NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Łosoś z Copper River za tydzień. - Brzmi w porządku.
- Obiecujesz? - No jasne.
Dobra, trzymam kciuki.
Pozdrów Theresę.
Dzięki. Przekażę.
Jestem optymistą.
I dlatego, Love, nie mogę się doczekać, aż opowiem to naszym dzieciom.
Wiem, że to się dopiero zaczyna, ale tak było zawsze.
Nawet za dzieciaka. Jedno spojrzenie dziewczyny
i dopasowywałem moje nazwisko do jej.
Nie uważam, że to źle.
Sądzę, że miłość powinna rodzić się niespodziewanie i zagarnąć człowieka.
Ale nie łączmy optymizmu z pewnością.
Dostałem kilka razy nauczkę,
pośpiech bywa zgubny.
A pospieszyłem się więcej niż raz.
Szczerze mówiąc, widziałem znaki ostrzegawcze
i usprawiedliwiłem je.
Strasznie chciałem kogoś kochać,
dlatego teraz muszę trzeźwo patrzeć.
Poczekam na królewskie.
- Dobra. - Będą wkrótce?
Znaleźć ostrzeżenia, zanim zabrniemy za daleko.
Jak ma na imię?
- Cindy. - Cindy?
Nie chcę mówić, że brak mi optymizmu...
Nasza historia zaczęła się chyba tydzień temu.
WITAMY W LOS ANGELES
Dotarłem tutaj
i w kilka minut wiedziałem,
że to dziwne miejsce.
Nadęte usta,
ujarane, podejrzanie szczęśliwe lemingi, gdzie nie spojrzysz.
Ten koleś, kwintesencja Los Angeles.
Unabomber z kontraktem na trzy filmy.
Witaj w mieście, gdzie ludzie, którzy chcą zniknąć,
w ogóle się o to nie starają.
- Mogę zrobić sobie z tobą zdjęcie? - Jasne.
Biedaczek.
Ta cała uwaga musi mu ciążyć.
- Miłego dnia. - Hendy, ja też mogę?
I byłem też ja.
Jedyny spośród czterech milionów, który nie chciał zostać odkryty.
No dobra.
Krok pierwszy moich starań,
taco
z facetem, który mógł stworzyć nowego nienamierzalnego mnie,
przynajmniej tak mówiła jego reklama.
Myślałeś kiedyś o tym, że wszystko jest teraz genetycznie modyfikowane?
Na przykład, co dokładnie
cała ta podkręcona kukurydza robi naszej epigenetyce?
Najwyraźniej w Kalifornii jest masa teoretyków konspiracji.
Uwaga, na wypadek gdybyś miał mniej czystą wątrobę.
...dać świniom świeże powietrze, by nie potrzebowały antybiotyków.
Tak sobie myślę.
- Klatki to nie rozwiązanie. - Nigdy.
Potrzebuję...
Rozumiem.
Uciec, bez śladu.
Gdybym chciał dziś wyjechać, powiedzmy do Meksyku...
Świetny wybór. Czystsze i tańsze jedzenie, spodoba ci się.
Ale nie mogę zostać. Mam tu niedokończone sprawy.
Nie zalecam podróży powrotnej.
Ucieczka przed Candace była ważna,
ale możliwość powrotu i rozprawienie się z nią, gdy będę gotów, także.
Potrzebuję czegoś bardziej kompleksowego.
Jasne.
Wygląda to tak.
Zdobycie zupełnie czystego dowodu osobistego zajmuje lata.
Willa, którego masz przed sobą, hodowałem jak drzewko bonsai dziesięć lat.
Mogę dostać pracę.
Gdy mnie sprawdzić, nuda jak flaki z olejem.
Prawdziwa twarz w sieci?
Nie do znalezienia.
Ale wyszukaj mnie w Google i okazuje się, że istnieję.
I to, przyjacielu, jest praca wykonywana z zamiłowania,
zbyt intensywna, by ją wycenić.
Jasne, rozumiem.
Doceniam twoją pomoc.
Masz to ze sobą czy...?
Chodź ze mną.
Zrozumiałem, że przy moich problemach z Candace
jego oferta to za mało,
a nie miałem dekady, by mozolnie rzeźbić nową tożsamość.
Masz szczęście, że jesteś biały.
Białych nikt nigdy nie podejrzewa.
Zdałem sobie sprawę, że muszę zostać nim.
Will wydaje się w porządku, jak na uwięzionego od tygodnia gościa.
Zabierz to.
Bez pomocy pana Mooneya
stworzenie tego zajęło całe dwa dni.
Stresowało mnie, że związany Will mnie obserwował.
Bądź z siebie dumny.
Plexi grubości trzy czwarte cala. Ale krawędzie są piękne.
...dbałość o szczegóły...
Myślę, że Mooney byłby pod wrażeniem.
To chyba też część ciebie.
Bezpieczna przestrzeń.
Tego potrzebowałeś jako dziecko dla ochrony...
W tym mieście wszyscy lubią mówić o uczuciach,
więc jeśli potrzeba ci terapii,
opowiedz o Jasperze.
Spójrz na siebie.
Możesz postawić się na zewnątrz,
to musi dawać ci siłę...
Kim jest Jasper?
No dalej.
Powiedział, że masz coś jego.
Szuka mnie.
- Nie możesz mnie tu trzymać. - To tymczasowe.
Jaki masz plan?
Ja nie... Przepraszam.
Nie myślałem.
Działałem.
Nagła sytuacja.
- Możesz mnie wypuścić. - Chciałbym.
Ale jak to zrobić bezpiecznie dla nas obu?
Jak tylko pozbędziemy się Jaspera...
Nie słuchasz mnie.
Ta klatka nie jest fajna.
Potrzebuję światła.
Moich leków.
Nie wyjdzie ci to na dobre.
Może spełnię twoje potrzeby, jeśli powiesz, czego on chce.
Jasper Krenn.
Poznałem go w dark webie, jak mówią o tym laicy.
To nie klient. Sprawdziłem go, nie spodobał mi się, spławiłem go.
Nie spotkaliście się?
Nie.
Nie wie, jak wyglądam,
więc nie uzna cię za przypadkowego dupka,
który walnął mnie cegłą i ukradł mi życie, jeśli o to pytasz.
Chwila. Ty...
każesz sobie płacić
przed spotkaniem.
Nie oddałeś mu kasy.
Pewnie tak.
Musisz mu oddać kasę.
Chciałbym, ale ją wydałem.
A możliwości zarobkowe mam ograniczone, bo siedzę w klatce.
Ile mu wisisz?
Trzy tysiące dolarów.
Żaden problem.
To tylko 2700 więcej niż mam z powodu braku planu przed wyjazdem.
Naucz człowieka łowić ryby, a nakarmisz go na całe życie.
Naucz go podrabiać książki,
a może, kto wie,
poskłada do kupy coś wartego...
Trzy tysiące.
Tyle mogę dać.
Niech będzie.
Poprzeczka była nisko.
Mooney rzuciłby tym we mnie i kazał 50 razy poprawić.
Na szczęście księgarz w Los Angeles to w zasadzie oksymoron.
Przynajmniej pozbędę się Jaspera i wrócę do naszej opowieści:
ty,
osoba, która być może sprawiła,
że warto było zapłacić 3 000 dolarów,
by pozostać w tej współczesnej Gomorze.
Ale nie bądź takim rannym ptaszkiem.
TARG RYBNY
Staje się jasne,
że im częściej cię widzę,
tym trudniej patrzeć na ciebie trzeźwym okiem.
By nie dać się skrzywdzić, muszę trzymać się z dala,
póki nie zrobię swojego.
Ciągle gdzieś wędrujesz. Proszę.
Ale to trudne, gdy mnie ciągle zapraszasz.
- Nie chciałem wchodzić ci w drogę. - To niemożliwe.
Spójrz na tę rybkę.
- Z Ekwadoru czy miejscowa? - Miejscowa.
Wiem, że robisz to, by mi zaimponować. Nie musisz się tak starać.
Gdybyś powiedziała, że to kosmita, uwierzyłbym.
Dlatego dobrze, że tu jesteś. Jak na kogoś z Anavrin,
brakuje ci zrozumienia dla pescowegetarianizmu.
Jestem pescowegetarianizmowym ignorantem.
W porządku? Wyglądasz...
Nie.
Za szybko, za dużo, za dobrze.
Tak, chcę przestać o tym myśleć i to zrobić.
Zainteresowany?
Nie podoba ci się?
Przepraszam, co mówiłaś?
Obiad, dziś.
Z moimi znajomymi.
Czasami trzeba.
Typowi mieszkańcy LA, ale są fajni
i są dla mnie ważni.
Mam poznać twoich przyjaciół?
Muszę się zdystansować. Nie.
- Z przyjemnością. - Cholera.
Ziemia do Spocka.
Zgłoś się.
Gdzie byłeś?
Spojrzenie Keanu, gdy widzi czarnego kota.
„Błąd Matrixa”.
Całując cię, zobaczyłem ducha Guinevere Beck.
Mój Matrix się psuje.
W porządku. Dzięki.
Wiesz co?
Sprawdźmy.
Może przesuniemy babską wystawę?
Dlaczego je oddzielamy?
To seksistowskie.
Prawda?
Poza tym obudziłem się z totalnie odjechanym pomysłem.
- Jakim? - Filmy.
- Non stop w księgarni. - O nie.
Filmy, które, uwaga,
są też książkami.
Zabić to mało.
Świetny pomysł.
- Pulp Fiction. - Nie było takiej książki.
- Gwiezdne Wojny... - To samo...
Pięćdziesiąt twarzy, co jasne.
Jeden na trzy, przypadek.
Sprzedamy tyle książek, że nie zliczysz.
- Nie mogę się doczekać. - Posprzątaj to,
ustaw ekran
i jak będzie tak słodko, że będziesz chciał to wyjebać,
zawołaj.
Namaste.
Przepraszam,
myślałeś, że to prawdziwa księgarnia?
Poczciwino.
To urocze.
Bettelheim?
Jasper.
Powiedział, że masz coś, co chce odzyskać.
To jest Jasper?
Wygląda jak kierownik sklepu z komiksami.
Kogo pan szuka?
Ciebie, panie Willu B.
Twoja sąsiadka mówiła, że tu pracujesz. Przekazała ci wiadomość?
Przepraszam. Jestem Jasper.
A racja. Nie mogłem cię złapać.
Przepraszam, problemy z telefonem.
Ale proszę, twoja kasa.
Proszę.
- Powinno się zgadzać. - Całe 50 tysi?
Słucham? 50?!
To część. Muszę upłynnić resztę.
W porządku.
Ale potrzebuję ich dzisiaj. W porządku?
Świetnie.
Idealnie.
Jeszcze jedno...
- Jasne. - Spójrz.
- Coś ci pokażę. - Co?
Co ty robisz?
W porządku. Ściśnij dłoń.
Na knykciu, trochę wyżej.
Dobrze.
A teraz...
musisz to...
potrzymać.
Świetnie i...
wrzuć tutaj.
Proszę.
W szpitalu Świętego Henryka mają świetnego chirurga.
Doktora Daniela.
Dotrzesz tam w ciągu 12 godzin, to powinno się udać go doszyć.
Ale musisz mieć to. Więc...
zadzwoń, jak zbierzesz resztę kasy.
Lepiej szybciej niż później.
Miło cię w końcu poznać.
Niedobrze.
Dobry powód, by wyjechać z miasta.
Ale to twoje miasto, Love, a ja nie mogę cię zostawić.
Pięćdziesiąt tysięcy, Will! Nie trzy!
Porozmawiamy o różnicy 47 000 dolarów?
Porozmawiamy o mojej ręce?
O nie.
Wszystko ci powiedziałem.
Wszystko, a teraz jest za późno.
Przyznaję, pomyślałem, że ta gadka o lekach
to ściema.
Pieprzyć Jaspera.
To tylko dupek z powiązaniami z rosyjską mafią.
Śledził cię?
Nawet byś nie widział. Amator!
Znaleźli mnie i to koniec,
a ty wystawiłeś nas i teraz...
No dobra.
Stary.
Masz gdzieś jakąś kasę?
Myśl, Will, myśl.
Posłuchaj, nikt nie wie, że tu jesteś.
Nikt ci nie pomoże, jeśli gość, którego okradłeś, mnie zabije.
Rozumiesz?
Rufus...
wisi mi 50 tysięcy.
Jest w porządku, wyślij mu
wiadomość z hasłem.
To ważne.
W wieku ośmiu lat złamałem rękę i włożyli mi wtedy nadajnik,
więc nie idź do szpitala.
Wsadzą ci chipa jak psu, rozumiesz?
Dziękuję za troskę.
Mogę zneutralizować twój chip.
Dobra.
Jakie jest hasło?
TU *BATTLESTAR*.
Najwyraźniej Rufus jest winien Willowi
pięćdziesiąt tysięcy.
OKEJ.
Wydaje się to zbyt proste,
ale wszechświat jest mi coś winien.
MIĘDZY 12.00 A 14.00.
Nie ciesz się za szybko.
To się nie uda. Na lunch umówiłem się z tobą.
MOŻE TERAZ?
MIĘDZY 12 A 14.
Nienawidzę Rufusa.
Cholera.
Muszę odwołać nasz lunch, Love.
MUSZĘ ODWOŁAĆ NASZ LUNCH.
DO BANI. BUU! SMUTNO MI!
Dla twojej wiadomości: płaczę w głos.
Dzwonię, by sprawdzić, czy płaczesz.
- Brzmisz normalnie. - Płaczę w środku.
Przepraszam.
Jesteś otwarta. Robisz to, co czujesz. Odbierasz.
Szkoda, że cię nie zobaczę.
Tak radzisz sobie z odrzuceniem. Mam nie czuć się źle, że cię wystawiłem.
Co tu gadać? Forty to kutas.
Wysłał mnie do Alhambry,
żeby zebrać próbki zestawów piknikowych u konkurencji.
Forty tak powiedział?
Moje czarownice będą...
smutne, że cię dziś nie poznają.
Niech mnie nie przeklną.
Przepraszam, chciałem tam być.
Wiem, też mi przykro.
Pogadamy później?
Chciałem tam być tak bardzo, że zdecydowałem choć zajrzeć.
Nie mogę do was dołączyć, ale mogę poświęcić kilka minut.
Zwłaszcza że przyjaciele wiele mówią o nas samych.
Will nie dotrze.
- Przeprasza. - Nie.
Jaki ich opinia ma na ciebie wpływ,
jak potajemnie rządzą twoim życiem.
Zawiodłem się.
Chciałem poznać twojego faceta.
Czyli „ocenić jako niegodnego”.
Przepraszam, o kim mówisz?
LUCY SPRECHER JEST Z LOVE QUINN
Lucy Sprecher.
Poznała Love na wiecu na temat praw LGBTQ.
Lucy była wtedy na bezpłatnym stażu.
Teraz jest znaną agentką wszystkich Jennifer,
Kate i najpoczytniejszej poetki z Instagrama.
Ona pije do mnie!
Olej Lucy, ona wszystkich nie znosi.
Olej Sunrise. Nadrabia za mój wredny charakter.
Właśnie. Proszę.
Uwielbiam to.
Czy wy...
No i proszę.
Sunrise Darshan Cummings, partnerka Lucy.
Nie widziała zachodu, który jej się nie podobał.
Mama blogerka
i przewodnik po świecie dla ich uroczego niemowlaka, Candle.
Sunrise nie byłaby tak szczęśliwa,
gdyby zdrowe grzyby w latte nie były tym, czego wszyscy pragniemy.
Pochodzą z niesamowitego biodynamicznego siemienia lnianego.
Cokolwiek to znaczy.
Gabe Miranda.
Właściciel małej firmy,
czyli panseksualny spec od akupunktury.
„Student” psychodeliki.
Umawia się głównie z facetami, ale robi coś, czego nie wymówię,
czyli na matach do jogi palcówką doprowadza kobiety do orgazmu
i są to praktyki duchowe.
Ty i Gabe
znacie się najdłużej. Najlepsi kumple.
Więc to jest ekipa Love.
Boleśnie i hipisowsko
nieświadoma przywileju,
dokonująca tak zwanych świadomych wyborów.
Czy skrycie chcą się z tobą przespać?
Posiąść cię?
Wykraść cię?
Do Paryża?
- Boże. - Pocałowałam Willa.
- Pocałowałaś? - Tak.
Świetnie.
Oby jemu też się podobało,
bo chyba go wystraszyłam i teraz mnie unika.
Teraz będą mnie obgadywać.
Więc może to kretyn i powinien się pieprzyć?
A może jest nieśmiały?
Love potrafi być bezpośrednia.
To komplement.
Może pomysł, by poznać naszą trójkę go przeraził.
Jesteś wrażliwa.
- Jestem zbyt bezpośrednia? - Nie.
- Prawdziwi faceci to lubią. - Jasne.
Skupmy się na tym, co ważne.
Czyli...?
Twoje serce chce wrócić do gry.
Może już czas.
Po prostu... lubię go.
Wiem, że nie mówiłam...
zbyt wiele o Jamesie.
Po prostu myślałam,
że spotkałam bratnią duszę,
ale to się skończyło i...
reszta mojego życia będzie...
Skarbie, wiemy.
Nie, ja...
W porządku.
Ale nikt mnie nie podnieca,
za nikim nie tęsknię,
tak jak za Jamesem.
Teraz robię coś przypadkowego
i tęsknię za Willem.
Nawet go nie znam.
- Zwariowałam? - Nie.
Nie, myślę, że może...
trochę się w nim zakochałaś.
To przerażające.
Dlatego tu jesteśmy, piękna.
Kelner, prosimy o wszystkie desery!
- Chcemy wszystko! - Nie!
Przepraszam.
Cofam wszystko.
Uwielbiam twoich przyjaciół.
Widzę cię, Love,
słyszę i rozumiem.
Tracę rozum?
Dojechałem.
Miejsce nazywa się San Fernando Valley.
Każdy z tytułem architekta najwyraźniej ma tu zakaz wstępu.
Impreza
w południe
we wtorek.
Dobrze, że ci ludzie się odnaleźli.
Obym ich więcej nie oglądał.
RUFUS, JESTEM NA MIEJSCU.
GDZIE JESTEŚ?
Byłoby świetnie, gdybym miał blade pojęcie,
jak wygląda Rufus.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Wiesz może, czy jest tu Rufus?
John Mayer?
Nie.
Nie, Will. Szukam...
Tu jesteś, szmato.
To nie John Mayer.
Jesteś dziwką, Johnie Mayer.
Chyba mi nie pomogą.
Boże, spójrz tam.
Boże, to na pewno on.
Chwila.
To koleś z lotniska.
Co on tu robi?
Co on w sobie ma, że ludzie zachowują się, jakby przemycali
tyłki pełne heroiny?
Nie, to Hendy.
Musisz zrobić mi z nim zdjęcie.
Hendy?
Hendy.
Dobra, Hendy.
Komik.
Znany jako Henderson. Formalnie Josh Bunter.
#PIEPRZYĆRAKA
Pokonał raka. Ciekawe.
Ciągle o tym mówi. Przewidywalne.
Chwila, koleś od odkurzaczy?
Ethan uwielbiał ten żart.
HENDERSON - SPECJALNIE DLA NETFLIKSA KOLEŚ OD ODKURZACZY
Brexit!
Prawda?
Najwyraźniej
Hendy dostał nauczkę od życia i to na niego zadziałało.
RUFUS, JESTEM NA MIEJSCU. GDZIE JESTEŚ?
W SALONIE
NIE WIDZĘ CIĘ
Numer trzy?
Świetnie.
Czy ta impreza może być dziwniejsza?
- Co ci się stało w rękę? - To...
Naprawdę nie jesteś stąd. Właściwie mam to w nosie.
Nie śpię dwa dni, szukam info o Jaredzie Padaleckim,
ale się ukrywa, więc trafiłam tutaj,
by znaleźć tego stylistę fryzur, Kido.
Podobno potwierdzi...
W ogóle nie obchodzi mnie Kido ani co tu robi Delilah.
Doszły kolejne powody, żeby się stąd wynosić.
...Rufus zna właściciela, producenta,
- a ten zna Kido... - Powiedziałaś Rufus?
Tak, Tanika go zna.
Szukam gościa, który ma kumpla Rufusa.
Możesz mi go pokazać?
Jaja sobie robisz.
Hej, szmat czasu. Świetnie wyglądasz.
Padam na pysk, za to ty wyglądasz świetnie.
- Co tu robisz? - Zbieram materiały.
No tak. Zawsze najmądrzejsza na sali.
Tak. To męczące.
Jasne.
A ty co? Złapany na gorącym uczynku?
Przepraszam, to Will.
Cześć. Nie, wypadek w pracy.
Potrzebny będzie chirurg, ale...
wszystko gra.
Doktor Daniel
w centrum Świętego Henryka.
Powiedz mu, że się znamy, pozszywa cię.
Dzięki. Naprawdę.
Przepraszam. Miło było, piękna.
Jest spoko.
Podniecaj się bardziej, do twarzy ci.
Pisałaś o nim?
Czy są na niego jakieś brudy?
- Dociekliwy umysł? - Spoko. Jeśli nie chcesz...
Zacytuję Przewodnik dla idiotów. Bycie znanym...
nie robi z ciebie znakomitości.
Pokryjesz gówno złotem i masz błyszczące gówno.
Myślałam, że to wiesz,
ale myliłam się i teraz mi cię szkoda.
- Wybacz. - Zaraz. Pokażesz mi Rufusa?
Duży jesteś. Radź sobie.
- Rufus chce drinka. - Jasne.
Dziękuję.
Cześć.
Przepraszam.
Rufus?
Znalazłeś mnie.
Tak.
Rozbierz się, jeśli chcesz.
Liczę, że lubisz Air Supply.
Bawię się teraz przy balladach.
Wyglądasz inaczej niż na zdjęciu.
Jesteś Todd, tak?
Właściwie ja po „Battlestar”.
- Nie jesteś Willem. - Nie.
Kazał mi użyć tego hasła.
Pomagam mu.
Chyba ci obciągnę.
Mam wszystko w torbie.
Proszę.
Mogę przeliczyć?
Jaja sobie robisz?
To piguły.
Takie same.
Ale szybciej działają.
Mam nowe źródło w Quebecu.
A co z 50 tysiącami?
Z czym?
Piszesz się na lodzika?
Okazuje się, że Rufus dostarcza Willowi
podrabiane kanadyjskie leki
na poważne zaburzenie afektywne dwubiegunowe.
To wiele wyjaśnia.
Najwyraźniej Will zachował dość rozumu, by zrobić ze mnie chłopca na posyłki.
No ale potrzebuje leków.
Nie, nie zażyję ich. Wyrzuć je!
Zatrzymaj sobie truciznę.
Co masz na myśli?
Pojechałem dla ciebie do Valley.
Pożegnaj się z tą małą częścią Willa, która pragnie poczytalności.
Będzie lepiej.
Więc sam je weź, bo ci nie wierzę.
Powinieneś!
Uwierz w to, co powiem!
Mogłem cię wydać Jasperowi.
Miałbym z głowy twoje problemy.
Dziś się czegoś nauczyłem.
Krzyk na szaleńca
może otworzyć ranę.
Love, to twoja próba ognia.
Naprawdę musimy pogadać.
Boże! Co się stało?
Nic takiego.
- Co zrobiłeś? - Wszystko gra.
Tylko skaleczenie. O czym chcesz rozmawiać?
Okłamałeś mnie.
- Co? - W sprawie lunchu.
Forty?
Słabe alibi. Mówi mi wszystko od urodzenia.
Cholera.
- Forty to twój brat? - Bliźniak.
Nazwałeś go kutasem, co może jest prawdą,
ale mnie okłamałeś.
Anavrin jest twój.
Tak to jest, gdy od razu nie dowiem się o tobie wszystkiego.
Moich rodziców.
Ja tam tylko pracuję.
Nie chciałam wszystkiego komplikować,
mówiąc ci to.
Ale ty... komplikujesz wszystko, kłamiąc.
Dlaczego kłamiesz?
Dla ciebie mógłbym przejść przez ogień.
Dla ciebie zgładziłbym smoki.
- Ja... nie znam cię. - Jeszcze.
- Ty nie znasz mnie. - Najwyraźniej.
Bo myślałam, że jesteśmy...
Całowaliśmy się.
To zły moment.
Nieodpowiedni moment.
Chodzi o twoją byłą?
- Tak. - Nie.
Naprawdę cię zraniła.
Czuję twój szampon
i to, co robisz, nie pomaga mi widzieć cię wyraźniej.
Ale wiesz co? Mój mąż też mnie zranił.
Także tym, że zmarł.
Więc rozumiem, dlaczego to dla ciebie trudne,
ale dlatego teraz po prostu mówię.
Bo były rzeczy, które chciałam mu powiedzieć.
Nie wiem, czy to tylko romans,
czy coś więcej, ale tak czy inaczej...
uważam, że to błąd zachowywać się tak jak ty.
- To nie... - Właśnie że tak!
Nie musisz już uciekać.
Proszę, nie.
Przestań.
Proszę! Przestań!
Po prostu przestań!
Dobrze.
Nie musisz krzyczeć.
Nigdy.
Polubiłam cię.
To jest do bani.
Znowu krwawisz.
Co tu robisz?
Straciłeś dziś sporo krwi.
Tym jesteś?
Moją straconą krwią?
Naprawdę się zaangażowałeś.
Taki chyba jesteś.
Widzisz dziewczynę raz...
Staram się...
zrobić to dobrze tym razem.
Nie to co ze mną.
Co ze mną poszło nie tak?
Obydwoje wiemy, co zaszło.
Możesz mnie nawiedzać,
ale nigdy ci nie powiem, że nie zrobiłem wszystkiego dla ciebie,
- dla nas. - Spójrz na mnie.
- Nie jesteś... - Spójrz.
Nie ma cię tutaj. Nie będę się z tobą kłócił!
Cześć, Jasper, tak.
Tak, mówi Will.
Jestem w drodze.
- Dzięki, że wpadłeś. To...? - Idealnie zachowany i chce do tatusia.
Super. Kasa jest tu.
Posłuchaj...
Nie jestem Will Bettelheim.
To jest on.
To dla mnie nowość.
Nazywam się Joe Goldberg.
Potrzebowałem jego nazwiska i jego życia na chwilę.
I włożyłeś go do klatki Hannibala Lectera.
Wiesz, że potrzebujesz psychiatry?
Nie zwariowałem.
Była mnie prześladuje i tylko to mi przyszło do głowy.
Mogę odzyskać palec? To jest Will.
On wziął twoją kasę. Weź go.
Jeśli tobie nie udało się jej wyciągnąć...
Prawda?
Jesteś pewien?
- Nie masz jej? - Proszę, nie.
Nie musisz tego robić. Nie...
Widzisz, Joe?
Nie.
Nie rozumiesz.
Owszem.
Próbuję przetrwać. Chciał mnie skrzywdzić.
Ty skrzywdziłeś jego.
I mnie.
Kochałem cię.
- Bardziej niż... - I mnie skrzywdziłeś.
Spójrz na mnie.
Czasami
krzywdzimy tych, których kochamy.
Prawda?
Nie boisz się, że Love cię skrzywdzi.
Boisz się, że ty ją skrzywdzisz.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Nie. Proszę, zostań.
Proszę.
Zostań.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Hendy miał rację.
Doktor Daniel to niesamowity chirurg. Bogu dzięki za tabletki przeciwbólowe.
Zablokują dziś więcej niż jeden rodzaj bólu.
Rozwalenie kamer w Anavrin zajmie się kolejnym.
Czasem zastanawiam się, czy w ogóle rozumiem miłość.
To nas zmienia.
Ale w co?
Miłość do Beck zmieniła mnie.
Mam nadzieję,
że ty zmienisz mnie w coś lepszego.
Bo tym właśnie jestem,
równie dobrze mógłbym zmienić się w Candace.
Pięknie pachnie.
Nie przygotowałam wszystkiego.
Jestem zła i wstyd mi.
Nie powinnam była odpisywać.
Tylko...
też byłam głodna, no i...
Cieszę się, że mnie pocałowałaś.
Nie wyglądało na to.
Naprawdę.
Ale spanikowałem.
Przez to, co poczułem.
Nie spodziewałem się...
ciebie.
Tego.
Nie szukałem...
tego.
Chcę tego, ale nie mogę...
być
teraz z tobą
ani z nikim.
Naprawdę cię zraniła, co?
Nie.
Nie, to ja ją zraniłem.
Naprawdę.
Więc zrozum, nie mogę...
Chciałeś ją zranić?
Nie.
Jasne, że nie.
Dwoje dorosłych ludzi,
obydwoje znają ryzyko...
Ona chyba nie znała.
No dobra, nikt z nas tego nie przewidzi.
Ale próbujemy być dorośli
i dajemy sobie szansę.
Muszę wierzyć, że skrzywdzenie jej to ostatnie, czego chciałeś, tak?
- To pytanie. - Zgadza się.
Może ja zadbam o siebie,
ty zadbasz o siebie.
Ja spróbuję nie skrzywdzić ciebie, a ty mnie.
Co innego pozostaje?
Ja po prostu...
się boję.
Tak.
Związki mogą przerażać.
Bez ryzyka nie dostaniesz tego całego dobra i możliwości.
Ale, Will...
nie możesz mnie zranić.
Chcę w to wierzyć.
Dobrze.
Dziękuję.
Ja tylko...
Chodź tu.
Szczerze mówiąc,
czuję się
beznadziejnie
przez tamtą sytuację z nią.
Więc nie mogę...
Nie mogę...
dopóki ona...
nie odejdzie na dobre.
Nie, to ważne.
Tak, ja...
Dobra, dwie sprawy.
Po pierwsze,
przyjaźń.
Przyjaźń może być fajna.
Możemy nazywać to przyjaźnią.
To może pomóc.
Świetnie.
Przyjaciele.
Po drugie,
czułam to samo wobec Jamesa.
Nie chcę, żeby to zabrzmiało ckliwie, ale zrobiłam to.
Zebrałam trochę jego rzeczy, włożyłam do pudła
i wyrzuciłam do oceanu.
Nie lubię trzymać rzeczy.
To nie...
Możesz napisać list.
Pożegnać się.
Spalić go.
Cokolwiek.
To pomoże.
Przyjaciele się wspierają.
Jakkolwiek nas nazwiesz,
jest dobrze.
Bo to „my”.
A skoro to „my”,
ośmielę się powiedzieć,
że to na tę chwilę mój dom.
I powinienem być dobrym sąsiadem.
Spróbuj tę. Te dwie są pełne, a ta...
Zjada ćwierćdolarówki.
Nie musisz być taki miły.
Czuję się, jakbym zrobił coś złego.
Nie chodzi o ciebie. Byłeś na linii ognia, gdy Henderson...
Poznaliśmy się osiem lat temu,
gdy tańczyłam w barze w centrum.
Nie chodziło o taniec sam w sobie, miałam w tym swój cel.
Chciałam być Carrie Fisher. To super pisarka.
Ale utknęłam w Covinie. Moja matka była suką.
Raz pomyślałam: „Pieprzyć to.
Zdobędę fałszywy dowód i wyjadę, by spełniać marzenia”.
Trudno wyobrazić ją sobie z marzeniami.
Henderson był spoko. Dał mi kopię Save the Cat Syda Fielda.
Mówił, że jestem dobra,
a nikt nigdy tego...
Słyszałam plotki,
że otacza się młodymi dziewczynami,
ale myślałam, że mam talent i jestem wyjątkowa.
Kiedyś, gdy byłam u niego,
wypiłam ze trzy łyki piwa
i bardzo się narąbałam.
Kiedy to było? Miałaś...
Siedemnaście lat.
Pamiętam, że nie wiem,
jak nagle zrobiła się dziesiąta wieczór. Spojrzałam w dół i...
miałam podciągniętą spódnicę.
Mówisz, że Henderson...
Albo spódnica sama się podwinęła.
Próbowałaś kiedyś...?
Co? Powiedzieć komuś? Nie.
Komu?
Chciałam to opisać, ale nikt ze mną nie gadał.
Bo wiesz co? Wszystkie są takie jak ja.
Nieletnie,
striptizerki,
nie białe.
Świat pożarłby je żywcem.
Dlatego nie spędza mi snu z powiek pisanie o tych skurwysynach.
Zasługują na to.
Obliczyłam, że 49% ludzi zasługuje na śmierć w płomieniach.
Nie rób tego. Wyglądasz... Potakujesz, jakbyś nie był jednym z nich.
Powiem ci coś szczerze.
Zachowujesz się miło, bo wcale taki nie jesteś.
Nie wiem, jakie zło w tobie siedzi,
ale wyczuwam cię moim radarem.
Więc...
trzymaj się z daleka ode mnie i mojej siostry.
Miłego dnia.
Powiedz, że tego nie zjadłem.
Wiesz,
ile stresu oksydacyjnego to daje?
Pewnie o prysznicu nie ma mowy?
Mówiłeś, że Jasper tu był?
Zapłaciłem mu.
I poszedł sobie.
W innej sytuacji rzekłbym, że wiszę ci 50 tysięcy.
- A co? Gdzieś je zostawiłeś? - Dobre.
Wydałem.
- Co sobie myślałeś? - Szczerze...
Jakiś czas temu się zakochałem.
Potrzebowała pomocy.
Więc to zrobiłem.
Dodajesz mi leki do picia, prawda?
To sok warzywny.
Dzięki.
Obecnie moja rzeczywistość jest...
nieoptymalna, ale i tak jest lepiej niż było.
Raz myślałem, że widzę, jak kogoś zabijasz.
Szaleństwo.
Dobrze, że ci lepiej.
A więc to jest pożegnanie, Beck.
Przepraszam.
Naprawdę.
Żegnam cię.
Co czułeś?
Dobry pierwszy krok.
Nadal nie mogę się doczekać, by opowiedzieć naszym dzieciom.
O tym, jak zdecydowaliśmy się iść, nim pobiegliśmy.
Zaczęliśmy jako przyjaciele.
Przeszłość
to prolog.
Popełniłem błędy, tak.
I wyciągnąłem z nich wnioski.
To dowód,
że jestem ciebie...
warty.
Mam otworzyć kolejną butelkę?
Wiem, że do tego dojdziemy.
Jestem optymistą.
Taki właśnie...
jestem.
Napisy: Liliana Reguła