Witaj w sklepie! Jesteś Pracowitym Bobrem?
Nie, nie jestem Pracowitym Bobrem.
SZNURY
Często nas odwiedzasz?
Dołącz do programu lojalnościowego i skorzystaj z naszych świetnych ofert.
Pamiętaj:
Potrzebujesz pomocy, poproś Bobra.
Mogę panu z tym pomóc?
Myśli pan, że nie umiem uciąć sznura?
Zwykle my to robimy dla klientów.
Myśli pan, że się skaleczę, poleje się krew i was pozwę?
Nie.
Więc nie potrzebuję pomocy.
Życzę wspaniałego dnia!
Jestem Pracowitym Bobrem.
Idiota.
Znalazł pan wszystko, czego pan szukał?
Tak.
To dobrze.
Co my tu mamy?
Do zapłaty: 3,47.
Policzył pan za 6 stóp sznura.
Tak, po 99 centów za jard.
Nie kupiłem dwóch jardów, tylko pięć stóp.
Płaci się od jarda, nie od stopy.
99 centów za jard, czyli 33 centy za stopę. Razy pięć. To daje 1,65$.
Pan nabił 1,98.
Dobry pan z matmy.
Ale nie mogę wprowadzić tego do komputera w taki sposób.
Co to za komputer, który nie potrafi dodawać?
- Mogę mówić z kierownikiem? - Jest na lunchu.
Lunch. W tych czasach wszyscy myślą tylko o jedzeniu.
- A inny przełożony? - Zastępca kierownika?
Proszę wezwać.
Taylor?
Taylor proszona do kasy.
Co tam?
Cześć, Taylor!
To jest zastępca kierownika? Ile ona ma lat?
- Zerwała się z lekcji wuefu? - Słucham?
Ja mam drobne.
Pozwoli pan, że dopłacę te dodatkowe 33 centy.
Nie chcę pańskich centów. Nie chodzi o 33 centy.
Rzecz w tym, że kupiłem 5 stóp sznura, bo tyle potrzebuję.
I nie powinienem płacić za 6 stóp, skoro tyle nie potrzebuję.
Odmierzyć panu tę jedną stopę sznura?
MĘŻCZYZNA IMIENIEM OTTO
I znów to samo.
Czy to takie trudne?
JEŚLI TU NIE MIESZKASZ, NIE WRZUCAJ TU ŚMIECI. NIGDY!
Rower - tam.
Co, do diabła?
To mój rower.
- Ma stać na stojaku. - Zostawiłem go tylko na pół minuty.
Następnym razem będzie do odbioru w rzeczach znalezionych.
Stary zgred.
Rany!
POZWOLENIE NA PARKOWANIE
Nie na lusterku.
Cześć, Otto!
Hej!
DEWELOPER DYE & MERIKA
Niech no ten szczurek znów nasika przed moim domem.
- To pani wina. - Zignoruj go, Prince.
To zgorzkniały starzec. Nie wie, kto to robi.
Na pewno jedno z was.
I niech pani facet przestanie rozciągać swoje krocze na oczach wszystkich.
Na litość boską, on wygląda jak 14-letnia rumuńska gimnastyczka!
No już, zjeżdżaj stąd.
Spadaj!
DZIAŁ INŻYNIERII
Oto i on we własnej osobie!
Co to ma być?
Tort z okazji odejścia na emeryturę. Coś w tym stylu.
„Baw się dobrze”.
Gdzie niby mam się bawić?
Przez resztę swego życia. Chcieliśmy...
- Uczcić to? - Tak.
Nie! Tylko miło cię pożegnać.
„Miło”.
Daj spokój, Otto. Sam się zdecydowałeś odejść.
I dostałeś niezłą odprawę.
Zdjąłeś mnie z operacyjnego. Obciąłeś mi godziny.
A Terry’ego, którego szkoliłem, zrobiłeś moim przełożonym.
On musi spojrzeć na telefon, żeby zobaczyć, który mamy rok.
Więc tak, wziąłem odprawę.
Przykro mi, że tak to odbierasz. Po fuzji wszyscy musieliśmy się dostosować.
Ale przez lata byłeś dla nas cennym pracownikiem.
To prawda. Niezawodnym jak diabli.
Będzie nam brakowało twoich grafików.
Za Otta!
Otto, chcesz kawałek swojej twarzy?
Kto jest głodny?
TYLKO AUTA Z POZWOLENIEM ZAKAZ PARKOWANIA
A to co? Nie, nie.
Hej, chwileczkę!
Tu nie można wjeżdżać bez pozwolenia.
Nie parkuję. Tylko zostawiłam paczkę.
Ale znak nic nie mówi o paczkach, prawda?
Mówi o pozwoleniu, a pani go nie ma.
To droga wewnętrzna.
- Miłego dnia. - Ilekroć pani przyjeżdża,
ktoś z mieszkańców nie może zaparkować przed domem.
Ci z białych furgonetek tego nie robią.
A wy, brązowi, zawsze.
I nie mam na myśli ras.
Halo.
- Cześć. Słyszysz mnie? - Tak.
- Tu Susan. - Jaka Susan?
Mam wspaniałe wieści o twoim ubezpieczeniu.
O nie. Robot, robot, robot!
Z kim mogę porozmawiać w sprawie odłączenia telefonu?
Z obsługą kont.
Przełączy mnie pani czy mam wcisnąć jakiś numer?
Słucham tej muzyki od 7 minut.
Przepraszam, panie Anderson.
Proszę mi wyłączyć prąd.
- Wyprowadza się pan? - Nie, likwiduję to konto.
A-N-D-E-R-S-O-N.
A czemu nie możecie mi zwrócić za te 6 dni?
O-T-T-O.
Takie procedury? A moje są takie, że skoro zapłacę za gaz za 6 dni,
to będę używał tego gazu przez 6 dni.
Wtedy będziemy kwita.
Idioci.
Dobrze.
Dalej. Stop. Jedź.
Dobra, zatrzymaj.
Cofnij. Jesteś w martwym polu. Użyj Mocy.
Dobrze. Nie, wjeżdżasz na chodnik.
Dobra.
Do tyłu, do tyłu.
Odjedź.
Stop!
Cholera!
Co on tu wyprawia, do diabła?
No właśnie! Też go o to pytam.
Nie można tu wjeżdżać.
Czy to ja siedzę za kółkiem? Nie.
Nie można tu wjeżdżać bez pozwolenia.
Mamy pozwolenie na parkowanie. Widzi pan?
Ale co ono robi u pana w kieszeni?
Jestem kierowcą.
Wynajmujemy tu mieszkanie.
Pod 206.
To nie znaczy, że może pan cofać z przyczepą przed drzwiami domu.
Nie cofałem. Parkowałem równolegle.
Równolegle do czego?
Nie poszło mi najlepiej, co?
Spróbuję jeszcze raz.
O, Boże!
Dobrze.
Dobra!
Cofaj dalej.
Odjedź trochę.
Dobra, mamy to.
- Na odwrót. Teraz na odwrót. - Pomału.
Właśnie tak.
- Powoli. - Dobrze.
Nie, nie. Co? Nie!
Stop! Zatrzymaj!
Zatrzymaj! Wysiadaj.
- Wysiadka. - Przepraszam.
Jak przeżyłeś tyle lat, nie umiejąc cofać z przyczepą?
Pies bez przedniej łapy i z kataraktą lepiej by sobie z tym poradził.
Automat oczywiście. Daj kluczyki.
Są w uchwycie na kubek.
Włącza się na guzik.
Wiem.
Co to jest, do licha?
Czujnik parkowania.
Przyczepa jest za blisko boku auta.
Stąd ten sygnał. Ale...
Dobra.
Dzień dobry!
- Dzień dobry! - Jak pan ma na imię?
Otto.
Otto?
Otto. O-T-T-O.
Ja jestem Abbie, O-T-T-O.
A ja - Luna.
Miło was poznać.
Nieźle.
Zrobił to za jednym zamachem.
- Perfecto! - Dziękuję panu.
Ktoś, kto nie umie cofać bez czujnika, nie powinien mieć prawa jazdy.
Czujniki parkowania powinny być zabronione.
A pozwolenie powinno być na wstecznym lusterku. Nie w kieszeni!
- Dobrze. - Rozumiem.
- Do widzenia! Dziękujemy. - Dziękuję. To było miłe z pana strony.
Idiota.
Gotowi?
Dobrze.
No dobrze.
Przynieście swoje rzeczy.
No już, serduszka.
Chiquitita, weź swoje rzeczy.
Mistrz i Małgorzata
Ile miejsca zostało na regale?
Trzy półki.
- Ile masz pudeł z książkami? - Siedem lub osiem.
„To zbuduję jeszcze jeden regał”.
To zbuduję jeszcze jeden regał.
- Cześć! - Cześć!
Otto, prawda? Tak?
Otto.
Tak właśnie powiedziałam. Nie? Co powiedziałam...?
Nieważne. Otto. O-T-T-O.
- Otto. - Otto.
Czyta się tak samo od przodu jak od tyłu.
- Otto. - Otto, Mari.
Nieczęsto słyszę to imię.
Ja często.
Jeśli przeszkadzamy, przyjdziemy później.
Czego chcecie?
Przyniosłam panu jedzenie.
Dlaczego?
- Bo wyglądał pan na głodnego. - Dlatego tak nam dobrze razem.
Ona uwielbia gotować, a ja lubię jeść.
Po prostu...
Chcieliśmy się przedstawić, jak należy.
Będziemy sąsiadami, więc...
- Więc... dobrze. - Świetnie. Do widzenia.
Na imię mam Marisol.
A ja - Tommy.
Otto.
Zawsze jest pan taki nieprzyjazny?
Nie jestem nieprzyjazny.
- Może odrobinę. - Nie jestem nieprzyjazny.
- Un poquito. - Nieprawda.
Nie? No to nie.
Nie jest pan nieprzyjazny.
Każde pańskie słowo jest jak ciepły uścisk. Serio.
Smacznego.
Co to jest?
Ostrożnie z sosem.
To pollo con mole. Naprawdę smaczne.
Danie meksykańskie. Jestem Meksykanką.
Urodziłam się w Salwadorze. Mój ojciec jest stamtąd.
Mama jest Meksykanką, więc pojechaliśmy do Meksyku, a potem...
A pan?
Jestem informatykiem.
Aha, jestem z Anaheim.
- Z Anaheim? - Tak, z Anaheim.
Tak. Z El Paso.
No, dobrze. Jestem trochę zajęty.
Przepraszam, panie Otto. Może ma pan klucz impasowy?
Chyba klucz imbusowy.
Nie, impas.
- To klucz imbusowy. - Właśnie.
Klucz imbusowy?
Chodzi o ten.
Cały dzień mu mówię „klucz imbusowy”.
Kochanie, zaufaj mi.
Wszyscy tak mówią.
Wszyscy robią ten sam błąd.
- Sprawdź w Google’u. - Boże.
Sprawdź w Google’u. Wikipediale.
Daj telefon.
Nie. Sprawdź w swoim.
Jaki rozmiar?
Jakiś zwyczajny.
Proszę, cały zestaw.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Idziemy, bo jest pan zajęty...
A ty czego chcesz?
Czyż nie jest piękny, synu?
Takie są silniki chevroleta. Można na nich polegać.
Jak na niewielu rzeczach na tym świecie.
Tato, to jest Otto.
Wystarczy, kochanie.
BUKIET KWIATÓW 2 za 8$
Dwa z 8$?
Może powinienem rzucić się pod auto?
To zadziała.
Znalazłem kwiaty, jakie lubisz.
Różowe.
Była promocja.
Wyprzedaż. Dwa bukiety za 8 dolców.
Wybacz, że nie przyniosłem ich wcześniej.
Coś mi przeszkodziło.
Mamy nowych sąsiadów.
Mąż półgłówek.
Nie odróżniłby inbusa od bambusa.
Wynajmują oczywiście.
Nic na stałe, żadnych zobowiązań.
Wiem, wiem. Może ich jeszcze nie stać na kupno.
Ale co zrobią, kiedy ci dranie deweloperzy zburzą im dom,
żeby postawić bajerancki apartamentowiec?
Tak będzie. Zobaczysz.
Już krążą wokół ogrodzenia, rozjeżdżają trawniki.
Dye & Merika.
Co za idiota uznał, że to dobra nazwa firmy deweloperskiej?
Brzmi jak „umierająca Ameryka”.
I tak z nią jest.
Już nawet nie można kupić porządnego haka.
Albo sznura mierzonego na stopy.
Nic nie jest takie, jak wtedy, gdy tu byłaś.
Następny.
Podejrzewam kardiomiopatię przerostową,
genetyczny przerost...
Wiem.
Mój ojciec to miał.
Może się pan cieszyć całkiem długim życiem,
ale obawiam się, że kariera wojskowa kończy się tutaj.
Następny.
Bilet do Pittsburgha proszę.
Dolar, dziesięć centów.
Dziękuję.
Proszę przepuścić.
Hej, upuściła pani książkę!
Upuściła pani książkę!
To moja?
Słucham?
Tak.
Upuściła ją pani, więc...
Mistrz i Małgorzata
Bardzo dziękuję.
Jestem w połowie. Nie wiedziałabym, jak się kończy.
Proszę.
Proszę usiąść.
Jestem Sonya.
Otto. Mam to imię po ojcu.
A ja właśnie jadę odwiedzić mojego ojca. Jak w każdy czwartek.
Często pan jeździ tym pociągiem?
Nie. Musiałem przyjechać na komisję wojskową.
O Boże.
Ta niepewność, co tam pana czeka, musi być straszna.
Kiedy pan wyjeżdża?
Nie zostałem...
Mam jeszcze trochę czasu.
Bilety do kontroli.
Dziękuję.
W porządku.
Chyba pomylił pan pociągi.
To bilet w kierunku wschodnim.
Musiałem...
Wysiądę na najbliższej stacji.
Ile?
1,75$.
Dolar.
Proszę. Mam drobne.
Dziękuję.
Proszę. Miłego dnia.
Została ćwierćdolarówka.
Z 1964 roku.
Czyste srebro.
Proszę ją zachować. Przynosi szczęście.
To prawda.
DZIĘKUJĘ. CIEKAWE DANIE.
Cześć, Otto! Nie za późno na obchód?
Nie.
Nie? Nie powinieneś być w pracy?
Nie.
Super. Może wpadniesz na lunch?
Lunch.
Tak.
Nie, nie.
Polędwiczka wieprzowa. Może zmienisz zdanie.
Nie, nie, nie.
Halo, przepraszam.
O pana chodzi.
To prywatna droga, a brama jest po to, żeby tu nie jeździć.
A nie po to, żeby idioci niszczyli trawnik.
Jasne. Przyłapał mnie pan. Jestem z Dye & Merika.
Dopilnuję, żeby ktoś przyszedł i naprawił trawnik, w porządku?
Będzie wyglądał jak nowy. Miłego dnia. W porządku?
Zasady czemuś służą.
Wiem, co tam knujecie.
Panie Anderson, ma pan rację.
Proszę mieć oko na wszystko.
Wynoś się stąd, śmierdzielu!
No, już.
Wynocha!
Jeszcze jeden kamień, a wykopię w kosmos tego pani szczuro-psa.
Nie rzucam w pana dom. Ten kot podrapał Prince’a.
Zabiję gnojka.
Nie zabije go pani.
To bezpański kot. Roznosi tylko obrzydliwe choróbska.
Pani z pewnością też, a ja nie rzucam w panią kamieniami.
Andy.
Co jest?
Słyszałeś, co on powiedział?
Mówiłam ci, jak on mnie traktuje.
Uciekaj, póki możesz.
Nie jestem przyjacielem.
Dye & Merika mają przenieść staruchów do domu starców.
Im szybciej, tym lepiej!
Dzień dobry.
Co znowu?
Chciałem zwrócić klucz. Przysłali mi jeden razem z meblami.
Gratuluję.
Mam dla pana salpores de arroz.
To ten kurczak w sosie?
Nie. To ciasteczka z Salwadoru. Mój ojciec je uwielbiał, więc...
Pyszne. Posmakują panu.
Bo ja je upiekłam.
Panie Otto, może ma pan drabinę?
Okno się zaklinowało.
Po co panu drabina?
Okno jest na górze.
Nie otwiera się.
Chce pan spróbować otworzyć z zewnątrz?
Tak. Właśnie.
Wezmę kurtkę.
Jasne. Dziękuję.
- Tak, żeby machał rękami. - Daj tu rękę.
- Dobrze. - Anita.
Otto, nie chcę zabierać ci czasu, ale u nas nie grzeje.
Mógłbyś na to spojrzeć?
Spróbuj odpowietrzyć grzejnik.
Jak się to robi?
Spuszczając powietrze.
Otto. Nie bądź niemiły.
Nie jestem.
Z nim czasami nie wiadomo, co myśleć.
Tak.
Właśnie się wprowadziliśmy pod 206.
- Marisol. - Tommy.
- Witamy, skarbie. - Miło nam.
Jestem Anita. Dawniej mój mąż Reuben pilnował ogrzewania.
Ale wiedzieliśmy, że któregoś dnia
nie będzie już w stanie nic zrobić przy domu.
Reuben powinien był o tym pomyśleć, zanim przeprowadził zamach stanu.
To było dawno temu.
Zamach stanu?
To było nieporozumienie.
To był zamach stanu.
Otto, nie mógłbyś zapowietrzyć tych grzejników Anity?
Nie. Bo grzejników się nie zapowietrza,
tylko odpowietrza.
- Spójrz na tę rampę. - To Sonyi.
- Idealna dla naszej przyczepy. - Odstaw to.
No już! Kto panu pozwolił dotykać?
- Przepraszam. - Wynoście się wszyscy.
Bierz tę drabinę i idź. Zabierajcie się wszyscy.
- Jasne. - Dziękuję.
- Dziękujemy. - Uważaj.
Dobrze. Dobrze.
Dziękujemy!
O nie. Co ty tu robisz?
Jak się tu dostałeś?
Wyłaź! Wynocha stąd.
Wyłaź. Wyłaź stąd.
No już.
Hej.
Puszczaj!
Puszczaj.
Jak mnie podrapiesz, to cię pogryzę.
Ja ci dam nauczkę.
Głupi kot.
- Cześć, Otto! - Cześć, Otto!
O-T-T-O.
Otto.
W sierpniu pożyczyłem ci szlauch.
Jeśli go zwrócisz, odpowietrzę wam grzejniki.
Wejdź.
Ci twoi nowi sąsiedzi to chyba mili ludzie. Nie sądzisz?
Mili.
Wkrótce pewnie będziesz miał więcej nowych sąsiadów.
Deweloper twierdzi...
że musimy się z Reubenem wynosić.
To jakaś bzdura.
- Nie oni są właścicielami, tylko wy. - Tak. Też tak mówię.
Rozmawiają z naszym synem, Chrisem.
Jego zdaniem nie daję sobie rady z Reubenem
i trzeba go umieścić w specjalistycznym ośrodku.
A ja powinnam się przenieść do domu starców.
Co on może wiedzieć? To idiota. Zawsze był idiotą.
Nie mogą was do niczego zmusić.
Czy on wie, że tu jesteśmy?
Oczywiście, że tak.
Nie daj mu się zwieść.
Wciąż tu jest.
Pójdę poszukać twojego szlaucha.
To osiedle zeszło na psy.
Nie ma już nawet stowarzyszenia właścicieli.
Nikt nie pilnuje porządku.
Jak my kiedyś.
Żeby była jasność... nie wybaczyłem ci.
Nie wiedziałem tylko, że tak szybko weźmie cię cholera.
A teraz...
niszczą wszystko, co z takim trudem budowaliśmy.
Nie zdążyłem odejść, a oni już zacierają po nas ślad.
Nie mam zamiaru patrzeć na to, co się będzie działo.
Spadam stąd.
Na dobre.
Lunch gotowy?
Zrobiłam krem z kukurydzy, twój ulubiony.
Dziękuję.
Dziękuję, Otto. Przepraszam, że przetrzymałam.
Zostaniesz na lunch?
Anita zrobiła polędwiczki wieprzowe.
Nie. Mam dużo do zrobienia.
Reuben, co robisz, kochanie?
- Puść. - Co robisz?
- Puść. - Reuben.
- Puść. - Co ty robisz?
Puść.
O ludzie.
Spróbuj otworzyć od środka.
Jest wyżej, niż myślałem.
Zakręciło mi się w głowie.
Chyba musimy zaczekać na następny.
Otto.
Tak miał na imię twój ojciec.
Pamiętasz.
Kazali ci wrócić na komisję wojskową?
Nie. Chciałem ci zwrócić pieniądze za bilet.
Nie byłoby milej, gdybyś zaprosił mnie na kolację?
Wchodzimy?
Wchodzimy.
Spóźniłaś się...
...piętnaście minut.
Tak?
Czym się interesujesz?
W sensie, że...?
Masz jakieś pasje?
Maszyny. Silniki.
- Lubię wiedzieć, jak co działa. - Lubię wiedzieć, jak co działa.
Co która część robi w samochodzie.
To bardziej skomplikowane, niż się wydaje.
Gaźnik miesza paliwo z powietrzem,
świeca zapala tę mieszankę,
wprawia w ruch tłok, korbowód i wał napędowy...
Skąd to wszystko wiesz?
Od ojca.
Rozmawialiśmy tylko o tym. Był dobrym ojcem.
Mogłem na nim polegać.
Nie żyje?
Zmarł dwa miesiące temu.
Nagle.
Przykro mi.
A mama?
Niewiele pamiętam.
Tylko to uczucie, kiedy odeszła.
Dlaczego nie zamówiłeś dania głównego?
Zjadłem w domu.
Dlaczego?
Żebyś mogła zamówić, co zechcesz.
Skłamałem.
Przepraszam.
Nie jestem w wojsku. Odrzucili mnie na komisji.
Przynajmniej miałbym teraz pracę. Na to liczyłem, ale...
nie mam.
Nie wiem, co zrobię.
Powinienem iść.
Otto!
Idę.
Co? Czego pani chce?
- Co pan tam robi? - Co pani robi?
- Szukałam pana. - To mnie pani znalazła.
Zawiezie mnie pan do szpitala?
Tommy spadł z drabiny. Zabrała go karetka.
Niech pani sama jedzie tym swoim tosterem z importu.
Nie mam prawa jazdy.
- Ile ma pani lat? - Trzydzieści.
I nie ma pani prawa jazdy?
Mam tylko pozwolenie. Nie zrobiłam wszystkich części kursu.
A ile jeszcze jest tych części?
Proszę!
Skupmy się!
Proszę posłuchać!
Tommy jest w szpitalu. Może tam w tej chwili umiera.
Zawiezie mnie pan czy mam iść na autobus?
- Zawiozę panią. - Dziękuję.
Czy to takie trudne?
Dokąd pani idzie?
Po dzieci!
Dzieci?
SZPITAL W DUQUESNE
Zabierz mnie stąd!
Wszędzie bum-bum. Nie!
A masz, a masz!
Te ludziki.
To jacyś superbohaterowie?
Luchador to zapaśnicy. Tak.
- Zapaśnicy. - Znalazłam książkę o panu Niedźwiedziu!
Widzę.
Ona chce, żeby jej poczytać.
Właśnie.
„Gdzie jesteś, Niedźwiedziątko?
‘Gdzie jesteś, Niedźwiedziątko?’ pyta pan Niedźwiedź.
‘Gdzie jest moje Niedźwiedziątko?’”
Niech pan mówi jak niedźwiedź.
- Niedźwiedzie nie umieją mówić. - Ten umie.
„Och, gdzie jest moje Niedźwiedziątko?”
„Niedźwiedziątko, czy jesteś na drzewie?”
Nie, to jest sowa!
„Nikogo tu nie ma oprócz mnie i mojej małej sówki”.
„Niedźwiedziątko, czy jesteś pod ziemią?”
Nie jestem Niedźwiedziątkiem.
Jestem Beppo!
Cześć, Beppo!
- Chcecie zobaczyć sztuczkę? - Tak!
Właśnie im coś czytam.
„Właśnie im coś czytam”, odburknął pan Niedźwiedź.
Ma pan monetę, panie Niedźwiedziu?
Tak, tak. Prosimy.
Proszę, proszę.
Tak, tak!
Do zwrotu.
Oczywiście.
Nie ma nawet kostiumu. To własność szpitala.
Będzie musiał za to zapłacić.
Beppo wnosi tu radość. Poświęca swój czas.
Otto. Co pan zrobił, do jasnej cholery?
Nic.
Abuelo Otto zbił klauna.
Nieprawda.
Uderzył go pan.
Abuelo Luchadoro!
Luchadoro!
To wina klauna.
Gdzie jest moneta?
Jest.
Dmuchnij.
O! Jest tutaj!
- Jak to zrobiłeś? - To czary.
Dziękuję.
Życzę wam zaczarowanego dnia!
- Do widzenia! - Pa pa, Beppo!
Dziękuję.
Czekaj.
To nie jest moja moneta.
Była w pana uchu, więc to pana problem.
To nie jest moja moneta.
„Nie, nie. To nie jest pana moneta”.
Dałem ci monetę i powiedziałem, że jest do zwrotu.
- Chce pan dolara? - Zamieniłeś ją.
- Na podmiankę. - Dał mi pan tę monetę.
Czy Otto będzie miał kłopoty?
- To tylko parę centów. - Nie.
- Widzisz miedziaka? - Tyle hałasu o miedziaka? Rany Julek!
- Dałem ci monetę z 1964 r. Oddaj mi ją! - Spokojnie.
- Gdzie ona jest? Masz ją. - Pomocy!
- 129. Mamy sytuację z klaunem. - Gdzie ona jest?
Proszę puścić klauna!
Aha! 1964.
Gdzie jest moja zabawka?
W twoim plecaku.
W której kieszeni? Tu jest ich milion.
Co?
Mój ojciec też tak się uśmiechał.
Nie uśmiecham się.
No właśnie.
Nie można być niemiłym dla klauna.
- Co z Inbusem? Idzie? - Patrzcie!
- Cześć! - Mamo, jest tata!
Proszę podjechać, zabierzemy go.
Otto!
- Dziękujemy za pomoc. - Pa pa, Abuelo Luchadoro.
- Dzięki, Otto. - Do widzenia.
- Pa pa! - Dzięki jeszcze raz.
Do widzenia.
Dobra, dziewczyny.
- Idziemy. - Chodźcie.
Ale masz nową nogę. Jak u robota.
Otto!
O Boże. On nie żyje?
Pewnie śpi.
Otto. Nie, nie, proszę. Proszę go stąd zabrać. Proszę.
Nie. Czemu pani go nie weźmie?
Jestem w ciąży. Nie mogę dotykać kotów, żeby nie dostać tego tokso-czegoś.
Jakoś tam wszedł, to i wyjdzie.
Dlaczego pan taki jest?
Nie znam się na kotach.
Hej. Co się dzieje?
Jimmy. Jimmy. Mamy tu...
Och, nie!
Musimy cię ogrzać, kolego!
Tak. Ostrożnie.
Och nie.
Chodź tutaj.
- Przemarznięty. - Boże.
Dokąd go zabierzemy?
Nie. Nie mogę. Tokso. Otto.
Chodźmy. Uratujemy cię.
Otto. Otwórz drzwi.
Już dobrze, kolego.
- Będzie dobrze. - Biedactwo.
Jesteś bezpieczny.
- Cała podłoga w śniegu. - Przepraszam.
O Boże. Ale tu zimno.
Dobra. Może ten?
- Nie. Nie, nie. - Proszę...
Proszę zostawić ten płaszcz.
- Może pan dać jakiś koc? - Dla kota?
Dobrze. Damy radę.
Co robisz?
Ciepło ludzkiego ciała czyni cuda. Mogę go ogrzać.
Włączę piekarnik.
Nie włoży pani kota do mojego piekarnika.
Chcę tylko trochę ogrzać mieszkanie.
Blaty są tak nisko. Skąd pan wziął te szafki?
Zbudowałem je. Dla Sonyi. Mojej żony.
Też jest niska?
Sonya nie żyje.
Ale świetnie gotowała, prawda?
Ciągle tu jadłem.
Przykro mi.
Możecie już iść? Mam parę rzeczy do zrobienia.
Miło było, jak zawsze.
Och, więc kto się nim zajmie?
Ty.
Dobra.
A teraz spytaj, jak należy.
To było piękne.
Teraz jestem głodna.
Gratulacje WYDZIAŁ INŻYNIERII 1978
Pokaż.
Szkoła Inżynierska
„Rada Uczelni zaświadcza, iż Otto Anderson
spełnił wszystkie wymagania licencjatu z inżynierii...”
Chciałabyś może...
wyjść za mąż?
- Bo jeśli tak... - Spójrz na mnie.
A teraz spytaj, jak należy.
Czy zechcesz...?
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Tak!
Tak.
Tak! Tak!
O Boże!
Trzeba wezwać pogotowie.
Wpadł tam!
- Niech go ktoś wyciągnie! - Włącz kamerę. Nagrywaj.
Na miłość Boską.
- Czy ktoś mu pomoże? - Boże, on spadł.
Wyciągnijcie go. Pomocy.
Hej! Może się pan ruszać?
Proszę spróbować! Szybciej! Musi pan wstać!
Ktoś mi pomoże?
Dawaj.
Nagrywaj, nagrywaj.
Filmuj to.
Mam go. Widzę go.
Zrób zbliżenie twarzy.
Co się wydarzyło?
Jechaliśmy do...
Spójrz na mnie.
- Przywitaj się. - Oddychaj, Otto.
Weź mnie za rękę.
Złap mnie za rękę!
Oszalał pan? Mógł pan zginąć.
Uratował go pan.
On uratował tego człowieka.
To było niesamowite.
- Dobra. Obserwujcie nas. - Obserwujcie.
Chce pani, żebym dostał zawału?
Proszę spojrzeć.
Abbie narysowała swojego nowego sąsiada.
Prosiła, żeby to panu dać.
To pan.
Zawsze rysuje pana w kolorze.
Jak to „zawsze”?
Mam pomysł.
Może mnie pan nauczy jeździć.
Nie.
Nie, nie.
Nie mam czasu.
Bez obaw. Zapłacę za benzynę i wszystko.
Tu jesteście. Wszędzie was szukałem.
Cześć, Jimmy. Co dobrego?
- To kot? - Tak.
O rany! Spokojnie, kolego.
Nie bardzo mu się podoba.
Wypuść go.
Dobra. Przepraszam, kolego.
Co chcesz zrobić? Wziąć go na spacer?
Muszę go oddać. Zapomniałem, że jestem uczulony.
Więc...
- Och, Jimmy. - Tak. Tak.
Zrobiłem okład z owsianki, ale nie pomaga.
Chodź ze mną. Tommy ma jakiś lek z zeszłego roku.
- Znalazł gniazdo os. - Na pewno?
- Nie chcę robić kłopotu. - Nie drap.
Ciągle muszę się drapać.
Hej, a co z kotem?
Wygląda na to, że jest twój, Otto.
Pokochaj go.
Do pudła.
Właź do pudła.
Właź.
Wybacz, że jeszcze do ciebie nie dołączyłem.
To trudniejsze, niż myślałem...
A teraz on się wprowadził.
Mam kota.
Muszę pomyśleć, co z nim zrobić.
A potem przyjdę do ciebie, Sonyu, obiecuję.
Brakuje mi ciebie.
O nie. Nie.
Nie zabierzesz mi łóżka.
To jest twoje posłanie.
Może wolisz spać na zewnątrz, w śniegu?
To się da zorganizować.
Będziesz najlepszym tatą, jakiego można sobie wymarzyć.
Hej! Hej!
Co?
To do tego używasz roweru?
Tak. To moja praca.
Praca to kelnerowanie, tankowanie paliwa.
Pracuję też w pizzerii, a w weekendy w sklepie, więc...
Pan Anderson, prawda?
Przychodził pan na imprezy szkolne.
Kiedy to było?
Pani Anderson była moją nauczycielką.
Była pierwszą osobą, która nie traktowała mnie jak świra, bo jestem trans.
Pierwszą, która nazywała mnie nowym imieniem.
Przekonała do tego innych nauczycieli.
To mi naprawdę pomogło.
Już nie będę tego panu podrzucać.
Hej.
Jak masz na imię?
- Malcolm. - Malcolm.
Otto.
Miło pana poznać, Otto.
Hej!
Otto! Mam dobrą wiadomość.
Andy uczy mnie jeździć.
Pod prąd.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- W porządku. - Dobra.
- Pa. - Pa.
Parking!
To tryb jazdy do przodu. To automat.
Tryb jazdy do przodu trzeba zmienić na „parking”.
Że co?
Do widzenia!
- Ratunku! - Przybywam!
Na ratunek księżniczce!
Dobra. Idę!
Otto!
Przyszedł Otto! Mama upiekła salpores.
Witaj, Otto. Proszę.
Nie mogę patrzeć, jak idiota uczy jeździć idiotkę.
Proszę się ubrać. Czas na lekcję.
Co?
Będzie mnie pan uczył? Naprawdę?
Otto, dziękuję!
Dziękuję.
Niedługo wracam!
To bardzo miłe z pana strony. Dziękuję.
Też próbowałem.
Trzymajcie się.
Do widzenia!
- Mama idzie pojeździć. - Bądź ostrożna.
- Pa, mamo! - Pa, mi vida.
Bawcie się dobrze!
Pa, mamo!
Dobra.
Nie ma dorosłych.
Otto, pero możemy jechać naszym?
Jeździłam tylko automatem.
Nie.
Mam panią nauczyć jeździć. Proszę wsiadać.
Zbliżamy się do czerwonego światła. Trzeba się zatrzymać.
Teraz sprzęgło, tak?
Sprzęgło, a potem pedał hamulca.
- Wciskam hamulec czy sprzęgło? - Trzymaj sprzęgło.
Wciskam hamulec i sprzęgło.
Sprzęgło i hamulec. Teraz hamuj.
Hamuj. Hamuj.
Proszę nie krzyczeć.
- Nie krzyczę. - Sprzęgło. Wciskam!
Zatrzymamy się i...
Wciśnij sprzęgło i hamuj. Hamuj. Hamuj.
Samochód się zatrzymał. Nie uderz go! Hamuj!
Dobrze, spokojnie.
O Boże.
Hamulec.
Sprzęgło i hamulec.
- Jestem do kitu. Do kitu. - Uczy się pani.
Boże, omal nie uderzyłam. Taka jest prawda.
Nieważne. To tylko hybryda.
Hybryda. Jasne.
- Zatrzymaliśmy się. - Jestem za blisko.
- Nieważne. - Nie cofać?
Czekaj na zielone światło.
Dobrze. Wciśnij sprzęgło.
Daj trochę gazu.
Powoli puszczaj sprzę...
Zielone!
Wciśnij sprzęgło, wrzuć... Nie trzeba przekręcać kluczyka.
- Jedź! - Wciśnij...
- O Boże. - Wciśnij...
Powoli puszczaj sprzęgło i wciśnij gaz.
Nie potrafię.
- To cała filozofia. - Nie potrafię.
Nie, Otto. Otto, nie.
Co? Cholera.
Co jest z panem nie tak?
Ona uczy się jeździć.
Pan się nigdy nie uczył?
Spokojnie, dziadku.
Hej, hej.
Nie jestem twoim dziadkiem! Sukinsynu!
Jak jeszcze raz zatrąbisz,
to będzie ostatnia rzecz, jaką zrobiłeś w życiu.
¿Comprende?
O cholera.
Teraz słuchaj.
Urodziłaś dwoje dzieci. Wkrótce urodzisz trzecie.
Przyjechałaś do tego kraju z bardzo daleka.
Nauczyłaś się języka,
masz wykształcenie, męża niedojdę
i na głowie całą rodzinę.
Bez problemu nauczysz się prowadzić auto.
Boże, na tym świecie jest pełno idiotów, którzy się tego nauczyli,
a ty nie jesteś idiotką.
Więc...
Sprzęgło.
Bieg.
Gaz.
Jedziemy.
Que bueno.
Tu jest miejsce. Podjedź równolegle
i cofaj, aż jego zderzak zrówna się z twoim lusterkiem bocznym.
Teraz wyrównaj.
Cofnij aż do krawężnika.
- Troszkę. - Troszeczkę.
I zatrzymaj.
Luz.
Hamulec.
Kluczyk.
To wszystko?
To wszystko.
Jesteśmy na czas.
Trzymam.
To są semle.
Szwedzkie ptysie.
Można się ubrudzić.
Ale spróbujmy.
Trzymaj palcem.
Jak pan znalazł to miejsce?
Sonya je znalazła.
Przychodziliśmy tu w każdą sobotę o 13:00.
A potem? Co?
Wracaliśmy do domu o 14:00.
Ja myłem i woskowałem samochód,
a ona sprawdzała prace domowe, gotowała, a potem czytała.
Jakie książki czytała?
Swoje książki.
Próbowałem niektóre czytać, ale...
Po prostu...
książki to nie moja rzecz.
Znajomi mówili, że różnimy się od siebie jak noc i dzień.
Zanim poznałem Sonyę, moje życie było czarno-białe.
Ona wniosła barwy.
Lubiłabym ją.
Była pełna życia.
Przekonała szkołę, żeby stworzyć program dla dzieci, które potrzebują pomocy.
Wiele z nich miało problemy w domu, różne lęki.
Po cyklu zajęć z Sonyą recytowały Szekspira.
Wpadłem na jednego z jej uczniów
parę dni temu.
Dzieciak ma na imię Malcolm.
- Przyniosę ci śmietanki. - Dobrze.
Na początku wszyscy sąsiedzi żyli w przyjaźni.
To było jak dar.
Witamy sąsiadów.
- Jestem Sonya. - Anita.
Sonya i Anita zostały przyjaciółkami.
Kupiłem klucze imbusowe...
Reuben i ja byliśmy podobni.
Zwolnij!
W większości spraw.
Idiota.
Ale ludzie się zmieniają.
Albo i nie.
Życie się toczy. Ludzie się od siebie oddalają.
Budują mury. Obrażają się na siebie.
Kto to wie, dlaczego?
Może ta ciągła budowa doprowadziła wszystkich do szaleństwa.
Kiedyś na tym wzgórzu był las.
Dlatego nazywają je Brzeziną.
Potem zaczęli budować to osiedle i wycięli brzozy.
Powiedzieliśmy im, co o tym myślimy,
Reuben i ja.
To było przed zamachem stanu?
Tak. Ja i Reuben byliśmy wtedy przyjaciółmi.
Potem widzieliśmy już tylko to, co nas różniło.
Kilka lat później ich syn Chris znalazł pracę w Japonii
i od tamtej pory ich nie odwiedził.
Reubenowi nigdy się z nim nie układało.
Wtedy postanowiłem zakopać topór wojenny.
Reuben.
Cześć.
Sonya dała mi to jakiś czas temu.
Nie było okazji.
Pomyślałem, że moglibyśmy zacząć wszystko od nowa.
Pokazać ci mój nowy wóz?
Jasne.
Nowy model.
Właśnie wyszedł.
Voilà.
Toyota?
Kupiłeś toyotę.
Celica GT kabrio.
Pięciobiegowy automat.
Trzeba iść z duchem czasu.
Otto!
Nie wiem, co mu się stało, ale wiem, że wtedy go straciłem.
Człowiek musi stanąć w obronie tego, w co wierzy.
Nawet jeśli to jest tylko F-O-R-D.
Czy myśleliście kiedyś o tym, żeby mieć dzieci?
Cóż, jest 14:00.
Dobra.
Tak.
Zastanawiałam się, czy mógłby pan nam dziś pomóc.
Tommy i ja mamy ostatnią szansę wyjść na kolację, nim urodzi się dziecko.
Nie będę was woził na randkę.
Nie. Weźmiemy taksówkę.
Co więc miałbym zrobić?
Mamo, ja jej nie zabrałam!
Owszem, zabrałaś. Oddaj jej to!
- Musisz mnie złapać! - Dobra, por favor.
Nauczcie się wszystkim dzielić.
Nie jestem pewien.
Bez obaw. Będzie fajnie.
Pamiętaj, że Abbie musi być w łóżku o 21:00, dobrze?
Poradzisz sobie?
Kod systemu alarmowego to 4491.
Ustawiam na „Czuwanie dzienne”.
Uważasz?
Jeśli zechcesz wyjść, musisz wcisnąć ten przycisk
i to się odalarmia.
Nie ruszę się stąd.
Jasne. Dobra.
Nigdy nie wiadomo.
- Słuchajcie Abuelo Otto. Dobrze? - Tak!
Nie widzę mleka czekoladowego.
Dodajesz syropu do mleka. Ale nie za dużo. Bo nie zaśnie.
Daj mleko.
Co to jest?
To cholerna bezużyteczna zmywarka.
Tata chciał ją wyrzucić przez okno,
ale mama zabroniła mu otwierać okna.
Głowa.
Cabeza.
- Cabeza. - Cabeza.
Dobrze.
Oczy.
Ojos.
- Ojos. - Ojos.
Dobrze.
Ramię. Brazo.
Dobrze.
To nie jest najlepszy pomysł.
Dlaczego?
Bo nikomu się nie uda pokonać luchadoro.
Abuelo Luchadoro!
Ratunku, pomocy!
Zaczekaj, to on zaczął.
- Gotowi? - Szast i prast!
Szast i prast! I cios karate!
Uniwersytet Andyjski
Uniwersytet Kalifornijski
Strasznie cicho, co?
Cześć.
Ona już spała.
Jak było?
W porządku.
Dobrze się sprawiłeś, Otto.
Powinieneś się poklepać po plecach.
- Dziękuję, Otto. - Jasne.
Można wyjść.
Dobranoc.
Jasne.
Jak on to zrobił?
- Cześć, Otto. - Malcolm.
Nie słyszysz, że łańcuch grzechocze, gdy zmieniasz biegi?
- Rower się starzeje. - Nie zwalaj winy na rower.
Trzeba wyregulować przerzutkę.
- Co? - Trzeba wyregulować przerzutkę.
Przepraszam.
Jestem Shari Kenzie. Dziennikarka z mediów społecznościowych.
Szukam pana Otta Andersona.
Jest pani pewna?
Super. Niesamowite.
Odwdzięczy się za dobre traktowanie.
Zatrzymaj klucze.
Dzięki, Otto.
Nie do wiary, że pomagam ci zaśmiecać ludziom trawniki.
Dwie prace nie wystarczą?
Zbieram na samochód.
- Tak? - Tak.
Jaki?
Volkswagen.
Młoda damo, zastawiłaś wjazd.
Pan Anderson? Nazywam się Shari Kenzie.
Dziennikarka z mediów społecznościowych...
Co to takiego?
Prowadzę program online Bohaterowie z sąsiedztwa.
To, co pan zrobił na stacji, było niesamowite.
- Uratował pan człowieka. - Pomyliła mnie pani z kimś.
Nie. Widziałam ten film kilkanaście razy.
- To pan. - Film?
Nie widział pan?
Pasażerka nagrała telefonem i opublikowała w Internecie.
Ktoś z komentujących pana rozpoznał. Tak pana znalazłam.
Film ma ponad milion odsłon.
Milion? Milion.
Czemu ludzie nie pilnują swoich spraw?
Bo takie historie ich inspirują.
Porozmawia pan ze mną kilka minut?
Nie. Mam teraz dużo do zrobienia.
Nagrałam wiadomość człowieka, którego pan uratował. Powinien pan zobaczyć.
- Otto! Cześć! - Poszukam.
Dzień dobry.
Jesteś gotowy na lekcję jazdy?
- To nie jest dobra pora. - Nie?
Halo? Jestem tutaj!
- Nie zamknąłem na klucz. - Halo?
Proszę przekręcić gałkę i otworzyć.
Chyba umie pani otwierać drzwi.
Idiotka.
Otto! To ja.
Ona już pojechała.
Dobrze. Nie skończyłem obchodu.
„Dziennikarka mediów społecznościowych”? Co to znaczy, do cholery?
Kupa baranów, co filmują samych siebie.
Bardzo dobrze sobie z nią poradziłeś, zamykając ją w garażu.
To była... doskonała strategia.
Dobra robota.
Otto, pomyślałam, że tyle dla nas zrobiłeś.
- Chcę ci się odwdzięczyć. - Niczego nie potrzebuję.
Przydałby ci się porządny posiłek. Od czasu do czasu. Nie?
- Te ciasteczka... - Które? „Salporanz”?
Nie są złe. Nie są złe.
Pomyślałam też,
że mogę ci pomóc posprzątać dom i hol,
popakować ubrania i buty Sonyi, które tam trzymasz.
Nie ma takiej potrzeby.
Ale to ci może pomóc wrócić do życia.
Nie chcę wracać do życia.
Ona pozostanie z tobą na zawsze.
Ale ty wciąż tu jesteś.
Wystarczy.
Kiedy umarł mój ojciec, mama przestała żyć.
- Przestała żyć normalnym życiem. - Przestań!
- Dość. - Dobrze. Nie krzycz na mnie.
Czemu ludzie nie pilnują swego nosa? Idioci.
Przeszkadzają na każdym kroku. Gdaczą i zagłuszają wspomnienie jej głosu.
Nie chcę usuwać Sonyi z mojego życia.
Była wszystkim.
Nic nie było przed nią i nic nie ma po niej!
Ja jestem.
Ten sukinsyn!
Nie, nie, nie.
Masz się zatrzymać. Zatrzymaj samochód!
Zostawił pan otwartą bramę? To pan, tak?
- Tylko pan zwraca na to uwagę. - Ludzie powinni przestrzegać zasad.
Tak. Wiem. Wiem o panu wszystko.
Mamy w biurze pana teczkę. Taką grubą.
Obwinia pan wszystkich o to, co się stało z pańską żoną...
Zamknij się.
Ani słowa więcej.
Spokojnie, Otto. Nie chciałem pana zdenerwować,
ale nie powinien pan mieszkać sam.
Wiemy o panu więcej, niż pan sobie zdaje sprawę...
Niech pan dba o serducho, dobrze?
Co pan wie o moim sercu?
Hej, co pan wie o moim sercu?!
Wścibski draniu!
Otto, Otto.
Otto, co się dzieje? Nic ci nie jest?
Jak chcesz pomóc, zamknij bramę.
Otto. Otto.
Otto.
Odezwij się, Otto. Proszę?
Otto.
Odezwij się, Otto.
Otto.
Dziękuję.
Wodospad Niagara
Będzie ci ładnie.
- Nie. - Proszę.
Kochanie, wyglądasz słodko.
Daj rękę.
Ale dziś kopie.
Zaraz wracam.
Sonya!
Cześć.
Jesteś.
Wystarczy, najdroższy.
Jest w tobie złość. Wiem.
I smutek.
We mnie też.
Lecz teraz musimy żyć.
Co znowu?
Malcolm.
Przepraszam, nie chciałem...
- Nie zastrzelę cię. - Co to był za hałas?
Generator padł i nie ma prądu.
Czego chcesz? Jest mróz.
Pozwoli mi pan przenocować na kanapie?
To nie hotel.
Wiem. Przepraszam.
Dlaczego nie idziesz do domu?
Tata mnie wyrzucił.
Możesz się przespać na sofie.
Nie wchodź do jadalni. Robię remont sufitu.
Na górze, w gabinecie Sonyi.
Dlaczego cię wyrzucił?
Bo jesteś teraz Malcolmem?
Tak. Bo jestem Malcolmem.
Bo się tak ubieram.
Za dużo czytam. Nie interesuje mnie sport. Do wyboru.
Wstydzi się, bo jestem trans.
Więc jest idiotą.
Tutaj.
Niczego nie dotykaj.
Dobrze.
Cóż.
Dzień dobry.
Nie ma prądu, więc postanowiłem usmażyć jajka, zanim się zepsują.
Nie ma pan nic przeciwko?
Muszę iść na obchód.
Może napije się pan kawy?
Tak.
Proszę.
Jajecznicy?
Nie odmówię.
Dobrze.
Puszka...
idzie tutaj.
Powieś to.
Hej, Otto! Robisz obchód.
Mogę dołączyć? Muszę zrobić swoje kroki.
Dobrze.
- Jestem Jimmy. - Malcolm.
- Miło mi. - Dzięki.
Tak.
Otto, możesz zwolnić? Puls mi za bardzo podskoczył.
Tak.
Słyszałeś, że zabierają dziś Reubena do domu opieki?
Kto?
Ludzie z Dye & Merika.
Mój Boże.
Przekonali Anitę do sprzedaży domu.
Nie, dogadali się z Chrisem.
- On nie ma prawa. - Owszem, ma.
Dye & Merika dowiedzieli się, że Anita ma parkinsona, namierzyli Chrisa i...
- Parkinsona? - Tak.
Rok temu Chris namówił Anitę, żeby dała mu pełnomocnictwo na wszelki wypadek.
Więc Dye & Merika dogadali się z Chrisem, że kupią dom.
Dranie.
Czekaj, Anita w zeszłym roku dowiedziała się, że ma parkinsona?
To niemożliwe. Powiedziałaby o tym Sonyi. A Sonya mnie.
Anita i Reuben nie chcieli wam o tym mówić.
Powiedzieli, że macie dość swoich zmartwień.
Tak powiedzieli?
Muszę zobaczyć wszystko, co macie od Dye & Merika.
Powiadomienia, listy. Masz kopię pełnomocnictwa?
Skąd o tym wiesz?
- Masz je? - Tak.
- Przynieś. - Dobrze.
I historię choroby Reubena i twojej.
Jimmy ci powiedział?
Możesz to przynieść?
Tak.
Jestem idiotą.
Tak się skupiłem na swoich problemach, że zapomniałem o innych.
Uznałem, że nikt o mnie nie dba.
Przyjaciele nie powinni tak robić. Tak więc...
Niełatwo mi to przychodzi po tylu latach.
Ale przepraszam.
Załatwię to wszystko.
Muszę skorzystać z telefonu.
Dlaczego nie użyjesz swojego?
Mój został odłączony.
Dlaczego?
To nie ma znaczenia. Muszę skorzystać z twojego.
Wiesz co?
Nie.
- Nie? - Nie.
Nie powiesz mi, dlaczego twój został odłączony?
Nie powiesz, dlaczego musisz skorzystać z mojego?
Nie powiesz, co ci się stało wczoraj na ulicy?
A kiedy byłeś już w domu, nie otworzyłeś mi drzwi.
Przestraszyłam się, Otto.
Wiesz, jak długo tam stałam?
Nie wiedziałam, czy nic ci się nie stało.
Nie wiedziałam, co może się stać.
Przepraszam, jeśli powiedziałam coś nie tak o ubraniach Sonyi.
Ale próbowałam ci pomóc.
A ty zamknąłeś przede mną drzwi.
Więc, nie. Nie możesz skorzystać z mojego telefonu.
Myślisz, że twoje życie jest trudne, bo ludzie to idioci
i wszystko musisz robić sam, prawda?
Prawda?
Ale wiesz co?
Nie dasz rady sam.
Nikt nie da rady.
I powinieneś się cieszyć, że ktoś chciał ci pomóc przetrwać gorszy dzień.
Nawet jeśli jest idiotą.
Więc...
Dranie od dewelopera chcą zmusić Anitę i Reubena do opuszczenia domu.
Dlatego muszę od ciebie zadzwonić.
Nie ma sprawy. Wejdź.
Nigdy nie mieliśmy wakacji.
Sonya była w szóstym miesiącu ciąży.
I chciała zrobić coś wyjątkowego, zanim pojawi się dziecko.
Wykupiła wycieczkę nad wodospad Niagara.
W drodze powrotnej autokar miał wypadek.
Przewody hamulcowe były do wymiany,
ale firma tego nie zrobiła.
Sonya została sparaliżowana i...
straciliśmy syna.
W końcu po trzech miesiącach wróciła do domu.
Ale zaczęła się budowa nowego osiedla
i ani budynki użytku ogólnego, ani chodniki
nie były przystosowane dla ludzi na wózku.
Deweloper mógł zmienić plany.
Ale nie było takiego wymogu prawnego, więc mieli to gdzieś.
Ja nie miałem.
Zależało mi.
- Są osiedla dla takich jak pana żona. - Przepełniała mnie złość.
Co to znaczy? Dla ludzi takich jak ona?
- Co to ma znaczyć?! - Puszczaj!
Było głosowanie i zdjęto mnie z funkcji szefa stowarzyszenia właścicieli.
Miałem ochotę zrównać ich z ziemią.
Budowniczych, dewelopera, firmę przewozową, kierowcę autokaru.
Nigdy bym im nie darował...
gdyby nie Sonya.
Powiedziała, że musimy żyć dalej.
Tak też zrobiłem.
Żyłem dla niej.
Pół roku temu odeszła.
Rak.
Planowałem do niej dołączyć.
Dlatego odłączyłem telefon.
Ale teraz myślę, że ona chce, żebym żył.
I mam parę rzeczy do zrobienia.
Tracisz czas, Otto.
Wszystko załatwione. Reuben jedzie z nami.
Jeśli staniesz nam na drodze, zostaniesz aresztowany.
Nic nie robię.
Ani kroku dalej.
Nie odbierzecie mi męża.
Anita, proszę. Robimy to dla waszego dobra.
Próbujecie przejąć moją własność.
Chcę, żeby Reuben
został tu do końca swoich dni...
WYDZIAŁ OPIEKI NAD SENIORAMI
...ze mną, w naszym domu.
A kto się nim zajmie, kiedy pani już nie będzie mogła?
Kto się zajmie panią? Otto?
Sam nie jest najlepszego zdrowia. Prawda, Otto?
Ja się nimi zajmę.
Co pani robi?
Proszę przestać.
Oni są dla mnie jak rodzina. Będę się nimi opiekował tyle, ile będzie trzeba.
To nie jest pana rodzina.
Ich syn Chris uznał, że nie są w stanie sami sobie radzić,
dlatego postanowiliśmy...
Przepraszam. Kiedy Chris widział się z rodzicami?
Mieszka w Japonii. Od dziesięciu lat go tu nie było.
Nie miałby pojęcia, jaki jest stan rodziców,
gdybyście go nie poinformowali.
Kim pani jest?
Nazywam się Shari Kenzie.
Dziennikarka mediów społecznościowych.
Nadajemy to wszystko na żywo.
Dobrze, dobrze...
Wyłącz kamerę. Nie możecie filmować.
Na ogólnie dostępnym chodniku można.
Powiedzieliście synowi Anity, Chrisowi, że Anita ma parkinsona, ale ona...
nikomu nie powiedziała o tej diagnozie.
Skąd wiedzieliście?
Musiałbym sprawdzić dokumentację.
Pan Anderson, który tam siedzi, jest lokalnym bohaterem.
Powiedział mi, że znacie też szczegóły
dotyczące jego stanu zdrowia.
W jaki sposób pan i pana firma
uzyskaliście dostęp do medycznej dokumentacji mieszkańców?
Chodźmy.
Skończyliśmy tutaj.
Miło było poznać.
Już po was!
Zabieraj kamerę.
Żegnam.
- Udało się! - O tak!
Dziękujemy.
Opublikowałam
historię Anity i Chrisa godzinę temu.
A już Internet huczy o tym, jak Dye & Merika wyrzuca ludzi z domów.
- Łatwizna. - Do widzenia.
Jeśli macie temat,
podzielcie się nim na stronie Shari_Kenzie.
Mam. Nagrałam.
Hej, zapomnieliście zamknąć bramę!
Widziałeś to? Dali spokój. Poddali się.
Za naszych czasów nie obeszłoby się bez szarpaniny.
Nie udało się im nas pozbyć.
Tak.
Miłe uczucie. Co?
Czy dobrzy sąsiedzi to relikt przeszłości?
Rozmawiam na ten temat ze świadkami, Anitą i Jimmym.
Jimmy, Anita i Reuben są dla ciebie jak rodzina.
Co to konkretnie oznacza?
Prawie codziennie jadam u nich obiady.
Wiem, na co czekasz. Na lunch, prawda?
Wiem, o co ci chodzi.
Czekaj. Powoli.
Państwo się niedawno sprowadzili. Jak się wam mieszka?
Wspaniale.
Macie tu wokół życzliwych ludzi...
Tak.
Otto?
Otto!
Dzwońcie po karetkę!
Pani Mendes? Może go pani zobaczyć.
Tak. Tak.
Hola, Abuelo Otto.
Pani Mendes?
Jestem dr Ellis.
Pan Anderson podał pani nazwisko jako najbliższej osoby.
Tak. Tak, zgadza się.
Wuj był bliski śmierci. Powiedział pani o swoim stanie?
Niezupełnie. Nie.
To kardiomiopatia przerostowa.
Najprościej mówiąc, ma za duże serce.
Za duże?
Rozumiem.
Przepraszam. Rozumiem.
Kiepski jesteś w umieranie, wiesz?
Otto, chyba przyszedł mój czas.
Przyszedł mój czas.
Tak.
Jestem kardiologiem. Wezwę położną.
Proszę coś zrobić, bo... To mój czas!
To chłopiec!
Wszyscy gotowi?
Zapraszam do zdjęcia!
Zdjęcie, zdjęcie.
Gotowi. Wszyscy mówią „Marco”.
Trzy, dwa, jeden.
Marco!
Otto!
Cześć, Otto. Wchodź.
To nasz przyjaciel, Otto.
Cześć, Otto!
Cześć, Otto.
Przepraszam. Chodzi ci o te samochody?
Nie, przyniosłem wam coś.
Otto.
Pomalowałem na nowo.
Cudowna.
To dla dziecka.
Dziękuję. Potrzymaj go chwilę, proszę.
- Dlaczego? - Pokażę Tommy’emu.
Trzymaj. Zaraz się rozpłacze.
Zaraz wracam, bebé. Dobrze.
Tomaso?
Cześć. Już dobrze.
Mam mu to włożyć z powrotem?
Proszę.
Tak.
Dobrze.
Yo soy Abuelo Otto.
Dobra?
Pokażę ci, jak to działa.
Nic nie musisz robić.
Powoli.
Główka...
I kołyszemy...
o tak.
Sonyu, to są Abbie i Luna. Przyniosły coś dla ciebie.
- Cześć, Sonyu. - Cześć, Sonyu.
To jest nowonarodzony Marco.
I Marisol i Tommy. Mówiłem ci o nich.
Powiedz: „Hola. Hola, Sonyu”.
Kochała różowe kwiaty. Dobrze wybrałyście.
Też lubię różowe.
Widzisz?
- Gotowe? - Tak.
Dobra.
Nie.
Nie, nie, nie.
Popraw się, Otto.
Marisol
Dobra, Malcolm. Sprawdź olej. Sprawdź.
Spójrzmy, co nam pokazuje.
Dobrze wygląda, tak?
Skoro tak mówisz.
- Dobra. - To tyle.
A to twoja instrukcja obsługi.
A to dokumenty.
I kluczyki.
To twój samochód.
Pan żartuje?
Nie.
Co?
Otto!
Dziękuję. Dziękuję.
- O kurczę. - Ratuję cię przed volkswagenem.
Mam samochód! Mam samochód!
- To twój wóz! - Nie do wiary!
Otto! Masz nowy samochód!
O mój Boże!
Chcecie się przejechać?
- Jedziemy? - Ładne auto, Otto.
Ostrożnie.
Ładny samochód, Otto.
Tak? Zaraz zobaczysz, jak jeździ.
Jest ogromny.
Jest jak monster truck luchadora.
Masz jakieś komiksy?
- Pojedziemy na szwedzkie ptysie? - To jest życie.
No dobra.
Kto jest gotowy do śniadania?
Proszę bardzo.
Dobrze?
- Trudno uwierzyć. Marco ma już 3 lata. - Jesteś dużym chłopcem.
Ja pójdę, kochanie.
Kochanie?
Otto nie odśnieżył przed domem.
Pilnujcie braciszka.
Weź klucze.
Otto?
Otto.
Tak.
Marisol.
Marisol,
jeśli to czytasz, nie martw się.
Nie zrobiłem żadnej głupoty.
Zbyt duże serce to jednak nic dobrego.
Lekarze mnie ostrzegli, że tak skończę,
więc się przygotowałem. To wszystko.
Kot je tuńczyka dwa razy dziennie
i swoje sprawy załatwia na osobności.
Uszanuj to, proszę.
Chciałbym mieć pogrzeb.
Wspominamy dziś...
- Ale bez wielkiej pompy. - ...naszego brata Ottona.
Po prostu jakieś wspomnienie.
Dla tych, którzy uważają, że zrobiłem swoje.
Wspominamy dziś lokalnego bohatera i dobrego przyjaciela tego programu.
Otta Andersona.
Jimmy, powiesz parę słów o Otto?
Tak.
Otto, kochamy cię. Ku twojej czci
razem z Malcolmem robimy obchód osiedla
w czasie lunchu w dni robocze.
To twoja spuścizna.
Mój prawnik da ci dostęp do moich kont bankowych.
Nie trwoniłem pieniędzy na byle co,
więc wystarczy wam na szkołę dla dzieci.
FUNDUSZ DLA MŁODZIEŻY W KRYZYSIE IM. SONYI ANDERSON
- Z resztą zrobisz, co zechcesz. - Dobry chłopiec.
Nie zaszkodzi mu?
Moja mała małpeczka.
Za Otto.
Dom ze wszystkim w środku jest wasz,
pod warunkiem, że go nigdy nie sprzedacie tym draniom od dewelopera.
I na miłość Boską, Marisol...
Tommy.
...nie pozwól Tommy’emu prowadzić chevy’ego.
Chodź.
Zresztą, nikomu innemu też.
W tym względzie ufam tylko tobie.
Bo nie jesteś idiotką.
Abuelo Otto.
Jeśli ty lub ktoś znajomy przeżywa kryzys, wiedz, że pomoc jest dostępna.
Szukaj wsparcia w ośrodkach psychoterapii, stacjonarnie lub online.
Podejmij działanie, dla siebie i innych.
Tłumaczenie napisów: Agata Deka