- W poprzednich odcinkach... - Cześć.
To tak zwany tygrysi pas. I jak, panie P?
Daj telefon. Powinieneś mieć mój numer.
- Widziałem, jak podjechaliście. - Maddy, pianino!
Zaprowadzę ją!
Wytrzepałeś mojemu mężowi?
- To wezwanie... - Prezydent...
- ... trzynaście... - ... więcej ofiar...
- Lekarz powiedział... - Siekaj jak zawodowiec...
... nie widać tego, ale wiesz, że to w sobie masz.
Ja też wiem.
To coś, czego nikt ci nie odbierze. Co sprawia, że jesteś sobą.
Łap cycki, odpalamy!
KIDDING
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Wyjeżdżam. - Kiedy wracasz? - Jutro.
- Kocham cię. - A ja ciebie. Na razie, świrusie!
Gdyby klarnet ci się znudził, możesz wrócić do pianina.
Kocham was.
Rozwodzicie się?
Skąd to pytanie?
Każdy ból trzeba nazwać.
Słyszycie?
Ktoś puka do drzwi mojego kardiokąta.
Cześć, Bum-Bum.
Że co? Burza w mojej aorcie?
To nie brzmi dobrze. Popatrzmy.
Nie widzę żadnej burzy, ale ten ból ma swoją nazwę.
- Widziałeś? - Co?
Wyrwał sobie Bum-Buma z piersi.
Każdy ból trzeba nazwać. Jak się nazywa ten?
Spytaj dziecko, co czuje, a powie:
mam kulę do kręgli w miejscu serca.
To przerażające, nie móc opisać uczucia.
Teraz będą wiedziały, że to złamane serce.
Cierpisz, wiem.
Ból może mieć imię: Jill, Peter... Phil.
Ale lek też może je mieć.
Priscilla, Holly... Daisy.
Paczka chusteczek i zimna lewa ręka.
Oto listy od kobiet,
które często opisują niezwykłe rzeczy niezwykle szczegółowo.
- Chyba Bum-Bum się zepsuł. - Dzięki, doktorze.
„Drogi Panie Pickles,
jaką rzadką, wzniosłą dobrocią obdarza pan świat.
Załączam zdjęcie mojej łechtaczki”.
Chyba jest do góry nogami.
Są niskie, wysokie,
niektóre subtelne,
inne mają już kiszone ogórki głęboko w kuciapkach.
Ta jest z Akron, dwie godziny drogi stąd.
Zadzwoń, kup jej sernik.
- Żonaty. - Jill pierdoli się z kolegą.
Nie możesz pierdolić się z koleżanką?
Nie umiem myśleć w ten sposób.
Porozmawiajmy o znajomościach.
Pokonwersujmy o wartości znajomych. Pierdolę...
Większość chce cię tylko poznać.
Derrell i ja chętnie wyselekcjonujemy pierwszą dziesiątkę.
Nie podoba mi się myśl o randce.
Ludzie będą się gapić i myśleć:
„Czy nie ślubował małżonce?”.
Przestań. Nikt, widząc cię w knajpie z kobietą, nie posądziłby cię o randkę.
Byłbym mężczyzną z kobietą.
Panem Picklesem z kobietą.
Ogół nie widzi w tobie istoty seksualnej.
Widzimy oczy, uszy, nos, ale między nogami nie ma nic.
Widzimy pana Bulwę, nie faceta.
Dzięki, tato.
Ale jestem facetem.
Tylko innego typu.
Istnieją trzy rodzaje materii:
materia stała...
ciecz... i gaz.
Lemoniada jest cieczą.
Cytryny są materią stałą.
Cyklon B jest gazem.
Przymknij się.
Maddy doznaje czegoś w rodzaju odruchu Moro.
- Pamięta go pani z jej niemowlęctwa? - Nie.
Tak dla hecy udajmy,
że mój entuzjazm wobec ciąży był przytłumiony.
Mówimy o czymś, co jest normalne u trzymiesięcznych dzieci.
Ewolucja wyposaża niemowlęta w odruch chwytania mamy,
na wypadek gdyby spadały. Dlatego ręce idą w górę.
- Ona ma 8 lat. - Właśnie.
Czasem trauma wywołuje regres.
Czy doznała jakiejś traumy?
Wesołego dnia pedicure'u!
Dzień dobry, pani Steinman.
Czy Wielkookiej Musze Fusze podoba się kolor moich paznokci?
„Owszem, podoba się.
Przypominają mi żelki. A to moje ulubione danie”.
Widziała pani Jill?
Żonę anestezjologa?
Nie są małżeństwem. Spotykają się, ale bez zobowiązań.
Nieważne. Właśnie odgrywają „Chirurgów” w socjalnym.
- Co się dzieje w „Chirurgach”? - Wszyscy się pierdolą.
Nie mów brzydko, kiedy możesz ładnie.
Aktualnie są cieleśnie spleceni.
Nie lubię tego serialu.
Twoja znajoma wybiera się w weekend do parku Hersheya.
Jest tam wodna zjeżdżalnia, która wygląda jak tryskający odbyt.
Bardzo romantyczne.
A gdzie: „Fucha uwielbia tryskające odbyty”?
Dobrze się czujesz?
Powiesz coś za nią?
- Nie chcę dotykać pacynki. - Pomoże ci.
Kocha to, co ty. Tak wiele was łączy.
Umrę za półtora miesiąca.
Pomóż komuś, kto się liczy.
- Ty już się nie liczysz? - Nie.
To po co ci pedicure?
Tu Rex, zostaw wiadomość.
Zasrany gnojek!
- Nie poczułeś przez całą noc? - Czego?
W stopach, zajrzyj!
Magiczna walizka, pełna cudów i iluzji!
Różdżka, cylinder, tajemnicze czerwone kości
i plastikowy gołąb, którego można zwinąć
i schować w nosie.
A mógłbym dostać gotówkę albo kieszonkowe?
Potrzebujesz hobby. I nowych przyjaciół,
by się nim dzielić. Robić pokazy, jak z bratem!
- Mam przyjaciół. - Jesteś zbyt młody na tak zagubionych.
- „Zaburzonych”, jak mawiała Nancy. - Kto?
Żona prezydenta Reagana. „Powiedz »nie«”.
Walczyła z epidemią cracku. Twój brat wysmarował jej buty masłem orzechowym.
- Pamiętam. - Co w tym śmiesznego?
Prawie spadła z ruchomych schodów.
Przemawiałeś na jej pogrzebie w Kalifornii.
- Fajna wycieczka. - Tak!
- Możemy tam wrócić? - Bo konopie są tam legalne?
Nie jestem epidemią cracku.
Jesteś moją epidemią cracku. I cię kocham.
Dzięki za zestaw. Fajna różdżka.
Mama jedzie w weekend do parku Hersheya?
Nie sądzę. Dopiero wróciła.
Fajne miejsce.
Will, to ty?
Nikt tego nie widzi, ale wiesz, że to w sobie masz.
Ja też wiem.
To coś, czego nikt ci nie odbierze.
Co sprawia, że jesteś sobą.
Bo widzisz, nie lubię cię za to, co jest na zewnątrz.
Za czapkę, nowe buty, czy na nawet za przyjaciół.
Lubię cię za te inne rzeczy.
Te w środku. Które uważasz za mniej ważne
Możesz za nimi nie przepadać. Trochę się ich wstydzisz.
Jak tego, że płaczesz, gdy popełnisz błąd
bo masz dość tych samych błędów.
Albo tego, że masz ochotę wyć, gdy mama każe ci iść spać,
a nikt nie kładzie się spać o tej porze.
Lubię w tobie to, czego ty nie lubisz. Też to polub.
W każdym z nas jest iskierka wielkości.
W tobie, we mnie.
W każdym z nas kryje się cudowne światło,
które widzę, kiedy się uśmiechasz.
Bo uśmiechy to takie małe prezenty.
To najpiękniejsze, co mamy.
Nazywam to łaską, a łaska...
Odrzuciłam wszystko, co nie było mną: wąsik z kokainy,
przymus oddawania się dilerom, by ją uzyskać,
małostkowe zachcianki... i się objawiłam.
Całkowity brak mnie był mną.
- I jaki jest widok z Matterhornu? - Jest samotnie.
Bardzo. Ale nie w złym sensie.
Jestem sama z najlepszą przyjaciółką.
Lubię wyobrażać sobie, że jestem kimś innym.
Oglądam filmy akcji i umieszczam się w nich.
Zabawnie jest wyobrażać sobie siebie jako swoje przeciwieństwo...
czy kogoś nowego.
W mózgu są koleiny, prawda? Wytłoczone przez myśli.
Ale jeśli zaczniesz myśleć nowe myśli, powstają nowe koleiny.
- To neuroplastyczność. - Fajne słowo.
Robi z ust dmuchany zamek.
Faktycznie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
TATA: CHOCIAŻ JEDEN POCAŁUNEK
Co Tajny Kucharz ukrył w waszym daniu?
- Zielony groszek. - Okrę.
Daikon. Co za daikon?
Będziesz tak stać czy dasz się nauczyć gotować?
Traktuj Jeffa lżej. Jest inny niż ty, wrażliwy.
Chcesz o tym pomówić? Bo też się martwię, bardzo.
- Co jej jest? - Ma napady krzyku, ignoruj ją.
- Cicho! - Proszę.
Wciśnij „play”.
Maestro Fermata zanurza chór pulsujących chujów głęboko
w siostrze Tajnego Kucharza, a one szepczą:
„Dzisiejszy tajny składnik: ekstaza”.
Nazywa się Josip Butkovic, jakiś chorwacki aktor.
Robi dużo kukiełkowej erotyki.
To niszowy rynek, ale go opanował.
- Pojebało cię? - Nie jest jedyny.
Okazuje się, że są dziesiątki idealnych podróbek Jeffa.
- Jeff jest idealnym Jeffem. - Posłuchaj.
Od śmierci Philipa
przygotowuję się na to, że możemy też stracić Jeffa
i będziemy musieli ciągnąć Pana Picklesa bez Pana Picklesa.
- Skreśliłeś go. - Zanimujemy go.
Wiesz, że to jedyny sposób.
Nie chcę, nie musimy od tego zaczynać, ale pomyśl:
zrobi, cokolwiek zechcemy, powie, cokolwiek mu każemy.
Jeff, który nie goli głowy. Jeff, który się nie zmienia.
Jeff, który nie umiera! Nieskończony Jeff!
Co ty pierdolisz?
Ma tylko program!
Odbierz mu go, a przyklei sobie do paska C4 i wysadzi naleśnikarnię.
Jeff nie wróci. Już odszedł.
Zmarł w samochodzie, w którym go nie było.
To dla niego najlepsze.
Bóg poświęcił swojego jedynego syna,
ale wycisnęli z tego Biblię! Bestseller „Timesa” od 1624 r.!
Jeff chciałby, by jego ewangelia trwała po nim.
- By jego program trwał po nim. - On wciąż tu jest.
Co zrobi, kiedy będzie kreskówką
wciśniętą między Spongechujem a Chujoportym?
Wymyka się spod kontroli. Potrzebujemy wersji kontrolowalnej.
Jak lalka.
- Jaka lalka? - Maddy...
lubisz mówiące lalki?
ToyCo błaga nas o mówiącą lalkę Jeffa, odkąd z Elma wylazł pedofil.
I go im damy.
Szykuje się najgorętszy prezent świąteczny.
Włóż podudzia do garnka.
Kiedy Jeff zobaczy zachwycone dzieci,
zapomni, że się wściekł o rewię na lodzie.
- Nie rób rewii. - „Pickles na lodzie”.
Tara Lipinski jako Jeff Pickles. Na lodzie.
- Ta łyżwiarka? - Zgadza się.
Zrobimy program na żywo, przebierzemy Tarę za Jeffa
z głową Pana Picklesa i słodkim puchatym krawatem.
Lalka, ale duża.
Albo wypożyczymy kanadyjkę i zabierzemy Jeffa na ryby. Lubi jeziora.
- Złamiesz go. - On złamie nas.
Dlatego musimy przygotować rynek. Rewia, lalka,
kreskówka... gładka integracja wertykalna
człowieka, którego oboje kochamy.
Proszę cię, zrób mi drugiego Jeffa.
- Nie proś mnie o to. - Kochanie, jeśli nie ty, to kto?
Co mam z nią zrobić?
Wierz mi, czasem wystarczy przytulić.
Nie, stary. Tak.
- Po co to robimy? - Odrzuć negatywizm.
Negatywizm prowadzi do chorób jelit.
Stary, szczerze: to prawda, że twój tata był snajperem na wojnie?
Nie sądzę.
W Internecie piszą, że zdjął z trzydziestu arabusów.
Reagan nazywał go Rzeźnikiem Bejrutu i dał mu tajny order. Patrz.
Wiedziałbym, gdyby mój tata zabijał Libańczyków.
Na pewno?
Weźmy te.
Myślisz, że twój tata zabije nowego faceta mamy?
Nie. To byłoby nieładne.
- Tata bywa różny, ale nigdy chamski. - Morderstwo jest chamskie.
Jest fiutem?
Kto, Peter?
Nie, jest w porządku.
Kiedy na mnie patrzy...
to dziwne, ale widzi mnie.
- Zamiast...? - Mojego brata.
Cała reszta, mama, tata, nauczyciele,
patrząc na mnie, chyba widzą nas obu.
Czasem fajnie jest nie czuć się żywym trupem.
A czasem?
Phil robił pokręcone rzeczy innym dzieciakom,
po czym one biły mnie, myśląc, że jestem nim.
- A to pech. - Brakuje mi tego.
- Lesbijki, zostało nam osiem osiedli. - Uważa, że wyglądam jak dziewczyna.
Masz fajne włosy.
Jeśli je zetniesz, przestanę z tobą rozmawiać.
Nie rozwodzimy się!
Nie wiem, czemu tak myślisz, ale to nieprawda.
A to, co widziałaś? Tajny uścisk dłoni taty z panem Ferpopolisem?
Nie pytaj go o to.
Nigdy.
Widzisz?
Neuroplastyczność.
Ale byłoby z tego hasło do krzyżówki.
To był przemiły wieczór.
Nowa znajomość to zawsze zaszczyt.
Szczególny, gdy poznaje się niezwykłą osobę.
Przepraszam. Mów.
Miałaś wąsik z narkotyków.
Ale zastąpiłaś go pięknym uśmiechem.
Chciałbym wyruszyć w taką podróż. Nie wiem, jak zacząć.
Gdzie znalazłaś siłę?
Myślałam, że to oczywiste.
W tobie.
We mnie?
Wejdziesz?
Lepiej już pojadę.
Dziękuję, Shaino.
Ja dziękuję.
Uratowałeś mnie!
- Tam nie mogę. - Uprawiamy seks!
Przepraszam! Miłego wieczoru!
„Droga Shaino,
dziękuję za kolację. Choć miło się rozmawiało,
chyba nie powinniśmy się więcej spotykać.
»Uratowałeś mnie«.
To słowa, które tak często słyszałem, na wiele różnych sposobów.
Kiedyś sprawiały mi przyjemność, ale już nie.
Ratowanie ludzi to wielka odpowiedzialność.
Może przekonanie się, czego nie chcę,
jest pierwszym krokiem do poznania, czego chcę.
Dziękuję Ci za tę lekcję.
Do zobaczenia na szczycie. Oddany, Pan P...
Jeff”.
Czy masz u siebie wodę?
Alkohol strasznie odwadnia.
Proszę.
Dlaczego jesteś w kosmicznej wydrze?
Dasz mi kosmiczną wydrę?
Mam lepkie ręce.
Pomogę ci.
Dziękuję.
Jak się tu dostałam?
Wniosłem cię.
A, tak!
Uratowałeś mnie.
Powiem to teraz, bo jutro będę się wstydzić...
ale... samo mieszkanie obok ciebie...
jest inspirujące.
Sprawiasz, że chcę być lepsza.
Taka, za jaką ma mnie mama.
Co w tym wstydliwego?
Przepraszam.
Strasznie przepraszam.
Proszę... wypij wodę.
A ja będę w kuchni.
Gdybyś chciała więcej... powiedz „więcej”.
Więcej.
Dobranoc.
Nie masz dość robienia tego, co należy?
- Boli cię? - Nie.
Na pewno?
TATA: BYŁ POCAŁUNEK?
Abrakadabra.
Widzę tylko ciebie.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski