NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Walijczyk uczył mnie śpiewu. Gareth Jones.
A tak, lubiłem go.
„Wyobraźcie sobie, że pchacie piłkę do rugby
do wiadra z wodą”.
Tak mówił. Nigdy tego do końca nie rozumiałem.
Też nie wiem, co to znaczy.
Chlebie z niebios
Karm mnie
Aż nie będę chciał więcej
Nie będę chciał więcej
Karm mnie
Aż nie będę chciał więcej
Ciekawe, co się stało z Garethem Jonesem.
Pewnie ogłuchł.
To nasza ostatnia podróż i Hilary zabiera nas do Portmeirion,
atrakcji turystycznej znanej z ekscentrycznej architektury
w Gwynedd, w Walii.
Wczoraj matka powiedziała mi, że sprzedali z Michaelem nasz rodzinny dom
i nic mi nie powiedzieli.
Więc
wymyślił to facet, który nazywał się Clough Williams-Ellis.
Był wizjonerem, bo lubił zbierać stare budynki i ponownie
je wykorzystywać.
Te filary kupił w 1932 roku.
Trzymał je 30 lat i zastanawiał się, co z nimi zrobić.
- Czasem trzeba poczekać… - I zobaczyć, co wpadnie.
Dzwoniła jakaś rodzina i mówiła:
„Pozbywamy się rodzinnego domu, nie potrzebujemy go.
Chcesz te stare cegły?”
Nie zburzyliśmy rodzinnego domu. Sprzedaliśmy go.
Zburzyliście mi dzieciństwo.
Te dzieci są cholernie głośne.
Jak jest po walijsku: „Zamknąć mordy”?
- Tatku. - Nie.
Nie chcę brzydkich słów w moim selfie wideo.
A z góry…
jest przepiękny widok.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Szczęśliwa rodzina.
Pamiętam, gdy taką miałem.
Kochający rodzice i wspaniały
rodzinny dom.
Czy ty to słyszysz?
Czemu mi nie powiedziałeś?
- Co? - Nie rozumiem.
Jesteśmy w drodze od tygodnia. Mogłeś to wpleść w rozmowę.
O czym tu mówić?
Przykro mi z powodu domu, ale koniec końców
to docenisz.
Mam nadzieję, że spodoba wam się życie na wsi.
By wycieczka nie skończyła się źle,
zanim matka wróci do Londynu niszczyć moje wspomnienia,
znajdujemy chwilę na lody.
Dzień dobry.
Pozer.
Walijski to mój kolejny talent.
- Jak bardzo znasz walijski? - Podtrzymam rozmowę.
No to proszę.
- Zacznij rozmowę. - Bore da.
- „Dzień dobry”. - Co dalej?
Popty ping.
„Popty ping”?
- Co to? - „Mikrofalówka” po walijsku.
Niezbędne słowo.
Nie możesz tak zacząć z kimś rozmowy.
Mówisz „dzień dobry”, a potem
„mikrofalówka”?
Umiem podtrzymać po walijsku rozmowę.
Ale tylko jedną, konkretną rozmowę.
Rozmawiasz z kimś, gdy kupujesz mikrofalówkę.
To nawet nie jest rozmowa. To pierwsze słowo.
- Tak, mikrofalówka. - Mikrofalówka?
A oni: „Pewnie, pójdę znaleźć”.
Może teraz się więcej nauczę.
- Ja to zrobię. - Wszystko w porządku?
- Tak, dziękuję. - Moja jest chłodna.
- Włoży ją pani do popty ping? - Oczywiście.
Dziękuję.
- Pozer. - Wiedziała, o co chodzi.
Ciekawe, jak po walijsku jest „idiota”.
Idiota.
Lód mi wyleciał nosem.
Nie wiem, które z was jest gorsze.
Nie wiedziałem, że płynnie mówisz.
Hilary wróciła do Londynu,
a ja i Michael kontynuujemy walijską przygodę.
Walia jest znana nie tylko z rugby, porów i koktajli Cheeky Vimtos.
Jest tu trzy razy więcej owiec niż ludzi.
Matka uznała, że podróż nie obejdzie się
bez wizyty na owczej farmie.
Jesteśmy w Llanfairfechan i jest tu niewypowiedzianie pięknie.
Spotykamy się z farmerem Garethem.
Witamy w Ty'n Llwyfan.
- I wzajemnie. - Twój walijski nie nadążył.
- Hej. Michael. - Cześć, Michael.
Miło mi.
Spędzicie dzień na farmie.
Dostaniecie po psie pasterskim. Idziemy w pole.
Pokażę wam w akcji,
jak panować nad psem i dam wam
krótką lekcję walijskiego.
To ruszamy na pieski.
- Pasuje do ciebie? - Tak, dziękuję.
- To laska pasterza. - Rozumiem.
Używamy jej, by łapać owce.
Więc łapiemy je
za szyję.
Czymś takim ściągaliśmy cię ze sceny.
Nigdy tak nie było.
- Nikt nie śmiał się z żartów. - A ty czekałeś za kurtyną?
Wychodziłem i go ściągałem.
- Dobranoc! - Ściągam.
Tak nie będziemy robić.
- Wybieramy psa? - Już go mam.
- Wypuściłeś je? - Tak.
Z nim nie ma żartów.
To jest Jo, w długiej formie Pentir Jo.
Jo słucha się komend.
Mamy lewą komendę i prawą komendę.
Więc „w lewo” to come by.
- Rozumiesz? Come by? - Come by.
A gwizd na come by…
- Come by, gwizdek, gwizdek. - Tak.
Come by.
Kim jest Diane?
- Ach, „di-own”. - Czyli „dobrze”.
Najważniejsza komenda, jaką mamy,
to lie down, czyli stop.
A to jest…
I gwizd…
Teraz powiedzcie to z mocą.
- Po walijsku. - Tak.
- Gotowy? - Tak.
Jakbyś mnie chciał pocałować. No weź.
- Gotowi do drogi? - Tak.
Musimy zamknąć owce w tej małej zagrodzie.
Chodź.
Okej.
Nie mówiłeś, że będą napierać.
Come-way, ha-way! Nie!
- Pozwalasz im się minąć! - Nieprawda!
Jak mokra sałata.
- Nie! - Aport!
- Jack! - Aport!
Nie rzucaj moim kijem! To obraza!
Nie ma po co ich łapać. To nie zadziała.
- Nie. - Czekaj, Jack.
Kumbaja, tam.
Co robisz?
- Co ty na to? - Owce są od niego mądrzejsze.
Jeśli złapię lidera…
- Tak! - Jedna jest w środku!
Jack, możesz się odpieprzyć?
Bo robisz tylko zamieszanie.
- Mam jedną! - Jack.
Co ty wyprawiasz?
Do zagrody.
Come by!
- Dalej. - Come by.
- Do środka. - Dobra.
Do środka.
Siad.
Nie! Wracaj tam!
Co robicie?
Ej, wy! Owce!
Macie tam wejść.
Dość tych bzdur.
Chcę was widzieć w tej zagrodzie.
Liczę do pięciu i jeśli nie będziecie w zagrodzie,
zrobię z was zapiekankę.
Nie opieprzajcie się.
Tak. Dobrze.
- Tak! - Dobre owieczki.
Brawo.
- Dzięki, Michael. - I tak się to robi, Jack.
Wystarczy skupienie i osobowość.
Owce same tam weszły.
To była praca zespołowa.
- Wymęczyłem je. - Z tym się zgodzę.
Były wyczerpane.
I uznały, że dobra, wejdą już do zagrody.
Świetnie, chodźmy.
Nie jestem owcą!
- Idź. - Nie!
Nie!
Nie zamknąłeś pieprzonych drzwiczek!
Cała robota na nic!
Następnie Gareth chce nam pokazać swoją farmę, która ma 800 ha,
ze swojego pojazdu terenowego.
To zabrzmi brutalnie, ale każdy hektar jest taki sam.
Wygodnie wam tam z tyłu?
Tatku, w porządku?
Nie wystawiajcie głów.
Po drugiej stronie jest klif.
To 280 metrów w dół.
To ty, Michael?
Pożegnałem się z biodrem.
Słyszeliście, jak sobie idzie.
Teraz będzie ciężko.
Nie, Max.
To nie jest dla mnie dobra pozycja.
Proszę, nie!
Tatku.
Jak tam u ciebie?
Max spierdział mi się w twarz.
Z odległości 2,5 cm.
Znowu to samo? Nie, Max!
Zamknij zwieracz!
Nie waż się!
Max!
Myślisz, że to śmieszne?
Szykuje się do dwójki?
Nie!
Max!
Jak było „stop”?
„Stop” po walijsku?
- Cachu. - Cachu?
- Cachu. - Cachu.
- Kazałeś mu srać. - Nie!
- Nasraj na niego, Max! - Nie!
Nie cachen!
I proszę. Jesteśmy na szczycie Dinas.
Dotarliśmy na miejsce.
To jest Dinas.
Gdyby przełożyć to z walijskiego na angielski,
to znaczy „miasto”.
To było pradawne celtyckie grodzisko.
Widzicie, dlaczego tutaj.
Moja rodzina uprawia tę ziemię od 370 lat.
- Tam jest Liverpool? - Tak.
Wiatr niesie dźwięk alarmów z aut.
To miejsce jest dla mnie wyjątkowe
od czasów dzieciństwa.
I tutaj moje życie się skończy.
- Rozumiem. - Bo wyniosą mnie stąd w trumnie.
Jest takie walijskie powiedzenie.
Miejsce, w którym dusza znajduje spokój.
I dla mnie takie jest to miejsce.
Masz na plecach mokrą plamę.
- Co? - Faktycznie.
Chyba Max cię obsikał.
- Żartujesz? - Nie.
- Mówisz serio? - Nasikał…
Dlatego wystawił siusiaka.
To nasz rollercoaster.
Ta emocjonalna końcówka
zamyka naszą walijską część podróży.
Następnie mama zaplanowała dla nas podróż na północ,
do Lake District.
Czyli Krainy Jezior, bo tak, zgadliście,
pełno tam jezior.
Aż nimi ocieka.
Jeziorami i emerytami.
Jeśli lubicie jeziora, to miejsce dla was.
Najdroższa matka zaplanowała nam pobyt w luksusowym Armathwaite Hall
i zorganizowała tradycyjny podwieczorek.
„Ekscytujące”.
Nie powiedział nikt nigdy.
Pora podkręcić atmosferę.
Lejecie też szoty?
- Mamy tequilę. - To dwie.
- Dwie tequile? - Tak.
- Co ty robisz? - Nie byłeś na meksykańskiej kawce?
To ma być herbata.
Podwieczorek z herbatą.
- A ty go sabotujesz tequilą. - Wcale nie.
Tak!
Tequila nigdy niczego nie sabotuje. Tylko ulepsza.
Tu jest sucho jak w tym ciastku.
- Propozycja. - Tak?
- Zagramy w krykieta. - Tak?
Jeśli wygrasz, trzymamy się planu mamy.
Jeśli wygram ja – bunt.
No dobra.
Zgadzam się.
Dobra.
No to gramy…
Do roboty.
Dobra.
Chodźmy.
- Pana tequila. - Dziękuję.
Arriba!
- Chodź. - Boże.
Spodoba mi się.
Będziesz leżał i kwiczał.
Dobra.
- To proszę. - Wygrany bierze wszystko.
Rozbiorę się.
Potrzymasz mi płaszcz?
Poważne nastawienie.
Dobra.
No to gram.
Kurwa. Ty…
- Co to za dźwięk? - Pociąg.
- Żaden pociąg.
- To twój telefon. - Wcale nie.
- Oszukujesz. - Wcale nie!
- Oszukujesz. - Nie!
Ja tylko…
- Beznadziejny oszust. - Nie.
- To nie byłem ja! - Jesteś beznadziejnym oszustem.
To był pociąg. Tam są tory.
Nie!
Wygrałem zakład, więc chciałem pokazać
Michaelowi, że nasz kraj to nie tylko herbatka i krykiet.
Jest pełen niespodzianek.
Ale większość niespodzianek związana będzie z jeziorami.
Jedną z tych aktywności jest morsowanie.
Nad jeziorem Bassenthwaite
poznajemy miejscową entuzjastkę morsowania Winnie
i sprawdzimy, z czym to się je.
Winnie.
- Jack! - Co u ciebie?
- Miło was poznać. - Winnie jak Winston Churchill?
Jak Winnie the Pooh.
- Ach, no tak. - Tak.
- Tam jest bezpiecznie, prawda? - Jasne.
Żadnych rekinów,
krokodyli ani nic?
Chyba że w moim rodzinnym Kongo.
Gdy byłam mała, nie pływaliśmy.
Widzieliśmy pływających białych,
ale nam nie pozwalano.
Bo wiele osób umierało.
Ale gdy przeniosłam się tutaj, woda była tak dostępna,
że musiałam spróbować.
Mam dla was boje.
Nie potrzebuję.
Żeby było was widać, bo czasem przypływają łódki.
Spokojnie, mam swój sposób.
Wchodzę.
- Pianka. - Tak.
- Boże. - No proszę!
Coś ci wystaje.
To skarpetka.
Co to jest?
To skarpetka.
Woda będzie zimna, więc…
więc uznałem, że włożę skarpetkę.
Udam, że tego nie widziałam.
Chodźmy.
Czekaj…
Jebać, założę piankę.
- Masz. - Jest zimno.
Nie, ociepliła się.
- Spróbuj. - Potrzebuję większej skarpetki.
Albo pary.
Nie potrzebujesz tego.
Chętnie pomogę.
Włożyłeś?
Skarpetka podjechała do góry.
Jest lepszy w rozbieraniu się niż ubieraniu.
Przemeblowałaś mi organy.
Wchodźmy.
- Nie spiesz się. - Dobrze.
Zaraz nastąpi moment,
który dla mężczyzny jest bardzo nieprzyjemny.
- Jajka? - Tak.
Ale morsowanie jest dobre dla libido.
- Naprawdę? - Tak.
A kobiety trochę zaciska.
To była skała, a nie reakcja na twoje słowa.
Popływasz?
Nie wiem, chyba tak sobie postoję.
Spodoba ci się.
A potem może popływam w
głębi.
Winnie!
Udało się!
- Jack… - Chłodnawo.
Nie zachowuj się jak mięczak.
Chciałeś być syrenem, prawda?
Michaelowi nie wystarczyło nabijanie się z brzegu. Wynajął łódkę.
Gdzie ta góra lodowa, gdy jej potrzebujemy?
Zdejmij tę piankę i nie bądź mięczakiem.
Nie chcę. Winnie, lubię piankę.
Poczujesz więcej korzyści, gdy ją zdejmiesz.
Poczujesz,
że żyjesz.
Zaufaj mi.
Dobra, zdejmuj.
Nienawidzę cię!
Tak!
Nic nie czuję.
To okropne.
Było słonecznie, ale powiem tylko,
że woda była zimna jak krew, która pływa w żyłach tatka.
- Nie zostawiaj mnie! - Nie wsiądziesz na łódkę.
Idź stąd.
Jeśli trzeba, zdziel go wiosłem.
Michael! Jak możesz mnie zostawić?
- Czujesz korzyści? - O tak.
Czujesz, że żyjesz?
Czuję, że żyję!
Przyjaciel skarpetka.
Nie przyda się już.
Spierdalaj!
To było fantastyczne doświadczenie.
- Podobało ci się. - Tak.
- Może… - Zatrzymam ją.
Wspomnienie naszego wspólnego czasu.
Winnie!
Przepraszam.
Wybacz.
Bardzo podobało mi się morsowanie.
Ale
teraz już rozumiem, dlaczego ta aktywność przyciąga
więcej kobiet niż mężczyzn.
Żółw
uciekł do swojej skorupy.
Nie wiem, czy kiedyś jeszcze wyjdzie.
Następna aktywność będzie wyjątkowa. I nawet Michael może się włączyć.
Wiejskie wspinaczki przechodzą metamorfozę
Przed wami trekking
z lamami.
W drodze na Catbells Terrace towarzyszą nam George
i Dopey.
To ten po lewej.
Przewodnikami są Ruby i Sven.
Na górze zrobimy przerwę.
Dopey to mężczyzna czy kobieta?
- To samiec, ale wykastrowany. - No właśnie.
Nie zobaczysz u niego zbyt wiele męskości.
Hej, Dopey.
Kiedy cię wykastrowano? Jak dawno temu?
Bolało cię?
Więc
przed nami jest Derwentwater.
Po lewej Skiddaw, a na jeziorze jest kilka wysp.
Wyspa świętego Herberta, ale i Derwent Isle.
- Ładnie tu, Jack. - Pięknie.
Wspomniałaś o św. Herbercie.
Nigdy o nim nie słyszałem.
Ale na pewno taki był.
Lord Pocklington miał się za króla Keswick i strzelał
z armat w łodzie ludzi.
Ekscentryk.
A tutaj mamy…
Co ty…?
Co ty wyprawiasz?
- Nic. - Przestań.
- Nie, nie… - Przestań.
- Daję im tylko trochę… - Mam ci to wsadzić w tyłek?
Przestań.
Masz taką miskę w kapeluszu. Pomyślałem, że nada się na jedzenie.
Spodoba im się.
- Włożę ci trochę. - Nie!
Przysiądziesz, a one pojedzą.
Nie chcę tego w kapeluszu.
Ale Dopey chce.
Pójdziemy w tę stronę.
Znów się podrapiesz po jajach czy raczej tam, gdzie były?
Dawaj, Jack, ruszamy.
Kto tam prowadzi kogo?
Nie ma go tu.
- Jack, czemu jesteś…? - Nie, nie.
Nie panujesz nad sobą.
George, idź, proszę. Przez ciebie się ze mnie śmieją.
Śmieją się ze mnie, George.
Nie schodźmy ze ścieżki.
Jak powiedziała Ruby. Tak lepiej. Dzięki.
Jeśli teraz jest rozbrykany, to jaki był,
gdy miał jaja.
Więcej nie potrzebujesz.
Chodź z tatusiem.
Dobry Dopey.
O nie, głos Winstona.
Tak.
Od kiedy jesteś specjalistą od lam?
Powinniśmy sobie taką sprawić.
Dopey, chcesz wrócić ze mną do Oxfordshire?
Kupiliśmy ładny dom na wsi.
Gdy żona do ciebie przywyknie,
możesz spać w nogach łóżka.
Nie sądziłem, że nawiążę więź…
z lamą.
Była naprawdę urocza.
Wiesz, jak nazwałbym lamę, gdybym ją miał?
- Jak? - Dalaj.
Tak.
Dalaj Lama.
Wszyscy by mówili…
„Jack, ale to śmieszne”.
Kendrick Lama?
Nie wiem, o czym mówisz.
Koniec z tymi sztywnymi hotelami.
Dziś w Cartmel załatwiłem nam nocleg, który jest fajny, wyluzowany
i wyjątkowy.
No, wiejski.
To na pewno.
Dzień dobry.
Dzień dobry, witamy.
Pokój już gotowy.
Trzeba iść tędy, prosto.
- Dziękuję. - Dobrze.
Rustykalnie, co?
Mówiłem, to przerobiona stodoła.
Dobra. Co to, kurwa, jest?
- Wiem… - Tak?
…co powiesz.
W pokoju nie ma telewizji.
Ale to nic, mam laptopa i obejrzymy Netflixa.
To żart, prawda?
Wkręcasz mnie.
Chciałeś wiejskiego życia. I takie jest.
Spanie z koniem.
- Rozgościmy się? - Dobry żart.
Wracamy do auta.
Nie, zostajemy tu.
To nasze końskie
doświadczenie.
Nie chcę go.
Nie będę tu spał z koniem.
On jest w pomieszczeniu obok, a my śpimy w łóżku.
To na pewno przygotuje cię na wiejskie życie.
Ta atrakcja istnieje naprawdę.
Nasi gospodarze oferują nocleg
obok wielkiego konia fryzyjskiego.
Absurd.
Rozgościmy się?
Jeśli mam tu spać,
muszę wziąć mocne pigułki nasenne.
Spytam Mateya, czy ma ketaminę.
Gdy zapada noc,
Don Whitehall zaczyna się bać tego,
że może obudzić się z końskim łbem w łóżku.
Będę spać tutaj, by widzieć konika.
- Hej, tatku. - Co robisz?
- Powiesz dobranoc koniu? - Nie.
Nie przywitałem się,
to i nie powiem dobranoc.
Idź spać, dobra?
Widzę, że wypuściłeś starego, dobrego
pytonga.
Boże. Tatku, patrz, jaki jest wielki.
Spójrz.
Ja zwykle mam tak rano.
To bezpieczne spać z tym pytongiem?
- Tatku? - Co?
Ten koń jest cały obrzmiały.
Powinieneś tam pójść
i walnąć go łyżką.
Jasne.
Może idźmy już spać. Dobranoc.
Dobra.
Koniec końskiej gry wstępnej.
Dobranoc, tatku.
Ja przygotuję jutro śniadanie, w końcu
znamy się jak łyse konie.
Będę się pilnować,
bo pańskie oko konia tuczy.
Jack.
Możesz w końcu ściągnąć lejce?
Ja ci w zęby
nie zaglądam.
W hotelu jest wiele dodatkowych atrakcji, włącznie z zamówieniem
porannego budzenia przez jedną z przyjacielskich pokojówek.
Boże, Jack.
Tak?
Co to ma być?
To pan J.B.
Zabierz go stąd.
- Nie chcę go w łóżku. - To pobudka.
Nie.
- To kuc szetlandzki. - Nie.
- Czyż nie jest przeuroczy? - Nie jest.
Lepszy niż każdy budzik.
Jak ci się spało?
Nie pisałem się na to.
Spałem wyjątkowo podle.
Od rana na mnie rżysz.
Nie zaczynaj.
Koń zaczyna wariować.
- Zajmiesz się tym? - Co masz na myśli?
Cześć.
- Nie wleziesz mi do łóżka. - Poprzytulamy się?
Nie.
Ciężki jest.
Sam jesteś sobie winien.
Wiele w życiu widziałem, ale to jest
końska dawka wkurzenia.
Próbuje wejść.
Nie ma mowy. Nie!
Znalazł starą, pomarszczoną marchewkę.
Nie.
Zrobiłem wrażenie na Michaelu i pewnie na koniach też,
więc możemy wrócić do planu mamci.
Opuszczamy piękny Lake District i jedziemy na północ
przez granicę na szkockie wyżyny.
Po drodze mijamy zapierające dech w piersiach widoki
na góry Glencoe.
SZKOCJA
Nagle wyjazd staje pod znakiem zapytania z powodów zdrowotnych.
Kuc wierzgnął.
- Wierzgnął? - Tak.
A potem stanął mi na palec.
Gdzie się podział?
- Myłeś ostatnio stopy? - Nie mogę jej myć.
Bo coś tu capi.
- To nie jest normalne. - Nie chcę.
- Nie. - To może być sepsa?
- Nie. - Mogłaby.
- Nie! Zabierz to. - Tatku!
Ja tu prowadzę.
Dzień później ja i Michael w nowym garniturze
dojeżdżamy do naszego szkockiego hotelu:
Carberry Tower w Musselburgh.
Co tam robi wózek inwalidzki?
- Poprosiłem o pomoc. - Niemożliwe.
Tak.
Nie mówisz poważnie.
Jestem ranny.
A mają taką usługę.
- Zadzwoniłem i ją zamówiłem. - Absurd.
Wcale nie. Jestem ranny.
Zraniłem się w stopę.
- Dzień dobry, jak się pan ma? - Dobry.
- Hejka. Wybacz. - Ojej.
- W porządku? - Tak.
- Dziękuję. - O rany.
Co się stało?
Wypadek na koniu.
Tak mi przykro.
A mnie przykro, że gada bzdury.
Grałeś w stópki z Konikiem Pony.
- Nieprawda. - Prawda.
- Możesz wziąć torby? - Tak.
Ostrożnie.
Nie wierzę, że kazał mi wziąć te pieprzone torby.
…to piękne tereny i świeci słońce.
Chciałbym powiedzieć,
że będę mógł się przejść, ale…
- Mamy dla pana laskę. - Jeszcze cholerny plecak.
- Dość tego. - Tatku!
Patrz, jak szybko wstałeś z wózka.
W środku są cenne rzeczy.
Na pewno.
- Przepraszam. - Żaden problem.
- Proszę za mną. - Mogę poprosić o pomoc?
- Nie rób tego. - Michael.
Nie bądź śmieszny.
Nie…
Tatku!
Na następny ranek Hilary planuje coś, co zawsze było
moim marzeniem w dzieciństwie:
szukanie
potwora z Loch Ness.
Pierwsze zdjęcie potwora z Loch Ness zrobiono 2 maja 1933 roku.
Okazało się później, że było fałszywe, ale od tamtej pory
zaczęto obserwować jezioro.
W znalezieniu potwora pomoże nam Łowca Nessie.
Miej oczy otwarte.
Może się pojawić w każdej chwili.
Ach!
Nie, wybacz.
To tylko kaczka. Wybacz.
- Cześć. - Steve?
- A ty to Jack. - A ty – Steve.
Miło mi.
- To Michael. - Miło mi.
Steve Feltham zmienił swoje życie 30 lat temu
i zamieszkał w przyczepie nad brzegiem Loch Ness,
by szukać potwora.
To bohater naszych czasów.
Jak blisko byłeś zobaczenia Nessie?
W zeszłe lato
przyjaciel z drugiego końca jeziora przyniósł mi
najlepszy dowód, jaki w życiu widziałem.
- Zaraz, pokażę wam. - Czy to czaszka?
- Czaszka z długą szyją? - Zaraz.
Mam to tutaj.
Spodoba wam się.
Patrzcie.
Około 6 metrów długości.
Na głębokości 152 metrów.
Wygląda jak croissant.
Łódka, która to wyłapała,
codziennie robi godzinne kursy.
Więc przepływała tamtędy setki razy.
Więc mielibyśmy szasnę
znaleźć Nessie, gdybyśmy
wsiedli na łódkę.
Tak, gdybyśmy z nim popłynęli.
- W to miejsce. - Tak.
I szukali wielkiego obiektu.
Lepszego pomysłu nie mamy.
Pomaga nam dwójka łówców Nessie,
więc musimy coś wypatrzeć.
Prawda?
Dlaczego jest wcelowana w czyjeś okna do sypialni?
Ładna jest.
Teraz rozumiem dlaczego.
Obyś szpiegował rywala w szukaniu Nessie.
- Obserwuję konkurencję. - Wstrętne.
Serio są ustawione na czyjś dom.
- Tak? - Tak.
Może ci je obniżę. O tak.
- Dzięki. - Proszę.
Przyjaciel Steve'a znajduje dla nas czas, więc wypływamy.
Jeśli złapiemy Nessie, wrzucimy ją znów do wody jak na rybach.
Chodźmy złapać Nessie.
Myślisz, że dobrze wyglądasz w tym żółtym płaszczu?
Genialnie.
W 2020 roku Ronald zauważył wielką plamę na echosondzie,
która mogłaby być potworem z Loch Ness.
To ty znalazłeś dziwny obiekt?
Tak. Byłem w wiadomościach na całym świecie.
Odkąd pływam po jeziorze,
to najwspanialszy dowód, jaki kiedykolwiek widziałem
na to, że w jeziorze coś jest.
- Może znów to zobaczymy, kto wie? - Tak.
Zbliżamy się do miejsca, w którym
widzieliśmy to na echosondzie,
więc patrzcie na monitory.
Cokolwiek pojawi się w czarnej strefie,
będzie to albo ryba, albo potwór.
Szukajcie dużej, czerwonej kropki.
Na razie nic.
Wszystko rozbija się o cierpliwość.
On czekał 30 lat.
Mnie to zajęło 50.
- Pięćdziesiąt lat? - Tak.
Na ten konkurs, kto siknie dalej, nie jestem gotowy.
Jestem tu sześć godzin
i już się lekko niecierpliwię.
Postanawiam wziąć sprawy w swoje ręce.
Pora ubabrać się w rybich wnętrznościach.
W Szczękach się udało, więc może i Nessie zasmakują.
Ładnie wyglądają.
Wrzucimy trochę?
Czekaj.
Trzydzieści jeden lat.
Może jest na takiej specjalnej diecie.
Że nie je od…
…pory roku do pory roku.
No tak, co się będzie ograniczał.
Wrzuć kolejną porcję.
To wrzucimy blisko.
Tatku.
- Wspaniała technika. - Że wrzucasz razem z wiadrem?
Trzyma się tam wiadro, bo jeśli potwór się pojawi,
można go nim uderzyć.
To jedyne, co dziś złowimy.
Nie śpiewało się kiedyś szant, by przywołać syreny i tak dalej?
Po to chyba były.
Nie proś go o śpiewanie szant.
Niedługo przybędzie Wellerman Przyniesie nam cukier, herbatę i rum
Pewnego dnia pojawi się Nessie A my sobie pójdziemy
To nie ta piosenka.
To zła piosenka dla wszystkich.
Dla potwora i innych też.
Ten chłopak zwariował.
Chodź tu, łajzo.
Chodź do Jackiego.
Chodź do Jackiego!
Ty…
Kurwa.
- Tatku? - Tak?
Chodź tu z podbierakiem, gdybym coś złowił.
To bardzo mało prawdopodobne.
Tatku, mam coś!
Złapałem!
Chodź tu.
Wciąga mnie!
Trzymaj mnie, tatku!
No dalej!
Prawie ją mamy.
Wyrywa się!
Jesteś idiotą.
- Prawie ją miałem. - Widziałem.
Nic tam nie było.
No i…
spieprzyła.
Nieźle walczyła.
Prawie ją miałem.
Byłeś świadkiem, dobra?
- Wcale nie. - Widziałeś to.
Jedyne, co widziałem, to twoje krzyki bez powodu.
Czułem jej moc.
- Jasne. - Na końcu chwytaka.
Mit obalony.
Dziś legenda
stała się prawdą.
Jestem prawdziwym łowcą Nessie. I jak oni
nigdy jej nie widziałem,
ale mogę powiedzieć, że tak. Tak jakby.
Teraz świętujmy.
Był kiedyś statek, co wypłynął w morze Nazywał się Billy o' Tea
Wiatr wiał mu w żagle Wiejcie, chłopaki, wiejcie
Niedługo przybędzie Wellerman Przyniesie nam cukier, herbatę i rum
Pewnego dnia to się skończy A my sobie pójdziemy
Czad.
Uprawiałem seks na szczycie tej wieży.
Powiedz, że nie spytałeś: „Chcesz zobaczyć potwora z Loch Ness?”.
Skreśliłem z listy kolejną rzecz. A statek wpisał na listę kupno wiadra.
Cóż za doświadczenie.
Pora na kolację.
Planowaliśmy zjeść filet z Nessie, ale, z oczywistych przyczyn,
zamiast tego jemy haggis.
Dziękuję.
Lubię, jak na talerz kładą ci patelenkę.
To jak taki teatr przy kolacji.
Tradycyjnie.
Haggis.
Miło.
Jack.
Podasz mi sól?
- Proszę. - Jest słone.
Może dla ciebie, ale nie dla mnie.
Potrzebuję więcej soli.
Możesz mi ją podać?
Dobrze.
Bardzo dziękuję.
Dzięki.
Mógłbym cię poprosić również o pieprz?
Nie, wybacz.
Pieprzu jednak nie potrzebuję.
Tak jest dobrze.
Zostawię, gdybyś zmienił zdanie.
Bardzo ci dziękuję.
A może
mógłbyś mi nalać kropelki
czerwonego wina?
Jebać to, usiądę obok ciebie.
- Nie musisz, w porządku. - Nie.
To tylko mała…
Nie jestem twoim kamerdynerem.
To jak posiłek i trening.
Teraz podasz mi to wino?
Tak.
Wystarczy.
Dziękuję.
Miałem ostatnio sporo czasu,
by przetrawić informacje i je przemyśleć.
Zaakceptowałem to,
więc
macie moje błogosławieństwo
w sprawie życia na wsi.
- Błogosławieństwo? - Tak.
Błogosławię.
Cieszę się z tego nowego początku.
Sprzedaliście rodzinny dom, ale to nic.
Błogosławię wam,
więc idźcie i…
miejcie nowe życie.
- Nie chcę twojego błogosławieństwa. - Ale je masz.
Jest twoje.
Nie potrzebne mi.
Ale…
gdybyś go potrzebował, to jest.
To błogosławieństwo.
Nie potrzebuję.
Ale gdybyś chciał…
Nie chcę.
Ale gdybyś je zechciał,
to je masz.
Nie będę go chciał.
Cóż…
To mało prawdopodobne, że będę potrzebował twojego błogosławieństwa.
- Ale… - W sprawie już kupionego domu.
Czy jest jakaś część ciebie, która się martwi
zaczęciem nowego życia
na wsi
w wieku 81 lat?
- To dużo lat… - Wiem.
…na taką wielką zmianę.
- Dzięki Bogu za matkę. - Oczywiście.
Bez niej nie ma mowy,
że byś to zrobił…
Poprzedni właściciel domu zostawił nam dwa traktory,
a twoja matka użyła już obu z nich.
Może usiąść na czymkolwiek i sprawi, że to zadziała.
Powtarzam…
- Nie to chciałem… - Tak sądzę…
Nie.
To nie miało tak zabrzmieć.
- Wiesz, co miałem na myśli. - Tak.
Następnego ranka mama przechodzi samą siebie.
Jestem Potteromaniakiem.
Widziałem wszystkie filmy i przeczytałem prawie całą książkę.
Kupiła nam bilety na prawdziwy Ekspres do Hogwartu,
jakobicki pociąg parowy z 1949 roku, który pojawił się w filmach.
W tę podróż ruszają fani z całego świata.
Kieł jest na żywo dużo mniejszy.
Pociąg przypomina ten, którym wracałem do szkoły po wakacjach
w dzieciństwie.
Chodziłeś do Hogwartu?
Hogwart nie istnieje. Musisz to zrozumieć.
Byłeś tam prefektem w Slytherinie?
- To prawdziwe wagony. - Mamy miejsca tutaj.
To jedna z najlepszych kolejowych podróży świata.
Zaczyna się w Fort William,
u stóp najwyższej góry Wielkiej Brytanii, Ben Nevis.
Następnie mija wiele jezior i kończy w Mallaig
na samym południu wyspy Skye.
Dzieci pewnie się cieszą.
Kupiły wycieczkę pociągiem, ale nie sądziły, że zobaczą Voldemorta.
- Boże. - We własnej osobie.
- Śmieszne. - Daliby ci tu pracę.
Straszyłbyś dzieci.
To most z Harry'ego Pottera.
Co za emocje.
Obudź mnie, gdy gdzieś dojedziemy.
Tatku, patrz!
Tak, to most.
Mamy taki w Putney.
Przyznaję, że to miejsce dobrze mi się kojarzy.
Byliśmy świeżo po ślubie
i przyjeżdżałem tu,
bo byli tu teściowie.
- Mieszkali? - Tak.
Tak, niedaleko.
I jeździliśmy razem.
To była długa podróż.
Miałem zawadiackiego sportowego MG…
Byliśmy zakochani.
Młodzi i zakochani.
Tacy młodzi nie byliście.
No nie.
- Była od ciebie młodsza. - Tak.
W pewnym sensie moje najromantyczniejsze wspomnienia
są stąd.
Wyjeżdżaliśmy…
na cały dzień
z koszem piknikowym.
Jedliśmy…
Byliśmy na wielkim wrzosowisku
i nagle zaczęło lać.
Była cała przemoczona na… no wiesz.
Musiała zdjąć sukienkę, taka była mokra.
Dobra, oszczędź mi szczegółów.
Pamiętam, że ją pocierałem,
żeby wyschła,
i myślałem, że nie pogardziłbym tym samym w zamian.
Da się wysiąść z tego pociągu?
Zawsze świetnie wyglądała w kostiumie kąpielowym.
Serio?
Wspaniale go wypełniała.
Ale była naprawdę piękną,
atrakcyjną dziewczyną. Jane.
Jaka Jane?
Jak to?
- Powiedziałeś Jane? - Tak.
Moja pierwsza żona.
- To opowieść o twojej pierwszej żonie? - Tak.
Myślałem, że o mamci.
Nie, mamę poznałem wiele lat później.
To po co…?
Po co opowiadasz mi romantyczne historie o swojej pierwszej żonie?
Myślałem, że o tym rozmawiamy.
O szkockich wyżynach i tak dalej.
Jeśli chcesz mi opowiadać o romantycznych wakacjach,
niech będą one
romantycznymi wakacjami z moją mamą.
Dobrze.
Czuję, że mogę
pożałować tej prośby w którymś momencie podróży.
Ale na ten moment
nie opowiadaj mi o innych żonach.
No dobrze.
By zatrzymać potok brudów, chciałem zająć tatka
fajną zabawą.
To ma być śmieszne?
No…
- To tunelowa zabawa. - Jezu.
Nie będę się w to bawić.
- No weź. - To ty jesteś komikiem.
Twoja praca to głupie miny.
Gdzie ty jesteś?
Wyłaź stamtąd.
Gdyby przechodził kontroler, pomyślałby coś głupiego.
Fu. Jestem twoim synem.
On by tego nie wiedział.
Następnym razem ty to zrób. Choć raz.
Dobra, ale tylko raz.
Potem już nigdy.
Uwaga.
Dzień dobry, coś z wózka?
Dziękujemy. Trochę przesadził.
Ach tak? Ojej.
Wiesz, że jesteś w Szkocji,
gdy na wiadomość, że jestem pijany w sztok,
nikomu nie mrugnie powieka.
Po prostu poszła dalej ze swoim wózkiem.
Pewnie pociąg jest pełen takich ludzi.
Pewnie zaskakują ją ci, którzy nie są pijani.
Co za doświadczenie.
Jeśli zarezerwujecie podróż, upewnijcie się,
że pociąg działa i nie każą wam lecieć na miotłach.
Jedziemy na południe do Edynburga.
Hilary zorganizowała ostatni etap naszej wspólnej podróży
tam, gdzie zaczęła się nasza komediowa podróż.
Rok w rok występowałem na słynnym Edinburgh Festival.
Wszyscy brytyjscy komicy rozpoczynają tam swoją karierę.
Mój tata, gdziekolwiek jest, patrzy na nas z góry.
Nie umarł, jest tylko
bardzo protekcjonalny.
W 2011 roku
pomyślałem, że fajnie będzie zaprosić Michaela na scenę.
Ulepszył swoją rolę i ludzie go pokochali.
Dziesięć lat i pięć podróży później
znów tu jesteśmy.
Matko!
Nie daj się potrącić.
- Hej, mamciu. - Co słychać?
- Hej. - Cześć, kochanie.
Dołącza do nas mama
i chcąc zakończyć ostatnią podróż z przytupem,
organizuje nam spotkanie
z jednym z najbardziej znanych szkockich zespołów
w Royal College of Physicians.
Więc
jesteście gotowi?
Na pewno?
Musisz popchnąć.
- Tadam! - Brawo.
Witamy w Edynburgu na Royal Edinburgh Military Tattoo.
Dzień dobry.
Jaka jest historia Tattoo?
Royal Edinburgh Military Tattoo było przedstawieniem,
które miało zbliżyć armię i cywili
ponad 70 lat temu, by podbudować morale armii.
Jeśli chcecie, wyszkolimy was,
bo niedługo występujemy i chcemy
zaprosić was do udziału.
- Świetnie. - Ale fajnie!
Mogą nas przez to wygonić za szkocką granicę.
Ale spróbujmy.
Jack, ściśnij…
Masz, graj.
Gdzie się nauczyłaś grać na dudach?
- To brzmiało jak… - Jak gra na dudach.
- Fakt. - Zagrała na nich.
Idziemy dalej.
Dudy chyba nie są dla mnie.
Wolę bębenek dla dorosłych.
Zawsze chciałem coś sobie przymocować.
- Załóż. - O tak.
- Cieszysz się, że to założysz? - Tak.
Przetocz. O tak.
Włóż tam głowę.
Nie. Matko.
Przestań!
Trzeba je…
Jack.
Voilà.
- Stanę na końcu? - Basy zwykle idą w środku.
- No tak. - Michael, musimy…
- Uważaj na tatka! - Gdzie? Wybacz.
- Co robisz? - To wielki bęben.
- Stanę między wami. - Uważaj na bęben!
Pomiędzy.
To śmiercionośna broń.
Zagrajmy.
Dudy i werble,
szybki marsz.
Naprawdę…? Zagrałeś to?
- Tak. - Czy tylko stałeś?
Nie tylko stałem.
Nie słyszałaś?
- Nie. - Chcesz coś powiedzieć?
Chciałaś pogadać z tatkiem? Wybacz.
Mów.
- Serio zagrałeś? - Tak!
- Serio. - Tylko pytam.
- Skończyliście? - Tak.
Mamy też w grupie
osobę na przedzie, która przewodzi zespołem.
- Będzie z tym dobrze wyglądać. - Taki…
- Błyszczący. - Tak.
Spróbuję.
Jeśli idziemy po kocich łbach, tatko może potrzebować obu,
by się podeprzeć.
By zatrzymać zespół,
trzeba ją podnieść…
Więc podnoszę w ten sposób
i przestają grać?
Nie przejdziesz!
Przypomina raczej Saurona.
Z mojego doświadczenia wynika, że gdy dasz komuś lancę…
- Wariuje. - Tak, odbija im.
Z wielką mocą wiąże się odpowiedzialność.
- Dowodzę. - Lanca w górę.
Musisz być przygotowany.
Jeśli bębniarzowi odbija, tak się go ucisza?
Tak jest.
Opuść, tatku. Poćwiczymy. Buntujemy się, a ty reaguj.
Daliśmy radę. Udało się.
Jesteśmy gotowi.
Nie znamy jeszcze piosenki.
Michael wykrzykuje rozkazy jako tamburmajor,
a my z Hilary jesteśmy gotowi do marszu Royal Mile
z Royal Military Tattoo.
Relacja z niego na pewno zostanie użyta w kampanii na tak w następnym
szkockim referendum niepodległościowym.
Dudy i werble, do środka,
chwila.
Szybki
marsz!
Jack, nie grasz w rytmie.
Gram. To oni grają nie w rytmie.
Dostosuj się!
Możecie się nabijać, ale nie odbierzecie mi wolności!
Nie rób tak. Okazujesz brak szacunku.
Zgubiłam pałeczki.
- Dalej, matko. Na podbój Carlisle! - Jack!
Jack!
- Cholera. - Zawracaj!
Winston, kapelusz.
Wybacz, Winst.
Tak się wkręciłem,
że byłem gotów przekroczyć granicę i ubić Anglików.
Jeszcze jeden!
Zamiast tego
udaliśmy się do zamku w Edynburgu, by obejrzeć przepiękne widoki
i tam zakończyć tę emocjonującą, ostatnią podróż.
- Rześko tu. - Bardzo.
- Prawda? - Tak.
- To było fajne zakończenie. - Tak.
Dudziarze też byli nieźli.
- Tak. - Dudy i werble.
- Naprawdę dobre zakończenie. - Tak.
Smutne,
ale dobre.
- Smutne, bo to już koniec? - Tak.
- Zrobiliśmy już wszystko. - Tak.
Będę za tym tęsknić.
Gdy jęczę i narzekam,
myślę sobie: „A co innego można robić
w wieku 81 lat?
Farciarz z ciebie”.
I tak jest. Farciarz ze mnie.
Ze mnie też.
Wspaniale się bawiliśmy.
I na pewno będziemy robić razem wiele rzeczy. Ale nie podróżować.
- Dzięki. - Było fajnie.
Koniec tego grania!
- Dudy. - Sądziłem, że je polubiłeś.
Tak, ale bez zespołu brzmią jak kot, którego ktoś dusi.
Mam dla was niespodziankę na koniec.
Zaplanowałam, że wrócicie do domu w widowiskowym stylu.
Bardzo widowiskowym. Spodoba wam się.
Więc
to mój prezent dla was na pożegnanie.
Nie. Dlaczego?
To piękny rodzinny moment,
a wy musicie się migdalić.
Jeszcze jeden,
potem już nigdy.
- Nigdy więcej. - Pewnie.
- Chodź. - Chcę się ponapawać tą chwilą.
Z ciekawości – ubraliście się typowo?
Nie twój interes. Ej!
Nie! Spadaj!
Ile ty masz lat?
- Osiemdziesiąt jeden. - Tak.
- I to cię śmieszy? - Chciałem sprawdzić.
A ty masz coś po kiltem?
Ja? Pewnie że nie.
Musiał wcisnąć jaja do skarpety.
Hilary nie żartowała w sprawie niespodzianki.
Zorganizowała nam fantastyczną powietrzną przygodę.
Goście z Biggin Hill przylatują po nas
w dwóch Spitfires z czasów drugiej wojny światowej.
Tak się odchodzi.
Nie odchodzi, odchodzi.
Mam nadzieję, że te maszyny są bezpieczne.
W dzieciństwie marzyłem, by się takim przelecieć.
Niesamowite, co, tatku?
Dość ekscytujące.
Mogę to skreślić z listy rzeczy do zrobienia.
Sprawdzimy, co potrafią?
Zróbmy pętlę.
Nie ma mowy.
Powiedziałem: nie!
Boże.
Uśmiechnij się, tatku.
O Boże.
Cholera.
Wyłącz to.
Ja pierdolę.
Zaraz puszczę pawia.
O Boże.
Boże.
Podobało ci się, tatku?
Chyba jest mi bardzo niedobrze.
Mogłem jechać pociągiem.
Napisy: Marta Przepiórkowska