ความเดิมใน เธอ...
ใครๆ ก็เรียกฉันว่าเบค
แล้วคุณชื่อโจ...
โกลด์เบิร์กครับ
"ผู้ชายก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกัน
และชื่อคุณก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมาก
เรื่องต่อไปที่เจ้าอินเทอร์เน็ตเพื่อนรักบอกผม คือที่อยู่ของคุณ"
- เราไปดื่มกันบ้างไหมครับ - ได้สิคะ
นี่ เปิดให้หน่อย
พระเจ้า คุณปั่นหัวผมแทบบ้า
"เบค นั่นใครกัน
เบนจามิน เจ. แอชบี้ เกิดที่กรีนิช โตในโรงเรียนประจำ"
- นายไปก่อนเลย - โอเค
พวก ฉันว่าเราอาจจะ...
อย่าบอกนะว่านายทำเรื่องนี้เพราะเบค
ฉันกลัวมาก ว่านายจะทำอะไรกับเธออีก
เธอเอาทัพพีให้ดูรึยัง เธอมีทัพพีที่ใช้ในครัวสีแดง
เล่นแบบตีก้นหนูสิคะป๊ะป๋าอะไรแบบนั้นเลย
เบนจี้ ฉันก็ซึ้งนะที่นายอยากจะช่วย
"น่าเสียดายที่ฉันรู้ดี ว่านายโกหกจนเป็นสันดาน"
"ผมรู้แค่ว่าเบนจี้เป็นพิษร้ายแบบที่แย่ที่สุด
ผมจึงทำเรื่องที่จำเป็นเพื่อจะช่วยคุณ"
"สามวันแล้วหลังจากที่เราจูบกันครั้งแรก
ต้องบอกเลยนะ เรื่องของเรา ดูเหมือนจะไปได้สวยมากเมื่อไม่มีเบนจี้"
ถ้าให้เลือกดูหนังได้อีกเรื่องเดียว ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่
- จะเป็นเรื่องอะไรคะ - โปลิศจับตำรวจ
- เอาจริงเหรอ - ใช่ จริงที่สุดเลย
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
โอเค ยอมเชื่อก็ได้ บอกเหตุผลหน่อย
หนังมันตลก แต่อันตรายที่อยู่ในเรื่อง ก็เหมือนจะเกิดขึ้นได้จริงๆ
มันเข้ากับความต้องการทุกอย่าง
แล้วคุณล่ะ หนังโปรดของคุณคือเรื่องไหน
ฉันคงต้องเลือก พริตตี้อินพิงค์
"สาวชาวเมืองที่ไม่โดดเด่นแต่ได้ตกหลุมรัก ชายคนเดียวที่เข้าใจเธอจริงๆ น่ะเหรอ
ชัดเจนไปหน่อยนะ เบค"
ผมก็ชอบหนังเรื่องนั้น
"ผมจะเป็นผู้ชายคนนั้นให้คุณ คนที่จะเข้าใจคุณ หลังเจอเบนจี้มา คุณก็ควรเจอคนแบบนั้น"
แล้ว...
แฟนเก่าคุณ
คนที่สาวในงานปาร์ตี้ของพีชพูดถึง
แคนเดซใช่ไหม
"ก็ต้องถามตามธรรมเนียม ไล่ตามถามเรื่องปวดใจสมัยก่อน"
- ฉันจะอยากรู้มั้ยเนี่ย - "แต่เรื่องแคนเดซ
ผมไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องของเขายังไง
มันยังเร็วเกินไป เบค"
คือ ผมก็ไม่ได้มีความลับอะไร แต่นั่นเป็นเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก
เรานึกว่าเราเหมาะกับคนคนหนึ่ง
แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่
ฉันเจอเรื่องแบบนั้นมาสักโหลหนึ่งได้มั้ง
เอาไว้เล่าระหว่างกินเหล้าสักแก้วละกัน
หรือสิบแก้วก็ได้
- ใช่ - สิบเลยเหรอ
สิบ สักสิบแก้วนั่นแหละ
"ผมอยากเข้าไป อยากจริงๆ แต่ผมจะปล่อยให้พวกเรารอไปก่อน
คุณควรค่าที่ผมจะต้องรอ อีกอย่าง..."
บายครับ
"ตอนนี้ผมมีเรื่องด่วนนิดๆ ที่จะต้องจัดการ"
(ไม่มีอะไรหวานกว่าขนมท้องถิ่น) (แฮชแท็กมัฟฟินหยิบแล้วชิ่ง)
"'หยิบแล้วชิ่ง' เอาจริงสิ 'ขนมท้องถิ่น' เนี่ยนะ มันอะไร..."
"ถือว่านายตายจากฉันไปแล้ว เบนจี้ ตายไปเลย"
"ในที่สุดคุณก็ตัดใจได้
และในเมื่อตอนนี้คุณจัดการเรื่องเบนจี้จบไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่ผมต้องทำเหมือนกัน"
"คนเราจะกำจัดศพต้องทำยังไงนะ
ผมหาเรื่องพวกนี้ในกูเกิลไม่ได้
ถ้าไม่อยากให้มีร่องรอยหลักฐานมัดตัว
ผมจึงต้องหันไปถามเคล็ดลับจากคนที่ผมไว้ใจที่สุด คิง คารร์ แฟรนเซน ฟลินน์"
(ดิ เอเลียนนิสท์)
(การชำแหละเนื้อไก่)
"เกร็ดสนุกๆ - การชำแหละไก่ หรือแยกอวัยวะคน
มีหลักการพื้นฐานหกขั้นตอนเหมือนกัน
ไม่คิดว่าทำไหวนะ แรงไปหน่อย
แต่ผมว่าผมคิดแผนจัดการกับเบนจี้ได้แล้ว"
อ้าว โจ ไม่รู้ว่านายอยู่บนนั้น
จะว่าอะไรมั้ยถ้าฉันเปิดเพลง ของเอนริเก อิเกลเซียส
กำลังพยายามเสริมภาษาสเปน
- "นี่เป็นวันที่มืดมนที่สุด... - ฟังดูดีมาก
- ในประวัติศาสตร์โลก" - ฉันเลือกเพลงอื่นก็ได้นะ
ฉันมีเพลย์ลิสต์เยอะมาก ทั้งเพลงร็อก เพลงเต้น เพลงแจ๊ส
"สงสัยจริงว่านายนี่ยังจิ้นอยู่ไหม"
เอาอิเกลเซียสแหละ
ฉันจะลงไปซ่อมหนังสือที่ชั้นใต้ดิน
ไม่อยากให้ใครรบกวน โอเคนะ
ไม่ต้องห่วง ขอบใจมาก โจ
"ผมรู้อย่างนี้นะ
เราจะยอมให้คุณมาอาลัยที่เบนจี้ตายไม่ได้
เขาต้องหายไปเฉยๆ
ผมจัดการมุมมองจากด้านโซเชียลมีเดียแล้ว
สร้างภาพของหนุ่มที่กำลังปาร์ตี้หนัก จนหลุดออกจากโลกไป
ส่วนเรื่องศพของเขา
การเผาน่าจะเป็นวิธีที่เหมาะสุด
เท่ากับจะต้องใช้สารเคมี ไฟที่ลุกแรง
และต้องไม่มีประวัติฟันให้สืบได้"
"อ้อ ดูเหมือนจะต้องชะลอ การเน่าเปื่อยตามธรรมชาติของเบนจี้
ทุกอย่างเป็นเรื่องของอุณหภูมิ และเป็นเรื่องของความชื้น
และการลดอุณหภูมิให้เย็นขนาดนี้ ทำให้พวกหนังสือต้องตกอยู่ในความเสี่ยง
มันจะแห้ง กรอบ และสูญหายไปตลอดกาล
เครื่องทำความชื้นของผม ไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นหรอก
เกอร์ทรูด สไตน์ตายแล้ว เขาจะไม่มีทางกลับมาเซ็นหนังสืออีกได้
หวังว่านี่จะช่วยชะลอไปได้ จนกว่าผมจะใจกล้าพอที่จะจัดการจริงๆ"
เชิญค่ะ
สวัสดีค่ะ ฉันกวิเนเวียร์ เบค
ฉันเป็นนักศึกษาเอ็มเอฟเอที่ย้ายมาใหม่
อาจารย์เลฮีกับฉันเห็นตรงกันว่า จะเป็นการดีกว่า...
ขอโทษค่ะ ฉันมาหาอาจารย์มอตต์
เบคใช่มั้ย
- ใช่ค่ะ หวัดดี - ไบลธ์
- ได้ข่าวแล้วว่าเธอจะมาเรียนกับเรา - ใช่
เรามีประชุมเวิร์กช็อปกัน ทุกวันอังคารกับวันพฤหัสฯ
แต่มอตต์ไม่ใช่เลฮีนะ ดังนั้นต้องพยายามเต็มที่
ฉันตั้งใจจะทำอย่างนั้นจ้ะ คือที่จริงฉัน...
เดือนที่แล้วฉันอ่านบทความของเธอ ที่เขียนลงนิตยสารรีวิว
แล้วมันก็ชี้ช่องทางสว่างมาก คือฉันถึงกับเอาไปทวีตเลยนะ
โซเชียลมีเดีย เหมือนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครั้งใหม่เลยนะ
เจอร์ซีย์ใช่ไหม
- อะไรนะ - เธอมาจากที่นั่นไม่ใช่เหรอ
เปล่า ฉันมาจากแนนทัคเก็ต
น่าสนใจ
- แล้วเธอมาจากไหน - เป็นคำถามที่ตอบยากจริง
ฉันเกิดที่ปาปัวนิวกินี
แต่พ่อของฉันทำงานให้กระทรวงต่างประเทศ
เราเลยต้องย้ายบ้านกันบ่อย
มาถึงจุดหนึ่งฉันก็แยกตัวจากพ่อแม่
ไปเป็นนางแบบที่ญี่ปุ่นอยู่พักหนึ่ง
อยู่ที่นั่น ผมของฉันเป็นของหายากมากเลย
ขอโทษนะ คุณปู่คุณย่าโทรมา ไว้เจอกันตอนเรียน โอเคมั้ย
- โอเค - โอเค
ไงคะ ใช่
แล้วเธอก็เดินจากไป ส่วนฉันก็ละลายตู้มลงไปกองอยู่กับพื้น
ฟังดูเหมือนนังพวกสร้างภาพเลยนะ
ไม่ๆ ไบลธ์เขายอดมากจริงๆ
เขาเขียนบทความเรื่องที่เธอกับแม่
เป็นบูลีเมียพร้อมกันสมัยอยู่อิตาลี แล้วเธออายุแค่ 12 ปี
- เก๋ - นั่น... นั่นจมูกรึเปล่า
รูปกระปู๋ย่ะ แอนนิกา
- เห็นไหม ดู นี่แค่ซูมเข้าไป - ไม่จริงอ่ะ
ทำไมมันถึงอยู่กับพรมขนยาว
- ไม่รู้สิ มุมมองมั้ง - ไม่เข้าใจเลย
ทำไมผู้ชายถึงคิดว่า ภาพอวัยวะมันเท่ากับโลมเล้าสร้างอารมณ์
- มันไม่เห็นเจริญตาเจริญใจ - ฉันขอเห็นต่างนะ
ฉันเซฟไว้ในมือถือตั้ง 200 กว่ารูป จัดหมวดหมู่ไว้เลยด้วย
เหมือนพิพิธภัณพ์กูเกนไฮม์ของตัวเอง
มีทั้งแบบกล้วยน้ำว้า บูมเมอแรง เรือบานาน่าโบ๊ต
แบบโตช้าแล้วก็พวกชาวยิว
"ขอให้ได้ขอให้โดน
แต่เพื่อนๆ ของคุณทำกับเซ็กส์ เหมือนมันไม่มีความหมาย"
ซูมกระบวย
- "แต่คุณไม่เหมือนพวกเขาใช่มั้ยล่ะ" - ทำไมฉันไม่ประหลาดใจเลย
ที่จริงฉันก็เข้าใจประเด็นเขานะ เมื่อคืนนี้ฉันได้ผู้ชายมาคน
โจ๊ะไปครึ่งทางแล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งตัวรู้ว่าเขาไม่ได้ขลิบที่ตรงนั้น
มันเลยออกมาเหมือนกับ จะว่าไงดี เสื้อมีฮู้ดเหรอ
นายพนักงานร้านหนังสือเล่นแบบคอเต่าเหรอเนี่ย
ผู้จัดการร้านหนังสือ แต่ไม่ใช่ ไม่ใช่โจ
ใครสักคนจากทินเดอร์ แค่อยากซั่มไปไม่ต้องคิดมาก นึกออกมะ
โจยังเป็นคนที่แค่อาจจะใช่
"'อาจจะใช่' ผมคือคนที่ 'อาจจะใช่' งั้นเหรอ
แล้วคุณยังนอนกับผู้ชายอื่นอยู่อีก เบค!
ผมพลาดเรื่องนี้ไปได้ยังไง ผมอ่านสถานการณ์ผิดขนาดนี้ได้ยังไง"
ฟังนะ ถ้าเธออยากจะนอนกับคน จนกว่าจะลืมเบนจี้
ก็เชิญเลยตามสบาย
ฉันแค่อยากเตือนให้เธอเคารพตัวเอง
นี่ ฉันแค่จะถามว่า...
เธอกำลังเป็นตัวเอง ในเวอร์ชั่นที่เยี่ยมที่สุดอยู่รึเปล่า
คือนี่มัน... นี่คือวิธีจัดการของฉันน่ะ
เหมือนเป็นพิธีไล่ผีเบนจี้ออกจากใจ
ฉันกำลังสำรวจทางเลือก ในเมืองที่มีคนอยู่แปดล้านคน
- มันก็สมเหตุสมผลใช่มั้ยล่ะ - ใช่
ฉันจะไปหาเหล้ากินละ
ผมชอบรอยสักคุณ
ฉันไม่มีรอยสัก
"ความรักนั้นใจดีและมีความอดทน ผมก็เหมือนกันนะ เบค
สำหรับคุณ ผมอดทนให้ก็ได้ นี่อาจเป็นวิธีจัดการของคุณ
ไม่มีใครซื้อกางเกงยีนส์ตัวแรกที่ลอง ไม่ว่ามันจะพอดีแค่ไหน
แต่ไม่ว่าผมจะหวังว่า นี่เป็นแค่ช่วงหนึ่งของการทำใจยังไง
แค่ผมหาพาสเวิร์ดในไอคลาวด์แป๊บเดียวก็เจอว่า
คุณเล่นปาดขวา ซ่ากับหนุ่มมิลเลนเนียลเสียสนุกเลย
คนเลี้ยงเสือ ตัวแทนเด็กของวิลเลียม มอร์ริส
หมอนี่อยากเป็นไวกิ้ง คุณยุ่งมากเลยนะ เบค
ผมมีคู่แข่งมากกว่าที่คิด
เรื่องระหว่างเรานี้ มันยังใหม่ ยังเปราะบาง และราคาของมันก็คือศพหนึ่งศพแล้ว
แต่ผมไม่สามารถกำจัดผู้ชายทุกคนในนิวยอร์กได้
ถ้าผมอยากชนะใจคุณ ผมจะต้องทำให้คุณเห็น"
"ผมไม่ใช่คนที่ 'อาจจะใช่' ผมคือคนคนนั้นเลย"
"ถึงเวลาแล้ว
ถึงเวลากำจัดเบนจี้ ผมจะได้มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คุณ
ไปที่ความเป็นเรา
งั้นผมก็ต้องใช้อุปกรณ์สักหน่อย"
ไงฮะ โจ บอกว่าอยากคุยกับผมเหรอ
ใช่ๆ คือมันอย่างนี้
ฉันมีโครงงานลับๆ ที่ทำอยู่ แต่ตอนนี้ต้องเปิดร้านก่อน
ฉันเลยอยากให้นายไปทำธุระให้ฉันหน่อย
ฉันจะให้เงินนายสำหรับซื้อหนังสือ เป็นความลับระหว่างเรานะ
ได้ ไม่มีปัญหา ความลับระหว่างเรา คุณจะให้ทำอะไร
นายอาจจะต้องไปหลายที่หน่อยนะ
(โพแทสเซียมไนเตรต - เทปกาวหกม้วน ที่จุดไฟ - เชือกเหนียวๆ)
ไว้ใจผมได้เลย โจ
ขอบใจมาก พัค
"เจ้าหมูและฉัน
จ้องตากัน
ใจฉันเป็นของเขา
นั่นคือยามตะวันลิบ"
ฉันไม่แน่ใจว่ามันมีความระแวดระวังหรือลึกซึ้ง แบบที่นายเขียนได้รึเปล่า
แต่ฉันไม่สามารถอินกับมันได้เต็มที่
น่าสนใจจ้ะ ไบลธ์
เราจะดึงความสนใจของผู้อ่านไว้ได้ยังไง
เราต้องใส่ความเฉพาะเจาะจงอย่างที่สุด เข้าไปในเรื่องที่เหมือนเป็นเรื่องกว้างๆ
- ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะแค่พลิกหน้าต่อไป - ใช่เลย
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด และนี่ไม่ได้พูดถึง กลอนของยูริอย่างเดียวนะ
คือการเขียนไม่ได้แย่ แต่ไม่มีอะไรโดดเด่น
ไม่โดดเด่น นั่นแหละคือสิ่งที่กลัว
ฉันหวังว่าจะช่วยได้นะ ยูริ
คิดว่าวันนี้พอแค่นี้
คนต่อไปคือ ไบลธ์กับเบค
ส่งงานเขียนที่เลือกเองให้ฉันกับเพื่อนร่วมชั้นนะ
แล้วเราจะมาอ่านกันวันพฤหัสฯ
โอเคค่ะ
"นี่คือสิ่งที่ผมเห็นได้จาก แบบฝึกหัดอันไร้ประโยชน์นี้ เบค
คุณไม่มีอารมณ์เขียนงาน
และคุณก็ต้องซื้อเตียงใหม่
ดังนั้น ประสบการณ์ที่กระตือรือร้น แต่สุดท้ายแล้วก็ว่างเปล่าของคุณ
กับนายมิกโซเลจิสต์ใส่วอร์บี้ พาร์คเกอร์นั่น อาจส่งผลดีต่อเราสองคนก็ได้"
(โจ - คุณพอจะว่างไปชอปปิ้งกันหน่อยไหม)
(ผมแค่ต้องซื้อโต๊ะข้างเตียง)
"ผมต้องฆ่าเวลาระหว่างที่พาโคไปซื้อของ"
"คุณอ่านใจฉันเลย"
(โจ - อีกหนึ่งชั่วโมงผมไปรับ)
"แต่ผมต้องเล่นเรื่องนี้ให้ไร้ที่ติ
และในการที่จะทำเช่นนั้น ผมต้องขุดของสำคัญขึ้นมาใช้"
"รถบิวอิคสกายลาร์คของคุณมูนนี่
คุณวิ่งลงบันไดมาในชุดกางเกงยีนส์ฟิต แต่ไม่ฟิตจนเกินไป
ใส่รองเท้าแตะและเล็บเท้าของคุณเป็นประกาย
คุณมัดผมรวบมวยหลวมๆ ไว้
และอย่างน้อยคุณก็ไม่มีรอยจูบติดตัว ก็ยังดี"
พระเจ้า ไม่อยากเชื่อว่านี่รถคุณ
คุณนี่ช่วยชีวิตฉันได้จริงๆ
ฉันไม่รู้เลยว่าฉันจำเป็นต้องซื้อเตียงใหม่แค่ไหน
"ด่านใหม่
ผมจะเปลี่ยนเรื่องเนียนๆ จากการเลือกดูเครื่องแก้ว
ไปเป็น 'ให้ตายสิ โจคือคนที่ใช่' ได้ยังไง"
พิลึกดีนะ
ฉันมีแบบนี้เหมือนกันเลย
"ใช่ ผมรู้หมดแล้ว เบนจี้บอกผม"
เป็นทัพพีของพ่อ
"ทัพพีสีแดงอันแสนอื้อฉาว คุณอยากให้ใช้มันตีก้นคุณ
คุณต้องการสิ่งนั้นจริงๆ เหรอ เบค
คุณมองหาผู้ชายแบบนั้นจริงๆ เหรอ"
"เลือกมาสักเตียงเถอะน่า
ทุกเตียงก็ทำมาจากไม้ราคาแพงเกินเหตุ ท่อนเดียวกันทั้งนั้น"
ฉันเลือกไม่ถูก
"คนเราก็พยายามจะ ซื้อความหมายให้กับชีวิต
ด้วยการซื้อเทียนราคา 60 เหรียญ หรือโคมไฟแบบพอเพียง"
คือผมว่ามันก็ดูดีหมดนะ
ไม่ ฉันหมายถึงควรจะซื้อขนาดควีนไซส์ หรือว่าซื้อเตียงคิงไซส์เลยดี
ห้องนอนคุณไม่ใหญ่พอที่จะใส่คิงไซส์
จริงด้วย มัน...
คุณรู้ได้ยังไงคะ
ที่นี่นิวยอร์กนะ ไม่มีห้องใครใหญ่พอที่จะใส่เตียงคิงหรอก
เป็นอะไรไป
ไบลธ์ สาวในวิชาเวิร์กช็อป เพิ่งส่งเรื่องสั้นเข้ามา
แล้วไง
แล้วฉันยังไม่ได้เริ่มเขียนของตัวเองเลย แต่ต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว
พระเจ้า
เรื่องของเธอ...
มันสุดยอดมาก
เป็นเรื่องของอีกาที่บินเข้าไปในบ้านของผู้หญิง
บินไปชนผนังและทิ้งเลือดไว้ทั่ว
ฟังดูแย่มากเลยนะ
อ่านสิ
เป็นไง
คุณอาจจะพูดถูก
ใช่มั้ยล่ะ
ถามอะไรหน่อยได้ไหม
ถามอะไรก็ได้
สัญญานะว่าจะตอบความจริง
ด้วยเกียรติของลูกเสือ
คุณคิดว่าฉันไม่โดดเด่นรึเปล่า
คนที่ไม่โดดเด่น จะไม่มานั่งกังวลเรื่องเป็นคนไม่โดดเด่นหรอก
"นี่แหละ เบค นี่คือจังหวะสำคัญ
ผมจะทำให้คุณเห็นเลยว่า คุณโดดเด่นแค่ไหน
อยากได้แบบซั่มไปไม่คิดมากใช่ไหม ได้เลย"
- หยุด! หยุดนะ! - ทำไม ผมนึกว่าคุณ...
นึกว่าฉันอยากโดนจับ
เพราะคุณมาลงลิ้นกับฉันในที่สาธารณะเนี่ยนะ
มันไม่ได้อยู่ในลิสต์สิ่งที่อยากทำวันนี้
"ผมคงอ่านสถานการณ์ผิด"
"คุณไม่สบตาผมมาสิบนาทีแล้ว
คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้หรอก"
- ฮัลโหล - หวัดดี โจ นี่อีธานนะ
- อีธานจากร้านหนังสือ - อ้อ
ฉันรู้ว่านายเป็นใคร อีธาน
อ้อ คือจะโทรมาบอกว่าไฟดับ
ช่างไฟบอกว่า คิดว่ามีการใช้ไฟเกินขนาด
แต่เขาเข้าไปดูคัตเอาท์ไม่ได้เพราะ...
"มันอยู่ในห้องใต้ดินกับศพ"
ซึ่งก็ล็อกเอาไว้
เขาคิดว่าจะสะเดาะกลอนได้ แต่ฉันแค่อยากจะ... คือว่า...
อย่า! ไม่ได้ๆ
บอกให้ช่างไฟกลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกเขามาใหม่เอง
นายปิดร้านแล้วกลับบ้านไปเลย
เดี๋ยวฉันจัดการตอนกลับไปถึง โอเคนะ
โอเค
ทุกอย่างโอเคไหมคะ
ใช่ ไม่มีอะไร แค่มีปัญหาที่ร้านนิดหน่อย
ผมพาคุณกลับบ้านดีกว่า
"ผมก็กลัวอยู่ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ใช้เครื่องปรับความชื้นหกตัว
กับเครื่องปรับอากาศจากปลายยุค 1970 ที่ปรับให้อุณหภูมิเย็นสุด
แม้จะตายไปแล้ว แต่เบนจี้ก็ยังเป็นหนามตำใจผมสุดๆ"
"โอเค พอแอร์ดับ
ดูเหมือนอัตราการเน่าจะยิ่งเร็วขึ้นอีกนะ"
"นั่นน้ำเหลืองเหรอ"
"ทางด้านเรื่องของเบนจี้ กลายเป็นเรื่องเลวร้ายทางชีวภาพจริงๆ
ด้านของหนังสือหายากก็แย่เช่นกัน
แต่ผมจะปกป้องพวกมันไม่ได้ จนกว่าจะกำจัดเขาไปก่อน
เบนจี้จะต้องหายไป"
"นี่ ทำอะไรอยู่คะ"
"คุณบังเอิญอ่านภาษาจีนได้ไหม"
"หรือมีค้อนยางตอกไม้รึเปล่า"
"หนังสือปลอดภัยแล้ว ห้องใต้ดินก็ไร้ศพร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว
ยังไงก็เผาศพกลางวันแสกๆ ไม่ได้อยู่ดี
ดังนั้นอย่างน้อยที่สุดที่เบนจี้ทำได้ คือช่วยรอในรถต่อไปอีกหน่อยก็แล้วกัน"
- โอเค พร้อมแล้ว - พร้อมนะ โอเค
โอเค ปล่อยก่อน
- โอเค - ได้
- มันลงไปแล้ว - โอเค
- ส่งค้อนมาหน่อย - ได้
น่าจะใช้ได้แล้วนะ
- คุณยกได้ไหม เยี่ยมเลย - พร้อมนะ
เรียบร้อย! เอาเลย!
พูดว่าพอละกัน
พอ พอ พอแล้ว
แด่เราสองคน
คุณเป็นศิษย์ฝึกหัดที่ดีนะ
ฉันก็ว่าจะพูดเรื่องเดียวกันเกี่ยวกับคุณ
ขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหงุดหงิดมากขนาดนั้น
มันก็โอเคครับ
ไม่ มันไม่โอเค มันแค่...
ฉันไม่อยากให้คุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น
ฉันชอบคุณค่ะ โจ
แบบ ชอบเลยจริงๆ
แล้วพูดตรงๆ ก็คือ ฉันกำลังหมกมุ่นกับความคิดตัวเองอยู่
เรื่องสั้นของไบลธ์ทำให้ฉันไปต่อไม่ค่อยถูก
นี่มันไม่ใช่การแข่งขัน
ฉันรู้ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่า...
ชีวิตนี้ฉันจะเขียนอะไรที่เยี่ยมขนาดนั้นได้รึเปล่า
- คุณมีความสามารถนะ - คุณไม่รู้หรอก
ผมรู้ว่าคุณต้องเลิกคิดวนไปวนมาเสียที
ลืมเรื่องไบลธ์ คนที่ชื่อไบลธ์นี่ไปเสีย
ลืมทุกคนให้หมด แล้วเขียนสิ่งที่คุณอยากเขียน
พระเจ้า ทุกคนก็พูดแบบนั้น อย่างกับการเขียนมันง่ายๆ
ผมรู้ๆ โอเค คือ...
ควิซด่วน
ไม่ต้องคิดนะ
- ตอบมาเลย - โอเค
มีอะไรที่พุ่งเข้าชนคุณเลย เวลาที่... มีความคิดแรก
พ่อของฉัน
ก่อนที่เขาจะ...
อ้อ ใช่
แน่สินะ
เขาติดยาเสพติด
มันก็ยาก
แล้วก็น่ากลัวด้วย
คือมันก็จะมีวันดีๆ บ้างเหมือนกัน
คือฉันรู้เสมอเวลาที่จะเป็นวันดีๆ อย่างนั้น
ถ้าฉันตื่นมาเจอกลิ่นแพนเค้กทอดอยู่บนเตา
เขาใช้ทัพพีสีแดงตักแป้งแพนเค้กน่ะ
"นี่คือเรื่องของทัพพีแดงเหรอ"
แล้วฉันก็จะหัวเราะ ร้องเพลงห่วยๆ ที่ฮิต 40 อันดับแรกไปด้วย
ตอนที่ทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางไปหมด
แต่เขาก็จะออกไปข้างนอกแล้ว...
ทัพพีจะถูกเก็บเข้าลิ้นชัก
ฉันก็ต้องรอจนกว่าจะมีวันดีๆ วันต่อไป
จนกระทั่งสุดท้ายมันก็ไม่มีวันดีๆ อีกแล้ว
ว้าว
ไม่ได้คิดว่าจะพูดอะไรแบบนั้นออกมาเลย
ผมว่าคุณพูดถูกนะ
คุณไม่มีอะไรที่มีความหมายให้เขียนเลย
"เบนจี้ตีความผิดทั้งหมด
ไอ้เรื่องทัพพีสีแดงของเขาน่ะ คุณไม่ได้อยากถูกตี
คุณแค่อยากรู้สึกปลอดภัย ได้รับความรัก
คุณอยากให้คนทำแพนเค้กให้คุณกิน"
เอามานี่
อย่าเพิ่งถอดใจนะ เดี๋ยวฉันมา
มาแล้ว
- โอเครึเปล่า - ไม่เลย
- ขอบคุณสวรรค์ที่เธออยู่นี่ - "พีช
- ฉันส่งข้อความมาไง - น่าจะรู้"
อาการกำเริบอย่างแรง
ฉันว่าเธอต้องพาฉันไปห้องฉุกเฉินล่ะ
โจเซฟ ไม่รู้ว่าคุณอยู่ด้วย
ฉันบอกแล้วไงว่าเขาจะมา
พีชป่วยหนักมาก
คือนี่อาจเป็นข้อมูลที่คุณไม่จำเป็นต้องรู้
แต่ฉันมีโรคทางเดินปัสสาวะที่เรียกว่า โรคกระเพาะปัสสาวะอักเสบไม่ติดเชื้อ
โอ๊ย!
คือบางคนคิดว่าฉันหยิ่งอะไรอย่างนั้น
แต่ฉันกินอาหารฟาสต์ฟู้ดไม่ได้เลย
แล้วถ้าดื่ม ก็ต้องเป็นเครื่องดื่มค่าพีเอชสูง
แบบเคเทลวัน หรือกู๊ส หรือน้ำลูกแพร์
ในปาร์ตี้คุณวันนั้น คุณดื่มเยเกอร์อยู่เลยไม่ใช่เหรอ
- ไปโรงพยาบาลกันดีกว่า - ใช่
โจมีรถ เขาพาเราไปได้ ใช่ไหมคะ โจ พาเราไปได้เนอะ
ได้สิ
"คือ ผมก็แค่มีศพอยู่ท้ายรถ แต่ก็เนอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่"
รถติดเป็นบ้าเลย
เขาเลือกทางวิ่งข้ามเมืองได้แย่ที่สุด
พูดดีๆ หน่อยสิ
ฉันปวดจริงๆ นี่นา
ขอโทษนะ
- โจเซฟ - ครับ
ฉันคลื่นไส้ เปิดกระจกหน่อยได้ไหม
มันเหมือนมีกลิ่นอะไรเน่าที่โชยมาในเบาะหลัง
จะพูดอะไรได้ เมืองนี้ก็กลิ่นแบบนี้
โอ๊ย พระเจ้า ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหว
เราเดินไปดีกว่า ต้องออกไปจากตรงนี้
ฉันขอโทษจริงๆ
"เกือบถึงช่วงผีตากผ้าอ้อมละ
ไปเอาอุปกรณ์ ขับรถพาเจ้าศพหลงตัวเอง
ที่เคยเป็นที่รู้จักในนามของเบนจี้ ไปส่งยังจุดหมายสุดท้าย
จุดไม้ขีด แล้วผมก็จะเป็นของคุณตลอดไป เบค"
"อ้าว เรื่องก้าวไปอีกขั้น"
นั่นแหละเขา
"โพแทสเซียมไนเตรต เทปกาวหกม้วน
ที่จุดไฟ เชือกเหนียวๆ ผ้าม้วน เสาไม้"
อธิบายหน่อยได้ไหมว่า เอาของพวกนี้มาทำอะไร
"ให้อธิบายลิสต์ซื้อของที่ส่งตรงมาจาก วิธีกำจัดศพสำหรับคนโง่เนี่ยนะ"
ผมเข้าใจครับ
ผมรู้ว่านี่ต้องดูแย่แค่ไหน
ผมรู้ว่าไม่ควรจะลากพาโคเข้ามาเกี่ยว
แต่ช่วงนี้ชีวิตผมก็วุ่นวายเล็กน้อย
ท่าทางผมคงคิดว่า จะทำให้โลกเป็นที่ที่ดีขึ้นได้
คืองี้นะ ผมพาพวกคุณไปดูเลยดีกว่า
ใช่ ผมจะพาไปดู มาเลย
อันที่จริงเราไม่ได้รับอนุญาต ให้ปลูกอะไรตรงนี้เลย
ผมก็แค่พยายามจะเก็บไว้เป็นความลับ
แล้วสารเคมีนั่นล่ะ
มันทำให้รากเปื่อย
ที่จุดไฟล่ะ
ผมชอบย่างเนื้อ
นี่ครับ
เชิญเลย
- อร่อยนะ - ขอบคุณครับ
งั้นเขาก็สร้างสวนขึ้นมา แล้วไง
ผมบอกหมอนี่แล้วว่า อย่ามายุ่งกับลูกของแฟนผม
แล้วเขาทำยังไง เขาให้เงินเด็ก ให้ไปทำธุระให้
นี่ ผมบอกคุณแล้วนะว่า ผมเป็นเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บน โอเคนะ
เราเห็นคนแบบนี้ตลอดเวลา เขาเป็นโรคจิต ผมมีลางสังหรณ์เลย
กลับเข้าไปข้างในได้มั้ยล่ะ
บอกแม่เขาว่า เดี๋ยวฉันจะตามเข้าไป โอเคนะพวก
นั่นแหละๆ
เด็กเป็นโรคสมาธิสั้น บางทีก็จัดการยาก
แต่นั่นแหละที่ทำให้เขามีจุดอ่อน ต่อไอ้ตัวประหลาดแบบนี้
นี่ ผมขอโทษนะถ้าล้ำเส้น
ผมแค่สังเกตว่าพาโคดูเหมือนจะหิวอยู่ตลอดเวลา
ผมแค่ให้เงินเขาไม่กี่เหรียญ เพื่อจะได้ไปที่ร้าน
เอาจริงๆ ก็แค่เพื่อให้เขาได้ซื้อแซนด์วิชกิน
แล้วผมก็ให้เขายืมหนังสืออ่านบ้างเป็นพักๆ แค่นั้น
เขาแค่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครสนใจ
ล้อเล่นรึเปล่า
ผมไม่ได้บอกว่าพวกเขาไม่ควรเลี้ยงลูก ก็มีคนอีกเยอะที่ดื่มเหล้า
- พอเลย! กู... - พอแล้วๆ!
ขอโทษที่กวนเวลาคุณนะ
โชคดีกับสวนนี้ล่ะ
ขอบคุณครับ คุณตำรวจ
"มนุษย์ หลอกง่ายจริงๆ
เหมือนตำรวจพวกนี้
ผมเป็นผู้ชายแสนดีไม่มีพิษภัย ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเลย
คนเชื่ออะไรก็ตามที่จะสนับสนุน มุมมองที่เขามองโลก
น่าเสียดายที่นั่นเหมือนจะรวมถึงคุณด้วย เบค
คุณเชื่อว่าคุณคู่ควรกับเบนจี้ และการทอดทิ้งจากเขา
แล้วคุณก็เชื่อว่าคู่ควรกับพีช และดราม่าในชีวิตเธอ และอื่นๆ อีกมากมาย
ผมอยากจะโทรไปบอกคุณ แต่ผมโทรไม่ได้
เพราะมันจะมี ช่วงเวลาที่ต้องทิ้งระยะตามธรรมเนียม
ระหว่างการสื่อสารทุกๆ ครั้งไป เวลาที่เรากำลังพยายามจีบกันอยู่
ผมเกลียดคนยุคนี้จริงๆ"
ขอบคุณค่ะ
ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ
เอาจริงๆ ถ้าไม่มีเธอ ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลย
เธอเชื่อใจฉันได้เสมอ
ขอบใจจ้ะ
งั้นเธอคิดยังไงเรื่องของโจ
อืม ฉันก็ชอบเขานะ
ฉันคิดว่าฉันอาจจะชอบเขาจริงๆ ล่ะ
คือตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่า พร้อมจะผูกพันอีกครั้งหรือเปล่า แต่ไม่แน่...
โอเค นี่ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม
คือหมอนั่นทำงานร้านหนังสือ
เบค ฟังนะ ฉันรู้จักเธอดี
เธอไม่อยากใช้เวลาวันครบรอบปีที่ห้า
กินข้าวที่ร้านแคทซ์สเดลีแล้วยังต้องหารกัน
เธอต้องหาคนที่จะดูแลเธอได้
เพื่อที่เธอจะได้เขียนหนังสือ เป็นอิสระ มีความสุข
ไม่ใช่คนอย่างโจที่มีข้อจำกัดทางการเงิน
พูดงี้ไม่ยุติธรรมเลย
ไม่ได้มีใครจ้างให้ฉันยุติธรรม
เราไปหาอะไรกินกันดีไหม ฉันหิวจะแย่
ฉันขอผ่านดีกว่า
ฉันควรจะกลับบ้าน ดีใจที่เธอรู้สึกดีขึ้นแล้ว
"ไม่นะ ไม่ๆ อย่าเพิ่งสิ
โอเค เบค ก็ได้"
ไง คนไข้เป็นไงบ้าง
ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณที่ไปส่งนะ
หมอบอกว่าดีแล้วที่ไปโรงพยาบาลตอนนั้น
อ๋อ เหรอ
คุณกลับมาหาฉันที่บ้านฉันดีไหม เราจะได้ทำเรื่องที่ค้างไว้ต่อ
แล้วพีชล่ะ
เขาทำไม
ตอนนี้เขาอยู่ไหนแล้ว
ร้านอินโดจีน มันอาหารปลอบขวัญของเธอ
"เยี่ยม พีชกำลังเขมือบปลากะพงชิลีนึ่ง ลงไปตามหลอดอาหารตีบๆ นั่น
แล้วผมก็กำลังจะโดนจับได้"
คุณคิดว่าไงคะ
ผมคิดว่าคุณบ่นเรื่องที่เขียนงานไม่ออก
แต่แล้วคุณก็ยอมทิ้งทุกอย่าง ไปกับเรื่องฉุกเฉินทางการแพทย์อะไรไม่รู้
ซึ่งลืมบอกไป หลายคนเชื่อว่ามันเป็นโรคที่เกิดจากจิตด้วยนะ
ฉันหมายถึงเรื่องที่บอกให้คุณมาที่บ้าน
ผมก็อยากไปได้ ผมอยากไปได้จริงๆ
แต่ตอนนี้ผมยุ่งมากๆ เพราะงั้น ผมควรจะไปก่อน
นี่ ฉันรู้ว่าการที่พีชโผล่มา มันจังหวะไม่ดีเลย
แต่ตอนที่เธอมาฉันก็ไม่ได้เขียนหนังสืออยู่นะ
- ใช่ ผมรู้ - "เคล็ดลับมือโปร
กรองเบอร์มือถือเสีย เวลาที่กำลังพยายามจะเผาทำลายศพ
เพราะกลายเป็นว่าเราจะหลุดปาก พูดสิ่งที่ไม่ได้อยากจะพูดออกไป"
แต่คือ คุณส่งสัญญาณให้ผม กลับไปกลับมากับผมใช่ไหมล่ะ
นั่นหมายความว่าอะไร
ผมพยายามจะทำตามที่คุณต้องการ แต่ผมก็ไม่รู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร
แบบ ต่อเตียงให้คุณ อยู่บนเตียงกับคุณ
พาคุณไปส่ง
เพราะเพื่อนคุณขอให้ไป แล้วก็ไม่ได้...
"เอาจริงๆ นะ โจ หุบปาก"
ผมขอโทษๆ ผมต้องไปแล้ว
แต่...
ไง! เป็นไงบ้าง
ดีค่ะ นั่นก่อไฟเสียใหญ่เลยนะ
ครับ จะพูดยังไงได้ ผมบ้าหนักไปหน่อย
คือถ้าจะมานั่งด้วยกันก็ได้นะ
"ปฏิเสธเถอะ ปฏิเสธเถอะ"
เยี่ยมไปเลยค่ะ
แต่เราต้องกลับไปให้ถึงรถ ก่อนที่จะมืดกว่านี้น่ะ โชคดีนะ
- โอเค โชคดีนะครับ - เช่นกันค่ะ
"ผมเชื่อในรักแรกพบ ผมก็รักคุณในแบบนั้น เบค
แต่ไม่แน่ ไม่แน่นะ ผมอาจจะทำลายมันไปได้เร็วพอๆ กัน
ด้วยการคุยโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว
ความพยายามทั้งหมดนี้ไร้ความหมายเหรอ"
เราจะบรรยายถึง ความยินดีปรีดาของกษัตริย์และราชินี
ตอนที่พวกเขาเห็นพระธิดา...
"ผมพยายามโทรหาคุณ เบค
แต่ตรงเข้าให้ฝากข้อความทุกที
คำสามคำที่แย่ที่สุดในภาษาอังกฤษ
ผมอยากรู้ว่าลูกของเราจะเป็นยังไง
พวกเขาต้องโตมากับการอ่านหนังสือ ไม่ได้หน้าติดจอไอแพดแน่ๆ
และก็แน่นอนว่าเราจะไม่ตั้งชื่อพวกเขา
เป็นอะไรอย่าง กัลลิเวอร์หรือเบลซ หรือมิสตี้แบบที่ใช้ตัว 'ไอ'
เราต้องไปได้สวยแน่ ถ้าอยู่ด้วยกัน
มันไม่ควรจะจบลงแบบนี้
โทรกลับหาผมนะ เบค"
จบแล้ว
ผมไม่ได้อยากจะยกยอปอปั้นคุณอะไรงั้นนะ
แต่งานเขียนของคุณทำให้ผมนึกว่า เรย์มอนด์ คาร์เวอร์กลับชาติมาเกิด
คุณใจดีมากเลยค่ะ โทมัส
ฉันเกิดปี 1988 ปีเดียวกับที่เขาตาย
แล้วก็ประหลาดดีนะ แต่คุณไม่ใช่คนแรกที่บอกฉันอย่างนั้น
ย้ำอีกครั้ง เขียนดีมาก ไบลธ์ ตื่นเต้นที่จะรอดูว่าคุณจะเขียนอะไรต่อ
เบค เรานึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาแล้ว คุณไม่ส่งงานเขียนมา
ฉันรู้ค่ะ ฉันขอโทษ แล้วก็ขอโทษที่มาสาย แค่...
ฉันเขียนไว้แล้ว แต่อ่านแล้วมันใช้อารมณ์มากไป
ฉันเลยฉีกทิ้งแล้วเริ่มใหม่ แต่ก็ลืมดูเวลาไปเลย
แต่งานนี้ค่อยรู้สึกเหมือนเป็นฉัน และเป็นสิ่งที่ฉันต้องการจะบอก
มันมีแค่หน้าเดียว แต่...
นั่นไม่พอที่เราจะวิเคราะห์อะไรได้
จะให้เราอ่านตอนนี้เลย ต่อหน้าคุณเลยเหรอ มันกระอักกระอ่วนนะ
ถ้าจะเอาจริงๆ เตือนก่อนเลยนะ
ฉันเหมือนเป็นออทิสติกทางสีหน้า คือฉันซ่อนสิ่งที่คิดอยู่ไม่ได้เลย
ค่อยกำหนดวันวิเคราะห์งานเขียนของคุณ เป็นวันอื่นดีกว่า
"เบคเหรอ"
ไง
โอเค คือฉันก็ไม่อยากจะยอมรับ แต่คุณพูดถูก
นิดนึง
ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเพื่อนๆ แล้วฉันหลบหลังพวกเธอรึเปล่า ก็ใช่
ฉันใช้เพื่อนเป็นข้ออ้างที่จะไม่เขียนงานรึเปล่า
พูดตรงๆ ฉันจะใช้ทุกอย่าง เป็นข้ออ้างที่จะไม่เขียนงานเพราะ...
โอเค ฉันกลัวว่าฉันจะล้มเหลว
ฉันเหลืออีกหน้าเดียวก็จะยืนยันได้แล้วว่า ฉันเป็นนักเขียนที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์
และทั้งหมดนั้นก็เพื่อจะบอกว่า ถ้าฉันส่งสัญญาณที่สับสนกลับไปกลับมา
มันก็เป็นเพราะฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใครด้วยซ้ำ
แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการอะไร
ฉันรู้ว่ามันฟังดูห่วยมาก แบบเหมือน ไม่รู้สิ พวกคนยุคมิลเลนเนียล
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะ
"ในจังหวะนี้ คุณช่างสมบูรณ์แบบ"
คืองี้นะ ถ้าคุณรู้จักตัวตนตัวเองดี คุณก็ไม่ได้บอกให้ฉันรู้เหมือนกัน
คือคุณก็เป็นคนใจดี ที่บอกฉันว่า "คุณเป็นคนโดดเด่น" อะไรงั้น
แล้วก็เป็นคนความรู้สึกไว กับคำว่า "เขียนสิ่งที่ทำให้คุณประทับใจ"
แต่คุณกลับพยายามมีอะไรกับฉัน กลางร้านขายเฟอร์นิเจอร์เลย
ถ้าไม่ได้คิดดีๆ ฉันคงคิดว่าคุณมีอะไรซ่อนอยู่
ให้ตายสิ ทำไมคุณถึงถือผ้าห่มเพนเดิลตันอยู่ด้วย
ฉันไม่เคยเห็นห้องของคุณ
แล้วคุณก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องเพื่อนๆ คุณเลย
คือ คุณเป็นใครกันแน่
โอเค นั่นมันเยอะไปละ
อยู่ในหัวฉันมันฟังดูดีกว่านี้นะ
ผมอยากพาคุณไปดูอะไรหน่อย
คุณอยากรู้จักผมใช่ไหม เบค
ผมจะให้คุณได้เห็นเลยว่าผมเป็นใครกันแน่
ตรงนี้คือส่วนที่เราเก็บหนังสือหายากที่สุด
พวกหนังสือสำหรับนักสะสม หนังสือพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง
มันคือกระดาษ ผ้า หนัง แป้งเปียก ทุกอย่างเปราะบางทั้งนั้น
ทุกเล่มอ่อนไหวกับแสงสว่าง ความชื้น อุณหภูมิ
นั่นคือสาเหตุที่พวกมันต้องอยู่ในนี้
เพื่อปกป้องพวกมัน
ผมจะพาคุณไปห้องของผมเมื่อไหร่ก็ได้
ผมอยากให้คุณได้เจอเพื่อนๆ ผม อยากจริงๆ แต่นี่...
ตรงนี้คือที่สำคัญที่สุดในโลกสำหรับผม
ไม่ว่ามันจะฟังดูพิลึกแค่ไหน
แต่หนังสือพวกนี้ก็มีชีวิตชีวา
และล้ำค่ายิ่งกว่าคนส่วนใหญ่ที่ผมรู้จัก
คุณอยากรู้เหรอว่าผมเป็นใคร นี่ไงล่ะ
(ลบบัญชี)
(ลบบัญชีผู้ใช้ของคุณเรียบร้อยแล้ว)
อยู่นี่เอง
จบแล้ว ฉันออกจากวงการทินเดอร์อย่างเป็นทางการ
- ไชโย ที่รัก - ก็แค่...
ฉันรู้สึกว่านี่เป็นก้าวที่ดี นึกออกไหม
คือเรื่องนี้มันดีต่อฉัน
โจก็ดีต่อฉัน
เอาที่เธอสบายใจ เบคส์
ก็แค่พูดเฉยๆ นะ แล้วฉันก็หมายความตามนั้นจริงๆ
ชีวิตง่ายๆ อาจไม่ได้แย่อะไรนัก มันอาจเป็นสิ่งที่เธอต้องการ
ฉันอาจจะควรหาชีวิตแบบนั้นบ้าง
โจไม่ใช่คนง่ายๆ เขาแค่แตกต่าง
ซับซ้อน
ตลกดีนะ หนังสือหายไปเล่มหนึ่ง
จริงเหรอ เล่มไหน
อ๊อซมาแห่งอ๊อซ ตอนนั้นยังอยู่เลย
โจหยิบมาดูอยู่ตอนงานปาร์ตี้ของฉัน
เดี๋ยวมันก็โผล่มาแหละ
"คุณลบทินเดอร์ไปแล้ว
แล้วคุณก็โทรหาผม และขอให้ไปหาคุณที่บ้าน
ความศรัทธาในเรื่องความรักอันยิ่งใหญ่ของเรา กลับคืนมาอีกครั้งอย่างเป็นทางการ"
ผมขอโทษฮะ โจ ผมโง่มาก
ผมทิ้งลิสต์ไว้บนเตียง แล้วรอนเลยมาเจอเข้า ผมขอโทษ
นายไม่ได้โง่นะ มันไม่ใช่ความผิดของนาย
ผมพยายามอธิบายแล้ว แต่...
มันไม่ใช่ความผิดนาย
คนอย่างรอนเป็นพวกอันธพาล
เราแค่ต้องดักทางนำหน้าพวกนั้นก้าวหนึ่ง
เหมือนทหารเสือไง พวกเขาดักทางคาร์ดินัลได้เสมอเลยใช่มั้ยล่ะ
"หนึ่งคนรวมใจ"
"รวมใจเป็นหนึ่ง"
พาโค!
เข้าบ้าน
"ผมได้กลิ่นเหล้าเบอร์เบินมาถึงตรงนี้"
บอกแล้วไง อย่าไปยุ่งกับเด็ก
เออ แกอาจหลอกตำรวจ เรื่องสวนมะเขือเทศไร้สาระของแกได้
แต่ฉันคิดถูก
แกมันไม่ปกติแน่ๆ
ฉันมองตาแกออก
"เอาเก็บไว้ในหัวข้อ 'ปัญหาในอนาคต' แล้วกัน"
"ก๊อกๆ มาหรือยัง"
"เพราะคืนนี้...
คืนนี้ ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมคือคนนั้น"
เอาไว้ทำแพนเค้กทีหลังเลย
เมื่อกี้คุณเพิ่ง...
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์