W poprzednich odcinkach...
Umrę za półtora miesiąca.
Pierdolony stół!
Tłumię w sobie pokłady gniewu,
nie wiem, skąd się biorą.
Pickles na lodzie,
z panem Picklesem granym przez złotą medalistkę Tarę Lipinski.
Jestem Jeff.
- Poznajmy nowych scenarzystów. - Scenarzystów?
- Rabin Michael Epstein. - Pobożny, ale i dowcipny.
Nie jest mną. Tara Lipinski nie jest mną!
Wiem, gdzie możemy jarać.
Voila. Nikt się nie wprowadził.
„Niech stanie się światłość”.
Najlepszy początek w historii początków.
Przy niej „Imię moje: Izmael” brzmi jak podryw zarażonego żeglarza.
Czujecie ten zapach?
Zgniłe jaja.
Ekstra!
Wojna!
Chwilę później, po potopie, zarazie...
i lawinie nieszczęść, Bóg mówi nam:
„Czynię dobro i tworzę zło.
Jeśli jest światłość, jest i mrok.
Gaz. Czekajcie, gaz!
O cholera.
Jeśli życie, to i śmierć”.
Will, nie!
Ale na każdą złą rzecz zrobioną przez Boga przypada jedna dobra.
Panuje równowaga.
Każde działanie ma swoje przeciwieństwo.
Przykro mi.
W trakcie pobytu na ziemi nie wiesz,
co zdarzenia w twoim życiu dodają, a co odejmują
w rachunku istnienia.
Moja dziewczyna upiekła ciastka.
Symbolizują wszechświat.
Są dobre. Choć nie świetne.
KIDDING
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Jak tam, Nunczako? - Dlaczego nie zginęliśmy?
- Dlaczego? - To chyba ten moment.
Wypalania i glazurowania.
Wypalania i glazurowania?
Myślę, że dom wybuchł,
a wtedy opuściliśmy tamten świat.
W równoległej rzeczywistości jesteśmy martwi,
a BD nie upiera się przy wyrabianiu judaików dla mojej matki.
Każda mama zasługuje na ładną menorę.
- Czemu nazywamy go „Nunczako”? - Willa? „Good Will Hunting”.
Hunting — polowanie. Polowanie — nunczako.
Cassidy, masz anioła stróża?
- A ty, Nunczako? - Może.
RZECZY PHILA RUSZYSZ, TO ZGINIESZ
- Cześć. Havana? - Tak.
- Pamiętasz mnie? - Wiem, kim jesteś.
- Miałem brata Phila, ale... - Zastrzelili go. Współczuję.
- Nie, miał wypadek. - Kogoś zastrzelili.
Przykro mi.
Nie przejmuj się, to było w Utah. Jak tam twój brat?
- Nie żyje. - No tak. Współczuję.
Miał listę dziewczyn...
Chciał ci coś powiedzieć, ale nie zdążył.
Co?
Nie wrócę tu.
To dopiero pierwsza chemia. Z drugą pójdzie lepiej.
Nie wrócę. Nie z własnej woli.
Zamknij oczy.
Nie śpiesz się.
I opowiedz mi o reszcie swojego życia.
Wyjdziemy z budynku, pójdziemy do samochodu,
podrę mandat za parkowanie, pojadę do domu,
spuszczę do kibla z 10 kilo tabletek.
Nie przerywaj.
Zjem miskę ciasta na brownie, pomyślę, że nic po mnie nie zostanie...
I że kupiłam siwą perukę, by doświadczyć namiastki starości.
Wyciągnę listę marzeń, odhaczę „przelecieć pana Picklesa”...
kupię czarną suknię...
i koniec.
Nie przerywaj, jakby to nie był koniec.
Ale to koniec.
Vivian jest w kiepskiej formie.
Po cichu umiera na raka. Nic dziwnego.
- Nie chcę, żeby odeszła. - Oczywiście.
- To jej? - Możesz zrobić ją starą?
Wciąż myślę o rozmowach, których nie przeprowadzimy.
Na zasadzie...
jak wyglądałaby historia naszego życia, twojego i mojego,
gdyby wyrwać połowę kartek?
Chyba wiem, co chcesz.
Na pewno wiesz.
Gdybyś chciał porozmawiać, o czymkolwiek, mów.
Nienawidzę tego, co mi robicie.
Nie chcę widzieć innego siebie na lodzie.
Więc dziś położę temu kres.
Też mam podpisać?
Założyła własny oddział Piklowego Plutonu.
Po strzelaninie w Waco zorganizowała zbiórkę krwi.
Wypełniła trzy ciężarówki.
To mnóstwo krwi.
Jej bliźniaczka Sara jest wydrą.
Nie wiedziałem, że ma siostrę.
Komu podpisać słoik?
Pewnie można się pogubić, widząc mnie w telewizji,
mnie na lodzie i teraz mnie przed tobą.
Nie. Pan jest Panem Picklesem, a to kobieta przebrana za pana.
Pan jest Świętym Mikołajem a ona tym ze sklepu.
Pan Pickles, Pan Pickles na lodzie.
Jesteś bardzo inteligentną dziewczynką.
Przeciętnie inteligentną, mogłabym być mądrzejsza.
Jeśli akceptujemy siebie, możemy być wszystkim.
Przebrana powiedziała to samo.
- Tak? - Mhm.
Ma ładniejszy głos od pana.
Pewnie fajnie pracuje się z siostrą.
Też pracuję ze swoją, Saro.
Soro. Tara nie chce, żebym się rymowała.
Nieprawda. Chcę, żebyś miała swoją tożsamość.
Wzięła mnie do rewii, kiedy zwolnili mnie z armii.
- Z powodów emocjonalnych. - Nie tak to się nazywa.
Nie znam wojskowych słów.
Cierpiałam na pofrontową bulimię
i Tara nauczyła mnie łyżwiarstwa, bo to jej język troski.
Kiedyś siostra wykonała wobec mnie podobny gest,
który odmienił moje życie na zawsze.
Osiągnęła mistrzowski poziom. Była czwarta w Sarajewie dla amatorów.
- Miałam brąz, ex aequo. - Przecież mówię.
- Pokonałam takich jak Michel Kwan! - Słyszałem o niej!
Nie. To czterdziestosiedmioletni Francuz.
Czy to fan Beatlesów?
Nasza papuga, Tarapuga.
Niby nasza, ale to ja uratowałam cię z tego sklepu.
Tara zapłaciła, ale ja ją wybrałam, bo obie mamy skłonność do padaczki.
Cześć, słodkości. Witaj, śliczna Tarapugo.
Cześć, słodkości.
No proszę. Wasza rodzina to panteon talentów.
Panie Lipinski, proszą was.
Powodzenia. Jestem dumny z tego, co robisz.
Zacznę iść, bo u mnie trwa to dłużej.
Trudno musi być ci pogodzić się z tym,
że reprezentuję cię wobec tysięcy młodych umysłów.
Ale jako była drużynowa Piklowego Plutonu powtórzę raz jeszcze:
dziękuję za wiarę we mnie.
A ja za opanowanie mojego autografu.
- Liczy się P. - Łatwo zmienia się w D.
Pociągnij za spust, gruba pizdo.
Zrobić ją starą.
Wszystko gra?
Zamknij się! Kurwa, zamknij się!
Dorośnij, gruba pizdo. Uklęknij, dziwko.
Znasz...
- ładne słowa? - Ty kurwo!
Powiesz „miłość”?
Pizda, pizda, gruba dziwka!
Powiedz „miłość, miłość, miłość”.
Masz na imię Sora, nie Sara. Nie rymuj.
Uklęknij, dziwko.
Pizda, pizda, pizda.
Pizda, pizda, pizda...
- Oddaj mi moją głowę. - Co?
Twoja siostra jest weteranką, nie kurwą.
Nie każe się bulimiczce klękać, to może wywołać wymioty.
Nie zabieraj jej. Na lodzie nic w niej nie widzę,
ale ludzie tak na ciebie patrzą...
jakbyś zawsze nosił złoty medal.
Lubię być tobą.
- Proszę. - Drużynowa, baczność.
Jesteś Tarą Lipinski, pamiętasz motto Piklowego Plutonu?
Nie.
Tak. Pamiętasz.
W rewii musi być Pan Pickles.
Inaczej zostaje Tara Lipinski tańcząca w delirium.
Wiesz, czego się nauczyłem?
Starsi ode mnie kwestionują moje słowa.
Młodsi mnie słuchają.
Z każdym dniem mam coraz więcej władzy, a ty się starzejesz.
Co jej powiedziałeś?
- Pamiętasz motto Piklowego Plutonu? - Jest jakieś?
„Bądź sobą”.
Patrz, Jeff.
„Rozwód? Jak to?
Twój koń nazywa się Rozwód? Zabawne imię dla konia”.
Dee Dee, kupiłam tę suknię w Palermo.
Co z tego?
- Idź stąd! - Stój!
Jedź już!
Kochanie, wrócę.
Nieprawda!
Mój koń nazywa się Rozwód.
Zabawne imię dla konia.
Ale to zabawny koń. Jest szczerbaty.
Jeśli masz odejść, jedź!
Wiemy, że nie wrócisz za dwa tygodnie ani za milion lat!
Wyjeżdżam na krótko, do siostry w Niagara Falls.
- Nie wierzę! - Muszę odetchnąć.
Muszę odetchnąć. Potrzebuję czasu dla siebie.
Wrócę.
Przewróć walizkę, a cię tam wpakuję i zrzucę z wodospadu!
Może jest tam spadochron i pożeglujesz nad wodospadem,
- dokąd tylko zechcesz. - Przestań!
Dziecko, nie wiesz wszystkiego.
Deirdre, wiesz wszystko.
Wszystko, co trzeba wiedzieć.
Nie chcę, żeby jechała.
Przepraszam, że na ciebie nawrzeszczałam.
Wybaczysz mi?
Dziękuję.
Powiedziałam tacie o tym, o czym miałam nie mówić.
O czym?
O tajnym uścisku dłoni.
Co powiedział?
Zaśmiał się, a kiedy powiedziałam, że wiesz, umilkł.
Robyn, tak?
- Tak. - Miałem brata, Phila.
No.
TWOJA PRZYSZŁOŚĆ WYGLĄDA OBIECUJĄCO
Oczy wyszły ci cudownie.
Wszystko w porządku?
Chodzi o Maddy.
Nawrzeszczałam na nią.
Nawrzeszczałam, więc...
Jesteś dobrą mamą.
Jeff?
Czy to znaczy „usiądź”?
O, cześć.
Vivian Odważna, tak?
Pan Pickles wiele mi o tobie mówił.
Mnie o tobie nie wspominał.
To zrozumiałe, bo dopiero się tu wprowadziłam.
Nazywam się Viva Last Pages.
Jestem nową bibliotekarką w Pickleberry Falls.
Masz na sobie mój sweter?
Owszem.
To mój jedyny sweter.
Uwielbiam go tak bardzo, że założę go jutro,
pojutrze i w kolejne dni.
Będę go tu nosić przez całe lata.
Chyba, że mam ci go oddać?
- Nie, zachowaj go. - Dziękuję!
Bo widzisz, kocham swoją pracę, ale...
„WIELKA KSIĘGA VIVIAN”
Ale ze mnie niezdara!
Czasem gubię strony książek, o które mam dbać.
I tak trudno jest je ułożyć w odpowiednim porządku.
Co znaczy, że wciąż dokańczam historie innych ludzi.
Może mogłabyś mi pomóc?
A może jest ciekawiej, jeśli niektóre historie kończą się nagle,
w pół zdania?
Nie.
Nie wierzysz w to.
Uważam, że nawet gdy giną strony,
opowieść nadal trwa.
Opowieści swojej końca nie zna nikt...
widoków, które wchłonie, tych, co przyjdą, dni...
lecz gdy zamkniesz oczy i powiesz, co ujrzysz wnet...
będziesz miała opowieść...
taką, jaką chcesz mieć.
„Wielka księga Vivian”!
Moja ulubiona książka!
Może się kończy imprezą?
Może zbrodnia kładzie jej kres?
Może kończy się nudą?
A może kończy ją stęk?
Może kończy się kwaśno?
Jeśli lubi pikle, to git!
A może się kończy kolacją
skandaliczną tak, że to szczyt!
Może pobiegnie maraton?
By ostatnia na mecie paść?
Bo będzie biec osiem godzin?
Lecz Wielka Stopa byłby...
bez szans.
Może skończy się ślubem?
Może miłością, kto wie?
Może gromadą całkiem nowych przyjaciół,
którzy natchną ją, by...
marzyć wciąż.
Teraz twoja kolej...
by nie przerywać.
Poświęć dziesięć sekund i dokończ historię.
Zamknij oczy.
Nie patrz na zegar.
Jestem...
w samolocie.
Lecę pierwszą klasą.
Nigdy nie leciałam pierwszą, patrzą na ciebie z góry.
Dalej.
Lecę do Hondurasu, przemknąć kolejką tyrolską przez dżunglę.
Nie przerywaj.
Jest tam region o nazwie Yoro.
Raz w roku mają tam święto Lluvia de Peces,
kiedy pada deszcz ryb.
Naprawdę, nie wiadomo dlaczego.
Zawsze chciałam to zobaczyć.
Nie przerywaj.
Zapominamy, że świat nie został stworzony raz na zawsze.
Jest tworzony na nowo, codziennie,
w każdym z nas.
A więc, budźmy się każdego dnia
i rozpalajmy w sobie ogień stworzenia.
I bądźmy wdzięczni również za mrok.
Bo bez niego płomyk byłby niewidoczny.
Światłość jest zakochana w mroku.
A mrok nie potrafi nie ścigać światłości.
A ponieważ Bóg stworzył świat w harmonii,
dopilnował, by dobro i zło nie mogły
i nigdy nie pochłonęły siebie nawzajem.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski