchy.
Pamiętam, że rozmawiał wtedy z tobą o aikido.
Zadawałeś pytania z grzeczności,
a on odpowiadał ze szczegółami,
jak rozbroić kogoś, kto biegnie na ciebie z kataną.
Tak, pamiętam.
A ty przytakiwałeś,
jakbyś mówił: „Co za przydatna informacja,
panie Seagal.
Będę o tym pamiętał w Waitrose
w londyńskim Putney Exchange,
gdy ktoś napadnie mnie z mieczem”.
- Albo w klubie dla dżentelmenów. - Tak.
Kogoś jeszcze zapamiętałeś?
Uwielbiałem…
Porky'ego.
- A tak. - Pamiętasz go?
Był świetny.
Woziliśmy się po Compton.
Tak, i ciągle
nazywał mnie OG.
Uważałem, że to niemiłe,
bo sądziłem, że ma mnie za starego.
Młody może już nie jestem,
ale nie musiał
się tak do mnie
odnosić.
- Oczywiście nie to miał na myśli. - Nie.
- Oryginalny gangster. - Tak.
Brawo. Szacunek ulicy.
Tak mnie zostawisz?
- Tak. - Wystawisz ziomka?
Musisz mi przybić
żółwika.
Obejrzyjmy nagranie.
- OG, wszystko gra? - „OG”?
- Co? - Wszystko gra?
Tak, super.
Zaskoczyło cię, że powiedziałem OG.
Stary dziadek.
Nie, oryginalny gangster.
- Właśnie. - Tak.
Ten garnitur z różowym krawatem wymiata.
Co?
Ty się nie szczypiesz, OG.
Wysoka poprzeczka.
Lubię go.
Cenię jego szacunek, którego nie dostaję od ciebie.
Nigdy.
Jesteś małą płotką. Widzisz, że bujasz się z grubymi rybami?
Jesteś pod naszą opieką.
Zajmiemy się tobą, młody.
Uwielbiam gangsta rap.
Poważnie?
- Zawsze chciałem… - Gangsta rap?
- Kocham tę muzę. - Bzdura.
Szalałeś za Spice Girls.
O co chodzi z tym…?
- Nie szalałem za Spice Girls. - Właśnie że tak.
Miałeś wszystkie płyty. Tańczyłeś do nich wokół łóżka.
Tata cię wystawił!
Kochałeś Spice Girls.
Słuchałem rapu. Miałem album Big Puna.
NWA i Eminema.
Jaki jest twój ulubiony kawałek?
Lubię…
Coś długo się zastanawiasz.
Dr. Dre…
„Millennium”.
Nie, to Will Smith. Kurde.
Zdrówko, chłopaki.
Zdrówko.
Zdrówko, panowie.
- Właśnie, OG. - Nasze zdrowie.
Tak jest.
Co się u was pije?
Ja lubię białe wino
z wodą mineralną.
Pijesz białe wino, kiedy słuchasz Spice Girls?
- Tak. - Grubo.
Wspaniały gość.
Mam smutne wieści.
Porky'ego nie ma już wśród nas.
- Naprawdę? - Tak.
Niestety zmarł.
- O nie. - Tak.
To takie smutne. Naprawdę go polubiłem.
Może wzniesiemy toast.
To miłe.
Za Porky'ego, który niestety odszedł.
Słodko.
Za nieobecnych.
Porky.
Za ciebie.
Niech Bóg cię błogosławi.
Pewnie bardziej by się cieszył, gdybyśmy skręcili blanta
i zapalili w jego intencji.
Może zostaniemy przy szampanie, co ty na to?
Gibona?
Tego by chciał.
No i oczywiście jest ktoś, kogo poznałeś na samym początku.
Kto zajął wyjątkowe miejsce w twoim sercu.
Znaczy
twoja matka?
- Mówię o Winstonie. - Winston!
No tak.
Jest dla mnie jak syn, którego nigdy nie miałem.
- Rozumiesz? - „Nigdy nie miałeś”?
Miałeś syna.
- Dwóch synów! - Tak.
Ale
on jest naprawdę wyjątkowy.
- No tak. - Inny.
To lalka, dlatego jest inny.
Śpi w łóżku z tobą i mamcią?
Teraz nie.
Jak to „teraz nie”? A spał?
Wcześniej był młodszy.
Ale teraz już nie.
Jezu.
Przypomnijmy sobie, jak ten
mały przerażający skurczybyk pojawił się w naszym życiu.
Buty.
No tak.
Zawracanie głowy.
Dzień dobry.
Ludzie opiekują się nimi jak prawdziwymi dziećmi?
Tak.
Chcę wam taką podarować.
Wybieracie się w dalszą podróż, a towarzysząca wam lalka
przyniesie wam szczęście i powodzenie.
Jak go nazwiemy?
Właśnie się zastanawiałem.
Odziedziczyłeś imię po moim ojcu,
ale do dziś żałuję, że zarzuciłem pierwotny plan
i nie nazwałem cię Winston.
- Winston. - Oto wyczekiwany moment.
Wasza lalka luk thep.
- Witaj. - Poznaj nowych tatusiów.
Tatusia i dziadka.
Nie jesteśmy parą.
Nie chciałem mu mieszać w głowie.
Chcesz go pierwszy potrzymać?
- Zaopiekuję się nim. - Cześć, Winston.
Tatuś jest tu.
Brzmisz jak postać z horroru.
Jak straszny dziadunio.
Chcesz go potrzymać? Tylko nie mów nic tym głosem.
Nie skupkaj mi się.
Grzeczny chłopczyk.
Dobrze, Winny, idziemy.
- Dzięki. - Idziemy.
Chodź z dziadziusiem.
- Dziwaczne. - Słodkie.
Potem jest tylko gorzej.
Było przesłodko.
Ta pani trochę flirtowała, pamiętasz?
- Tak. - Była bardzo…
Miała lalkę i w pewnym sensie flirtowała
z tobą, używając lalki.
Przedziwne popołudnie.
Przyznaj, że Winston jest upiorny.
Nie, jest słodki.
Upiorny.
Jakby go wyjęli z horroru.
- Bzdury. - Serio!
Udowodnię ci.
Musisz tylko lekko zmienić muzykę
i zobaczysz jego upiorność.
Często myślisz o śmierci?
Śmierć to straszna sprawa.
Ta karta pokazuje jej, że masz klątwę.
- Klątwę? - Tak.
Nie wiedziałem, że tak umarł mój dziadek.
Nie mów do lalki, to dziwne.
To nie lalka, to Winston.
Tatuś tu jest.
- Upiorne. - „Hallowinny”?
„Hallowinny”.
Dla mnie najfajniejsze w tej podróży
i tym, że tak długo trwała
było to, że mogłem obserwować,
jak bardzo zmieniłeś podejście do tych przygód i chciałeś się w nie angażować.
Na przykład w pierwszym sezonie
pamiętam, że
kręciłeś ze mną scenę i płynęliśmy kajakiem.
I
nie chciałeś zdjąć marynarki.
Pamiętam, że godzinami cię do tego namawialiśmy.
To pierwszy sezon.
W czwartym byłeś
drag queen…
na scenie w barze dla gejów.
To tylko udowadnia,
jak bardzo udało ci się otworzyć umysł.
To nie otwarcie umysłu. Po prostu mnie złamałeś.
Pod koniec myślałem: „Po co mam z tym walczyć?
Wolę mieć to z głowy”.
I z biegiem czasu zaczęło mi się to podobać.
Fakt.
Więc przebieraliśmy się za klaunów i robiliśmy inne rzeczy.
Klauni.
- To był ważny moment. - Tak.
Bałeś się ich.
„Bałem” to mocne słowo.
Obejrzyjmy
festiwal klaunów w Odessie.
Na koniec festiwalu przez miasto przechodzi parada.
Dla mojego ojca to okazja, by zmierzyć się ze swoim strachem.
Więc nic dziwnego…
Tatku?
…że nie chce się pokazać.
Gdzie on jest?
Tatku?
Michael!
Mam go. Tam jest.
Co ja tu, kurwa, robię?
To jakiś koszmar.
Nie wiem, jak dałem ci się namówić.
- Możesz pomachać? - Nie.
- Nie pomacham. - Straszysz dzieci.
- Nie straszę. - Straszysz!
Machałem tyle razy, ile mogłem.
Pomacham jeszcze raz i koniec.
Nie jak królowa, jak klaun! Radośnie!
Tylko mój ojciec może zmienić paradę klaunów w kondukt pogrzebowy.
Tobie pewnie się tam podobało.
Było wspaniale. Uwielbiałem bycie klaunem.
Bo nie mówię, że tak będzie, ale może tak być,
że twoja kariera, koniec końców,
pójdzie w stronę dziecięcej rozrywki.
Przyjęcia dla dzieci i tak dalej.
Myślisz, że uczestnictwo w festiwalu klaunów w Odessie
pomogło ci pokonać strach przed klaunami?
Ciągle powtarzasz, że się ich boję.
Nie boję się.
- Czyli już się ich nie boisz? - Nie.
Cholera.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
W moim wieku.
To faktycznie dość niebezpieczne.
- Na twoim miejscu bym uważał. - Spokojnie.
W recepcji mają defibrylator.
Dzięki, panie Froggle.
Wszystko to zaplanowałeś?
Tak, siedział tam 20 minut.
Jesteś podstępny.
Słyszał też, jak dokuczałeś zabawiającym dzieci.
Zrobiłeś mu przykrość.
Płacze w kącie.
A nie, to namalowana łezka.
Przejdźmy do najgorszych doświadczeń.
Moje najgorsze wspomnienie
z wycieczki do Ameryki?
Hilary Whitehall na scenie
z Magic Mikiem.
Okropne. Zgadzam się.
Nie chcę znów oglądać tego fragmentu,
ale pokażmy go, żebyśmy mogli
odświeżyć wspomnienia.
Czuję, że mocno mnie to ruszy.
Pójdziesz ze mną?
- Muszę iść. - Nie.
- Dokąd idziesz? - Z nim.
Co ona wyprawia?
Stary, wszystko okej?
Nie, nic nie jest okej!
Jack, to było niesamowite!
Niesamowite!
Muszę się napić.
Dobrze się bawicie? Powiedzcie, że zajebiście.
Zajebiście!
Powiesz coś?
Na szczęście mnie tam nie było, bo wyszedłem.
Ale teraz to zobaczyłem i…
co twoja matka wyprawia?
Najgorszy moment to ten, gdy facet się kręci,
a ona ma w oczach taki głód.
- Tak. - Patrzy mu na klatę.
Dzięki Bogu ze mną tak nie robi.
Gdybyś zrobił taki ruch jak on,
nigdy byś nie wstał.
Najgorsze jest to, że pamiętam jak
po wszystkim
mamcia powiedziała, że gdy tam poszła,
gość pachniał maścią rozgrzewającą.
To ohydny detal.
I teraz nie tylko mam w głowie to okropne wspomnienie,
ale kojarzy mi się z nim okropny zapach.
Nie wiem, co to za zapach,
więc uniknę tego skojarzenia.
- Ale pewnie nie jest miły. - Nie.
- Nie.
Twoja mama ze mną o tym nie gadała.
Bardzo się zmartwię gdy kiedyś, w przyszłości,
mamcia poprosi cię, byś posmarował się tą maścią przed snem.
- Zapamiętam. - Nie trać czujności.
Jeśli poprosi cię,
żebyś wcisnął się w bardzo ciasne jeansy,
posmarował się maścią
i włączył jakieś…
R&B,
powiedz: „Nie, Hilary. Wiem, co kombinujesz.
Ten Mike nie jest magiczny”.
Wróćmy do mojego kolejnego ulubionego wspomnienia.
Gdy próbowałeś zaparkować vana
przed Caesar's Palace w Las Vegas.
Jak to „próbowałeś”?
No, nie powiem, żeby ci wyszło.
Ostrożnie.
- Uważaj. - Gdzieś tu?
- Stop! - Co?
Hamuj! Przepraszam.
Może być?
- Nie, przyblokowałeś taksówki. - Co się stało z…?
- Ożeż kurwa. - Co z tego będzie?
- Przestań! - Nie chcę, żeby ludzie…
- Znajdź kogoś. - Nienawidzę, jak trąbią.
- Przestań! - Cicho!
- Przestań. - Pieprz się!
- Tatku! - Co?
- Boże, chcę umrzeć. - Co robimy?
- Znajdź pomoc. - Mam zaciągnąć hamulec?
Przepraszam, ktoś nam pomoże zaparkować?
Zapomniałem, jak się hamuje. Zgaszę silnik.
Nie możesz go tu zostawić.
Tatku, jedziesz! Hamuj!
Dobra.
- Boże. Przestań. - Gdzie hamulec?
- Zaciągnij ręczny. - Nie widzę go.
- To jest ręczny. - Aha, tu jest.
Przepraszam.
Zrobię to.
Gotowe.
Ciekawe, jak ty byś zaparkował.
To podsumowuje jeden z ulubionych motywów przewodnich
naszych podróży.
Bo w końcu
jesteśmy w drodze.
Prowadzimy auta.
Że niby my prowadzimy?
- W podróży. - Nie umiesz prowadzić.
Tak tylko powiedziałem.
Chyba nie myślisz, że umiesz prowadzić.
Nie. W całym serialu prowadziłem tylko i wyłącznie ja.
Więc skończ z mówieniem, że jeździliśmy.
- Bo byłeś głównie wożony. - Dobra, nie umiem prowadzić.
Przypomnijmy sobie
nasze chwile za kółkiem.
Twoje za kółkiem, moje jako pasażera.
Tatku, patrz.
Co ty wyrabiasz?
Jem Cheetosa stopą.
Obrzydlistwo.
Jakbym miał dzieciaka w samochodzie.
Co ty jesz?
„Paluszek lamington”.
- Klasyka australijska. - Brzmi obrzydliwie.
- „Paluszek lamington”? - Tak.
Brzmi jak przedmiot szkolny.
Pan Lamington, nauczyciel geografii
i to, co zrobił ze swoim palcem.
Naprawdę obrzydliwe.
Mam ci wsunąć „paluszek lamington”?
Nie, dziękuję.
Tatku, masz orzecha.
Chcesz?
Nie do końca…
Jezu…
To…
Wybacz, był z wasabi.
To obrzydliwe.
Co to, kurwa, było?
- To… - Zabiję cię.
- Orzeszek ziemny z wasabi. - Zabiję cię.
To najohydniejsza rzecz, jaką w życiu jadłem.
Smakuje, jakby wyszła z twojego tyłka.
- Musisz przyznać. - Tak?
Jesteś wkurzający w aucie.
Jestem wartością dodaną.
Podtrzymuję samochodową energię.
Jak chcesz.
Tak szybciej płynie czas.
Oczywiście jedną z najsławniejszych rzeczy z naszego serialu
jest twoje powiedzonko.
- Nie mam powiedzonka. - Masz.
„Spieprzaj”.
- Absurd. - Serio.
To twoje powiedzonko.
- Serio? - Ludzie je do ciebie krzyczą na ulicy.
Mam nadzieję, że to fani.
Przyznaj, że sporo przeklinasz.
Nieprawda.
- Jak marynarz. - Nie.
- Naprawdę. - Rzucasz bluzgami na lewo i prawo.
- Jak lekkoatleta młotem. - Kłamca.
- Co drugie słowo. - Nieprawda.
- Prawda! - Nie.
Naprawdę dużo przeklinasz. Ciągle.
- Wcale nie. - A jednak.
To nieprawda, kurwa.
Obejrzymy klip?
Co to jest, kurwa, klip?
Co to dziecko robi? Spieprzaj.
Spieprzaj.
Co, do kurwy?
Kurwa!
Ręce na pieprzonej kierownicy!
Kutas.
Nie opieprzajcie się.
Zamknij ryj.
Spieprzaj!
Co ja tu, kurwa, robię?
Ja pierdolę.
To wielki, pieprzony kurczak.
Didgeri-kurwa-doo.
Ni chuja.
Gdzieś ty, kurwa, był?
Co to, kurwa, jest?
Ja pierdolę.
Kurwa!
Kurwa.
Kocham cię.
Spieprzaj.
Pięćdziesiąt bluzgów. Nie żeby ktoś liczył.
- Chcesz przeprosić? - Przepraszam.
Przeproś tych, których obraziłeś.
Przepraszam wszystkich,
których obraziłem.
Ale
oczywiście od czasu do czasu
człowiek musi sobie bluzgnąć.
- Wymsknie ci się. - Tak.
Zbliżamy się do końca tego
spaceru po przeszłości.
Na koniec chciałem nam przypomnieć,
że przy robieniu serialu
nieźle się bawiliśmy.
To fakt. Było śmiesznie.
Raz w szynkę daję jedynkę.
Nie podobało im się to hasło.
Przepraszam.
Muszę się wysrać.
Jest z tyłu.
To 280 metrów w dół.
To ty, Michael?
Pożegnałem się z biodrem.
Słyszeliście, jak sobie idzie.
Gdy byłem mały, robił magiczne sztuczki na wszystkich urodzinach.
Przynosił wielką butelkę wódki,
a jej zawartość magicznie znikała.
- To był żart? - Kłamstwo.
Jestem niezłym ściemniaczem, OG. Dzięki cipkom czuję się młody.
Cipki zajebiście odmładzają.
Dalej, kochany!
Ciekawe, jak po walijsku jest „idiota”.
Idiota.
Wybaczcie.
Lód mi wyleciał nosem.
To było wspaniałych pięć lat.
- Było niesamowicie. - Tak.
- Kupa śmiechu. - Tak.
To moje ulubione momenty,
w których pękaliśmy ze śmiechu w różnych
sytuacjach.
Im bardziej były niewłaściwe, tym lepiej.
Zgadzam się.
Ostatnie pięć lat to najlepszy czas
w moim życiu.
Tak?
Głównie dlatego, że spędziłem je z tobą.
Mike podwija rękawy. Mike pije piwo.
Jack kocha Mike'a.
To wspaniałe, że spędziliśmy razem tyle czasu.
Nie pamiętam, żebym kiedyś tak często
dobrze się bawił.
Robisz rzeczy,
których nikt w twoim wieku normalnie nie robi.
Ciągle mi to imponuje
i zaskakuje, że to potrafisz.
Dziękuję.
Dziękuję. Że to robisz.
Jesteśmy szczęściarzami, że możemy to razem robić.
Farciarz ze mnie.
Ze mnie też.
Wspaniale się bawiliśmy.
I na pewno będziemy robić razem wiele rzeczy. Ale nie podróżować.
Świetnie ci poszło.
Pięknie.
- Zdrówko. - Kocham cię.
A ja ciebie.
Szczęśliwe wspomnienia.
Rozpłakałem się.
To dla mnie dziwne.
Nie wiedziałem, że masz kanaliki.
Nie zasklepiły się?
- Bardzo ci dziękuję. - Serio płaczesz.
Tak czy siak.
Ostatnio płakałeś, gdy Margaret Thatcher przestała być premierką.
Absurd.
- Kto wie, co przyniesie przyszłość. - Nie, to tyle.
- Tak? Dobra. - Tak.
Jeszcze się nie przyzwyczaiłeś.
Wybacz.
Nie do końca, ale…
- Tak się czułem. - Liczą się chęci.
- Mam dla ciebie ostatnią niespodziankę. - Tak?
Serial zaczął się od tego, że wiozłem cię po ulicach Hanoi w tuk-tuku.
Pamiętam. Włosy stawały dęba.
I twoja resztka włosów znów stanie ci dęba,
bo serial
skończy się tak, jak się zaczął.
Wracamy do Wietnamu?
Zawiozę cię do domu tuk-tukiem.
Nie no, zajebiście.
- Wyjdźmy. - Dobra.
No, no.
Kończymy, jak zaczęliśmy.
- Odjeżdżamy przy zachodzie słońca. - Fajnie.
W twoim ulubieńcu.
Spójrz na niego.
To tuk-tuk.
Siadaj. Jest też kocyk, położysz sobie na kolana, jak zmarzniesz.
- Gotowy? - Tak.
Malownicza trasa czy prosto do domu spokojnej starości?
Śmieszne.
Wybierzmy krótszą drogę,
bo nie jestem pewien, czy podołasz.
Przepraszam.
Zrozumiałem!
- Wiozę staruszka. - Wybacz.
Co ty robisz?
To jakiś chaos.
Ten w Tajlandii miał chyba silnik.
Cholera.
Teraz jedziemy.
I ŻYLI DŁUGO I SZCZĘŚLIWIE…
- Miło. - Tak, dobrze ci idzie.
W MIARĘ SZCZĘŚLIWIE…
- Przepraszam. - Ostrożnie.
Cholera.
Przepraszam.
- Uderzyłeś w auto. - Wiem.
- Spieprzaj! - Wybacz.
Przepraszam.
Boże.
Uważaj.
Wgniotłem ten samochód?
- Nie, okej. - Nic nie zrobiliśmy.
Miła, przyjemna
przejażdżka przez miasto.
Mogłem zamówić Ubera.
Napisy: Marta Przepiórkowska