Poprzednio...
- Kupiłem dom obok Jill. - Dlaczego?
Potrzebują mnie.
MEGA PIZDA Will to zrobił?
Nakryłam go na kradzieży karty.
Jestem chory.
Znasz szczęśliwe rozwodowe dziecko?
Widziałaś „Robocopa”?
Potrzebujemy wersji kontrolowalnej.
Umrę za półtora miesiąca.
To po co ci pedicure?
Znajdź mi Tarę Lipinski.
Rozwal tego gnojka, Jeffrey! Rozwal go!
Tak jest!
Idzie na ciebie!
Jeff, nie daj się!
Wbij mu zęby do gardła!
KIDDING
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
RATUJMY DZIECI
Nie wiem...
Nowo narodzony.
Żona mówi, że powinienem sobie dogadzać. Ale są drogie, prawda?
Kierownik lubi, kiedy pochylam się i sprawdzam rozmiar,
odsłaniając dekolt, i to wtedy mam mówić: „Nowo narodzony”.
Ale głupio mi wkręcać pana Picklesa.
Nie, to fajny tekst.
Może go pani powtórzyć, ale rozmiar sprawdzę sam.
I jak tam idzie terapia?
Możesz spytać o coś innego?
- Stół się chwieje. - Przez twoje łokcie.
Racja. Przepraszam.
Kelner?
Stek, słabo wysmażony, do odratowania przez dobrego weterynarza.
Bez warzyw, z koszykiem truflowego chleba,
plus plastikowy miś miodu.
Głodna.
Nie, ale nie czuję głodu od pół roku.
Przepraszam. Mogę za chwilę? Nie wiem, co zamówić.
To po co zawołałeś kelnera?
Uważaj na łokcie! Te tabletki utrzymują mnie przy życiu.
- Nie bój się, stawiam. - Nie musisz!
Serio.
Ludzie od kart Discover nie wiedzą, że nie spłacę już żadnej należności.
Pierdolony stół!
Co powiedziałeś?
Nie wiem.
Tłumię w sobie pokłady gniewu, nie wiem, skąd się biorą.
Rosną z każdym dniem.
Ubieram się jak mormon i wyrażam jak mnich,
ale w środku mam górę Świętej Heleny.
Jest rok 1980 i jestem magmą od szyi w dół.
Jesteś taki przystojny.
Jesteś taka piękna.
SMS z literą V będzie oznaczał, że miałam orgazm, myśląc o tobie.
Lubię twoje kościste kolana.
Wgięcie w twoim ramieniu.
Przestrzeń pod podbródkiem.
Podoba mi się, jak twoje stopy dotykają dywanu.
Teraz zdecydowanie działa.
To ASMR,
autonomiczna reakcja zmysłowa, wyzwalana przez szept.
Odprężająca.
Niech sekretarka odbierze, chcę więcej łaskotek.
Do sekretnych historii należy
meteoryt tunguski w Rosji.
Tu Jeff...
Jill... Will... i Phil.
Picklesowie!
Zostawcie wiadomość!
SKASUJ
- Zrób prawą Mydlaka. - Dlaczego?
W grafiku go nie ma.
- Napisałem piosenkę o chmurach. - Jakich?
- Chmurach łez? - Jaki ma przekaz?
To zwyczajna piosenka o zwyczajnych chmurach.
Chyba jestem z Vivian.
Lubię to mówić.
To niewłaściwy moment, ale kiedyś musicie ją poznać.
Gratulacje. Bardzo chętnie.
- Cudowne wieści. - To wielki krok.
Nienawidzi mnie.
Wcale nie.
Nie bój się, Hopskoczku!
To tylko chmury!
Burzowe. Takie, co grzmią i strzelają.
Lubię chmury w kształcie zajączków i żółwi.
Wszystkie składają się z wody!
Ja nie boję się wody, a ty tak?
Jestem bliżej chmur niż ty.
Już nie.
Chmury to zajączki,
uczą się latać
Dwa razy H i jedno O,
czy to burza...
Z tego samego zrobione są.
Jedno O i dwa razy H,
nieznanego nie musisz się bać.
Jedno O i dwa razy H,
nieznanego nie musisz się bać.
Może kobieta z popsutym telefonem i chłoniakiem mu pomaga.
Może tego mu było trzeba.
- Może. - Piosenka o chmurach
jest tylko chmurach, posłuchaj.
- Musimy to powtórzyć. - Dlaczego?
Nie ma obrączki. Pan Pickles jest żonaty.
- Z kim? - Nieważne, z panią Pickles.
Musi włożyć obrączkę.
- Nie każ mu tego robić. - Muszę.
A jeśli zaczął wychodzić z dołka?
Nie zaczął.
Może poczekajmy jeszcze tydzień z innym Jeffem.
Już przyjechała, przykro mi.
Nie muszę tłumaczyć, co dzieje się z pokoleniem dzieci
karmionych elektrycznym sutkiem technologii.
Brak empatii,
niezdolność tworzenia znaczących relacji,
wojna.
Jakby ktoś wrzucił do puli genów toster.
Każde dziecko wpatrzone w ekran przybliża nas do upadku.
Chyba, że...
Pickles na lodzie.
Byłabym szczęśliwa...
Fabuła zrodzona z kukiełkowego uniwersum,
opowiedziana w prawdziwym świecie z waszymi ożywionymi postaciami
i samym panem Picklesem,
granym przez wymarzoną ambasadorkę marki,
olimpijską złotą medalistkę, Tarę Lipinski.
Jeśli ktoś został stworzony do przedstawiania tego, co kochacie,
to właśnie ta wysportowana młoda dama.
Jestem też rzeczniczką kampanii Dzieci Bez Tytoniu
i Fundacji Dziecięca Białaczka.
A zatem...
grałaby mnie?
Dialogi nagramy, więc będzie twój głos i jej zwinne ciało,
topiące serca i mrożące lód.
Muszę się z tym przespać.
- Nie. - Dlaczego?
Bo to moja twarz na innym ciele.
Cóż, machina już ruszyła.
Liczę, że dołączysz.
Powiedziałem: nie.
W 1987 opowiedziałeś mi o szkolnym projekcie:
przedstawieniu kukiełkowym dla telewizji Uniwersytetu Ohio.
Powiedziałem: „Zróbmy coś z tego”.
„Tato, nie chcę kontraktu.
Chcę jednej zasady: wszystko rozdajemy”.
Taka była zasada Jeffa:
jeśli rozdamy większość pensji, będę mógł decydować o wszystkim.
Nie chciałeś mieć nawet biura.
Nie chciałem mieć biurka.
Ratowałem wieloryby, ratowałem dzieci.
Twoja siostra założyła w Belize szkołę dla dziewczynek z belizeńskimi problemami.
Cała nadwyżka idzie tam, gdzie chcesz.
A ja proszę tylko o jedno. Mam rację?
Jeden Jeff więcej?
Świat potrzebuje Jeffów.
Nie tylko wklejacie mnie w ciało 30-letniej kobiety.
Przelewacie na nią mój autorytet.
Jej czyny stają się moimi.
Tak samo jej błędy i jej wspomnienia.
A czym się to różni od zagranicznych licencji programu?
Masz już swoją kopię w ponad 20 krajach.
Pan Pickle-san z Japonii, Monsieur Cornichon de France
czy Herr Gurken von Detuschland to co innego.
Nie mówię w tych językach, oni noszą inne krawaty,
żadne dziecko nas nie pomyli.
Ale Tara Lipinski włoży moją skórę.
- Czepiasz się. - Nie.
To równia pochyła. Co potem? Moja lalka, która powie, co zechcecie?
Albo gorzej, kreskówka?
- Wkrótce stanę się zbędny. - O czym ty mówisz?
Czasem myślę, że tego chcesz. Czasem to wiem.
Mówiąca lalka to tylko handel.
A animacja? Byłaby ostatecznością, ale to zależy od ciebie.
Dlaczego chcecie mnie zastąpić?!
Nikt cię nie zastępuje.
No już, już. Chodź, poznajmy...
- nowych scenarzystów. - Scenarzystów?
Rabin Michael Epstein, ma doktorat z psychologii dziecka.
Jestem pobożny, ale i dowcipny.
Grace Kisakye, researcherka z Uniwersytetu Ohio,
autorka artykułu w „Dzienniku pediatrycznym”:
„Jedno, czym nie należy karmić dziecka”.
Pszenica.
I Shelly Pinsker, autorka popularnego bloga mamusi.
Dialog to dla mnie nowość...
Nigdy nie mieliśmy scenarzystów.
Przygotowuję się na wypadek, gdybyś kiedyś miał tego dosyć.
Będziesz spokojny, że program trwa, mimo to.
- Mimo co? - Co z uzależnieniem Willa? Lepiej?
- Gorzej. - Przykro mi.
Chciałbyś poświęcać mu więcej czasu? Teraz możesz.
- Jeff? - Co?
Musimy też powtórzyć piosenkę.
Dlaczego?
Obrączka.
Przykro mi. Masz z nami sądny dzień.
Pomyślałam sobie, że skoro program przechodzi tyle pozytywnych zmian,
mógłbym pojawić się w nim i ja:
Rolly Polly, pastylkowy Robal.
Kocham cię, ale nie jesteś aktorką.
Pa, pa.
Chcę dać głos kukiełce.
Powiedziałeś, że kiedy Jeff odejdzie, zostanę sercem przedsięwzięcia.
Żadnym sercem. Staniesz się mózgiem, nie sercem.
- Dlaczego nie sercem? - Rozumiem.
Wracamy do naszego salonu, on ma siedem lat, ty osiem,
on wyśpiewuje Streisand,
a ty niechcący upuszczasz patelnie w kuchni.
Świetnie budujesz cielska, gorzej z ożywianiem.
To działka Jeffa.
- Nieprawda. - Tak było, kiedy byłaś mała
i kazałaś Barbie czytać Emily Dickinson czterem ścianom
i gdy byłaś starsza, z in vitro.
Nie zmyślam, uwypuklam.
Jesteś dobra w sztukach cichych, jak okazywanie wzgardy.
- Widzisz? - Proszę, mogę być robalem?
Potrzebuję tego.
Muszę mieć coś swojego.
Moje małżeństwo się rozpada.
Tak ci się wydaje, bo się nie lubicie.
- Scott chyba jest gejem. - Nie jest. Uwierz marynarzowi.
Jest dobrze.
Jeff się załamuje, ale ty masz się świetnie.
Nazywam się Rolly Polly.
NIE WIERZĘ CI
- Mickey Feuerstein! - Kto?
Chłopak porwany przez lodziarza.
Najpierw usłyszałem, że miał wszystkie lody za darmo, i mu zazdrościłem.
A potem, że był molestowany. Słabo.
- Znałeś go? - Nie, ale myślę o nim,
odkąd ten stary typ turla się za nami swoim zbokowozem.
Chłopcze... wsiadaj.
Dobra.
Nie rób tego! A Mickey?
Na darmo stracił niewinność!
Spójrz mi w oczy.
Gdzie masz zioło?
Nie mam.
Nie masz?
To co będziemy jarać?
Będzie dotykał twoich genitaliów!
Cieszę się, że jesteś tu ze mną, stęskniłam się.
Widziałem, jak mama ogląda to z Peterem.
Straszne.
Mam to wyłączyć?
Nie.
Chcę ugotować ci makaron
i zawijać go na talerzu...
Ale ta gandzia kopie, co?
- Co? - Podoba ci się?
- Tak. - To dobrze...
bo już nigdy więcej nie zapalisz.
Wpędzasz tym ojca w rozpacz, rozumiesz?
W rozpacz.
- A za szkołą? - Odpada.
Klasy specjalne ćwiczą łucznictwo w lesie.
Chcesz się zjarać? Tylko nie wiemy, gdzie.
- Dzień łucznictwa? - Cały tydzień.
- Lasy nie są bezpieczne. - Staram się zdrowiej odżywiać
i mniej palić.
- Ja też. - Jak chcecie, lesby.
Proszę.
Wyczesane laczki.
Dobrze się w nich czuję.
Wyczesane.
Kiedy chcę odreagować, czasem idę na basen
i wstrzymuję oddech.
Raz zemdlałem.
Dobrze, że był ratownik.
A czasem dmucham z całej siły w harmonijkę.
W wieku Willa wyżywałem się na łyżwach.
Jesteś niezły.
Ale nie olimpijski. Jeszcze.
Chyba nie chciałbyś objeżdżać kraju amfy z rewią.
Ale nie podoba mi się, że robi innego mnie.
Chcę się czuć potrzebny.
Jest świetny cytat z Jadźurwedy.
To hinduistyczny tekst, który wszystko rozwiązuje.
Mówi: „Przypierdol ojcu w ryj”.
Wiesz, ilu ludziom dałam w ryj, odkąd nie boję się aresztu?
Trzem, włącznie z onkologiem.
Sześć dolarów za kawałek pizzy? To trzydzieści za całą! Kogo na to stać?
Szef mówi, że globalne ocieplenie wymroziło pomidory,
więc proszę na mnie nie krzyczeć.
Przepraszam.
Wszystkie dzisiejsze zamówienia są za darmo.
Mam otworzyć rachunek?
- Chyba nie mogę. - Możesz.
Zrób sobie prezent. To cudowne uczucie.
Dziękujemy, panie Pickles!
- Ratujesz świat? - Nie.
Karmię.
Chciałam, żeby rodzice do mnie przyjechali.
Powiedzieli, że jest za zimno. Mieszkają w Jersey.
Dla nich to też trudny czas.
Boją się świata bez ciebie.
Są źli, że wybrałam zalecenia moich lekarzy,
a nie coś, co tata znalazł na WebMD.
Odrzuca mi pańską kartę.
Wyświetla się kod o podejrzanej aktywności.
Will.
Przyjmujecie Discover?
Czy mogę przekroczyć próg?
Tak, tylko wytrzyj buty.
Tu Jill, Will i czasem Peter.
Po sygnale zostaw wiadomość.
- Używałeś mojej karty? - Nie sądzę.
Nie płaciłeś nią za coś w sieci?
Nie.
Słowo.
Pewien hydraulik starał się o pracę.
Zarządca budynku pyta: „Czy jest pan dobry?”.
Hydraulik odparł: „Jestem najlepszy”.
Zarządca spytał...
„Popełnił pan kiedyś błąd?”. Hydraulik odparł: „Nigdy”.
„To jak mogę pana zatrudnić?”, mówi na to zarządca.
„Jeśli popełni pan błąd, nie będzie umiał go pan naprawić”.
To bez sensu.
Czemu hydraulik miałby naprawiać błędy, skoro ich nie popełnia?
- Każdy je popełnia. - Więc hydraulik kłamał?
Tego nie mówię.
Skoro nie kłamał, to nie fair, że wybrali gorszego
tylko dlatego, że zarządca jest fetyszystą chujozy.
- Will! - Nie używałem twojej karty.
- Słowa mają moc. Musisz uważać... - Cicho! Skończ z wykładami!
Rozumiemy, zawsze wiesz, co powiedzieć.
- Przepraszam. - Czasem nie chcę, żebyś mówił,
tylko żebyś słuchał.
Jestem twoim tatą.
Zawsze słucham.
Nieważne. Dziadek już powiedział mi wszystko,
co pewnie chcesz powiedzieć.
- Co? Kiedy? - Wczoraj.
W pięciu słowach zmieścił twoich sto.
Nie jest mną. Peter nie jest mną.
Tara Lipinski nie jest mną!
Nieważne.
I nie nasyłaj na mnie dziadka. Przeraża moich kolegów.
Muszę z nim pomówić.
Cholera. Czy niechcący wysłałeś mi dziś rano same litery J?
Zawsze jestem po twojej stronie.
I bardzo chcę poznać Vivian.
Ciągle wymyślają nowe leki. Czy mam serce?
Rozwal gnojka, Jeffrey! Rozwal go!
Cześć. Jestem Jeff.
Tu Citibank, dział wykrywania oszustw.
Podejrzana kwota w wysokości 678 dolarów
i 43 centów została zablokowana na rzecz Bartelby's Shoes
w niedzielę 14 października.
Wciśnij jeden, jeśli dokonałeś takiej transakcji.
Na łucznictwo, przymule?
- Wiem, gdzie możemy jarać. - Nie rzuciłeś?
Nieważne.
- Czyj to dom? - Niewidzialnego sąsiada.
Jest pusty?
Nikt się nie wprowadził. I tak tu stoi.
Jedno O i dwa razy H,
nieznanego nie musisz się bać.
Są tam górze, z powietrza i pary,
Lecz czy chmura
Nie, więc nie ma czego się bać.
Voila.
Wcale nie ma czego się bać.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski