OPOWIEŚĆ OPARTA NA FAKTACH.
NA POTRZEBY FABUŁY NIEKTÓRE POSTACIE LUB WYDARZENIA ZOSTAŁY ZMIENIONE.
Poprzednio w Podboju kosmosu…
Wejdź.
-Szukam Kosmicznej Grupy Zadaniowej. -Witaj w NASA.
Efekty naszej pracy odbiją się echem na całym świecie.
Jeśli Rosjanie nas uprzedzą, możemy przegrać zimną wojnę.
Potrzebujemy najlepszych.
Siedmiu z nich dołączy do programu Mercury w roli astronautów.
Mogę być pierwszym człowiekiem, który zrobi coś wiekopomnego.
Niczego nie pragnę bardziej.
-Gratuluję, Al. -Bez ciebie bym tego nie dokonał, Lou.
-Nie będę jednym z siedmiu. -Nie?
Będę pierwszy w kosmosie.
Umówimy się na rozmowę z żoną i rodziną.
Odpadnę, jeśli dowiedzą się o separacji.
Moglibyśmy zacząć na nowo.
Tutaj jest granica.
Moja rodzina to moja sprawa.
Wiem, że jesteś dobrym pilotem, Alan.
Ale nie jesteś szczery z samym sobą i to ci zaszkodzi.
Chyba nikt z nas by na to nie poszedł bez wsparcia ze strony rodziny.
Moja żona myśli o tym tak samo jak o moich poprzednich lotach.
Skoro chcę to robić, to będzie mnie wspierać wraz z dziećmi.
Mówi mi, że nie jestem z tego świata,
więc pora wrócić do domu.
Panie Shepard, to samo pytanie.
Co na to pańska żona?
Nie mam z tym żadnych problemów. Cała moja rodzina ma identyczne zdanie.
Panowie, chciałbym wiedzieć, który z testów najmniej wam się podobał?
Cóż.
Dowiadujesz się, ile otworów ma ciało i jak głęboko można do nich zajrzeć.
Proszę sobie odpowiedzieć.
Który z was będzie pierwszy w kosmosie?
PODBÓJ KOSMOSU
Pracownicy kliniki Lovelace traktowali nas w porządku.
To wspaniali lekarze i pielęgniarki.
I pomimo że był to bolesny okres...
-Tak? -Louise? Tu Margaret.
Co tam się u was wyprawia?
Oglądamy telewizję. To pierwsza konferencja Ala.
Wyjrzyj lepiej za okno, moja droga.
…jak o moich poprzednich lotach.
Skoro chcę to robić, to będzie mnie wspierać wraz z dziećmi.
Pani Shepard!
Trzeba być pewnym siebie.
NEWPORT NEWS, WIRGINIA
Maszyna musi być przedłużeniem ciała.
Zapisał pan?
Kolejni reporterzy?
-Depczą ci trawnik. -Wiem.
Wybierasz się tam?
Nie mam wyboru, co nie?
No nie.
No dobra.
Każdy dzieciak pozna w szkole nazwisko pierwszego Amerykanina w kosmosie.
Jego twarz będzie wszędzie.
Nie zostanie zapomniany.
-Co to? -Czy to niedźwiedź?
Co ty wyprawiasz?
To są ci astronauci?
-Byłem na polowaniu. -Po co wróciłeś tu z niedźwiedziem?
A co mam z nim zrobić?
Nie chcę zdjęcia domu
-z martwym niedźwiedziem na trawniku. -Co my tu mamy?
Wyjdzie świetne zdjęcie.
Co wy na to?
Betty, chodź do nas.
Dawaj.
Może zawarczymy jak straszny grizzly?
-Pani mąż ściga się na samolotach. -Ja też.
A przynajmniej ścigałam. Odbyłam krótki kurs.
Zaadaptowała się pani?
Można przywyknąć do wojskowego życia.
Witam panienkę.
Co jest najlepsze w tacie-astronaucie?
To, że znów jesteśmy razem.
Kim pan jest?
-Michel Turley, Washington Star. -To nasz dom.
-Chciałem pomóc, drzwi były otwarte… -Dziękujemy, panie Turley.
Odprowadzę pana do drzwi.
Chcemy mieć trochę prywatności.
Zrobiłam coś nie tak?
Pewnie, że nie, skarbie.
Poszukaj siostry i przygotuj swój pokój.
-Schirra to swojski chłopak. -Twarz Carpentera sprzeda bilety.
-Sheparda trzeba poprawić. -Glenn ma wszystko.
Co ja tu robię?
-Uspokajaj Boba. -Jestem spokojny.
Ale kolejna rakieta wybuchła.
Straciłem już rachubę, a potrafię liczyć.
Wybacz, dla kogo pracujesz?
-Dla ciebie, Keith. -I co masz za problem?
My mamy. Według Kongresu jesteśmy budżetową dziurą bez dna.
To dlaczego Eisenhower powierzył NASA starszemu gościowi z Hollywood?
Gdy pracowałem w Paramount Pictures, mieliśmy Mae West i Gary’ego Coopera.
-I braci Marx. -I nie było takiego zainteresowania.
Nikt nie pytał Binga Crosby’ego, jaką zapiekankę lubi robić jego żona.
A to zwykli ludzie, Bob.
I z jakiegoś powodu ta zwyczajność porwała całe tłumy.
Takie informacje od żonki nie pomogą nam wysłać nikogo w kosmos.
Co tu widzisz, Bob?
Marnowanie na PR czasu, który trzeba poświęcić na pracę.
To nie tylko zmartwienie Shorty’ego.
To pozwoli wam wykonać waszą pracę.
Nie masz problemu z rakietami, tylko z ludźmi.
Robią furorę w gazetach. A ludzie te gazety czytają.
I chcą wiedzieć, jak to się skończy.
-To wyborcy. -A co załatwi każdy problem?
Na co przekuwa się głosy?
-Na pieniądze. -Załatwmy ci trochę kasy.
Nie przygotowano nawet terenu.
-To porośnięte palmami bagno. -A instrukcje procedur?
-Lotnictwo miało to ogarnąć. -Skontaktuj się z nimi.
-Z majorem generałem Keuchelem. -Keuchelem.
-Na pewno? -Tak. I gadałem z nim w zeszłym miesiącu.
-Mówił, że to załatwi. -Jakie instrukcje?
-Takie z procedurami. -Jakimi?
-Takimi z instrukcji. -Nie mamy żadnych.
-Inżynierowie mieli się tu przenieść. -No to napisz instrukcję.
Nie przygotowano dla nich domów. Praktycznie żadnych tam nie ma.
-To gdzie zamieszkają astronauci? -W hangarze S?
Otrzymamy go w przyszłym tygodniu.
-Uspokój się, Chris. -Co?
W ciągu roku mamy wysłać człowieka w kosmos i już mamy miesiąc opóźnienia.
Shorty, co wiesz o tym generale z Florydy?
-O generale majorze Keuchelu? -Keuchelu. I nie żyje.
-Co? -Od paru tygodni.
Kolejne trzy miesiące w plecy.
-Co tu w ogóle robisz? -Nie powiedziałeś mu?
Jaka to melodia, John?
"Let Me Call You Sweetheart". Arthur Clough.
Dzień dobry.
-To pułkownik John Powers. -Dla przyjaciół i kochanek Shorty.
Zajmie się kontaktami między mediami a Kosmiczną Grupą Zadaniową.
-Co to? -Ruszacie na Florydę szybciej,
bo mamy pilną misję o wielkim znaczeniu dla całego narodu.
Kongres obetnie nam fundusze,
jeśli nie podbijemy serc i umysłów amerykańskich obywateli.
W KOSMOS!
Już są!
Bardzo ładnie to wygląda.
Chodźmy dalej.
Podpiszcie autografy.
-Cześć. -Deke.
Chodź do nas, kolego.
Nie przejmuj się tym.
Odsuńmy się od tych dziewczyn.
Przepraszam.
Polecamy wspomnieć o tym swojemu kongresmenowi.
Będziemy wdzięczni.
To nasz wspólny wysiłek w imię Boga i wolności.
Ma do tego talent.
Wspaniale. Raz, dwa, trzy...
Gdy patrzę dziś na genialne efekty waszej pracy,
widzę, że będzie ciekawie.
Nie mogę się doczekać, aż polecę tam i nakopię Sowietom w imię wolności.
I w imię Boga.
Przepraszam.
Mogę podpisać...
Gordo!
Jak leci?
No proszę.
Coś pięknego.
-Pomagałaś? -Tak.
Naród patrzy na nas, ale to dzięki wam podbijemy kosmos.
POZNAJCIE SIEDMIU ASTRONAUTÓW
Musimy wydobyć kasę od tych kongresmenów.
SHREVEPORT, LUIZJANA
-To kongresmen Brooks. -Kto?
Szef komisji ds. nauki i aeronautyki. Musicie go zauroczyć.
-Wiecie, że Brooks to segregacjonista? -Poczekaj, aż będziemy na Florydzie.
Hej, Lyle! Chodź poznać Ala.
Nazywam się Leo DeOrsey. Czaiłem się na pana przez cały wieczór.
Wybrał pan osobliwą chwilę.
W czym mogę pomóc?
To ja chciałbym pomóc panu.
Zaoferowaliście tak wiele naszemu państwu.
Chcę, więc, abyście należycie na tym wyszli.
Jestem prawnikiem i agentem.
A ja pilotem, a nie gwiazdą filmową.
Jakkolwiek by pan tego nie widział, jest pan celebrytą.
I potrzebuje pan kogoś, kto ochroni pana przed resztą sępów.
No i całą prasą.
Ma pan przyjaciół w Kongresie. Proszę ich o mnie zapytać.
Nadchodzi przyszłość, John.
Przyszłość zawsze nadchodzi.
Nie taka.
Piękna fura, co?
Podziwiamy, ale nie dotykamy.
Dzięki za wszystko.
Fajny, co nie?
Jest tu John Glenn.
Dzień dobry.
-Znowu on. -Kto?
Nie przejmujcie się nim. To zwykły wrzód.
Ciągle mnie o coś pytał.
-O co? -Odprowadzę cię dziś do szkoły.
O co ją pytał?
Pojechał za nią do szkoły i pytał o nas.
Powinna być zdatna do picia.
Dzięki.
Cam, to nieśmiała dziewczyna. Lubi spokój i ciszę.
Wiem. Tylko jej przypilnowałem.
Obawiam się, że nie jesteśmy zbyt interesującą rodziną.
Racja.
Ale…
powinienem pogadać z kimś innym.
Jak ma na imię? Lurleen?
Lurleen Wilson?
Już teraz muszą wszystko o nas wiedzieć.
"Jakiej pasty do zębów używacie?"
"Jaką bieliznę zabierze pan w kosmos?"
Pytali o to dwa razy.
I za chwilę będą dobijać się do drzwi.
I łazić po podwórku.
Tak jak to robią Laura i Julie.
Laura i Julie nie drukują każdego naszego słowa.
Ludzie znają nasz adres.
-A ja za parę dni lecę na Florydę. -Poradzimy sobie, Al.
To nasze życie.
Zawsze je chroniliśmy.
Ale wszystko się zmieniło.
Na to się właśnie pisałeś.
Glenn jest w swoim żywiole.
SKROMNE KORZENIE ASTRONAUTY
Jeśli chcesz być pierwszy, musisz przywyknąć do reporterów.
Jestem lepszym pilotem. I na koniec właśnie to przeważy.
Nie byłabym taka pewna.
Nie miałaś pogadać z Cam?
Mam kazać jej kłamać?
Ty jesteś w tym lepszy.
Za niecały tydzień lecę na Florydę. Nie będę mógł zajmować się tymi dupkami.
Wiem.
Jeśli ktoś coś o nas napisze, nie da się tego naprawić.
Jaki kosmos? Nie wrócę nawet do Edwards.
A co będzie ze mną?
Shorty!
Nie panujemy nad tym.
BAL ASTRONAUTÓW
Przecież dobrze poszło. Kongresmen Brooks to nasz nowy patron.
A ci, którzy blokowali nam budżet, teraz proszą o wspólne zdjęcia.
A do mnie dzwoni dyrektor BFGoodrich i pyta,
dlaczego jego rywal jest faworyzowany.
Sugeruje, że ci ludzie i ten stanik należą do International Latex.
A jakaś firma od protez ma zdjęcie Deke’a i Gusa.
John, zgodziłem się na twój pomysł.
A ty robisz z nimi coś takiego?
A czego się spodziewałeś? To biedni ludzie.
W telewizji są gwiazdami, a w domu żony nie mają co do gara włożyć.
Przetkałeś jedną ubikację i zatkałeś drugą.
Napraw to.
Przepraszam, ale to ważne. Chodzi o Gordona Coopera.
Dobrze.
Pilnuj tyłów, synu.
Wchodźcie.
Zapraszamy. Jestem Annie, a to jest Lyn.
Dzień dobry, państwu.
Mówi mi Trudy.
Cudowna sukienka.
Dziękuję.
Zapraszam do salonu.
-To było karate? -Nie, taekwondo.
Dentysta mówi: "Tobie jest wstyd?
To ja puściłem serię bąków".
Jak się poznaliście?
Może ty opowiesz?
W porządku.
-To była sobota. -Czwartek.
Dobrze, czwartek.
Byłem na lotnisku w Oahu. Wiało jak diabli.
Zobaczyłem podchodzącego do lądowania pipera.
Czekało go twarde lądowanie przy takim wietrze.
Pomyślałem sobie, że nie wyjdzie z tego cało.
A wylądował praktycznie bez żadnych problemów.
Otwiera się kokpit.
I wychodzi dziewczyna.
Dziewczyna.
-Mam imię. -Wtedy go nie znałem.
Patrzę na tę piękna istotę i myślę, jak mógłbym do niej zagadać.
Pamiętałem, jak babcia mawiała, że jeśli mam jakiś talent,
to jest to zaraźliwy uśmiech.
Widzicie?
Obieram cel i uśmiecham się. Wiecie, co się stało?
-Co? -Nic.
Przeszła obok mnie, jakbym nie istniał, a uśmiechałem się po uszy.
Uznałem, że nic z tego nie będzie i spojrzałem na nią ostatni raz, a ona…
patrzyła się na mnie.
Słońce już zachodziło, a Trudy wyglądała…
jakby była skąpana w złocie.
Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.
Ona uśmiechnęła się do mnie! Gdyby babcia mogła to widzieć.
Spojrzałem na nią i nie mogłem już oderwać wzroku.
I tak mi już zostało.
Nieźle się urządziłeś, John.
Dom świadczy o człowieku.
I będąc w wojsku, budowa może ci zająć sporo czasu.
Nadal latasz?
Teraz nie.
Latałam co tydzień w San Diego, ale…
marzy mi się udział w transkontynentalnym Powder Puff Derby.
Polecieć jak Amelia Earhart w 1929.
-I nie zapominajmy o Ruth Elder. -Właśnie.
-Po wylądowaniu zaatakował ją byk. -Tak.
Wiedziałaś, że wielu facetów próbowało uszkodzić jej samolot?
Gdy byłam młoda, były moimi idolkami.
Czytałam o nich wszystko. Chciałam być żeńską wersją Lindbergha.
Nie. Pierwszą Trudy Coo…
No cóż.
Powinnaś wystartować.
Może za parę lat.
Bez pensji Gordona i tak nas nie stać.
A obecna sytuacja też nie pomaga.
Ci reporterzy…
Widzę, że ty sobie radzisz.
Mam wprawę.
Będzie łatwiej?
Musisz się na nich otworzyć.
Wiem, że jest ci ciężko.
Nikomu nie przeszkadza cicha kobieta.
-Ale ty masz chyba wiele do powiedzenia. -Tak.
Czasami wolałbym dla odmiany mieć cichego faceta.
Musiałem przywyknąć do telewizji i opowiadania w kółko tej samej historii.
Zawsze dopytują o rodzinę.
Wiesz, jak można sobie z tym poradzić?
Tylko poprzez uśmiech.
A to twój znak rozpoznawczy.
Ale jeśli przywalisz jednemu reporterowi, to rano pojawi się dziewięciu kolejnych.
Bez obaw.
Shorty Powers mu zapłacił.
Sprawa się rozpłynie, choć Shorty był wkurzony.
Powiedziałem, że z tobą pogadam. I że rozumiem, jak musisz się czuć.
Czasami sam mam ochotę któremuś przywalić.
To nie takie proste, John.
Gdy robisz coś takiego, narażasz cały program.
Że niby tylko ja tak mam?
Deke, Gus, Wally… Nie wychowano nas na grzeczne dziewczynki.
Niech Shorty wie, że jeśli nie odpuszczą, nie skończy się na jednym reporterze.
-Cześć, Shorty. Wybacz późną porę. -Nic się nie stało. Co jest, John?
Kojarzysz Leo DeOrsey'a?
Tak. Pośredniczy w zawieraniu umów z NBC i Disneyem.
To poważny gracz.
Myślę, że mógłby nam pomóc.
Od ponad 20 lat magazyn Life uwiecznia wydarzenia i kulturę
jak żadne inne czasopismo.
I za wszystkim stoi pan Wainwright.
Dziękuję, Leo.
Panowie.
Nasza gazeta wypromowała takie osobistości jak Franklin Roosevelt,
Babe Ruth czy Douglas MacArthur.
Wszyscy byli bohaterami.
Nie odbierajmy im tej chwały. W końcu to dzięki nim mam za co żyć.
Ale nikt do tej pory nie poznał kogoś takiego jak wy.
Astronauta.
"Astro" oznacza gwiazdę, a "nauta" — żeglarza.
W każdym narodzie tkwi kilka ponadczasowych wartości.
Ale gwiezdni żeglarze?
Piszę artykuły na pierwsze strony, ale to nie będzie artykuł…
tylko opowieść.
Amerykanie je uwielbiają.
Finał tej opowieści rozgrywa się w kosmosie.
A początek ma miejsce na Ziemi.
Ludzie chcą o was wiedzieć wszystko.
Chcą was poznać. Już się o tym przekonaliście.
Chcą wiedzieć, jakie buty noszą wasze żony albo jakie płatki jedzą wasze dzieci.
Life opowie wasze historie.
Będzie to podróż od kuchennego stołu aż na Pluton.
Ludzie będą czuli, że znają was i wasze rodziny.
-Będą chcieli zostać wami. -I najlepsze.
Life zaoferuje wam umowę na wyłączność.
Czyli żadni wolni strzelcy…
- I drobne pismaki. - …nie będą was nękać.
Wpuszczacie Life i dziękujecie całej reszcie.
-I co będziemy z tego mieli? -Pieniądze.
Sława.
Nieśmiertelność.
Nie oszukujmy się. Babe Ruth machał tylko kijem.
A Life uczyniło go legendą.
Utorujecie Ameryce drogę do takiej przyszłości…
Rozumiemy, podaj stawkę.
To dla nas?
Są piękne! Dziękuję, tatusiu!
Są stworzone dla dwóch małych dziewczynek. Jak mogłem odmówić?
Chwileczkę.
Musisz pedałować. Śmiało.
Co się stało?
Idą zmiany. Podpisaliśmy umowę.
Jaką umowę?
-Z czasopismem Life. -Co takiego?
Bez obaw. Jest na wyłączność.
-Może o nas pisać tylko jedna osoba. -O nas? Bez ustalenia tego ze mną?
Idź pobaw się z siostrą.
-Wszyscy się zgodzili… -Bo nie mają nic do stracenia.
Rozmawialiśmy o tym.
Nie tego chcemy.
Płacą 25 tysięcy dolarów rocznie.
Trzy raz więcej niż zarabiam.
I możemy decydować o tym, o czym napiszą.
Razem.
Nie wydrukują nawet przecinka bez naszej zgody.
I zero innych pismaków.
Napiszemy własną historię.
Możemy zacząć na nowo.
A ty niebawem wrócisz do latania, skarbie.
WITAMY NA FLORYDZIE
Witamy w Centrum Badań Kosmicznych.
Oto hangar S.
A gdzie samoloty?
Jakie samoloty?
Rozejrzyjmy się.
Czym się pani zajmuje?
Jestem strażakiem.
To dobrze, bo jestem rozpalony.
To pewnie przez rzeżączkę.
Al Shepard, astronauta. A ty jesteś Dee, tak?
Podporucznik O’Hara. "Dee" jest tylko dla znajomych.
Dobra, ja biorę dolną pryczę. Kto chce górną?
Ja nie. Mam lęk wysokości.
-Dokąd idzie? -Nie wiem, ale idę z nim.
Wybacz.
BAR
Drinki dla panów.
Super, Henri.
-Al, jesteś geniuszem. -Potwierdzam.
NASA naprawdę za to zapłaci?
Oczywiście. Nie słuchałeś, co mówili? Jesteśmy gwiezdnymi żeglarzami.
Dobrze się bawią.
Przyznaję, że to o wiele lepsze niż jakieś prycze w hangarze.
Ładnie tu i cicho.
I jesteśmy tu sami.
Bez obaw.
To też naprawię.
ZABIERZ MNIE ZE SOBĄ W KOSMOS, KAPITANIE SHEPARD!
Proszę, jakie przystojniaki.
Myślałem, że pogadam ze wszystkimi,
ale zostałeś mi tylko ty.
Nie ma, o czym gadać.
Wiem, że nie lubisz wywiadów
i jest to raczej działka Glenna.
-Cenię swoją prywatność, Wainwright. -Właśnie.
Możesz powiedzieć wszystko albo nic.
-Ty decydujesz. -A gdzie jest haczyk?
Nie ma.
Chcę, by ludzie mogli ujrzeć siedmiu amerykańskich bohaterów.
Pomóż mi przedstawić swoją historię.
Lekkie nagięcie faktów może prowadzić do prawdy.
Dobra ściema.
No dobrze.
Wiem, czego chcesz.
I wiem, czego ja chcę.
No to, czego chcesz od życia?
Czego chcę?
Wszystkiego.
Chcę pędzić
i mieć święty spokój.
Napisz o mnie tak, bym wydał się bohaterem.
Zabawniejszą wersją Johna Glenna.
Uważaj!
Przepraszam.
Pani Patroosie mówiła, że miałaś zamknięte oczy.
Rozumiem, że fajnie jest zrobić czasem coś strasznego.
Nie gniewam się, Cammie. Ale zawsze możesz ze mną porozmawiać.
Pani Patroosie kłamie! Po prostu nie zobaczyłam jej samochodu.
Niezła, co nie?
Tak.
W takiej furze można nabawić się kłopotów.
Jim Rathmann.
-Miło mi. Alan Shepard. -Słynny astronauta.
Słuchamy tu wiadomości.
To jak? Zainteresowany?
Owszem.
Trzymanie tego cacka w garażu przez połowę miesiąca wydaje się…
-Zbrodnią. -Okrucieństwem.
Może, więc będziemy mogli dogadać się w tej sprawie?
Może mógłbym je brać, gdy tu będę?
Nie prowadzę wypożyczalni, Alan.
Trzymanie go tutaj też wydaje się okrutne, prawda?
Dobrze, mam propozycję.
-Zapiszę kwotę. -O Boże.
A ty powiedz, czy masz tyle pieniędzy.
Jesteśmy dumni, że tu jesteście.
Co ty na to?
Fajnie było poznać twoją żonę.
Wspaniała osoba.
Nie podziękowałem ci za załatwienie kontraktu z Life.
Wszyscy na tym zyskamy.
Nigdy tak źle się nie czułem.
Czuć, jak paruje z ciebie ten rum.
No proszę, cóż za okazy zdrowia.
-Kupiłeś corvettę? -Tak.
-W małym pakiecie. -Cześć!
Powiedzcie mu, że jesteście ode mnie.
To dla was i reszty chłopaków.
Dla ciebie też, John.
Wszytko wygląda tu lepiej.
Widziałeś tę brykę?
Po co nam te jednodolarówki?
Kto wie?
Trzy, dwa, jeden, zero.
Napisy: Krzysiek Igielski