NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
GDZIEŚ NAD ANGIELSKĄ WSIĄ…
Ja pierdolę.
W porządku?
Tatku?!
Tatku!
Natychmiast ląduj.
LONDYN
TRZY TYGODNIE WCZEŚNIEJ
To był trudny rok
dla wielu osób na świecie.
W rodzinie też przeżywaliśmy chwile grozy.
Ale, na szczęście, idzie ku dobremu.
Lockdown był trudny.
Jestem wolnym duchem.
Czułem się jak
paw w klatce.
Trudna sprawa.
Ale tatkowi się podobał.
Hilary?
Tak?
Przyniosłabyś mi kieliszek wina?
Szczerze mówiąc, podobał mi się lockdown,
bo
nie musiałem widywać się z ludźmi.
Ogólnie rzecz biorąc,
nie jestem fanem ludzi.
Nikt nie mógł go przytulić,
co było dla niego wspaniałe.
A socjalizacja z przyjaciółmi Hilary była dosłownie nielegalna.
Niewiele robiłem podczas lockdownu.
Ale ze mnie przystojniak.
Wspólne zamknięcie w domu było wyzwaniem.
To ciężka praca.
Suń się.
Służyła mu przez 14 miesięcy.
Mogliby go aresztować za współczesne niewolnictwo.
Wzięłam na siebie tę ostatnią podróż
i, żeby wyrwać ich z domu,
wysyłam ich w podróż przez Wielką Brytanię,
by pochwalić się naszą piękną wyspą.
Szczerze?
Myślałem, że naszym ostatnim kierunkiem będzie Szwajcaria.
I jedna z tych klinik.
Ale Wielka Brytania będzie weselsza.
- Cześć. - Hej, mamo.
Odważny strój.
Idziemy na lunch z kochanym synkiem.
Wyglądacie jak alfonsi.
- Miło. - Serio!
Jakbyście się urwali z teledysku Snoop Doga.
Niegrzeczne.
Mówi to ktoś przebrany za menela.
Nasza podróż zaczyna się wielkim wyzwaniem:
rodzinnym lunchem wśród ludzi
z zagranicznym jedzeniem.
Czemu zabrałaś nas na chińszczyznę na wynos?
- To nie chińszczyzna na wynos. - A jednak.
Nie!
To Lucky Cat Gordona Ramsaya.
Ma gwiazdkę Michelina. To kuchnia fusion.
I nic na wynos. Siedzimy przy stoliku.
- To jego restauracja? - Tak.
Chyba nie myślisz, że tu będzie.
Wiecie, co tacy ludzie robią.
To tylko kolejna franczyza na koncie.
Jak się nazywa to miejsce z kurczakiem?
- Kentucky Fried Chicken? - O właśnie.
Widzieliście tam kiedyś pułkownika Sandersa?
Spodziewacie się, że wyjdzie
i zakrzyknie coś z tą swoją białą bródką?
- Nie. - To nie to samo.
Gordon Ramsay nie jest jak pułkownik Sanders.
Widzę go.
Widzę go w kuchni.
To niemożliwe,
żeby był w swojej restauracji.
- To on! - Nie.
Ten w czarnym.
To pewnie sobowtór.
Podać coś jeszcze do głównych dań?
Dla mnie jajko na twardo.
- Błagam. - Nie.
- Jajko? - Tak.
Oczywiście.
Uzgodnię to z szefem i zaraz wrócę.
Co tak patrzysz?
Przyszliśmy do Gordona Ramsaya, jednego z…
Spokojnie, i tak go nie zjem. Zostawię.
Przepraszam, pewien pan prosi o jajko na twardo.
Niech spieprza.
Co my jesteśmy? Złote Jajo na Old Kent Road?
W koszulce, sadzone czy jajecznicę w dupie?
To jest naprawdę przepyszne.
Wygląda jak potrącone przez samochód.
Pan wybaczy.
Niestety nie możemy dziś zrobić jajka.
No dobrze.
Dobrze, że to wyjaśniliśmy.
Podróż, którą dla was zaplanowałam,
jest fantastyczna.
Najlepsze części kraju.
A do tego
nie będzie obcokrajowców, których możesz obrazić.
Chyba że jedziemy do Szkocji.
- W porządku? - Pyszne, dziękuję.
- Dziękuję. - Mogę zabrać?
Jeszcze sekundkę, przepraszam.
Nie, proszę to zabrać.
Nie znoszę marnotrawienia.
To nie taki rodzaj restauracji. Co sobie niby zostawisz?
- W porządku. - To weźmiesz?
Zaraz. Podasz mi to?
Nie, ja to chcę!
Zjesz później pierożka z torby na psie kupy?
Tak, wkładaj.
A to nie jest torebka na psie kupy.
Używasz ich, gdy Philly zrobi kupę.
To torebki ze struną.
Tak mi przykro.
Już wystarczy.
- Nie. - Hilary.
- Przyniosłaś pojemnik? - Tak.
Dosyć tego.
- Przestań. - Przepraszam.
Podaj, włożę do pojemnika.
Nie dam ci włożyć
połowy ryby do torebki.
Marnotrawstwo!
- Dziękuję. - Przepraszam za żonę.
To na pewno on.
Zawołam go.
Gordon!
- Dobry wieczór. - Gordy.
Smakowało?
- Pyszne. - Bardzo dobre.
On dawna nie wychodzili z domu.
Zwykle jada bardzo mdłe jedzenie.
Sugerujesz, że było mdłe?
- Nie. - Tak to brzmiało.
Nie, zwykle jada mdło. To był wyjątek.
- Tak to zabrzmiało. - A nie miało.
- Przepyszne. - Chujek.
Było super.
- Siądź prosto. - Przepraszam.
Słuchaj się starszych.
To ojciec wielu dzieci.
- To płodny człowiek. - Tak.
- Słucham? - Płodny.
Fajne słowo. Żyzny.
Tak.
- Jego siostra niedawno urodziła. - Gratulacje.
Jesteśmy dziadkami. Ale ten jest powolny jak żółw.
Nie jesteś gotowy na bycie ojcem.
Nawet sobą nie potrafisz się zająć, a co dopiero być ojcem.
Zostawiłbyś je w luksusowym supermarkecie i poszedłbyś na wino.
Wyobrażam to sobie: „Cholera, dzieci”.
Tak by było.
Najpierw znajdź normalną pracę.
Ten człowiek ją ma.
Jest TikTokerem.
Ty mały kutasie.
- Bardzo dziękujemy. - Bezpiecznej podróży.
- Dzięki. - Miło było was widzieć.
- Jaki miły facet. - Mówiłem, że jest uroczy.
Mówiłeś, że go tu nie ma.
Nie, że by go tu nie było. Ale gdyby był, to byłby uroczy.
Kłamca.
To kto płaci?
Dogadałam się z Gordonem.
Boże.
Będzie miał szóste dziecko?
To byłby cud. Nie martw się o rachunek.
Ale musicie się w to zaangażować.
To jakiś żart.
- Chcesz pomóc? - Pomagam.
Mieliśmy to robić razem.
Co robisz?
- Nic. - Są brudne.
Niewiarygodne.
Zrobiłeś coś kiedyś tymi rękami?
Po co rękawiczki? Nawet nie zmywasz.
- Chronię się. - Zaangażujcie się.
Tak zrobię, ale nie chcę suchych dłoni.
- Serio? - Nie są czyste?
A tak wyglądają?
Przyznaję, jest tam jakiś okruszek.
- Okruszek? - Przepraszam, dobra?
Gordon?
Wybacz, szef.
- Gordon? - Zezłościłeś go.
Już jest czysto.
Spakowałem się, a tata patrzył, jak mama go pakuje,
i pojechaliśmy w magiczną, tajemniczą podróż Hilary.
Na wielki wyjazd
zabukowałem coś klasycznie brytyjskiego i wyjątkowego –
naszego towarzysza drogi.
- Czujesz nostalgię? - Nie.
To auto jest absurdalne.
- Czuć podłoże. - Tak.
Każdy centymetr w głąb.
- Mijamy Pałac Buckingham? - Buu.
Wstydźcie się.
Nie bądź wredny w stosunku do rodziny królewskiej.
#DrużynaMeghan.
Kupiłem klasyczne przekąski na podróż.
Marynowane jajka.
- Kocham je. - Boże.
- Jeszcze nie otwierałem. - I dobrze.
- Chyba tego nie zjesz. - Właśnie że tak.
- Nie. - Tak.
Nie zbliżaj się z tym do mnie.
Nie zamierzam.
Czemu przyjechaliśmy gdzieś,
gdzie ciągle jest czerwone światło?
Niedługo się zmieni.
Relaksująca przejażdżka po mieście.
Zgasł.
- Zgasł ci. - Tak.
Musisz…
Przepraszam.
- Jak się go odpala? - Wybacz.
Dam im znać.
Niech jadą.
Wybacz.
Musisz przekręcić kluczyk.
A ręce powinieneś mieć na za dziesięć druga.
Chcesz jeszcze jakieś porady od faceta bez prawka?
Ciągle czuję to pieprzone jajo.
Pychota.
Jak się marynuje jajko? Wiesz?
Co my tu mamy? Ocet…
- Wylewasz to na mnie! - Wybacz!
Spytałeś mnie, więc czytałem etykietę.
Rozlałeś to na podłodze.
Użyć twojego płaszcza?
Nie!
Zostaw go w spokoju.
Mini był dobrym pomysłem,
ale trochę zbyt wygodnym i śmierdział marynaturą.
Ulepszyliśmy pojazd.
LONDYN
Hilary zaplanowała pierwszy przystanek w Cerne Abbas, w Dorset,
gdzie weźmiemy udział w pradawnym rytuale tańca morris.
Morris to angielski taniec ludowy,
którego historia sięga przynajmniej 500 lat wstecz.
Niektórzy sądzą, że taniec zwiększa płodność,
włącznie z grupą, która tańczy
na tysiącletniej figurze z wielkim ptakiem narysowanej kredą.
Gigancie z Cerne Abbas.
Zrozumiałem przekaz, matko.
Znasz pewnie to stare powiedzenie.
Które?
Spróbuj w życiu wszystkiego
oprócz
kazirodztwa
i tańczenia morrisa.
Dziś to się zmieni.
Chodzi o morrisa.
Żeby było jasne.
Oto Wessex Morris Men, przerażający gang z Dorset.
- Brawo. - Dzień dobry.
Cześć.
Panowie.
Dzień dobry.
Od jak dawna dzwonicie?
Około 40 lat.
Ja jestem w sumie nowy. Niektórzy robią to dłużej.
Może będę nowym pokoleniem.
- Pewnie. - Chętnie.
- Okropnie tańczysz. - Nie.
W przeciwieństwie do mnie.
Odrzuciłem propozycję udziału w tanecznym show.
Wow.
Było mi żal mojej żony.
Przez klątwę tego programu.
Bałeś się, że tancerka będzie chciała mieć z tobą romans?
Tak, zabawiłaby się mną, a ja wciągnąłbym się
w zaplątaną sieć seksu
i innych.
Gdzie tańczycie?
Zwykle na górze Cerne Abbas, tam, gdzie jest Gigant.
Chodzicie tam, bo jesteście starsi,
a jeśli tam zatańczycie, pomoże…
- Tak. - Znaczy…
Miał trochę problemów.
Nigdy nie miałem problemów.
To ty masz problem.
Gdzie są moje wnuki?
Moja maczuga świetnie działa. Tak tylko mówię.
- Wyciągamy dzwoneczki? - Tak.
Pora, by chętny szczeniaczek
podłapał trochę ruchów od zalanych cydrem, starych psów.
Pokażę wam podstawowe kroki.
To będzie raz, dwa, trzy, hop. Raz, dwa, trzy, hop.
- Włączymy muzykę? - Może Cardi B?
- „WAP”? - Że co?
Znaczy mokra szparka.
- O czym on mówi? - Nie wiem.
Coś nowoczesnego?
Dobra, dajcie klasyka.
- „Shepherd's Hey”. - Dobra.
Okej, panowie.
Powoli.
- Teraz. - Raz, dwa, trzy, hop.
Raz, dwa, trzy, hop.
Tańcz, Michael.
Dobrze.
Przed krokami trzeba zacząć taniec.
Kołyszemy się do tyłu.
Raz, dwa…
- Na luzaku. - Tak.
Podoba mi się.
W morrisie chodzi o to,
by próbować robić to samo jednocześnie.
Popatrzcie na mnie.
Biodra, biodra, biodra, poza.
Stąd może być problem z wnukami.
Chyba masz rację.
Rozczarowałeś mnie tym komentarzem.
Raz, dwa.
Nie chcę krytykować, ale miało być na prawą.
Jezu.
Ten udziela rad jak ja w aucie.
Wiesz, co można dać, żeby to uwspółcześnić?
Dla młodych.
- Nie chcemy uwspółcześnień. - Raz, dwa, trzy.
Kop i przysiad.
- To będzie ciężka praca. - Prawda?
Gdyby brali to na poważnie, wyszłoby mu.
Ale był wrzodem na dupie.
Pokażesz mu, jak to się robi?
Bo chyba…
Nie sądzę, żebym był w tym dobry.
Możesz być lepszy od niego.
Raz, dwa i naskok.
Widzę, po kim to masz.
Niektórzy mają talent i szybko łapią.
Teraz.
Niektórzy uczą się bardzo powoli.
Źle, jeszcze raz.
Jest coraz gorzej.
W tył. Raz, dwa, naskok.
Raz, dwa, trzy, hop.
Mamy sporo pracy przed występem.
Ile tygodni nam jeszcze zostało?
Możesz tańczyć z wielkim uśmiechem
i machać chustkami,
ale to nie jest morris,
jeśli nie tańczy się wspólnie.
…i do tyłu, dwa, trzy.
I kołysanie!
Dorośnij w końcu.
- Zrobimy przerwę. - Idzie coraz lepiej.
Pod prysznic.
Big Mack.
Koszulki?
Dobra.
Zostawcie pasy. Żadnych dzwonków pod prysznicem.
Z morrisowych chłopców staliśmy się mężczyznami.
Nareszcie przywdzieję strój, który będzie kocimiętką na panienki.
Najbardziej się martwię tym, jak podzielimy się groupies.
Bo gdy skończymy z tym tańcem płodności
nie będzie ani jednej kobiety w okolicy,
która nie zaciąży.
Jestem gotów.
Zagrzeję do walki resztę.
Czyli Jima, Rolfa,
el Chapo, Cydrowego Potwora,
Shaggę i Shakiela.
Kumple na zawsze.
Ale muszę siku, nim wsiądziemy do auta.
Tak, już idę.
Odlewam się.
Zaczekaj w aucie.
Prawie skończyłem.
W drodze na przedstawienie zebrało się na klasyczną brytyjską burzę.
I choć morrisowców nie powstrzyma podmuch mocnego wiatru,
mocny w gębie miał wątpliwości.
Wysiądziesz z auta?
Nie.
- Tańczymy. - Widzę.
Ale tam nie wyjdę.
- Bo? - Za bardzo wieje.
Wspierający z ciebie ojciec.
Przepraszam za niego. Jakie ustawienie?
Dwa, dwa, dwa?
Do kółka.
Poczuj rytm, poczuj rym,
zamknijcie córki pod kluczem, bo morris wiedzie prym.
Przygotujcie chusteczki, bo będzie się działo.
Tatko kibicował nam zza kulis,
więc pora na igraszki z chusteczką.
Do tyłu.
Naskok.
Zaraz.
- Do tyłu, obrót. - Do przodu.
Ale żenada.
O nie, zgubił kapelusz!
Morrisa trzeba tańczyć, jakby nikt nie widział.
Oprócz perwersa w aucie.
Trudno to dostrzec, bo majestatycznie tańczę,
ale na tym etapie walki z wiatrem zbuntowałem się.
Do środka.
Ręce w górę.
I w dół.
- Wyprowadź nas. - Brawo.
Idziemy za tobą.
Cydrowy Potworze,
gdzie afterek?
Pogański rytuał się sprawdził.
Drużyna płodności radośnie zeszła ze sceny,
a pojawiło się słońce.
I tatko.
Po tym całym zamieszaniu czujesz się bardziej płodny?
Chyba tak.
Ale mogłem się bardziej zaangażować
dla odblokowania pełnego potencjału.
Boże.
Czuję tę energię.
Setki lat…
pogańskiej energii buzują mi w żyłach.
Naprawdę sądzę, że wariujesz.
- Jestem morrisowcem. - Tak.
Znalazłem powołanie.
Gdziekolwiek pójdę, będą szeptać:
„To on…
człowiek z dzwonkiem”.
- Chyba pusty jak dzwon. - Tatku.
Z zapachem pasterskiego siana w nozdrzach
następnego pojechaliśmy na wieś w Kent, na kolejną niespodziankę Hilary.
Muszę przyznać,
mama naprawdę się postarała.
To ci się spodoba.
- Wiesz, dokąd jedziemy? - Nie.
Do domu twojego bohatera.
- Domu bohatera. - Tak.
- No dalej. - Mam ich wielu.
Ufajdasz sobie dla niego jeansy.
Najlepszy z najlepszych.
Nie noszę jeansów.
Poddaję się. O kogo chodzi?
O Winstona Churchilla.
Wspaniale.
Przekażesz to swojej twarzy?
Mój ojciec powie wam, że Winston Churchill był najlepszym przywódcą.
Jednak dla wielu to łysol, który pokazywał znak V.
Chartwell było rodzinnym domem Churchilla 40 lat.
Niezła chata.
Chociaż w tamtych czasach wannę sobie pewnie dostawił.
- Dzień dobry. - Cześć.
Michaelu, witamy w Chartwell.
- Idziemy do domu? - Tak.
Wspaniale, chodźmy.
Kuratorka posiadłości Katherine Carter zabierze nas na wycieczkę,
by tatko zbliżył się do swojego idola.
To jest bawialnia.
Tutaj rodzina Churchillów spędzała razem sporo czasu.
Udekorowała ją żona Churchilla, więc jest typowa dla jej stylu.
To Winnie?
To Clementine.
Żona Winstona, z którą był ponad 50 lat.
Nie nazywała się Winnie?
Sądziłeś, że żona Winstona Churchilla nazywała się Winnie?
Tak.
Nie, to była Winnie Mandela.
- Tak. - Winnie Mandela.
I nazywaliby się Winston i Winnie Churchill?
Jak tak na to spojrzeć,
pewnie by im nie wyszło.
- Clemmy. - Clemmy.
Kiedy zainteresowałaś się Churchillem?
Studiowałam historię i zawsze interesowała mnie druga wojna światowa.
Więc Chartwell to idealne połączenie.
- Więc wiele wiesz o Churchillu? - Trochę.
Pewnie więcej niż ty.
Urodziny Churchilla?
30 listopada 1874 roku.
- Ślimak. - 30 listopada…
Nie możesz powtarzać tego, co od niej usłyszałeś.
Jak miał na drugie imię?
- Spencer. - Serio?
- I Leonard. - Tak, i Leonard.
Ulubiona marka cygar?
Romeo and Juliets.
Za wolno.
- Obejrzyjmy resztę domu. - Pewnie.
Zachowuj się.
Następny przystanek to słynny gabinet Churchilla.
Churchill pracował tu nocami
nad przemowami, artykułami, pisał listy, czytał książki.
To było dla niego bijące serce Chartwell.
Druga runda quizu.
- Nie. - Powiedzonko?
Daj mi siłę.
„Będziemy walczyć na plażach”.
- Wiedziałeś to. - Klasyk.
Będziesz wetował?
- To nie powiedzonko. - A jednak.
Jak Paddy McGuinness idzie na miasto, ludzie krzyczą jego powiedzonko.
Kim jest Paddy McGuinness?
To historyk?
- Nie? - Nie.
To jeden z najlepszych prezenterów naszych czasów, a ty go nie znasz.
- Ma coś wspólnego z rodziną Guinnessów? - Nie.
Kto był premierem przed Churchillem?
Neville Chamberlain.
A wcześniej Stanley Baldwin.
Kontynuujesz?
- Pewnie nie. - George Washington?
- Cóż.
- Nie był premierem. - Był prezydentem.
Ale był przed Nevillem Chamberlainem.
Pół punktu.
Mogę wam pokazać coś wyjątkowego, jeśli macie ochotę na bonus.
Za tymi drzwiami…
Spróbujcie zgadnąć.
Sypialnia?
- Tak? - Ale jest podekscytowany.
- Patrz. - Wow.
Otworzyliśmy ten pokój dla bardzo niewielu
osób w ciągu ostatnich paru lat.
Jest dokładnie taki, jakim zostawił go Winston.
Czy tata może się położyć na łóżku?
Obawiam się, że to niemożliwe.
Nad łóżkiem wisiał jego ojciec.
Ty nigdzie w domu nie masz mojego zdjęcia.
Nie mówiąc już o łóżku.
A po prawicy miał matkę.
Może mógł dłużej wytrwać, gdy iskrzyło między nim a Winnie.
Clemmy.
Za mną są jeszcze jedne drzwi.
Może jedno z was podejrzy,
co jest w środku.
- Dawaj, stary. Leć. - Trzeba mocno pociągnąć.
- Co to? - Łazienka.
Churchill słynął z tego, że brał dwie, jeśli nie trzy, kąpiele dziennie.
Pracował też z wanny.
Często jeden z jego sekretarzy siedział za rogiem,
na tym krzesełku.
Trochę #JaTeż.
Jak z niej wychodził?
Był dość tęgi.
To też nie pomagało.
Ja na pewno nie wyszedłbym z tej wanny bez pomocy.
Gdy jesteś w pewnym wieku
i widzisz wannę, myślisz tylko o tym, jak z niej wyjść.
Zróbmy ci zdjęcie w jego łazience.
Po co miałbym je chcieć?
Bo mamy wspaniałą okazję być w łazience
twojego bohatera.
Spróbuj się uśmiechnąć.
Chcesz takie, jak udajesz, że spuszczasz wodę?
Nie będę się nachylał i spuszczał wody.
Pewnie wymyślił tu parę nalotów bombowych.
Okażesz trochę szacunku?
Jesteśmy w domu wielkiego człowieka. Jednego z największych ludzi w historii.
A ty mówisz, że wymyślał naloty bombowe.
No tak.
- Dziękujemy, Katherine. - Żaden problem.
Przepraszam za niego.
Ostatnia szansa na skok do łóżka.
- Szybkie selfie. - Nie ma mowy.
Czemu? To jego łóżko.
Nie wejdę mu do łóżka.
Ale chciałbyś.
- Niby kto? - Ty.
Wcale nie. Czemu miałbym bezcześcić łóżko Winstona Churchilla?
- Od razu bezcześcić. - Położenie się tam to bezczeszczenie.
Wspaniała wizyta.
A to co?
- Księga gości. - O proszę.
- Fajnie. - Chyba się jej nie podpisuje.
- To eksponat. - Na pewno nie.
Tatku, to eksponat.
Po co mieliby trzymać księgę gości pod szkłem,
jeśli miałbyś się wpisać?
Tu napiszę.
Jesteś śmieszny.
Proszę, teraz włożymy.
Uciekaj.
Wyszczerbiłeś szkło.
Dobra.
- Idziemy. - Skalałeś dom Churchilla.
- Wyszczerbiłeś gablotę. - No wiem.
Idźmy do auta.
Zbezcześciłeś księgę gości bohatera.
Gdy następnym razem zniszczysz czyjąś własność, nie podpisuj się.
Śmieszne.
Jedziemy do Devon
znanego z herbatki i z tego, że urodził się tam Michael Whitehall.
Dziwne, że tego nie umieszczają na znakach.
Pewnie zabrakło miejsca.
By się tam dostać, przejedziemy przez słynne miejsce.
Patrz, Stonehenge!
- Tak? - Zobaczymy?
- Pewnie, że nie. - Nigdy tam nie byłem.
- Mijamy je. - Nie chcę go mijać.
- Stań. - Nie.
- Mijaliśmy je mnóstwo razy. - Ale nigdy go nie widziałem.
To jedno z najbardziej symbolicznych miejsc w kraju,
a my je mijamy.
Tam nic nie ma, to kupa kamieni.
Zwolnij, chcę się przyjrzeć.
Nie ma mowy.
- Nie widziałem go na żywo. - Co robisz?
- Chcę zobaczyć Stonehenge. - Zamknij ten szyberdach.
- Minęliśmy. - Przestań, złaź.
- Tatku! - Złaź!
Tatku!
Minęliśmy Stonehenge.
- Jest zimno. - Chciałem się przyjrzeć.
Napadł na mnie własny ojciec.
Złamałeś mi nadgarstek.
Nie, zawsze był wiotki.
Złościsz się, bo byłeś przy postawieniu skał.
Śmieszne.
Jedziemy na Burgh Island.
Od 1929 roku hotel w stylu art déco jest znanym kierunkiem turystycznym
dla znanych i bogatych.
Ale wyspa słynie z tego, że zainspirowała Agathę Christie
do pisania książek, gdy mieszkała tam w domku na plaży.
Jak nudne muszą być wakacje, żeby napisać powieść?
Dramatyczny zwrot akcji
jest taki, że dwa razy dziennie wyspę odcina od lądu przypływ.
- Jack. - Kocham to słone powietrze.
Za kwadrans piąta.
Musimy złapać morski ciągnik, więc ruchy.
Ruszam się.
Fish and chips.
- Nie. - Możemy iść na fish and chips?
- Umieram z głodu. - Żadnego fish and chips.
- Tatku! - Nie!
W końcu jesteśmy nad morzem.
- Nie. - Dlaczego?
Musimy złapać ciągnik.
- O 17.00. - Tak.
- Widzisz, która jest? - No?
Za piętnaście.
- Wystarczy. - Mamy kwadrans.
Wrócę, spotkamy się na miejscu.
- Weź to. - Trzymam.
Nie bądź śmieszny.
- Żenada. - Te torby.
Sprawdzę, czy mają smażoną kiełbasę.
Nie spóźnij się.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Pomógłby mi pan z torbami? - Jasne.
WITAMY NA POKŁADZIE MORSKIEGO CIĄGNIKA
2 £ NIE WYDAJEMY RESZTY
Mogę gładzicę?
I dorsza.
I dwie porcje…
Duża jest duża?
- Czekamy na kogoś? - Tak.
Na mojego syna idiotę,
który poszedł po fish and chips.
Oby zaraz przyszedł.
O nie, to karta hotelowa. Przepraszam.
Rany, gdzie mój portfel?
Jack, gdzie ty, kurwa, jesteś?
No dobra, to ruszamy w drogę.
Tatku!
Nie odjeżdżaj!
Michaelu Whitehall, wracaj tutaj!
Tatku!
Gdzieś ty był?
- Czemu odjechałeś? - Gdzie ty, kurwa, byłeś?
- Stałem po fish and chips. - Nie żartuj.
To publiczny środek transportu, a nie twój prywatny jacht.
Wywaliłem fish and chips. Jestem przemoczony.
- Weź frytkę. - Nie, dziękuję.
Dureń.
Tym właśnie jesteś.
Wiesz, co oznacza słowo „dureń”?
Że omijasz prom, żeby kupić fish and chips,
a potem wrzucasz je w piach.
- Mam dla ciebie inne słowo. - Tak?
Zdrajca.
- Absurd. - Tym właśnie jesteś.
- Zostawiłeś… - Nie.
- …człowieka… - Nie rób tego.
…w tyle.
Przybrudziłeś się.
Bardzo śmieszne.
Nie można przyjechać na wyspę Agathy Christie
i nie przeżyć detektywistycznej przygody.
Hilary załatwiła nam prawdziwy wieczór z zagadką morderstwa.
Hotelowi goście mają przydzielone role
i biorą udział w przedstawieniu.
Ja miałem być stajennym, a tatko – właścicielem pubu.
Mikey?
Gotowy na wyprawę do dworu z nadętymi ludźmi?
Tak.
Jestem gotów.
Miałeś być właścicielem pubu. Co to jest?
Jestem Herkulesem Proirotem.
To tak nie działa.
Masz wejść w rolę, którą ci dali.
Dlaczego mam grać właściciela pubu?
Mam tam stać i mówić…
„Duże z goryczką?”
i tak dalej?
Więc twoja matka i ja zdecydowaliśmy, że będę Poirotem.
Przyłożyłeś się do tego.
- Wcale nie. Włożyłem, co miałem. - Co?
Często doklejam wieczorem sztuczny wąs.
Niechętnie przyznaję, że ci to pasuje.
Wyglądasz jak Hitler na urlopie.
Powiedz jeszcze raz z akcentem.
Nazywam się Herkules Proirot.
„Proirot”? Nie.
- Proirot. - Proirot?
- Poirot. - Poirot.
Poirot, tak.
Strój przejdzie, akcent wyszlifuj.
Chcąc ulepszyć naśladowanie „Płaro”,
tatko wziął sprawy w swoje ręce.
- Co robisz? - Dzwonię do Davida.
- Jakiego? - Davida Sucheta.
Mojego przyjaciela.
Nie dzwonisz do Davida Sucheta.
- Dzwonię. - Nie odbierze.
Dzwonię do Davida Sucheta, prawdziwego Poirota.
Nie zadzwonisz do Davida Sucheta przebrany za Poirota.
Ledwo go znasz.
Pomyśli, że ci odbiło.
Nie odbierze.
Stawiam 50 funtów.
- Halo? - Ja jebię.
- Tu Michael Whitehall. - Miło cię widzieć.
Co robisz?
- Hej, David. Tu Jack. - Cześć.
- Możesz mówić do niego sir Davidzie? - Tak.
Nie spoufalaj się.
Jak pewnie widzisz, gram Poirota.
Widzę.
Mam mały problem z akcentem
i pomyślałem, że może mi pomożesz.
Kojarzy pan tego nazistę z Indiany Jonesa?
- Brzmiał podobnie. - Tak.
- Popracujemy nad tym razem? - Tak.
Czy to dla ciebie trudne, „Poirot”?
Je m'appelle Hercule Poirot.
Bardzo dobrze ci poszło.
Dużo lepiej.
Coś jeszcze?
Chciałbym spróbować jeszcze wielu rzeczy, ale…
Wiesz, o czym mówię, ale…
Tak, bardzo panu dziękujemy, sir Davidzie.
- Miło cię było zobaczyć. - Ciebie również.
Miły.
- Widzisz, jaki był przyjacielski? - Tak, przyjaźnisz się z Poirotem.
Brawo.
Nie mieliśmy wyboru.
Tatko musiał wziąć udział w odgrywaniu ról z nieznajomymi.
Myślę, że wolałby zostać otruty przez kamerdynera.
Rozdałeś drinki?
- Wszyscy piją? - Tak, w porządku.
Dobry wieczór, wikary.
- Dobry wieczór pani. - Simonie.
W naszej zagadce morderstwa
biorą udział hotelowi goście
odgrywający role, które im przydzielono.
W kluczowych scenach wystąpią prawdziwi aktorzy,
a potem przemieszają się z gośćmi i będą podrzucać wskazówki.
Naszym zadaniem jest odkryć, kto był zabójcą.
Dowiemy się tego na koniec wieczoru.
Dzisiejsze sceny poprowadzą…
Dobry wieczór.
Lady Buffy Manger.
…pani domu,
wikary,
pokojówka,
mężczyzna z ginem
i, oczywiście, policjant.
Głośno stąpa.
Nie byłaby dobra w Krokach we mgle
albo w jednej z tamtych zagadek morderstwa.
Jakby wszedł koń.
I kroczył przez lobby.
Wikary jest podejrzany.
Tamten.
Na pewno nosi perukę.
Nie zaufałbym człowiekowi w peruce.
Mówisz to z doklejonym wąsem.
A on nie jest prawdziwym wikarym.
- Nie? - To aktorzy.
Rozumiem.
Nie zrozumiałeś tego pomysłu.
Czysta wódka.
- Serio. - Pijany, podejrzany wikary.
Może dlatego popełnia okropne przestępstwa.
Albo seks.
Na pewno. Zabójca z pożądania.
Wyczuła w jego oddechu wódkę, gdy podrywał ją w stajni.
Na tę chwilę jest…
- Głównym podejrzanym. - Moim też.
Tatko nie zrozumiał pomysłu wciągającego teatru,
bo wciągnęło go własne skołowanie.
Może kontekst trochę mu pomoże.
Witajcie w moim pięknym domu.
Zebraliśmy się tu, by porozmawiać o naszej drogiej przyjaciółce, Rose Dimper.
Co to za Rose Dimples?
Cicho, mówi coś.
Dowiadujemy się, że mieszkanka okolicy zmarła
i zostawiła majątek innym mieszkańcom.
Przepraszam, że przerywam, pani Buffy.
Pani mąż…
nie żyje.
Potem odkrywamy, że mąż Buffy miał wielkie długi i sekretne dziecko.
Więc polowanie na zabójcę czas zacząć.
Wikary na pewno ma zakusy na panią domu.
Zapamiętaj te słowa.
Proszę, by żadne z państwa nie opuszczało wyspy.
Miejmy to już za sobą.
Panie posterunkowy, nie ma takiej potrzeby.
Tego mężczyzny pan szuka.
Jurnego wikarego!
Za bardzo się pospieszyłeś z oskarżeniem.
- Nie mamy jeszcze wskazówek. - Fakt.
Proszę mówić dalej. Przepraszam.
Podczas gdy Poirot pracował nad nową teorią, stajenny miał szansę zabłysnąć.
- Simon, porozmawiamy? - Tak.
- Wiesz, kogo winię? - Kogo?
Ogrodnika Harry'ego.
To on wbił gwóźdź w krzesło.
Poprosiłam go, ale…
nie kazałam zrobić tak, by wystawał, prawda?
Święta prawda.
Poszukam nowego ogrodnika.
Nie zawracam ci głowy. Wciąż jestem w szoku.
Dobrze.
Niektórych aresztują za przesadzanie.
Jeśli to przestępstwo, czeka cię dożywocie.
Chyba kręcę z panią domu.
Jack, to wdowa.
To WILF.
Co to WILF?
No, jak MILF.
Wdowa, którą chcę…
Panie i panowie, w jadalni podano kolację.
Mam nowego podejrzanego.
Ten gość brzmi jak Rosjanin.
Zakwaterował nas. Pracuje w hotelu.
Pewnie dosypał mu polonu.
Dobry wieczór.
Tatko chciał dowiedzieć się prawdy.
Jak bardzo można się nawalić podczas
zagadki morderstwa.
Boże!
Wielki Herkules Poirot chyba się pomylił.
Co robisz?
- Co robisz? - Sprawdzam.
- Nie żyje. - No wiem.
Wikary nie żyje.
Pierwszy podejrzany.
Tak.
Rozczarowujące.
Biedny wikary. Zostawił Biblię.
- Rany! - Boże.
Cecil!
- Pani Faff. - Panie Bailey, szybko!
Zaczynam myśleć, że powinniśmy bardziej skupiać się na wskazówkach.
- Możemy wykluczyć wikarego. - Tak.
Zmieniłem zdanie co do niego.
- Czyżby? - Tak.
- Gdy zobaczyłeś go martwego? - No cóż. Tak.
Nikt nie opuści wyspy przed rozwiązaniem zagadki.
Biedny wikary.
Wziąłem jego Biblię.
Pomyślałem, że może
poczytamy ją później w pokoju.
Myślisz, że gdy spuchnie…?
- To nie Biblia. - A co?
Autobiografia Alana Sugara.
- Na samą myśl… - Robi się ciekawiej.
Pewnie się zabił podczas lektury.
My zajadaliśmy się głównym daniem, a podejrzani krążyli po sali.
- Cześć, Simon. - Cześć.
Dobry wieczór, proszę pana.
- Podoba mi się pana wąs. - Dziękuję.
Mogę już zabrać talerz?
Tak, dziękuję.
Wiesz, Simonie,
chyba wiem, kto to jest.
To Buffy.
Tak, ma romans.
- Nie! - Nie…
Widziałam, jak Gino schodzi tylnymi schodami późno w nocy.
Że niby wchodził od tyłu?
Do sypialni, tak.
Za dużo już powiedziałam, lepiej pójdę.
Ty za dużo powiedziałeś.
Goście zanotowali ich głównego podejrzanego.
Pora sprawdzić, kto miał rację.
Kate, tutaj.
Gliny.
Rozwiązanie!
Ze wskazówek, które dostałem,
wywnioskowałem, kto jest mordercą.
Buffy Manger
nie kochała męża tak bardzo, jak sądziliśmy.
Tak naprawdę
miała romans z Ginem.
A mnie się narzucała.
A jemu się narzucała.
Jak natrętna wysypka.
Ale nie sądzę, by była morderczynią.
Uważam, że mordercą jest…
Kate.
Nie!
Skąd ten pomysł?
Boże.
Tylko ty miałaś
klucz do witryny, w której była trucizna.
Zwrot akcji i zagadka rozwiązana.
Nikt nie mógł tego zepsuć.
- A ty dokąd, Poirot? - Co?
Wielki Poirot…
ma na to odpowiedź.
Za dużo szampana.
Łajza z ciebie.
To jasne, że ta kobieta jest niewinna.
Kobieta, której szukasz, stoi tutaj!
- Nie, myli się pan! - Wielki Poirot wie.
- Ma pan dowód? - A potrzebuję go? Mam to w głowie.
Tak, potrzeba dowodów.
Policjant ma dowód na to, że to pokojówka,
więc to pokojówka.
- To łajza. - Rozumiem.
To tak nie działa.
To pokojówka.
To byłam ja. Ale nie zabierzecie mnie do więzienia.
- Uciekam stąd! - Łapać tę kobietę!
- Nie! - Łapać ją!
Wielki Poirot to przewidział.
Musiałem to z niej wyciągnąć.
W końcu się udało. Spanikowała i się przyznała.
- Wiedziałem od początku. - Pewnie.
Poirot przeżył niezły szok w biurze, co?
Nie zawsze wielcy detektywi są w formie.
To był jeden z tych dni.
Najlepsza zagadka na świecie.
Następny etap podróży
to ziemie przodków rodziny Whitehallów:
Walia.
Miejsce znane ze skalistego brzegu, pięknych gór i w którym
liczba owiec przewyższa liczbę ludzi w proporcji 3:1.
I tak bylibyśmy górą.
Chcesz piankę?
Nie, dziękuję.
Jak długo będziemy jechać? Sześć godzin?
- Chyba nie tak długo. - Ja myślę, że tak.
- Naprawdę? - Tak.
W twoim ślimaczym tempie pewnie sześć godzin.
Spróbuję się przespać.
Co to jest?
Człowiek słoń.
Moja podróżna poduszka.
Można spać wszędzie. Na boku.
Wszędzie.
Więc jedziesz przez jedną z najpiękniejszych części kraju,
ale nic nie widzisz,
bo masz na głowie durną czapkę człowieka słonia.
Nie nazywaj jej tak.
To poduszka do spania w kształcie głowy strusia.
Nie zasnę bez niej w samochodzie.
Wygląda jak szare jądro.
- Włączyć muzykę? - Nie ma mowy.
Nie? Mam dobre bity.
Załadowałem coś, co możesz włączyć.
Co?
To podróż związana z naszą rodziną i naszym dziedzictwem.
Może ci się spodoba.
Nie, wolę klubowe klasyki.
- Nie, włącz to. - Tutaj?
Tak.
To?
Rozdział jeden: zachowanie pozorów.
- To żart? - Gdy Hitler…
- Jak to żart? - To twoje nagranie.
Tak.
Załadowałeś audiobooka
do twojej własnej autobiografii.
Żebyś mógł posłuchać o rodzinie, dziedzictwie i życiu.
- Wiesz, jak bardzo to jest dziwne? - Tak.
- Pewnie. - Słuchasz sam siebie.
Tak. Czytałem to, więc…
Myślałem, że ci się spodoba. Co innego będziesz robił?
- Chociaż pomoże mi zasnąć. - Ćś!
…jeździł po kraju jako specjalista od gazu w Królewskich Siłach Powietrznych.
- Nikt nie pomyślałby… - Przyciszysz się?
Obie wersje.
…jako pilot w kurtce lotniczej z futerkiem.
- Stereo Michael Whitehall. - …ciemny krawat.
Terrorysta by się złamał.
To było przeciwko…
Chodziło o hiszpański film.
Rose Tobias Shaw
był amerykańskim kierownikiem obsady ze słabą reputacją.
- „Nie, ale będzie dobrze”. - Co jest?
- Tatku! - Co?
- Po co to zrobiłeś? - Chciałem, żebyś usłyszał tę część.
Jest o Judy Dench.
- Co? - Jest taka zabawna.
Judy Dench wystawiła głowę zza rogu.
„Wiedziałeś, że tam było wesele, Michael?”,
powiedziała i zniknęła.
Problem z kościołem św. Jana w William
był taki, że nie był w William.
W William był kościół, ale to nie był kościół św. Jana.
WALIA
Po tej historycznej podróży dotarliśmy do hotelu Palé Hall
u stóp góry Snowdon.
Spotykamy się z Hilary,
by świętować przypadającą na ten dzień 35. rocznicę ślubu moich rodziców.
Ładnie tu.
Bardzo.
Dziś ważny dzień dla twojej mamy i dla mnie.
Wiesz?
- Rocznica? - Tak.
Trzydzieści pięć lat?
- Tak, ważna. - Nieźle.
Jeśli zobaczysz mój kapelusz przed drzwiami do pokoju…
jesteśmy w akcji.
Sprawdzę, czy w hotelu są jakieś inne budynki.
Mam nadzieję, że spakowałeś zatyczki do uszu.
Wiesz, jaka jest twoja matka, gdy już zacznie.
Chyba w ogóle się tu nie zamelduję.
Nie martw się, jeśli…
- Usłyszysz krzyki. - Cicho bądź. Patrz!
- Pięknie, co? - Bardzo.
Po co ktoś chciałby budować taki dom w Walii?
Bądź grzeczny.
Żadnych komentarzy, gdy wysiądziemy z auta.
Pan Whitehall?
- To ja. Co słychać? - A u pana? Jak podróż?
- Bardzo dobrze. - Witamy w Palé Hall.
- Co słychać? - Dobrze.
Czy macie może piękną, młodą damę, która na mnie czeka?
- Na pewno. - Piękna, młoda dama?
Nie mów tak o mojej matce.
- Dobrze zbudowana, piersiasta. - Przestań!
- Cześć! - Cześć!
Jak dobrze cię widzieć.
- Pocałujesz Winstona? - Nie.
Przywitaj się, Winston.
Hej, kochanie.
- Ślicznie wyglądasz. - Dzięki.
Miłej rocznicy!
- Tak! - Jak było?
- 35 lat. - Długo.
- Nie tak długo, jak 35 lat. - Faktycznie.
- Więc… - Pięknie.
Zarezerwowałam piękny pięciogwiazdkowy hotel,
bo będziesz tu dzisiaj jadł kolację.
- To nasza rocznica. - Tak, to prawda.
Ale w tym roku nastąpi mała zmiana planów.
Chciałabym wybrać się z Jackiem pod namiot.
Zawsze z wami jeździłam,
więc pomyślałam, że odtworzymy to w ostatniej podróży.
Jedziemy pod namiot, a on zostaje w hotelu?
- Tak. - Niezły układ.
Cieszysz się?
Nie.
Wackoblok.
Nie będziesz jednak sam.
Bo…
Winston nie powinien jechać pod namiot.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Michael…
Wiem, że nie pozwolono ci wejść do łóżka Churchilla w Chartwell.
Dobre wieści są takie, że Winston Churchill tu był.
I mają pokój, w którym spał.
Serio?
Czyli jeździmy po kraju,
żebym mógł wchodzić do łazienek i łóżek,
które wcześniej zajmował Winston Churchill.
- O to chodzi? - Dobra myśl.
Dobrze. Więc idę świętować rocznicę ślubu sam.
- Nie! - Z lalką.
- Jeszcze gorzej. - W łóżku Winstona Churchilla.
Nie mów nikomu w hotelu,
że będziesz świętować rocznicę ślubu
w łóżku z lalką.
- Mogą sobie coś pomyśleć. - Nie powiem.
I może powinni.
Jedziemy na wyspę Anglesey,
gdzie mamcia mówi mi, że to nie jest zwykły camping,
a camping na klifie,
gdzie śpi się od strony klifu.
Nie, to nie dla mnie.
Mamcia i ja spędzimy noc wysoko nad wodą i skałami,
dosłownie przy ścianie klifu
na tej rachitycznej leżance wiszącej na kawałku sznurka.
To chyba tutaj.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
- Hej. - Sam.
- Cześć. - Hilary.
- Wiecie, co tu robimy? - To przerażające.
Zbliża się wieczór,
więc pora zebrać sprzęt i dosłownie rzucić się z klifu.
Jezu, to prawdziwy klif.
Może podnieś tu tę leżankę.
Dojdę do tego miejsca, opuszczę tyłek,
a ty ją pod nim umieścisz.
I gotowe.
Jesteś.
Kurwa.
Co to za skrzypienie?
Cicho, Hilary.
Nic nie skrzypi.
Bezpiecznie dotarłem na pozycję.
Pora na wdzięczne zejście Hilary.
- Muszę dostać się tu, prawda? - Tak.
Wisi nade mną moja matka w ciasnej uprzęży.
Odetnijcie mi linę.
Boże. Powinienem był zejść jako drugi.
Jack!
Nie rozśmieszaj mnie. Robię się słaba.
Nie mogę patrzeć w górę i w dół.
- Hilary, trzymaj się… - Tej strony?
- Tak. - Stań tam.
- Dobra. - Minęłaś to.
- Wiem. - Jesteś za nisko.
- Tam. - Nie rozśmieszaj mnie.
Cały ciężar tam, Hilary.
- Wybacz. - Niżej.
Niżej.
- W porządku? - Mam głupawkę.
Nie…
- Może się odwrócicie? - Chętnie.
Nie na raz. Wolne, ale pewne ruchy.
Tym razem będę pierwsza, bo…
Dlaczego robisz to pierwszy?
Chcę mieć to z głowy.
Ja pierdolę. Nie rób tego.
- Co ty wyprawiasz? - Próbuję się odwrócić.
Jak ci idzie?
- Tak. - Dobrze?
- Widok jest fantastyczny. - Aż tak mnie nie kręci.
Mnie się podoba.
Gdzie twój zew przygody?
Został na górze klifu.
Brzmisz jak, jeśli pozwolisz,
syn swojego ojca.
- Panie Whitehall, co słychać? - Dobrze, dziękuję.
- Nalać herbaty? - Dziękuję.
- On też się napije? - Na pewno.
Napijesz się herbatki, Winstonie?
Z tatkiem?
Ostatnia przygoda.
Tak, jeśli nigdy stąd nie zejdziemy.
Nie mam na myśli tego momentu. Mówię o podróży z ojcem.
Jak było?
- Wspaniale. - Tak?
Fajnie było wrócić z nim w trasę.
Nie sądziłem, że znów to zrobimy,
ale jestem wdzięczny za to,
że możemy
znów razem podróżować.
To był bardzo dziwny rok.
- Przerażający. - Tak.
Nie widywaliśmy się, było mało informacji.
Tak.
Molly była w ciąży i wszystko działo się jednocześnie.
Poczułem ulgę, gdy urodziła
i wysłała mi wasze zdjęcia z Peggy.
Poczułem wdzięczność i radość, że tatko trzyma ją na rękach.
- Wiem. - Cieszyłem się…
że doszliśmy do tego momentu.
Że tego dożył i ty też.
Widziałem was z wnuczką i byliście tacy szczęśliwi.
To była… ulga.
Nigdy więcej nie wezmę za pewnik
tego, że mogę spędzać czas z tobą i tatkiem.
Nawet jeśli to ma być na klifie.
W zeszłym roku mieliśmy sporo czasu na przemyślenia.
Podjęliśmy ważną decyzję.
- Ojciec na pewno ci mówił. - Nie.
Cały on.
Dałam mu jedno zadanie.
- Oddajecie Winstona do adopcji? - Nie.
- Bo ja to popieram. - Wiem.
Zawiózłbym go do sierocińca.
Między tobą a Winstonem będzie faktycznie większa odległość,
bo zdecydowaliśmy z ojcem, że wyprowadzamy się z Londynu.
- Wyprowadzacie się? - Tak.
- Nie. - Tak.
Bo ty ułożyłeś sobie życie z dziewczyną.
Molly i Toby mają Peggy, więc jesteśmy dziadkami.
I uważamy, że potrzebujemy zmiany.
Nie wierzę, że ci tego nie powiedział.
- Nie. - Słowem nie wspomniał?
Nie, przez większość czasu wrednie dogadywał Walijczykom.
Cholera.
Masz tatka w garści i dobrze o tym wiesz.
Jednak, by uczcić ten moment,
przygotowałam kolację.
- Leci, gotowi? - Tak! Dziękuję.
Pamiętajcie, co upuścicie – pewnie już nie wróci.
Rozumiem.
Co tam masz?
Chińszczyznę z restauracji Gordona Ramsaya, Lucky Cat.
- Naprawdę. - To żart?
- Nie. - Sprzed tygodnia?
- Patrz. - Nie zjem tego!
- Patrz. - Co to za rzeczy?
Są pyszne.
Co za ohyda.
Nie zjem starych, zwiotczałych pierożków, które leżały w lodówce przez tydzień.
Weź jednego.
- No spróbuj. - Jest zimy i stary.
Wygląda jak jądro tatka.
- To strasznie wredne! - Co?
- Jedzenie czy jądro? - Jądro. Wredne.
Co to, kurwa, jest?
- Pamiętasz tę wspaniałą rybę? - Potrąconą na ulicy?
- Przywiozłaś ją do Walii? - Tak.
- Patrz. - Ma tydzień. Kurwa!
Serio się zrzygam.
- Potwór z ciebie. - Trochę zbyt nieświeże, nawet dla mnie.
Puszczę pawia na maskonura.
Pora, żebym przejął kontrolę nad ostatnią podróżą.
Musimy zrobić coś, czego będziemy żałować. Czy tatko tego chce, czy nie.
Proszę, nie, Max!
Puszczaj…
Jack, możesz się odpieprzyć? Robisz zamieszanie.
Chcesz się przytulić?
- Nie! Zabierz to! - Tatku!
Spierdalaj!
Oszukujesz.
- Wcale nie. - Właśnie że tak!
Napisy: Marta Przepiórkowska