NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wypuść mnie, proszę!
Ellie mnie potrzebuje.
Wiem.
Nic nie powiem.
Dobra? Pieprzyć Hendersona.
Myślisz, że płakałam po tym dupku?
I bez względu na to, co to za akwarium,
nie powiem ani słowa.
Chcę ci wierzyć.
Bez obaw. Nie jestem głupia.
Daleko ci do tego.
Chciałbym, by skończyło się jak z Willem, ale piszesz do kolumny plotkarskiej
i pieprzysz się z gliną.
- Powiedziałaś mu o tym? - Nie.
Nie. Zamierzałam,
ale nie powiedziałam. I na pewno nie powiem.
Chcesz udowodnić, że mogę ci ufać?
- Hej. - D!
W końcu. Co się dzieje?
Podobno Bena znów zatrzymali za jazdę pod wpływem.
To prawda?
To było tak ważne?
Muszę jakoś płacić czynsz. Więc?
Tak, ale nie wiesz tego ode mnie.
- Dzięki. Pa. - Nie, czekaj.
Czekaj...
Myślałem o tym, co powiedziałaś, i...
Chcę się z tobą umówić. Na normalną randkę.
Masz dziś czas?
Dziś nie dam rady.
Ale niedługo. Muszę kończyć. Pogadamy innym razem.
Jasne. W porządku.
Chciałeś dowodu, dostałeś.
Jak tylko ją wypuszczę, poleci do niego i wszystko mu powie.
Wiesz co? Masz rację.
Naiwnie byłoby wierzyć mi na słowo, więc może zawrzyjmy umowę?
Dobra? Negocjujmy.
Chcesz kupić moje milczenie? Zgoda.
Byłoby idealnie, ale co ja mam?
- Kilka stówek? - Proszę.
- Nie chcę tu umrzeć. - Nie umrzesz.
Obiecuję.
I mówię poważnie. Nie dopuszczę do tego, by było gorzej.
Już to przerabiałem.
Wypuszczę cię jutro.
Jak tylko przygotuję swoją ucieczkę.
Co?
Will, nie! Nie zostawiaj mnie!
- Uwolnię Delilah. - Nie zostawiaj mnie.
Nawet jeśli to oznacza moje złamane serce.
By być wartym ciebie,
Love, muszę pozwolić ci odejść.
Żegnaj, Love.
W innym świecie pakowałbym jedzenie na nasz piknik w parku Griffith
zamiast paszportu, który Will zrobił mi na wszelki wypadek.
Kupowałbym ci peonie, Love,
a nie bilet na samolot na jutro, na godzinę 9.02.
Chciałbym, żeby było inaczej. Ale muszę odejść. Na zawsze.
GDZIE JESTEŚ?!
W innym świecie nie musiałbym kłamać Ellie, gdzie jest jej siostra.
Dla dobra ich obu.
NIE ROZPOZNANO TWARZY
Rozpoznawanie twarzy. Cóż, starsza siostra niedługo wróci. Bardzo niedługo.
Nie przyniosłeś chrupek?
Wiesz, że je lubię.
Będzie ci potrzebne coś więcej.
Zostaniesz tu jeszcze 16 godzin.
Znowu wychodzisz?
Co to, kurwa, jest?
- Nie. - Nie.
Nie. Mają czujnik zegarowy.
Patrz. Ustawię na trzy sekundy.
Gdy czas minie...
Otworzą się automatycznie.
Więc zjedz, przykuję cię do stołu,
a potem ustawimy czas, żebym zdążył wyjechać z miasta.
Potem będziesz wolna.
Jak stąd wyjdę?
Zostawię drzwi otwarte.
Nie da się ich zresetować.
Nie chcę, żebyś się zadręczała, próbując obejść czas.
Nie da się.
- Odblokuj. - Po co?
Dla siostry.
PRZEPRASZAM, ZBIERAM MATERIAŁY.
NIE WRÓCĘ DO DOMU. ZAMÓW PIZZĘ. XO
Dobra.
Zostawiam go tu.
Szkoda, że ta przyjaźń się tak kończy.
Znienawidzi mnie na zawsze,
ale jutro będzie wolna.
Masz pojebane pojęcie o przyjaźni.
Zostało tylko pożegnać się
z tobą.
Są bezglutenowe i przyjazne dla żołądka.
- Boże! Cytrynowy jest boski. - Tak? Idealny?
A marokańska czekolada?
- Niebo w gębie. - O tak. Wybierzmy ten.
Nie możecie tak.
Co z innymi przepisami?
- Waniliowo-migdałowy z pralinami i... - Love, proszę.
Przestań.
Co?
- Zasługujecie na najlepsze. - Co jest?
Chodzi o Milo czy...?
Nie. Wykorzystywałam Milo.
Nie myślę o nim, odkąd odszedł.
Z drugiej strony Will...
O to chodzi. Myślisz, że pozwoliłaś odejść temu dobremu.
Wszyscy dla wygody zapominamy,
- że cię okłamał? - Nikt nie zapomina.
Ale może zasługuje na drugą szansę?
Jestem Quinn.
Sparzymy się, to liżemy rany i żyjemy dalej.
Nie jesteś swoją rodziną.
Jesteś inna. Jesteś miła.
Jeśli go chcesz, bądź z nim.
- A jeśli już za późno? - To źle go oceniłaś
i musisz się pożegnać.
No dobra.
- Tak zrobię. - I dobrze.
Jestem z ciebie dumna.
- Zasługujesz na to. - Jesteś super.
Tak. Kwitniesz. Spójrz, co zrobiłaś.
...wszystkie trzy.
Ten jest z pralinami?
Tak...
„Droga Love.
Zmieniłaś mnie.
Kiedyś widziałem świat jako czarno-biały.
Teraz wszystko jest szare, zagmatwane, pełne innych odcieni
i piękna, dzięki tobie.
W innym świecie nadal bylibyśmy razem.
Jako drużyna. Gotowa na wszystko.
Ale tam, dokąd teraz zmierzam, muszę iść sam.
Chcę być tym, za kogo mnie uważasz, więc wiedz, że robię to, bo tak trzeba.
A to oznacza pożegnanie.
Zawsze będę do ciebie wyć, Joe”.
Przyjacielu, nie uwierzysz.
- I pewnie mam to w nosie. - Co jest?
Wpadłem na Kathryn z Hurt Locker. W pułapce wojny
wczoraj u Manganiella.
Opowiedziałem jej o Ciemnej stronie miłości.
Zgadnij, kto dzwonił.
- Mów. - Jej asystentka.
Najwyraźniej Kathryn przeczytała książkę i chce zobaczyć scenariusz.
Jest go spragniona.
Jeśli nie udam entuzjazmu,
może zalać się łzami lub się naćpa. Albo to i to.
Gratulacje.
- Zasłużyłeś. - Prawda?
Musimy od razu wziąć się do pracy.
O nie.
Scenariusz trzeba dopieścić i dać Kathryn.
Jej asystentka powiedziała. „Natychmiast”.
A ja ci na co? Załatw to z menedżerem.
Poświęć mi pół godziny, potem rób, co chcesz.
Złe wyczucie czasu, ale to dla niego ważne,
więc dla ciebie też.
To będzie prezent pożegnalny.
Mam gęsią skórkę, jak tak milkniesz.
Pół godziny, jasne? Tyle mam.
Uroczo! Jesteś świetny i nawet o tym nie wiesz.
Taki szczery, uwielbiam to.
Niemożliwe.
- Dobre, co? - Nadal czytam.
Szczerze? Nie chcę, żeby ten film powstał.
Na szczęście szanse są słabsze niż dialogi Forty’ego.
Ale przynajmniej nie dopuszczę, by najadł się wstydu.
Tu jest za tego dużo i to niepotrzebne.
Dr Nicky nie musi mówić,
jak długo zna się z Beck.
- Już to wiadomo. - Tak, ale to podkreślenie.
Po co?
Bo tak.
Czemu to kobieta ma zawsze pamiętać o takich rzeczach?
Feminizm.
Co to, kurwa?
Nie można tu parkować!
- Jest zakaz. - Co robicie?
Nie wolno... Co robicie?
- Puszczaj! - Co jest?
- Co to? Chwila! - Rozkuj mnie!
- Gwałcą! - Chwila!
- Gwałcą! - Nie!
- Chwila! - Forty, zamknij się!
Kurwa. O co tu chodzi? Co robić?
Benji, Peach, Ron, Beck, Jasper, Henderson.
Zbiry Jaspera? Salingera? Hendy był w mafii?
Nie mogę oddychać!
I wciągnąłem tego biedaczka w moje bagno.
Musisz się uspokoić, Forty. Musisz.
Głęboki oddech.
Przepraszam, Joe. To moja wina.
O czym ty mówisz?
Nie jestem tym, za kogo mnie uważasz.
Jestem uzależniony.
Wiem o tym.
Nie, Joe. Od hazardu.
To uzależnienie krzyżowe. Gdy jest źle, to na maksa.
Cały miesiąc przegrywałem. Mówiłem, że tym filmem zarobię na długi,
- ale chyba... - Niezły punkt zwrotny, co?
Syd Field byłby dumny. Choć gdyby to był film, nie uwierzyłbym.
Dość gadania!
Przez cały czas martwiłem się, że moje grzechy mnie pogrążą,
a tymczasem porywają mnie przez pieprzonego Forty’ego Quinna.
Jeśli chodzi o klatki, ta jest luksusowa.
To było trochę słabe.
Może bardziej oddychające worki następnym razem?
Powinieneś zobaczyć swoją minę.
Wynająłeś ich, by nas porwali?
Było przekonująco, co?
Nabrałeś się na tę ściemę z hazardem, co?
Dzięki wam, zajęcia z Helen Mirren.
Igor chodzi na spotkania AA i razem z bratem handlują samochodami.
Nie sądziłem, że się zgodzą,
ale wszystko ma swoją cenę.
To popierdolone.
Nawet jak na ciebie.
To niekonwencjonalne,
ale musimy wyjść ze swojej strefy komfortu,
jeśli chcemy znaleźć inspirację.
Szukaj inspiracji.
Ja spadam.
Co do tego...
Jeśli któryś z nas będzie chciał wyjść, Dimitri nas zastrzeli.
Słyszysz sam siebie?
Dimitri nie żartuje! A ogóle to zgarnął wszystkie twoje rzeczy,
więc równie dobrze możesz zostać.
Mogę to odzyskać?
Pisz scenariusz.
Tak!
Dobra.
Masz rację, to świetny pomysł, żeby znaleźć inspirację,
ale nie przydam ci się
- jako zakładnik. Może... - Nie da rady.
Nie wypuści nas, póki scenariusz nie będzie gotowy.
Wyluzuj, stary. Przestań walczyć.
Podobno tak robi Toni Morrison.
Co?
Znana czarna laska, która pisze książki.
Wiem, kim jest Toni Morrison.
Wątpię, że pisze na celowniku!
O nie. Chodziło mi o pisanie w hotelach.
Nie pisałem się na to!
Otworzysz?
- Co tu robisz? - Co to za hałas?
Co ona tu robi? To nie jest dla niej bezpieczne.
Wyluzuj, dziadku.
Nic jej nie jest. Śpi naprzeciwko w...
- Pokoju 216. - Właśnie.
A Dimitri wie, że może wchodzić i wychodzić, kiedy chce.
Ale co ona tu robi?
Zatrudnił mnie jako asystentkę.
Cholera, Forty. Przynajmniej będę ją mieć na oku.
Pomyślałem o wszystkim. Będzie fajnie. No dobra.
Kto chce obiad do pokoju?
Jemy czy pracujemy?
¿Por qué no los dos?
Pojebany, uprzywilejowany sukinsyn.
Jak przeżył tak długo?
W hotelu może dojść do wielu wypadków.
Nie, dam radę. Szybko poprawię scenariusz,
odbiorę paszport i polecę do Meksyku, nim upłynie 16-godzinny areszt Delilah.
I opuszczę cię na zawsze, Love.
„Zawsze będę do ciebie wyć, Joe”.
Dobrze, że cię złapałam.
Zjedz ze mną dziś kolację.
Wybierzesz miejsce. Tylko my dwie.
A co? Twój pomylony szaman kazał ci się ze mną pojednać?
Nie pleć bzdur. Szaman Open oszukał całą naszą rodzinę.
Z kolei szaman Kevin jest uosobieniem autentyzmu.
I jest przekonany, że powinnam naprawić relacje z tobą.
Nie zgadzasz się?
- Szaman musi ci to mówić? - Daj spokój.
Staram się. Chcę się przyjaźnić.
Potrzebuję tego do samorozwoju, a tobie też nie zaszkodzi.
Skarbie,
już dobrze.
Potrzebujesz tego tak samo jak ja.
Obalmy ten mur.
Zacznijmy dziś.
Napijemy się i zjemy deser. Będzie fajnie.
To nam dobrze zrobi.
Całej naszej rodzinie.
Dobrze, mamo.
- Jak skracanie dialogów? - Strona mniej.
Dobra. Wyrzucimy parę scen z drugiego aktu,
- będzie lepiej. - Świetnie.
- Co pijesz? - Kombexy. Komubcza i dekstroamfetamina.
To moja tajna broń. Pomaga mi się skupić.
Mam stwierdzone ADHD.
No jasne.
Świetnie. Apteka znowu działa.
Mógłbym zmusić Forty’ego, by zmierzył się z trzeźwością,
ale nie mam tyle czasu.
Po poprawkach Ellie mamy 118 stron.
Tyle ile w The Hurt Locker.
Finisz.
Dzięki Bogu.
Uwielbiam każdą scenę.
Sam zobacz.
Cóż, to scenariusz.
I kto jest najlepszy? Ja!
Wyglądasz, jakby nie było się z czego cieszyć.
Co z nią?
Nic.
To nie jest gotowe.
- O nie. - Mów dalej.
Scenariusz jest przewidywalny.
Trzymałem się źródła.
I brakuje damskiej perspektywy.
Nie. Ellie jest za mądra
i zdecydowanie zbyt szczera. Szlag.
Beck istniała. Bzykała się z poduszką wiele razy.
Dobra. Co sugerujesz, Sofio Coppola?
Nie rób tego, Ellie.
- Musisz zacząć od nowa. - Kurwa.
Wymyśl, kim jest Beck i dlaczego ty opowiadasz jej historię.
To dość drastyczne.
Może sprawdźmy szybko Beck, co?
Potrzeba czegoś więcej.
Forty, dokąd idziesz?
Muszę stąd wyjść.
Świetnie. Powiedzmy Dimitriowi, że zmieniamy...
Forty, stój.
Czekaj! Co?
Niezbyt dobrze znosi krytykę.
Jeśli go zgubię, nie odzyskam paszportu.
Cięcie i apokalipsa.
Wróć do siebie,
zamów coś do jedzenia i idź spać.
Taki z ciebie producent, jak i niańka.
Po prostu zostań tu.
Kruchość białych facetów.
Sześć barów i w końcu...
- Nie pasuje ci bar hotelowy? - Zbyt zapchany.
I mam zakaz wstępu.
Dla ciebie. Wiedziałem, że mnie znajdziesz.
Taki już jesteś.
Wszystko wypiłeś?
Grzecznie poprosiłem o butelkę tequili,
ale ten dupek barman nie chciał mi sprzedać,
więc musiałem kupować na kieliszki.
Ile on może wypić? Dlaczego jeszcze żyje?
Nie wyobrażam sobie patrzeć na to powolne samobójstwo
rok po roku.
- Może wrócimy do hotelu? - Ona ma rację.
Chuj wiem o pisaniu jak kobieta.
Jest przewidywalny i nie jest...
wyjątkowy.
Nie pozwól, by to eskalowało.
Uspokój go.
- Masz talent. - Jestem do bani.
Beznadziejny,
nadal piszę do laski, która mnie wydymała.
Do kogo? O kim ty mówisz?
- Nie mówisz chyba o... - Amy. Przepraszam, Candace
czy jak jej tam na imię.
Ma kontakt z Candace?
- Czemu wciąż gadacie? - Chodzi o zakończenie.
Ona tego chce. I ja chyba też.
- To się nie dzieje. - Boże!
Dlaczego nie mogę poznać miłej laski,
jak Jessica Alba,
która mnie nie okłamie, zechce mieć ze mną dzieci
i pokocha mnie na zawsze?
Proszę o zbyt wiele?
Jasne, że nie. Zasługujesz na to.
- Candace taka nie jest. Dość SMS-ów. - Tego chcę.
To jest to.
Tak.
- Uwaga! Przepraszam. - Forty, przestań.
Uwaga.
Pierdolone gratulacje. Podejdźcie tu.
Chodźcie.
Jestem dziś wyjątkowo hojny,
a nie ma nic bardziej uroczego niż nowożeńcy.
Więc mam propozycję.
Dam młodej parze tysiaka w gotówce,
jeśli ten przystojny pan młody
pozwoli mi pocałować pannę młodą.
Napijmy się kawy.
Jak daleko się posunie?
- Nie podoba mi się to. - Ale spłacilibyśmy pożyczkę.
Może odpuści.
Nie.
Podoba mu się to.
Sadysta.
I zanim jeszcze się zaczęło...
- Proszę. - ...Forty zniszczył ich małżeństwo.
Widziałem go jako uzależnionego, jako bufona,
płaczącego i manipulującego.
Ale tej strony nie widziałem.
Twój brat, Love, jest niebezpieczny.
Zamów mi coś.
Nie. Wracamy do hotelu.
Odebrać paszport i uciec.
Nieważne, czy ze mną idziesz,
ja skończyłem.
Czekaj.
Co robisz?
Skoro odchodzisz na zawsze,
o tej godzinie zacząłeś pić swoją wodę
i będzie to bardzo ważne później,
gdy nie będziesz wiedzieć, gdzie ani kiedy, kurwa, jesteś.
Dlaczego mam tego nie wiedzieć?
Doprawiłem twoją wodę LSD.
Żartuje.
Musi.
Czułem, że tego potrzebujemy,
jeśli to ma być przełomowy wieczór.
Naćpałeś mnie?
Tak. Nie wiedziałem, ile brałeś,
więc dałem poczwórną dawkę, by mieć pewność, że zadziała.
Nigdy nie brałem kwasu.
Dobra, nic ci nie będzie.
Wszystko będzie dobrze. Są trzy zasady.
Po pierwsze auta są prawdziwe.
Po drugie czegokolwiek chcesz spróbować, zrób to na ziemi.
I po trzecie, jeśli musisz pić, pij Moon Juice.
Dobra, przyjacielu. Musisz uważać, bo wszystko będziesz czuć.
Czuję tylko wściekłość.
Próbowałem, Love, ale twój brat jest przegrany.
Zróbmy sobie zdjęcie.
- Musimy? - Tak, dlaczego nie?
No dobra.
Ładnie.
Tylko to cię obchodzi?
Porady na temat cery i zdjęcia?
Ojciec znów mnie zdradza.
Ale jest dobrze.
Albo będzie,
gdy ty, ja i Forty przypomnimy mu, jaką jesteśmy świetną rodziną.
Będzie zadowolony, jak zobaczy nas razem.
Już mam siedem polubień.
Forty jest czysty i pracuje.
Moje libido jest w porządku.
Pieprz się, menopauzo.
I wszystko byłoby idealnie,
gdybyś nie pozwoliła Willowi odejść.
Ale takie jest życie.
- Każdy ma swoją rolę. - Nie.
- Słucham? - Nie, mam dość udawania.
Udajesz, że zdrady ojca cię nie bolą.
Albo że Forty nie jest tykającą bombą.
W zamian przyklejasz plaster szamana Kevina.
Nieprawda. Mylisz się.
Tak jak myliłam się, że zamiotłaś pod dywan sprawę z opiekunką?
Za dużo wypiłaś.
To, co zrobiła Forty’emu, było przestępstwem.
I co zrobiłaś? A tak, pamiętam.
Okadzenie szałwią.
- Powinna iść siedzieć! - Nie dało się.
Udawałaś, że nic się nie dzieje, póki nie było za późno.
- To twój syn! - Zrobiłam to, co musiałam!
Kocham tę rodzinę bezwarunkowo
- i zrobiłabym... - Wiem,
jak wygląda bezwarunkowa miłość.
To nie to.
Według Wikipedii nie wiadomo, kiedy zadziała.
Odlot potrwa od dziewięciu do 16 godzin.
Pierwsze zadanie to odzyskać paszport bez pomocy Forty’ego.
Sam muszę się rozprawić z Dimitrim.
Pytanie tylko, gdzie on jest.
Gdybym tylko nie trafił tu w worku na głowie i nie wyskoczył oknem.
Mylę się czy to ty?
Cześć.
Trochę czuć od ciebie alkohol.
Co tu robisz?
Miałam nadzieję, że cię złapię.
Forty wspominał,
że być może będzie tu pracować w ten weekend.
Widziałam cię na jego Instagramie i połączyłam to razem.
Będzie mi brakować twojej mądrości.
Twój list...
mną wstrząsnął.
Naprawdę wyjeżdżasz z LA?
Twój smutek, rozczarowanie mną.
Pożegnanie, którego chciałem uniknąć.
Jeśli musisz odejść,
spotkajmy się jutro.
Na obiad.
Dużo przeszliśmy
w tak krótkim czasie i zależy mi na tobie.
O nie.
Możemy razem zjeść obiad jeszcze raz?
Cholera. Zaczyna działać.
Nie tak chciałem cię zapamiętać.
- Dobrze. - Co? Nie.
- Rozumiem. - Powiedz coś.
Nie.
Chodź tu. Masz to we włosach.
- Przepraszam, jeśli dzwoniła. - Piłam.
Córka ma jeden z gorszych dni.
- Przepraszam. - Teraz to widzę.
- Wybacz. - Posprzątajmy.
Demon twojej matki ciągnie cię do piekła razem z nią.
Muszę cię przed nią uratować.
Cztery dawki kwasu.
Jest dobrze. Wszystko tkwi w głowie.
Miewałem gorsze jazdy.
Dokąd idziemy?
Czy to ja?
Czy intuicja podpowiada mi, by tam iść,
czy każdy fan horrorów krzyczy teraz,
żebym nie szedł za dzieckiem?
Teleportowałem się czy...
Nie, to kwas. To koncert Grateful Dead.
Kocham cię, Love.
Przetrwam to.
Candace? Nie. Koncert Deadhead.
Kiepski pisarz.
Przykro mi, że dziś nie wyszło tak, jak oczekiwałaś.
Przysięgam, nie chciałam cię zdenerwować.
Nigdy nie rozmawiamy o tym, co trzeba.
Skoro tak wszystko spieprzyłam, czemu jesteś taka wspaniała?
Jesteś uprzedzona.
Albo kłamiesz.
Nigdy cię nie okłamałam.
Tylko ty potrafisz znieść prawdę.
Wiem, że czasami jestem surowa,
ale to dlatego, że jesteś silna jak ja.
Widzę w tobie wiele z siebie.
Kiedyś będziesz mieć dzieci i zrozumiesz.
Gdy cię potrzebują,
tak jak ty teraz mnie,
nie tak trudno je kochać.
Wezmę dla nas pokój.
Przyjdź, gdy będziesz gotowa.
Mama?
Witaj ponownie, panie producencie.
Twojej mamy tu nie ma, ale pomogę ci.
Ellie miała rację.
Wszystko musi mieć perspektywę Beck.
Czego chce Beck?
Co czuła? O czym marzyła?
Beck,
biedna dziewczyna, która straciła życie, by dać nam tę historię,
czego szukała w morzu facetów?
Musimy ją dostrzec!
Beck! Dalej, Joe! Myśl!
Chyba umarłem.
Otruł mnie, umarłem, a to moje piekło.
Muszę stać się Beck.
Niech ziemia się rozstąpi i mnie pochłonie.
Odegrajmy role.
Będziesz dr. Nickym, a ja Beck.
- Nie mogę. - Chodź.
Byłam twoją pacjentką.
Dlaczego mnie wykorzystałeś?
Nie zrobię tego.
Dlaczego mnie wykorzystałeś?
- Chciałem ci pomóc. - Potrzebowałam terapeuty,
nie chorego psychicznie dupka udającego księcia z bajki.
Dobra.
- Rozumiem. - Kto dał ci prawo?
- Myślałeś, że będę wdzięczna? - ...wdzięczna?
W twoim życiu był chaos!
Tak, ale było moje!
- I nie chciałam, by jakiś socjopata... - I nie chciałam...
- ...na białym koniu sprzątał dom. - Nie możemy!
No dalej, Joe.
- Duś mnie. Nie bądź pizdą. - Nie mogę!
Nie jesteś wyjątkowy. Jesteś pojebany.
Nie mogłam cię kochać. Jesteś zły.
To siebie powinieneś był zabić.
Zrób to.
To było jak...
metoda Joaquin. To, co zrobiłeś.
Szacun.
Płaczesz.
Wiesz, co to znaczy. Zasada numer trzy.
Wypijemy trochę Moon Juice.
Co to takiego? Nie mamy Moon Juice.
Pójdziemy do Anavrin,
kupimy Moon Juice.
Może czipsy z manioku,
wysuszone plasterki jabłka.
A co z Dimitrim?
Hasło brzmi „Mama Ru”.
Jeśli to powiesz, wypuści cię.
Było jakieś pierdolone hasło?
Oczywiście.
Nie jestem wariatem. Jasne?
Ale można go użyć tylko raz,
więc niech będzie warto.
Poszedłby z tobą, ale...
Właśnie mam odlot.
Dasz radę, Joe!
Mama Ru!
Co? Jak, u licha, się tu znalazłem?
Czy to pokój w hotelu?
Wyszedłem i wróciłem? Czy...
Co jest?
To była prawdziwa krew? Zmyłem ją? Mam ją na koszuli? Była tam?
Była w ogóle prawdziwa?
Jak długo mnie nie było i co zrobiłem?
Torby ze sklepu. To wskazówka.
Dobra. Przestałeś płakać. Co mówiłem?
Moon Juice wymiata.
- Wychodziłem stąd? - Tak.
Jak myślisz, skąd to wszystko? Teraz czuję Beck.
Gdy mnie dusiłeś, naprawdę zrozumiałem.
Nie mam samochodu, więc...
Jak dotarłem do Anavrin?
Albo jak wróciłem?
Skąd mam wiedzieć?
Tworzę historię, brachu.
Tkwię po jaja w psychice dr. Nicky’ego.
Jak on mógł ukrywać socjopatię tak długo?
Ile mnie nie było?
- Odpowiedz, to ja odpowiem. - Czemu socjopatą?
Może to człowiek, który zrobiłby wszystko dla miłości.
Twoja kolej. Jak długo mnie nie było?
Około godziny.
Za krótko, by załatwić to i zrobić coś złego.
Albo trzy.
Trudno powiedzieć. Miałem odlot. Od jednej do trzech godzin.
- Znowu tak patrzysz. - Jak?
Tym dziwnym, spanikowanym wzrokiem.
Powtarzałeś, że masz krew na rękach.
- A miałem? - Trudno stwierdzić.
Za każdym razem, gdy na nie patrzyłem, widziałem homary.
Kto mógł mnie widzieć?
Dimitri.
Przerwa na obiad. Czego?
Gdy wróciłem ze sklepu, miałem coś na rękach?
Nie. Były czyste.
Idź pisać.
Jest dobrze. Miałem czyste ręce.
Wszystko gra.
Na dobrej drodze. Meksyk. 9.02.
Twój dzwonek, Love. Sprawdzę, jak się masz.
Daj telefon.
- Żadnych telefonów. - To ważne!
Żadnych telefonów!
Próbuję pracować!
Nie ma za co.
Dziękuję.
Zachowuj się normalnie.
Jestem normalny.
Cześć.
Wyglądasz strasznie. Jesteś w łazience?
Tak...
Przepraszam,
jeśli wcześniej byłem dziwny
w holu.
Byłem...
przytłoczony pożegnaniem.
Dlatego właśnie dzwonię.
Posłuchaj.
Mówię „nie” pożegnaniu.
Odmawiam pożegnania.
Od dawna nie czułam się tak dobrze jak z tobą.
Dorastałam otoczona toksyczną, warunkową miłością, ale dość tego.
Wybaczam ci to głupie kłamstwo.
Chcę być z tobą.
Chcę żyć z tobą.
Czy ty...
też tego chcesz?
Tak.
Bardziej niż czegokolwiek!
Dobra.
Przed czymkolwiek uciekasz, razem to załatwimy.
Gdyby to była prawda.
Gdy Delilah się uwolni, nas nie może tu być.
A gdybyśmy...
Gdybyśmy wyjechali razem?
Zaczęli od nowa.
Tylko my dwoje.
Z dala od rodziców. Mogłabyś skończyć szkołę w Paryżu.
Albo gdziekolwiek. Gdzie chcesz.
Brzmi niesamowicie,
ale co z Fortym?
Nie mogę go zostawić z nimi.
Jasne.
Zabierzemy go ze sobą, dokądkolwiek pojedziemy.
Dziękuję.
Jestem taka szczęśliwa.
Nie mogę się doczekać. Spotkamy się jutro rano?
Muszę coś załatwić.
Ale potem jestem twój.
Wyję do ciebie.
Wyję do ciebie bardziej.
Ten wieczór ma dobre strony.
Uda nam się.
Porozmawiam z Delilah, kupię jej milczenie.
Będziemy w innym kraju.
Nie będziemy oglądać się za siebie.
Forty, nim też się zajmiemy.
Wszystko będzie dobrze.
Tu jesteś.
- Wystraszyłeś mamusię. - Nie ma cię tu. To nieprawda.
Naprawdę myślisz, że twoja historia dobrze się skończy?
- Przestań. - Tacy jak my się nie zmieniają.
Ja się zmieniłem.
Więc dlaczego już obmyślasz, jak pozbyć się Forty’ego?
Nieprawda.
W hotelu może dojść do tylu wypadków, prawda?
- Nie jesteś prawdziwa. Ja... - Oczywiście
zabijesz go.
Tak jak Delilah.
To było pewne w chwili, gdy zamknąłeś ją w klatce.
Już po niej.
Mylisz się.
Wypuściłem Willa.
I wypuszczę Delilah.
Zmieniłem się.
Jesteś pewien?
Są prawdziwe?
Czy moje ręce...
Rozgryzłem to.
I miałeś rację. Nie chodziło o socjopatię.
To była zbrodnia w afekcie popełniona przez kogoś, kto ją kochał.
Dokąd on zmierza?
Ale dr Nicky jej nie kochał.
Była tylko jego kochanką.
Jej były ją kochał.
Jaki były?
Wspomniała o nim w książce.
Zdawkowo. Nigdy po imieniu.
Wydawał się nieszkodliwy.
Ale zamordował ją z zazdrości i wrobił dr. Nicky’ego.
Nikt go nie podejrzewał.
To zwykły koleś.
Jak ty albo...
ja.
Wiesz, jak do tego doszedłem?
Już dobrze, skarbie.
Wybaczam ci.
Powiem ci, skąd wiem.
Bo sam to zrobiłem.
Kochałem Sofię,
opiekunkę.
Rodzice mówili, że jestem za młody, ale tak nie było.
Kochałem ją.
A ona kochała mnie.
To nie było zwykłe zauroczenie.
To była miłość.
Gdy dowiedziałem się, że spotyka się z kimś ze studiów,
poczułem w sobie ten gniew.
Jak zwierzę stworzone z zębów i ognia.
I odpłynąłem.
I zabiłem ją.
Odzyskałem świadomość i stałem nad nią.
Rodzice upozorowali samobójstwo. Zajęli się wszystkim.
Wiesz, jak to bolało?
Ukrywać taką tajemnicę?
Lepiej niż może przypuszczać.
Byłeś tylko dzieckiem.
Zagubionym dzieckiem.
Wybaczono ci.
Nie uważasz mnie za potwora?
Nie.
Przed tobą piękna przyszłość.
Na kwasie przynajmniej jest erudytą.
To, co mi pokazałeś,
to świetny film.
Powinieneś to napisać.
Zmienić na fikcję literacką.
- Korzystając ze swobody. - Powinieneś to napisać.
Nie wiem, co jest między tobą i moją siostrą,
ale jeśli pozwoli ci odejść, jest głupia.
Chyba nam się uda.
Minęło 11 godzin.
Większość już pewnie wydaliłem.
I nadal mam czas.
Jestem trzeźwy i wolny.
Oby tylko poszedł po kawę.
No dalej, Ellie, nie mam czasu.
Czego?
Dotrzesz sama do domu?
Mogę wziąć telefon i wezwać Ubera?
Tak, chyba dam radę.
Świetnie. To do...
Teraz muszę złapać Delilah, zanim kajdanki się otworzą.
W innym świecie
zmierzałbym na lotnisko,
ale piszę od nowa nasz film, Love, ze względu na ciebie.
Bohater pędzi do klatki,
podnosi drzwi i wchodzi, pragnąc uwolnić Delilah
i zacząć resztę swojego życia.
Napisy: Liliana Reguła