KIDDING
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Conan?
Dziś mija rok. Miał na imię Phil.
- Nie pytaj o Phila. - Nie spytam.
Nasz kolejny gość obchodzi 30. rocznicę pracy w telewizji.
Jest gwiazdą i lalkarzem programu „Mr Pickles” w PBS,
wychował waszego syna, córkę, pasierbicę ze swojej kanapy w Columbus
i właśnie wydał bestseller „Mówienie do dzieci”.
Aplauz proszę, pan Jeff Pickles!
Pan Pickles, Danny Trejo.
- Spotkanie wielkich umysłów. - „P-Hound”?
Od czego jest „P”?
P to kobieca...
Wiesz, ta część...
- Portmonetka? - Tak!
Muszę spytać,
- czy oglądałeś kiedyś mój program? - Nie.
Ale moja żona ogląda cały czas.
Jeśli pozwolisz,
przygotowałem specjalny prezent...
Przyniosłem tego malucha,
by pomógł mi zaśpiewać piosenkę dla żony.
- Jedną z jej ulubionych. - Przedstawisz go nam?
Kto nie zna Ukularry'ego?
Możesz się czuć jak tylko czujesz się,
czuć się możesz.
Radosny, smutny, duży czy malutki,
nie ma przecież uczuć złych.
Bo przecież to ty czujesz...
Dlatego wolno ci...
A jeśli jeszcze siebie nie znasz...
to czuj sobie to, co chcesz.
To znaczy: „Uwaga na spadające kokosy”.
Pomógłbyś? Mam klucze w tylnej kieszeni.
Czuj sobie, co tylko chcesz.
Możesz poczuć nieznanego coś,
uczucia rosną tak jak ty...
więc wczuj się...
a je usłyszysz.
Dorastanie jest fajne...
czyż nie?
Dorastanie jest fajne...
czyż nie?
- Tu Jeff. - Jill. - Will. - I Phil.
- Picklesowie! - Zostawcie wiadomość, Pickle-kumple.
Puk, puk.
Mamo, próbuję zasnąć.
- Jak kolacja? - Pyszna. Pożywna. Wspaniała!
Wyrzuciłaś warzywka do śmietnika?
Tatuś wykroił kawał czasu ze swojego dnia,
by przygotować ci zdrową kolację, a ty ją wyrzucasz i kłamiesz?
Musisz jeść zieleninę. Nie chcesz być duża i silna jak tata?
Nie wiem, Maddy. Czy tego chcesz?
Zero kąpieli i prysznica.
- Co? - Póki nie zaczniesz jeść warzyw.
- Nie cierpię kąpieli. I prysznica. - Dobrze. Dobranoc.
Chcę zrobić program o śmierci. Coś wyjątkowego.
- Nie chcemy programu o przemijaniu. - Nie o przemijaniu, o śmierci.
Nie chcę mówić, że mój syn surfuje po chmurkach czy robi hula-hop z aureoli.
- Chcę powiedzieć „śmierć”. - To odważne, ale nie jesteś gotowy.
Nie tak niegotowy jak myślisz. Musimy leczyć rany.
„My”? Co to?
Rolly Polly, pastylkowy robal.
- Wygląda jak nieudany wypiek. - Jesteś na dobrym tropie.
Wiesz... im dłużej z tym zwlekamy,
tym bardziej wmawiamy amerykańskim dzieciom,
że gdy przydarza im się katastrofa, powinny udawać, że jej nie było.
Czemu koń Szczerboń pachnie sodomią? Ktoś się domyśla? Burt, Clay?
- To pot, nie seks. - Tkwimy w nim 6 godzin dziennie.
To jak szatnia w kształcie konia.
Moja rodzina się zwija, jak Polaroid w kałuży.
- Muszę ją wyciągnąć, bo się rozpadnie. - Pomówmy o kartkach.
- To pewnie też ważne. - Hallmark chce skojarzyć
Dzień Ojca z fioletem. Halloween ma oranż, Chanuka błękit.
Jakieś pomysły? Może karmazynowe muszki?
Z drogi!
Pomocy...
Kolejny program o kolorach?
Dzieci wiedzą, że niebo jest niebieskie. Ale co, kiedy wali im się na głowę?
Mogę z nimi porozmawiać o ich największym lęku:
że mama, tata i wszyscy, których kochają,
- mają termin przydatności. - I już nie tkną mleka.
Bez rozmów o mrocznych uczuciach dzieci milkną.
A te milczące trafiają do wiadomości.
Dirrell, to dla ciebie.
„Dla Dirrella. Bądź miły dla dziwek. Danny Trejo”.
Dzięki.
- Zawsze mam wrażenie, że cię uderzam. - Tak nie jest.
Pewnie masz rację.
Ale mam wrażenie, że wszyscy byliśmy w tym samochodzie.
Ty, ja, nasi przyjaciele...
- Widzowie nie są przyjaciółmi. - Są dla nas dobrzy.
Dobrych ludzi traktuję jak przyjaciół.
Musisz zrozumieć, że jest was dwóch.
Pan Pickles i warte 112 milionów licencje
na zabawki edukacyjne, filmy i książki,
które utrzymują tę naszą ochronkę...
oraz Jeff, mąż w separacji i ojciec w żałobie,
który musi wyklepać parę wgnieceń w swojej psychice.
Ci dwaj nigdy nie powinni się spotkać, bo grozi to destrukcją obu.
Chcę, byś ozdrowiał.
Ale to Jeff musi się leczyć.
Pan Pickles jest zdrów.
Cześć, Prosiaczku!
Machaj, braszku, zabawny prosiaczku.
Zepsują się.
MEGA PIZDA
- Co tu robisz? - Drużyna Phila awansowała.
Czasem kibicuję im z trybun.
- Aut! - Jest! - Pójdziemy razem, zjemy naleśniki?
- To smutne. - Tak?
Poza tym o 18.00 mam klub winiarski, jest fajniejszy na czczo.
- Will to zrobił? - Nakryłam go na kradzieży karty.
Może potrzebuje oparcia. Woła o pomoc.
Pewnie napisał „pizda”, a potem dodał „mega”, by podkreślić rozmiar.
Masz tatuaż na piersi?
- Mały. - Boli? Są teraz świetni w usuwaniu.
Ma trzy tygodnie.
Wino przed kolacją? A potem co, Pall Malle?
Baterie wyjęte z czujników dymu, żebyś mogła kopcić?
Nie możesz tego tłamsić.
Może powinienem zrobić coś zdrowego, jak tatuaż albo...
kolczyk w wargach sromowych.
Pewnego dnia to wybuchnie.
- Czy pomogłoby, gdybym wrócił? - Pomogło w czym?
- Will, to ty? - Wiesz, gdzie są moje zimowe ubrania?
W jakim celu ich potrzebujesz?
W kościele jest zbiórka.
Chcę oddać potrzebującym te, z których wyrosłem.
- Jest nadzieja. - Tak.
W garażu, nad rowerem, pod nadmuchiwaną szopką.
Nie byłeś beznadziejny wczoraj u Conana.
Byłeś u Conana?
- Uwielbiam go. Nic nie mówiłeś. - Nagrałem wiadomość.
Już ich nie odsłuchujemy.
- Trzeba wyjść z psem. - Nie musisz. Ja mogę!
Idę!
Tęskniłeś? Pewnie.
- Will? - Tak, tato?
Co masz w worku?
- Pszczoły. - Wkładasz je mamie do bagażnika?
Wiesz, czym jest służba?
Zawsze musisz rozmawiać z ludźmi, jakby mieli 4 lata?
Oznacza, że troszczysz się o rzeczy i ludzi
nie dlatego, że musisz, ale dlatego, że możesz.
Widzisz? Teraz Prosiaczek nie zepsuje trawnika.
Dobry piesek.
- Nikt tu nie mieszka. - Ale tak należy.
Spróbujesz? Poczujesz się lepiej.
Dzień dobry, Panie Pickles! Są nawet sławni sąsiedzi.
- Cześć, Joanne. - Czy to nie dobra okolica dla rodziny?
To super-ekstra okolica.
Dziękuję! Jak ci na imię? Niech zgadnę.
Zaczyna się od „księżniczka”?
Te domy zbudowano na terenie spalonego zoo.
Ogień podłożyły nienormalne zwierzęta, które chciały uciec.
Szalały, popełniły szereg morderstw i kradzieży,
ale ich najgorszą zbrodnią było to, że zapomniały otworzyć klatki.
- Do dziś nocą słychać piski pingwinów. - Dzięki!
Pójdźmy za dom, jest tam huśtawka, spodoba wam się.
A spalone pingwiny?
- Co? - Powinienem zamieszkać bliżej domu?
Nie.
Mama i ja...
Nie chce, żebym mieszkał w domu, kiedy przepracowuje swoje emocje i...
- Szanuję to. - Nie odeszła przez Phila.
- Odeszła, bo jesteś pipą. - Zastępuj brzydkie słowa dobrymi.
Jesteś waginą.
P! Załapałem P w „P-Hound”.
To pipa. Pipo.
Mylnie bierzesz dobroć za słabość.
- Pójdę w drugą stronę. - Podaruj te ubrania, jak obiecałeś.
I przyjdź na kolację z ciocią i dziadkiem, u mnie.
- Nie zapominaj, że masz rodzinę. - Nie udzielaj mi lekcji.
I nigdy więcej tak na mnie nie patrz.
Nie jestem tym słowem. Tym na P.
I zmień stylówkę. Wyglądasz jak kierowca autobusu Rosy Parks.
Widzimy się na kolacji! Will!
Znakomite odniesienie do historii!
- Tata znów jest w telewizji. - Taką ma pracę.
- Idioto. - Zamknij się. - Zmuś mnie.
Phil, przestań.
Próbuję oglądać tatę.
- Wasz ojciec jest imponujący. - Czyli nudny.
- Przestań. - Phil, cokolwiek robisz...
Jedź, debilu!
- Siedzisz na grobie mojego brata. - O kurczę.
Mógłbyś jarać gdzieś indziej?
Może, ale bujam się tu, odkąd miałem 12 lat.
To święta ziemia.
- Możesz się odsunąć od grobu? - Nie mogę się ruszyć.
- Co z tym zrobisz? - Ożywisz go?
Była jego. Chciał być magikiem. Ja też.
Dlaczego?
Mając identycznego bliźniaka, można robić super rzeczy.
Mogę zobaczyć?
- Co robisz? - Próbuję rozbić latarnie, ale...
nie działa.
- Spierdalaj, już. - Stary, wyluzuj.
Nie możemy żyć zgodnie, dla świata i powszechnego zła?
Witaj, Mydlaku.
Uważaj, nie poplam moich nowych fioletowych ciuchów.
Fiolet jest dla dziewczyn!
Mydlaku! Purpura to...
- kolor królów. - Ale pan nie jest królem!
Nie, ale jestem tatą. A tata jest jakby królem domu.
A mama królową.
Co? Grałam w piłkę.
Co jest z Maddy?
Nie zjadła brokułów, więc ją zasmrodziłam. Kopniak od dojrzewania.
- Jak ją zasmrodziłaś? - Odcinając od higieny.
- Wyczytałaś to gdzieś? - Skąd.
- Will zamienia się w Phila. - Pierdolone dzieci. Przepraszam.
Czy jestem cipą?
Szczerboń cuchnie jak po ostrej jeździe.
- Nie uprawiamy seksu w koniu. - Byliśmy w nim 5 minut.
Czujesz moją córkę.
- Nie chcę wiedzieć. - Nienawidzę cię.
Muszę pokazać rodzinie, że czuję to, co oni.
Pływamy z kamieniami w kieszeniach. Musimy je wyrzucić, bo utoniemy.
- Chodzi o Jill? - Wytatuowała sobie imię Phila.
Każda kobieta ma prawo czuć się sexy.
Dwa miesiące po wypadku wyszedłem z rozmowy o tym,
czy powinniśmy obchodzić Boże Narodzenie,
by pojawić się w telewizji jak choinka i życzyć Ameryce wesołych świąt.
- Co wtedy poczuła? - Że jesteś mężczyzną.
A jeśli ci to wypomina, to jej problem.
Prawdziwe kobiety nie chcą widzieć łez.
Chcą stalowych ramion i ciepłego dotyku, gdy jest na miejscu.
Jeśli zrobisz program o śmierci, dzieci wybiegną z płaczem.
Sprowadź publiczność. Teraz.
To zły pomysł, straumatyzujesz dzieci.
Uderzysz mnie?
Uderzę?
Nie. Czemu miałbym cię uderzyć?
Czasem wydaje nam się, że się otwieramy, a tak naprawdę pękamy. Przemyśl to.
Ta ciężarówka przejechała na czerwonym z jakiegoś powodu.
Dla większego dobra.
A jeśli nie, to sprawmy, by tak było. Nadajmy temu sens.
A czym jest nasza siła w obliczu bezsensownego przypadku?
Jeśli nakręcimy dziś, możemy nadać to jutro.
Dobrze. Nadamy to jutro.
Musieliście się kiedyś przeprowadzić? To trudne, co?
Zmiany są niełatwe.
Pozostawianie dawnego pokoju i znajomych
dla nowej szkoły albo nowego miasta.
Można wtedy przygotować pudło z darowizną:
włożyć tam nieużywane już zabawki
i sprezentować dzieciom, którym mogą się przydać.
Ale co, gdyby w nowym domu
okazało się, że nie ma ulubionego pluszaka?
Że ktoś przypadkiem wrzucił go do pudła?
Co byście poczuli?
Smutek, że nie mogliście się pożegnać?
Czy spokój,
wiedząc, że jest w nowym odległym domu,
gdzie śmieje się i bawi, niosąc radość innym dzieciom?
Miałem syna o imieniu Phil.
Był kiedyś w waszym wieku.
Zmarł, więc...
włożyliśmy go do pudła i pochowaliśmy.
Jak to jest, utracić coś, co bardzo pragniesz mieć?
A gdyby skarpetki ulubione posłali twoje gdzieś?
Gdyby grzały stopy czyjeś, cóż... hurra.
Nic, co naprawdę kochasz,
nie może odejść w dal.
Nosisz najmniejsze skarpetki na świecie.
Serio...
kiedyś kot się nimi udławi. Musimy ci sprawić nowe stopy.
Deedee, zostaw.
Musi się nauczyć.
Bez warzyw nie ma mycia.
Dwa kęsy.
- Nie. - No już, bo ci ją wepchnę.
Otwórz.
Pociąg marchewkowy.
Autobus.
- Dlaczego? - Upadła na podłogę.
Nie! Kiedy?
- Złap za dół. - Dzięki.
Zauważyłem, jak podjechaliście. Deirdre by chciała? Mam klęskę urodzaju.
Zaraz przyjdę.
Nie następuj na kratki, bo zabraknie kogoś tam.
Czy coś.
Co robisz?
No dobrze. Nie zapomnij umyć głowy.
Widzisz? Łatwo poszło.
Tato? Odmówisz modlitwę?
Weźcie się za ręce, choć raz jak rodzina.
Chwała Panu.
Polałaś brokuły masłem? Skąd wiesz, ile chcę?
- Maddy, jedz brokuły. - Siostro, jak to zrobiłaś?
- Co? - Że posłuchała.
Wszystko, co mówię Willowi, staje się amunicją dla westchnień.
- Maddy, wolniej. - To proste.
Myślę o tym, co robimy w programie,
wracam do domu i robię dokładnie odwrotnie.
- Grunt, że działa. - Gdzie William? Obiecałeś mi go.
Szczęśliwej rocznicy.
Nareszcie dotarliśmy do celu.
Szczerboń i ja lubimy długie przechadzki po Kanionie Confetti.
Zabierzcie się z nami.
A w trakcie spaceru powtórzmy sobie kolory.
Czerwony...
Czerwony jest jak róże dawane ukochanym.
Fiolet to krawat, w którym ojciec idzie do pracy.
Brąz... brązowa jest sierść na skórze Szczerbonia.
Ruchaj jak mnie nienawidzisz!
Żółty to pszczółka, który robi bzzz!
O kurwa.
Erica dziabnęły raz w jajo i strasznie mu spuchło.
Boże... Will, chodź!
A zielony?
To proste. Zielone znaczy: jedź!
Nie mogliśmy tego nadać. Program nie może się zmienić.
Dlatego wciąż istnieje, dlatego ludzie powierzają ci swoje dzieci.
Krawat, koszula, fryzura... jesteś pewniakiem, zaufaną marką.
Nie pokazuje się papieża w kąpielówkach
i nie sprzedaje Oreosów bez kremu.
Zmieniając jeden detal zmusisz widownię do rozmowy, której nie chce.
To nie odcinek o pochowaniu chomika.
To spotkało ciebie, nie ich.
Robimy w kapryśnej branży i mamy z widownią niepisaną umowę.
Nie jesteś żywą osobą, tylko facetem z okienka.
Kawałkiem drewna. I to ci się podoba.
Inaczej staniesz się ojcem złamanej rodziny u progu rozwodu,
a takiego nikt u siebie nie chce. Dziwisz się?
Wiesz, że szkoły są znakomite.
O Boże, są wszędzie.
I co myślisz?
Jest doskonały. Biorę.
Przygotuję dokumenty.
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International
Tekst: Michał Kwiatkowski