ความเดิมใน เธอ...
ใครๆ ก็เรียกฉันว่าเบค
แล้วคุณชื่อโจ...
โกลด์เบิร์กครับ
"คนเราเจอ 'คนที่ใช่' กัน ผมเชื่ออย่างนั้น
ผมเคยตกหลุมรักมาก่อน แคนเดซ แต่เธอหักอกผม เบค
ผมน่าจะเห็นสัญญาณบอกมาก่อนแล้ว
แต่เราไม่เคยเห็นหรอก
ตัวอย่างที่หนึ่ง คลอเดีย เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
คุณคิดว่าเธอรู้เหรอว่ารอนเป็นไอ้เฮงซวย ตอนที่เธอตกหลุมรักเขา"
นายเป็นไอ้ตัวประหลาด
ดังงั้นอย่ามายุ่งกับพาโค เพราะไม่อย่างนั้น
ฉันจะเอามีดสเต๊ก ควักไอ้ลูกตาวิปริตของนายออกมาเลย
"ผู้ชายก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกัน
ผมต้องดูให้แน่ใจว่าคุณไม่เป็นภัยกับผม
ผมแค่อยากรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณเป็นคนยังไง
- คุณฉลาด" - เวร!
โทรศัพท์ฉัน!
สงสัยทำตกไว้ที่สถานีใต้ดิน
"เว้นแต่ในจุดที่คุณไม่ฉลาด เช่นไม่ล็อกโทรศัพท์ไว้ก่อน
และนั่นแปลว่าผมยังล็อกอินชีวิตคุณอยู่"
เราไปดื่มกันบ้างไหมครับ
ได้สิคะ
"ให้ตาย ผมก็อาจเป็นคนโง่ที่กำลังตกหลุมรัก มันแค่รู้สึกใช่สุดๆ
ผมจะช่วยให้คุณ ได้มีชีวิตที่คุณคู่ควร เบค
รสนิยมเรื่องเพื่อนของคุณแย่มากเลย"
เอ่อ พวก ฉันว่าเราอาจจะ...
"คุณหลงรักคนผิด"
เข้าไปชิดผนัง!
(เบค - มือถือ - โทรออก)
เบค คุณเคยมีอะไรกับนักจิตบำบัดคุณรึเปล่า
ใช่ ฉันนอกใจคุณ
แต่เรื่องมันจบไปแล้ว
เรื่องที่เขาทำกับฉัน วันใดวันหนึ่งเขาก็ต้องทำกับเธอ
หรือเขาอาจทำเรื่องอะไรไม่รู้ ที่เขาทำกับแคนเดซก็ได้
ฉันต้องให้คุณบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นกับแคนเดซ
ทำไมล่ะ มันสำคัญอะไร
เพราะมันไม่มีหลักฐานว่าเธออยู่อิตาลีเลย
ไม่มีใครได้ข่าวอะไรจากเธอเลยสักคน ตั้งแต่เธอจากไป
"ผมรู้จักคุณดี
คุณจะไม่หยุดถามคำถาม จนกว่าผมจะทำอะไรสักอย่างเรื่องนี้"
อะไรวะเนี่ย
แล้วฉันจะโทรมา
"เบค เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างคุณกับผม"
โจ! โจ!
(รวมผลงานของชาร์ลส์ ดิกเคนส์ลำดับที่ 23) (อาวร์ มูชวล เฟรนด์ ไอ)
(สเตรนจ์ เคส ออฟ มิสเตอร์เจเคิล แอนด์ มิสเตอร์ไฮด์)
(นวนิยายประวัติศาสตร์โคลัมโบ) (มิวสิค)
(เดอะ มาร์ช ออฟ เดโมเครซี)
(อะ รูม ออฟ วันส์ โอว์น)
(อิงลิช เอพิสโคพัล พาเลซ)
- เดินไป! - คุณมูนนี่...
- ไปสิ! - ผมแค่จัดชั้นหนังสือ
แกคิดว่าแกรู้จักงานของฉันดีกว่าฉันงั้นเหรอ
เข้าไป! แล้วก็อยู่ในนั้นจนกว่าแกจะเข้าใจ
- เข้าใจอะไร - เข้าใจว่าฉันเป็นอะไรของแก
โจ!
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
โจ!
ผมอยู่นี่
โจ
ทำไม...
ถึงเอาฉันมาไว้ที่นี่
นี่ก็ดีนะ
เพราะเราเริ่มคุยกันแล้ว เราเริ่มเปิดใจ
- คุณตีหัวฉัน - ผมขอโทษ
เบค ผมขอโทษจริงๆ
ผมไม่อยากให้คุณสติแตก
โจ! ฉันถูกขังอยู่ในห้องกระจก
แค่ชั่วคราว
- นานแค่ไหน - อะไรนะ
คุณจะให้ฉันอยู่ในนี้ไปนานแค่ไหน ถ้าบอกว่านี่เป็นแค่เรื่องชั่วคราว
เอาจริงๆ ผมยังไม่ได้คิดไว้ไกลขนาดนั้น ผม...
ผมต้องแน่ใจก่อนว่าไว้ใจคุณได้
ว่าคุณจะเห็นความจริง
ความจริงอะไรกัน
ว่าทุกสิ่งที่ผมทำลงไป ผมทำเพื่อคุณ
แม้แต่เรื่องนี้น่ะเหรอ
แม้แต่เรื่องนี้
พระเจ้า
ผมอยากรู้จริงๆ ว่าคุณคิดอะไรอยู่
บอกผมหน่อย
ในกล่องนั้นคืออะไร บอกฉันสิ
บอกสิว่าฉันบ้า
บอกสิว่าคุณไม่ได้ฆ่าเบนจี้
บอกสิว่าคุณไม่ได้ฆ่าพีช
ถ้าคุณรู้เรื่องอย่างที่ผมรู้
ให้ตาย เบค จริงสิ คุณไม่รู้เลย
ผมสัญญาว่าจะบอกความจริง แล้วผมจะบอกจริงๆ
เดี๋ยว โจ! อย่าไป
ผมไม่ไปไหน เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน
โจ
โจ! ไม่นะ โจ! โจ! โจ!
"มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ
ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะกลัว
เพราะอย่างนั้นผมถึงได้ พยายามปกป้องคุณไม่ให้รู้ความจริง
แล้วตอนนี้ผมก็ต้องปกป้องเราสองคน จากโลกภายนอก"
(ลินน์ - อ.พ.จ เนื้อหมักเกลือคืออะไร ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย)
"นานพอที่จะหาทางออกเรื่องนี้
ดังนั้นข้ออ้างที่ดีที่สุด คือทำเหมือนทุกอย่างปกติ"
(แอนนิกา) (เอ่อ วันนี้พิลึกมาก)
(รีบตอบมานะ)
"เท่าที่เพื่อนๆ ของคุณรู้ คุณกำลังจะไปกบดาน"
(ป.ล. ทำไมลินน์ถึงพูดเรื่องเนื้อขึ้นมา)
"แล้วมันจะไม่ได้ลดละเลิกโซเชียลมีเดียของแท้ ถ้าไม่มีการประกาศให้โลกรู้"
(สถานะใหม่) (พักชั่วคราว เพราะพวกนั้นไม่ใช่เรา)
(อย่าทำตัวเดือดร้อนหนัก ตอนฉันไม่อยู่ล่ะ อเมริกา)
(แฮชแท็กเขียนหนังสืออยู่จ้า)
เดี๋ยวฉันกลับมา ห้ามใครลงไปที่ชั้นใต้ดิน
จนกว่าฉันจะผ่าตัดหัวใจ ให้หนังสือซิลเวีย แพลธเล่มพิมพ์ครั้งแรกเสร็จ
เยี่ยม อาการนางเป็นยังไงบ้าง
เปราะบาง กำลังเปราะบางมาก
"หลักฐาน ผมต้องการแค่หลักฐาน เพื่อจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ได้โรคจิต
ผมเป็นคนที่คอยปกป้องคุณต่างหาก เดี๋ยวคุณก็รู้"
ข้ามส่วนที่ฉันบอกว่า "ไม่มีอะไร" แล้วเดินผ่านไปเลยดีกว่าค่ะ
ไม่ครับ นี่ตึกบ้านผม นั่นคลอเดียเพื่อนบ้านผม
- เพื่อนบ้านคุณเหรอ - ใช่
งั้นคุณก็รู้จัก ไอ้เวรที่ทำให้เธอสมองกระทบกระเทือนสิ
- ใช่ เขาชื่อรอน - ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร
เขาอยู่นั่น ทำไมเขาถึงไม่โดนจับอยู่หลังรถคุณ
เหยื่อบอกว่านี่เป็นอุบัติเหตุ
เธอมีลูกชายหนึ่งคน พาโค เขาอยู่ไหน
ฉันไม่เห็นเด็กเลยสักคน แต่ก็อาจจะดีแล้ว
โจ คุณทิ้งฉันไว้ในนี้ไม่ได้นะ
ผม... ผมไม่ได้ทิ้ง ผมขอโทษ
มันไม่มีประโยชน์ที่จะพยายามอธิบายอะไร ให้คุณฟังโดยไม่มีหลักฐาน เพราะงั้น...
ไม่ต้องมีความลับต่อกันแล้ว ถามมาได้ทุกเรื่อง
เราทั้งคู่รู้ว่าเบนจี้สันดานแย่ใช่มั้ยล่ะ แต่ที่คุณไม่รู้คือ...
เขาเป็นฆาตกร เขาฆ่าเด็กบริสุทธิ์
มันแกล้งตายว่ะ มันแกล้งตาย แม่ง
ไม่รู้สึกผิดเลย ผมยืนยันว่า เขาเป็นโรคจิตและอันตราย
อันตรายต่อคุณ ส่วนพีช แม่นั่นหมกมุ่น
เธอสะสมของพวกนี้ไว้หลายปี
เธอต้องการเป็นเจ้าของคุณ วางกับดักคุณไว้ ทำให้คุณกลายเป็นสัตว์เลี้ยง
แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอจากไป
ชีวิตคุณก็เบ่งบานเต็มที่ คุณได้ตีพิมพ์หนังสือ
ผมเข้าใจนะว่าทำไมคุณถึงตกใจมาก เมื่อทุกอย่างมารวมกันอยู่แบบนี้
แต่นี่มันก็แค่ของที่ระลึกน่ะ เข้าใจใช่ไหม เหมือนเก็บรูปถ่ายเก่าๆ
หรือเวลาที่คุณใส่เสื้อเชิ้ตผมนอน
คุณจะบอกว่าเรื่องแบบนั้นมันบ้าไม่ได้ มันเป็นเรื่องในเพลงรักเป็นล้านเพลง
ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันยากจะรับไว้ เอาจริงๆ ผมก็กลัวมากที่จะบอกคุณเรื่องนี้
แต่ถ้าเราจะพูดกันตรงๆ
ชีวิตของคุณดีขึ้นนะตั้งแต่เจอผม
คุณก็แค่ไม่รู้ว่าดียังไง หรือทำไมมันถึงดีขึ้นจนกระทั่งตอนนี้
เบค ผมรักคุณ
และการรักใครสักคนหมายความว่า เราจะยอมทำเพื่อเขาทุกอย่าง
ของเบนจี้
ผมต้องเผาร่างของเขา
แล้วพีชล่ะ
เธอพยายามฆ่าผม นั่นมันเป็นการป้องกันตัวเองแท้ๆ เลย
- มันเป็นการป้องกันตัว... - พระเจ้า!
ไม่ ขอร้องล่ะ อย่า
- ได้โปรด! - ไม่ๆ ใจเย็นๆ สิ
- อย่าทำร้ายฉัน! - สงบสติอารมณ์ก่อน
ไม่ คุณไม่เข้าใจ สงบใจก่อน เบค...
- แกฆ่าพวกเขา! - เบค! เบค! เบค!
- แกมันไอ้ฆาตกร! ไอ้วิปริต! - ไม่ นั่นไม่จริง
- อย่ามายุ่งกับฉัน! - ไม่ คุณ...
- อย่าทำร้ายฉันเลย - คุณไม่เข้าใจ
ผมไม่มีทางทำร้ายคนที่ผมรักได้หรอก
ไปบอกแคนเดซสิ ไอ้โรคจิต!
คุณไม่ได้ฟังผม
ช่วยด้วย!
ช่วยที ขอร้อง! ช่วยด้วย!
อรุณสวัสดิ์
- ถอยไปนะ - ให้ตาย! ไม่เป็นไร
เมื่อกี้คุณจะทำอะไรฉัน
ผมแค่อยากให้คุณสบายขึ้น ดูสิ
คุณหลับลึกมาก ผมไม่อยากกวนคุณ
เออ...
ถือว่านี่กวนแล้วละกัน
นี่ ผมซื้ออาหารเช้ามาให้
ไม่รู้ทำไม แต่การอยู่ห่าง จากถังฉี่ของตัวเองไม่กี่นิ้วมัน...
ทำให้ไม่เจริญอาหาร
ผมเทถังนั้นให้แล้วด้วย
เผื่อคุณจะยังสงสัย ว่าผมยอมทำอะไรบ้างเพื่อความรัก
แล้วคุณไม่อยากพลาด อะโวคาโดโทสต์จากร้านดั๊ดลีส์
กับกาแฟแบบที่คุณชอบ
ฉันก็สงสัยมาตลอดว่าช่องนั้นมีไว้ทำไม
อ๋อ ใช่
มูนนี่อ้างว่าเขาสร้างไว้ เพื่อให้ส่งมอบเงินได้อย่างปลอดภัย
แต่ผมไม่เคยเจอใครข้างล่างนี้เลยนอกจากผม
สมัยผมเด็กๆ ผมต้องใช้เวลาในนี้เยอะมากนะ
ผมเดือดร้อนเสมอ มูนนี่...
เขา...
เขาคือมิสเตอร์มิยากิของผม
ถ้ามิยากิเป็นผู้คุมในคุกโซเวียตน่ะนะ
ฉันเป็นอะไรของแก
- คุณคือไอ้ทุเรศ - เออใช่ แต่แกมีใครคนอื่นอีกล่ะ
พ่อแกที่ใช้รักแร้แกเป็นที่เขี่ยบุหรี่เหรอ
หรือแม่แกที่ไม่เคยขยับตัวมาห้ามเขา
หรือแกจะคิดถึงไอ้บ้านเด็กกำพร้าอุดมแมลง ที่ผลักดันจนแกมาถึงหน้าบ้านฉัน
คุณไม่ได้สนใจผม
ที่นี่อาจเป็นที่ไถ่บาปให้แกได้
อยู่ที่นี่ แกปลอดภัย
แวดล้อมไปด้วยผลงานชิ้นสำคัญๆ ของมนุษยชาติ
และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะดูดซับ...
ภูมิปัญญาของคนที่เก่งกว่า
เบค สุดท้ายแล้ว กรงขังนี้กลายเป็นเรื่องดีสำหรับผม
ผมหวังว่ามันจะเป็นแบบเดียวกันสำหรับคุณ ดูสิ เพราะงี้ถึงได้มีเครื่องพิมพ์ดีด กระดาษ
ไม่มีอะไรกวนใจ
เป็นการกบดานของนักเขียนแบบโลว์เทค อย่างที่คุณต้องการมาตลอด
ฉันรู้สึกแย่แทนคุณนะ โจ
"นั่นคือความสงสารเหรอ หรือขยะแขยง หรือเห็นอกเห็นใจ
เบค นี่ผมพยายามสุดๆ แล้วนะ
อย่างน้อยก็ช่วยรับรู้หน่อย"
เฮ้ย! อย่าเลย ไอ้ตัวเล็ก เฮ้ย! มองหน้าฉันสิ
นายบ้าไปแล้วเหรอ คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่
อย่าทำอะไรเขานะ
ฉันจับไอ้เกรียนนี่ได้ตอนที่ พยายามจะขโมยปืนจากเครื่องเก็บเงิน
โอเค ไม่เป็นไร มันไม่มีกระสุน
"มีเต็มเลยล่ะ"
ฉันจัดการเอง
นั่งลง นี่ไม่ใช่ของเล่นนะ
- ผมรู้ ผมไม่ได้โง่ - ฉันว่านายโง่
ฉันว่ามีแต่คนปัญญาอ่อนแหละ ถึงจะพยายามทำเรื่องที่นายเพิ่งทำ
ฉันรู้ว่าทำไมนายถึงอยากได้ปืน พาโค
ต่อให้นายไม่บังเอิญทำตัวเองตาย ด้วยปืนนี้ก่อน
วินาทีที่นายใช้ปืนกับรอน ชีวิตของนายก็จะจบลง
นั่นคือคำจำกัดความของคำว่าโง่เลยล่ะ
ขอโทษนะ
ฉันรู้ว่าเมื่อกี้ด่าแรง
นี่กุญแจห้องฉัน นายไปอยู่ที่นั่นได้ มันปลอดภัย
ไปอยู่ให้หายหัวร้อน จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ แล้วเราค่อยคุยกัน
(แอนนิกา - เบค! คิดถึงนะ ขอดูเซลฟี่นักเขียนเก็บตัวหน่อยสิยะหล่อน)
"ผมคิดอะไรไม่เข้าท่า แล้วมันก็ความผิดคุณ
เบค ผมซื้อเวลาให้เราได้ไม่นาน
และความอดทนของผมก็ลดลงทุกที"
โจ ไปอยู่ไหนมา
- ไง - หวัดดี
ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลงดีกว่า ผมแค่อยากรู้ว่าเบคโอเครึเปล่า
- เดี๋ยว หมายความว่ายังไง "โอเค" น่ะ - เราทะเลาะกัน ผมไม่ได้ข่าวเธอเลย
ฉันว่าเราน่าจะบอกคุณได้นะ เธอไปเก็บตัวเขียนหนังสือ
ใช่
ไม่มีอะไรหรอก ใจเย็นๆ เขาก็ไม่ได้แชตกับพวกเราเหมือนกัน
- โอเค - ผมแค่อยากรู้ว่าเธอปลอดภัย
- ใช่ - ใช่
ว่าแต่ทะเลาะกันเรื่องอะไร
ผมจับได้ว่าเธอนอกใจผม กับนักจิตบำบัดของเธอ
- ไม่มีทางอ่ะ - อะไรนะ
- พระเจ้า ไม่จริง - ดร.นิคกี้เนี่ยนะ ล้อเล่นรึเปล่า
- เบค! - โหย โจ เสียใจด้วยจริงๆ
- ใช่ เสียใจด้วย - เสียใจมากๆ
- พวกเราไม่รู้เลย - ผมนึกว่าเราจะแก้ปัญหาได้
แต่เธอก็ตัดการติดต่อกับผม
เดี๋ยวนะ ตอนส่งข้อความมา เธอบอกว่าเธอไปกบดานรักษาใจ
- คงไม่คิดใช่มั้ยว่าเธอยัง... - คือก็ ใช่
ว้าว
ฉันนึกว่าคุณสองคนนี่คู่แท้กันแล้วนะเนี่ย
มันทำให้ศรัทธาของเราสั่นคลอนเหมือนกันนะ ไม่รู้สิ
คุณคิดจริงๆ เหรอว่า เบคกับผมเป็นคู่ของกันและกัน
โจ ฉันรู้จักเบคมานานมาก แล้วฉันก็...
ไม่เคยเห็นเธอมีความสุขขนาดนี้มาก่อน
หรือติดดินขนาดนี้ อะไรอย่างนั้น
ฉันคิดจริงๆ ว่าคุณดึงส่วนที่ดีที่สุดของเธอออกมา
ผมว่าเธอก็ดึงส่วนที่ดีที่สุดของผมออกมาเหมือนกัน
นี่ มันอาจไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้
เธออาจกำลังกบดานเขียนหนังสือจริงๆ ก็ได้นะ
หรือไม่งั้นเธออาจพยายามหลบพ่อนักสืบนั่น
เพราะไม่อยากจะพูดถึงเรื่องพีช
นักสืบ พูดถึงอะไรกัน
ปรากฏว่าคนตระกูลซาลิงเจอร์ จะไม่มีทางฆ่าตัวตาย
- ตามความเห็นของคนตระกูลซาลิงเจอร์ - ทุกอย่างมันพังมาก
เขาจ้างหมอนี่มา
เขาพยายามมาถามอะไรไม่รู้เยอะแยะ จากลินน์กับฉัน
เขาใช้คำว่า "ไม่ชอบมาพากล" ด้วยซ้ำ เชื่อเขาเลยมั้ยล่ะ
โจ เราทั้งคู่รู้ว่าคุณทำอะไรลงไป คุณแปลกใจตรงไหนล่ะ
ผมกินเกี๊ยวนี่ไม่หมด คุณเอามั้ย
โอเค
ขอบคุณ
ใช้ซอสพอนซึดีกว่านะ ซอสเปรี้ยวหวานมันเปรี้ยวไป
เข้าใจแล้ว
คุณยังไม่ได้เริ่มเขียนเลย
ฉันกำลังรอให้แรงบันดาลใจมันเอ่อท้น อย่างที่คุณบอกฉันไว้
ดูเหมือนคุณทำใจได้ดีขึ้นหน่อยนะ
มันก็อาจเป็นความคุ้นเคย
ใช่
วันนี้ผมจับได้ว่าพาโค พยายามขโมยปืนจากเครื่องเก็บเงิน
อะไรนะ ทำไมกัน
รอนเล่นงานจนคลอเดียเข้าโรงพยาบาล
เพราะงั้นพาโค... ผมพยายามคุยกับเขา แต่คิดว่ายิ่งทำให้เขาโกรธ
แหม คุณเอาแฟนมาขังไว้ในกรง มีนักสืบกำลังพยายามสอดรู้สอดเห็น...
แต่คุณกลับกังวลเรื่องลูกของเพื่อนบ้านเนี่ยนะ
ผมรู้ มันโง่ชะมัด
ไม่เลย
มันน่ารัก
โจ
ฉันรู้...
ว่าในนั้นยังมีจิตใจที่ดีอยู่ที่ไหนสักแห่ง
โจคะ
ครับ
ฉันปวดฉี่
ไม่นะ อย่าบอกว่าคุณใช้
แผนที่ของเฮนรี่ เพลแฮมมาเป็นที่รองโถ
ขอโทษนะ พอดีหาแดน บราวน์ไม่เจอ
- ได้ ผมจะเอา... - โจคะ
ขอฉัน...
ขอฉันไปเข้าห้องน้ำได้มั้ย
ขอร้องล่ะ นี่มันลดค่าความเป็นมนุษย์มากๆ
คุณไว้ใจฉันได้นะ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณๆ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณๆ
- โจ - ผมให้ไปไม่ได้
ขอโทษจริงๆ
โจ
โจ ขอร้องล่ะ
- เดี๋ยวผมกลับมานะ - ซวยแล้ว เวร แม่ง
ฉันนี่โง่ชะมัดเลย
ตลอดเวลามานี้ ฉันดูผิดมาตลอด
ทำไมฉันถึงดูไม่ออกนะ
ถ้าคุณมองที่นี่เป็นห้องขัง คุณก็จะเป็นได้แค่นั้น เป็นผู้ต้องขัง
แต่ถ้าคุณมองว่ามันเป็นโอกาส ที่จะได้ศึกษาตัวเองและเติบโต
ไชโย เราจะมีอนาคตร่วมกัน
คุณบอกว่าคุณเป็นนักเขียนไม่ใช่เหรอ ผมก็ตกหลุมรักนักเขียน
คุณน่าจะเขียนหนังสือดีกว่า
แล้วไงต่อ โจ คุณจะไปชักว่าวกับกางเกงในฉันเหรอ
หรือว่าต้องฆ่าใครสักคนก่อนถึงจะแข็งขึ้นมาได้
"เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง"
ชีวิตของคุณดีขึ้นนะตั้งแต่เจอผม
คุณก็แค่ไม่รู้ว่าดียังไง หรือทำไมมันถึงดีขึ้นจนกระทั่งตอนนี้
คุณป้ายสีให้ผมเป็นปีศาจ
คนที่สามารถทำร้ายคนอื่น คนที่ทำเรื่องเลวร้ายต่างๆ ได้
"เธอโอบล้อมตัวเองด้วยเทพนิยาย ราวกับมันเป็นผ้าห่ม
แต่อันที่จริงเธอชอบความหนาวเหน็บ
ความสั่นสะท้านสาหัส ในยามที่เธอพบซากภรรยาของบลูเบียร์ด
ความขนลุกอันแสนหวานเมื่อเจ้าชายสุดเสน่ห์แรง
สวมรองเท้าแก้วเข้าผ่านนิ้วก้อยที่เท้า
ได้พอดิบพอดี
แต่ในสนามที่โรงเรียน เจ้าหญิงตัวจริง ต่างลอยล่องผ่านเธอไปดั่งลมพัดใบไม้ร่วง
เธอเห็นอ่าว ซึ่งทอดตัวระหว่างเธอกับพวกสาวบ้านรวย
และสาบานว่าจะเลิกเชื่อเทพนิยาย
แต่เรื่องราวเหล่านั้นยังฝังใจของเธอ ลึกล้ำราวกับพิษร้าย
หากเจ้าชายทรงเสน่ห์มีจริง หากเขาจะมาช่วยเธอได้
เธออยากให้เขามาช่วยเธอ จากความอยุติธรรมทั้งหลาย
เมื่อใดเขาถึงจะมา
คำตอบเป็นเพียงการยักไหล่โหดร้าย ในจังหวะเล็กๆ ที่ไร้ความสำคัญนับร้อย
ใบหน้าเหยียดหยันของสตีวี่ สมิธ ตอนที่เขาเรียกเธอว่าอีหมูอ้วน
มือของลุงเจฟฟ์ที่บีบก้นของเธอ ในครัววันขอบคุณพระเจ้า
การกล่าวโทษในสายตาของคุณพ่อแท้ๆ เมื่อเธอบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
และจากเด็กชายที่แฝงตัวเป็นชายชาตรีทุกคน ที่เธอยอมให้ล่วงเข้ามาในร่างและในใจของเธอ
เธอได้เรียนรู้ว่าเธอไม่มีเวทมนตร์อะไร ที่จะเสกให้อสูรกลายเป็นเจ้าชายได้
เธอยอมให้รอบตัวเต็มไปด้วย สาวๆ แบบที่เธอเกลียดมาโดยตลอด
ด้วยหวังว่าจะได้แบ่งอำนาจของเขามาบ้าง แล้วเธอก็เกลียดตัวเอง
และนั่นทำให้เธอยิ่งมั่นใจน้อยลงไปอีก
แต่แล้ว ตอนที่เธอคิดว่า เธอกำลังจะหายไปจากโลกนี้
เขาก็มองเห็นเธอ
เธอก็รู้อยู่ลึกๆ ว่าเรื่องนี้ มันดีเกินจะเป็นเรื่องจริงไปได้
แต่เธอก็ปล่อยตัวให้ถูกโอบไป
เพราะเขาเป็นคนแรกที่เข้มแข็งพอที่จะอุ้มเธอได้
แต่เมื่อต้องอยู่ในปราสาทนี้เองที่เธอเข้าใจ
ว่าเจ้าชายทรงเสน่ห์กับบลูเบียร์ดปีศาจร้าย แท้จริงแล้วคือชายคนเดียวกัน
และเธอจะไม่มีทางได้ตอนจบอันแสนสุข นอกเสียจากเธอจะรักเขาทั้งสองคน
เธอต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรือ
อยากให้คนมารัก เธออยากให้เขาสวมมงกุฏให้เธอไม่ใช่หรือ
เธอรนหาที่เองไม่ใช่หรือ เธอรนหาที่เองไม่ใช่หรือ
ดังนั้น จงพูดว่าเธออยู่อย่างนี้ได้
พูดว่าเธอรักเขา พูดว่าขอบคุณ
พูดอะไรก็ได้ นอกจากความจริง
ที่ว่าเธออาจรักเขากลับไม่ได้"
"แล้วถ้าคุณไม่ใช่เนื้อคู่ของผมล่ะ
ไม่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทิ้งหลักการ
ผมต้องเชื่อมั่นว่าความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้
และถ้าคุณรักผม เราก็แค่ต้องใช้เวลา
แต่เวลาก็ไม่ได้อยู่ข้างเราเลย"
"ผมไม่อยากคิดถึงสถานการณ์เลวร้ายที่สุด
ผมไม่อยากต้องรื้อบ้านของคุณ
หาหลักฐานที่จะเชื่อมโยงผม เข้ากับการหายตัวไปของคุณ
ตอนนี้ทุกอย่างมันเริ่มรู้สึกไม่ค่อยบริสุทธิ์แล้ว
เพราะผมไม่ได้ทำเพื่อคุณอีกต่อไป
ผมทำเพื่อตัวผมเอง
แล้วผมก็ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวนะ"
"คุณบอกว่าคุณเชื่อว่า ผมยังมีจิตใจดี 'ที่ไหนสักแห่ง'
หวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไร ถ้าผมจะแวะตามหามันเสียหน่อย"
คลอเดีย
โจ คุณมาทำอะไรที่นี่
ผมมาหาพาโค รอนอยู่รึเปล่า
เปล่า แล้วฉันก็แอบหวังว่าพาโคจะไปหาคุณ
ฉันทำมือถือหายตอนที่...
พยาบาลบอกว่าพยายามโทรไปที่ห้อง แต่ไม่มีใครรับเลย
งั้นแปลว่าคุณไม่รู้เลยว่าลูกคุณอยู่ไหน
ให้ตายสิ คลอเดีย
มาตัดสินกันมันง่ายดีเนอะ คุณนึกว่าคุณเป็นใคร
ดูเหมือนผมเป็นคนเดียวในเมืองนี้ ที่ใส่ใจเรื่องลูกชายของคุณนะ
คุณทำแบบนี้ทำไม
ทำไมคุณถึงปกป้องผู้ชายที่ทำแบบนี้กับคุณ โดยไม่เห็นหัวลูกชายตัวเอง
ซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วย คุณเป็นแม่เขานะ
แม่คนควรจะปกป้องลูกๆ จากผู้ชายแบบเขาสิ
ฉันไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนบ้านที่เป็นห่วง โผล่เข้ามาที่นี่
แล้วมาโทษฉันเรื่อง อาการสมองกระทบกระเทือนของตัวเอง
รอนมีเส้นสาย เขาขู่ฉัน
อยากรู้เหรอว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ในชีวิตฉัน
เพราะถ้าฉันพยายามสู้เขาเมื่อไหร่ ฉันจะเสียลูกไป
ผมขอโทษ ผมไม่รู้
เออสิ คุณก็ต้องไม่รู้อยู่แล้ว
คุณไม่รู้หรอกว่าจะใช้ชีวิตแบบฉัน ต้องทนกับอะไรแค่ไหน
พวกนั้นไม่เขียนหนังสือเกี่ยวกับผู้หญิงอย่างฉัน
ไม่มีใครคิดจะเขียน
โจ โกลด์เบิร์กใช่มั้ย
"สวัสดี คุณนักสืบ"
เราเคยเจอกันเหรอครับ
สวัสดีครับ ผมทำงานให้ครอบครัวของพีช ซาลิงเจอร์
- ขอถามคำถามแค่สองสามข้อ - โอเค ได้เลย
คุณรู้จักพีชดีแค่ไหน
"เขาทำเป็นถาม แต่จริงๆ เขารู้อยู่แล้ว"
ก็ไม่สนิทมาก รู้จักผ่านแฟนเก่า กวิเนเวียร์ เบค
แต่ก็สนิทพอที่จะเสียใจที่เธอจากโลกนี้ไป
คุณเคยไปบ้านของเธอที่กรีนิชมั้ย
บ้านที่เธอตายใช่มั้ย ไม่เคยๆ แต่ผมได้ยินเรื่องบ้านนั้นจากเบค
ผมรู้ว่าพีชมีปัญหาหนักตอนที่พวกเธอไปที่นั่น
ผมว่าคุณน่าจะไปคุยกับเบคมากกว่า
อันที่จริง ผมก็พยายามติดต่อเบคอยู่
อ้อ คือ เราเลิกกันแล้ว
ผมก็เลยไม่ได้ติดต่อเธอเท่าไหร่
ที่จริง ถ้าคุณหาผมเจอ นั่นแปลว่า คุณน่าจะเจอลินน์ เพื่อนสนิทของเบคแล้ว
คุณไปถามเธอดีกว่า
เบคอาจจะออกไปนอกเมือง ไปเขียนหนังสือ เธอทำแบบนั้นบ่อยๆ
โชคดีนะครับ ยินดีที่ได้พบ
คุณใช้เวลาที่บ้านเธอเยอะด้วยเหรอ เวลาเธอไม่อยู่
"เวร"
ก็ ผม...
"เขาเห็นผม"
ผมยังมีกุญแจอยู่ ไม่สิ ที่จริง ผมเคยมีกุญแจ
ผมเอาไปคืนเมื่อคืนนี้
ผมควรกังวลรึเปล่า นี่คุณมาตามดูผมเหรอ
แฟนเก่าคุณเคยเล่าไหมว่า พีชมีสตอล์กเกอร์
คือผมก็รู้... ผมจำได้ว่ามีเรื่องแย่ๆ ที่เซ็นทรัลพาร์ค
พีชโดนเล่นงานใช่มั้ย
แต่ผมไม่รู้ว่า มันเป็นเรื่องอะไรใหญ่โตกว่าแค่ปล้นกัน
คนคนเดียวกันอาจอยู่ในบ้านนั้น สุดสัปดาห์ที่พีชตาย
เอาจริงเหรอ
เราเจอของชิ้นหนึ่ง กำลังเอาไปตรวจดีเอ็นเอ
ว้าว
ถ้าจริงก็บ้ามากเลย
"ผมลืมไอ้โหลเวรนั่น"
ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง หวังว่าคุณจะเจอเขานะ
"น่าจะยอมฉี่ราด"
ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยอีกก็บอกได้
ขอบคุณ โจ ถ้าคิดอะไรออกอีก ช่วยโทรบอกผมหน่อยได้มั้ย
ได้สิ
"แล้วฉี่มันมีดีเอ็นเอรึเปล่า"
ได้เลย รอส ได้
"สิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้ จากช่วงเวลาที่ผมอยู่ในกรงนั้นเองนะ เบค
อย่าปล่อยให้ตัวเองสติแตก
ไม่ว่ามันจะแย่แค่ไหน เราต้องหาทางทำใจให้สงบและคุมสติให้ได้"
ผมโง่มากที่โมโห
ผมทำพลาดเอง และคุณก็กำลังพยายามช่วยให้ผมทำได้ดีขึ้น
ฉันรู้ว่ามันเข้าใจยาก
แต่บางครั้งเราก็ต้องทำเรื่องยากๆ เพราะเราเป็นห่วงใครสักคน
ฉันรู้จักปีศาจที่ขับเคลื่อนจิตใจเธอดี
ฉันก็มีปีศาจของตัวเอง
เราต้องใช้วินัย...
ถึงจะเอาชนะได้
นั่นคือสาเหตุที่ฉันสั่งให้เธอทำงานหนัก และฉันเรียกร้องให้เธอทำให้ได้ไร้ที่ติ
ความรักหนังสือ ความเคารพมัน
ฉันกำลังพยายามสอนคติประจำใจให้เธอใช้ในชีวิต เพื่อที่เธอจะได้ไม่มีจุดจบเหมือนพ่อ
แล้วเมื่อผมพลาด คุณก็ขังผมไว้
ถูกต้อง
เพราะฉันรักเธอ
ฉันแค่หวังว่านั่นจะเพียงพอ
หวัดดี
ไง ฉันขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้ฉันบ้าไปหน่อย
มื้อค่ำมีอะไรคะ
เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น
จำเรื่องนักสืบได้มั้ย เขามาหาผม
คุณน่าจะได้เห็นหน้าเขา
ผมว่าเขาไม่เชื่อที่ผมพูดเลยแม้แต่คำเดียว
ผมไม่ใช่ฆาตกรนะ
ผมไม่ได้วางแผนเรื่องนี้
ถ้าผมเป็นปีศาจเลือดเย็น ที่รู้จักวางแผนอะไรๆ ไว้ก่อน
ผมคงไม่พลาด ในเรื่องที่จะย้อนกลับมาเล่นงานผมแบบนี้
คุณพลาดอะไรไป
ไม่สำคัญหรอก
นอกจากมันจะสำคัญ ถ้างั้นคุณก็จะรู้ เพราะผมจะต้องติดคุก
คุณอาจได้อย่างที่ต้องการเลย
ผมจะต้องชีวิตพังจากสิ่งที่ผมทำเพื่อคุณ
คุณคงชอบอย่างนั้นสินะ เพราะนั่นคือภาพที่คุณมองผม
ไม่นะ ไม่จริงเลย
คุณไม่ใช่ปีศาจ โจ ฉันรู้ว่าฉันพูดอะไรร้ายๆ ออกไป แต่...
ไม่เอาน่ะ คุณคงไม่คิดว่าฉันจะใจเย็นได้ คือดูเราสิ
บอกไว้เลยนะ
ฉันไม่ได้เกลียดคุณ
ฉันกำลังพยายามอย่างหนักมาก ที่จะทำความเข้าใจคุณ
แล้วถ้าฉันจำเป็นต้องมีตัวช่วย คุณจะโทษฉันได้เหรอ
แล้วพาโคล่ะ
พาโคทำไมเหรอ
ถ้าคุณต้องเข้าคุก เด็กนั่นก็ชีวิตพังใช่มั้ย
คุณคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องการเหรอ
คุณเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขา
ฉันกำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น กับคนที่ไม่มีใครเลย
โจ เพื่อพาโค โอเคนะ
มาพยายามหาทางออกเรื่องนี้กัน เพื่อที่คุณจะได้...
เพื่อที่เราจะได้ไปอยู่เคียงข้างเขา
คลอเดีย! เปิดประตู ฉันอยากจะ...
ฉันแค่อยากคุย แค่...
เฮ้ย ให้ฉันเข้าไป ฉันอยาก...
ไอ้เด็กเปรต!
พาโค
พาโค มานี่ ฉันแค่อยากคุย
พาโค มานี่ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก
- พาโค - พาโค!
มานี่เร็ว ฉันอยากคุยด้วย
พาโค ออกมาสิ
แกได้ตายแน่
เฮ้ย รอน
- โจ! - พาโค!
โอเค นายต้องทำแบบนี้นะ จะได้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้
เพราะจะไม่มีใครเชื่อเราหรอก
ว่าจริงๆ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น ใช่มั้ย
โอเค ที่โถงหน้าห้องมีเลือดอยู่
นายต้องใช้น้ำกับสบู่ล้าง แล้วเอายาฟอกผ้าขาวลง
เทลงไปเลย โอเคนะ
ทีนี้ ส่วนต่อไปอาจฟังดูพิลึกๆ
แต่ฉันว่ามันน่าจะช่วยได้
เห็นนี่ไหม โทรศัพท์ของรอน
ฉันจะส่งข้อความถึงแม่ของนายจากเครื่องนี้
อาจส่งหาเจ้านายของรอน หรือเพื่อนเขาสองสามคน
เพื่อให้พวกนั้นคิดว่าเขายังไม่ตาย
ใช่เลย ฉันจะทำอย่างนั้นต่อ
ฉันจะเอาไปให้ไกลจากตรงนี้แล้วค่อยกำจัดมัน
นายก็แค่ต้องบอกว่า นายไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
ให้ตาย
รอนจะไม่ได้ทำร้ายหรือทำให้นายกับแม่ต้องกลัวอีก
และฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ที่นายต้องมาเห็นเรื่องแบบนี้
แต่มันจบแล้ว
ทุกอย่างจบแล้วตลอดกาล ใช่มั้ย
เขาเป็นคนชั่ว
ใช่
ชั่วจริงๆ
นั่นแปลว่าการฆ่าเขาเป็นเรื่องถูกต้องเหรอ
บางครั้ง...
เราก็ต้องทำเรื่องเลวร้ายเพื่อคนที่เรารัก
ไม่ได้แปลว่ามันเป็นเรื่องถูกต้อง แต่แปลว่าความรักสำคัญกว่า
นี่ กลับบ้านไปซะ
"ผมเชื่ออย่างนั้น เบค ความรักสำคัญกว่า
แต่โลกนี้เป็นที่โหดร้าย
ถ้าผมโดนจับเพราะเรื่องพวกนี้ ผมไม่คิดว่าคณะลูกขุนจะมองแบบเดียวกันหรอก
แล้วคุณล่ะ
จะมองแบบนั้นมั้ย"
คุณมาแล้ว!
อ่านสิ โจ
กลอนเปล่าบรรยายถึง เรื่องราวความรักของคุณกับดร.นิคกี้เหรอ
อ่านต่อไปสิ
นี่มันอะไรกัน
มันคือเรื่องของทุกอย่างที่เกิดขึ้น
หลังจากที่ฉันเริ่มมีสัมพันธ์กับนักจิตบำบัด
ฉันกำลังใจสลายและเชื่อคนง่าย และฉันต้องการหาคนช่วย
ส่วนเขา ฉันไม่ได้รู้เลยว่า เขาทั้งหมกมุ่นและป่วยจิตหนักมาก
และจะไม่มีวันยอมเลิกพยายามเข้าหาฉัน
แล้วถ้าคุณข้ามไปอ่านตอนจบ จะมีจุดหนึ่ง
ที่ฉันพูดถึงกล่องของที่ระลึก ที่ฉันเจอในบ้านของนิคกี้
หลักฐาน โหลใส่ฟัน
โจ ยังดูไม่ออกเหรอ นิคกี้คือทางออกของคุณนะ โจ
ทางออกของเรา
มันไร้ที่ติเลย
ฉันเข้าใจแล้ว
- คุณเข้าใจอะไร - เข้าใจคุณ
คุณทำทุกอย่าง... เพื่อฉัน
ไม่เคยมีใครรักฉันแบบที่คุณรัก
แบบว่า คุณมอบทุกอย่างให้กับฉัน
ให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้คุณเถอะ
ฉันพูดจริงๆ ฉันเข้าใจ
ตอนนั้นฉันกลัว ฉันอาจทำเรื่องที่...
เรื่องที่งี่เง่ามากๆ ตอนที่ฉันเจอกล่องนั้น
แต่เรื่องนี้...
ทำให้ฉันมีเวลานั่งคิด
ผมทำให้คุณเจ็บ ผมทำให้คุณกลัว
ผมเข้าใจนะถ้าคุณจะเกลียดผม
จริงๆ แล้วฉันรักคุณนะ
รักมากกว่าเดิมอีก
แล้วฉันก็แทบรอให้คุณพร้อมไม่ไหว แต่จริงๆ ในนี้ก็ไม่เลวนักหรอก
คุณดูแลฉัน
และไม่เคยมีใครดูแลฉันมาก่อน
ไม่เหมือนคุณ
นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากทำ
แล้วเมื่อคุณพร้อม เราจะเอาเรื่องของฉันไปบอกโลก
จากนั้นคุณกับฉัน เราจะไปอยู่ที่ไหนสักแห่งและเริ่มต้นชีวิตกัน...
และฉันยังไม่ได้คิดไปไกลกว่านั้น
แต่โจ ฉัน...
ฉันรู้ว่าฉันอยู่กับคุณแล้วดีกว่าตอนไม่มีคุณ
เบค
ถ้าคุณอยู่ในนี้ นี่คงเป็นจังหวะที่เราจูบกัน
แบบเพลงขึ้นหรืออะไรแบบนั้นเลย
แต่ฉันรู้ค่ะ...
ฉันรู้ว่าคุณยังไม่ไว้ใจฉันพอ
ฉันเข้าใจ
เราบ้ากันทั้งคู่
เบค!
เดี๋ยวๆ รอก่อน ขอร้อง เดี๋ยว ผมรู้ว่าคุณโกรธ ผมรู้
คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นอะไร ไอ้โรคจิต
ผมนึกแล้วว่ามันดีเกินจะเป็นเรื่องจริง
อะไร ไอ้คำพูดหวานๆ ที่ฉันพูดกับคุณ ตอนที่ฉันถูกขังอยู่ในกรงน่ะเหรอ
คุณเชื่อจริงๆ สินะว่าไอ้เรื่องพวกนี้ มันมีเหตุผลควรจะทำ
ใช่
คุณมันบ้า
คุณคิดว่าคุณทำเรื่องแย่นิดหน่อย ฉันก็ทำเรื่องแย่นิดหน่อย
แล้วนี่มันเท่าเทียมกันงั้นเหรอ
ใช่ ฉันโกหก ฉันนอกใจคุณ แต่ฉันไม่ได้แอบสืบตามดูคุณ
ฉันไม่ได้ทำร้ายคุณ ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ฉันไม่ได้ทำเรื่องพวกนี้
มันไม่มีเส้นแบ่งที่ไหนในโลก ที่ผมจะไม่ยอมข้ามเพื่อคุณ
ฉันไม่ได้ขอให้คุณขี่ม้าขาวมาช่วยฉัน
แต่คุณขอนะ ตอนนั้นชีวิตคุณพังมาก
ใช่ แต่มันก็เป็นชีวิตของฉัน
และฉันไม่ได้ต้องการพวกต้านสังคมขี่ม้าขาว เข้ามาจัดการฆ่าทุกคน
คือคุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไร คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะสำนึกบุญคุณเหรอ
คุณ...
คุณคือเขา
คุณคือสิ่งชั่วร้าย
คุณคือสิ่งที่คุณน่าจะฆ่าทิ้ง
ถ้าคุณปล่อยผมออกไป เราจะได้คุยกัน
รู้มั้ยว่าฉันคิดยังไง ฉันว่าเรื่องนี้เป็นแค่ข้ออ้าง
ข้ออ้างเพื่อให้คุณทำตัวโรคจิต แอบคืบคลานเข้ามาในชีวิตผู้หญิง
แล้วก็รุกล้ำความเป็นส่วนตัวพวกเธอ
ฉันคิดว่าคุณชอบนะ ไอ้อำนาจแบบนั้น
- คุณชอบมากเลย - ไม่
- เปล่า ผมไม่ได้ชอบ - ฉันว่าเรื่องนี้
นี่เป็นข้ออ้างที่ไร้ที่ติ ที่คุณจะกำจัดคนอย่างเบนจี้กับพีช
ซึ่งมองเหยียดคุณ กับชีวิตน่าสมเพชของคุณเสมอ
- พระเจ้า แต่คุณ... - ไม่
คุณไม่ใช่คนพิเศษ
คุณมันจิตพัง
ฉันไม่มีทางรักคุณได้
เน่าตายในนั้นไปเถอะ ไอ้บ้าโรคจิต
คุณได้ใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดในคุกแน่ๆ
โจ
ช่วยด้วย!
ช่วยด้วย! ช่วยที!
พาโค! พาโค ขอบคุณพระเจ้า ช่วยฉันหน่อยนะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย
โจ เขาอยู่ข้างล่าง แล้วเขาบ้าไปแล้ว
โจเหรอ
พาโค เขาฆ่าคนไปแล้ว เขาจะฆ่าฉันด้วย
เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย
พาโค เปิดประตูสิ! ช่วยเปิดประตูหน่อย!
ขอร้อง! พาโค ไม่นะ! อย่าไป พาโค!
ไม่นะ!
กุญแจๆ
สมัยที่มูนนี่ขังผมไว้ ผมได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ
เอากุญแจสำรองไปซ่อนไว้ซะ จะได้ออกมาจากไอ้กรงเวรนี่ได้
- ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ เบค - ฉันรู้
ฉันรู้ แค่...
เอาฉันกลับเข้าไปในนั้นก็ได้
เล่มนี้ขายดีเป็นบ้าเลย
เธอเคยทำงานที่นี่จริงรึเปล่า
จริง ผมรู้จักเธอดีเลย
เสียใจด้วยนะคะ เรื่องมันเศร้ามาก
มันประหลาดนะเวลาที่มีคนตาย
แล้วเราก็ไม่สามารถหนีพวกเขาได้ เพราะมันเป็นข่าว
ขอให้สนุกนะครับ เธอเป็นนักเขียนที่เก่งจริงๆ
"คุณเก่งจริงๆ เบค
ผมคิดถึงคุณมากเลย
นี่เป็นสี่เดือนที่ประหลาดมาก สุดท้ายแล้วผมต้องทำอะไรเพื่อคุณเยอะเลย"
(อัปเดตสเตตัส - กวิเนเวียร์ เบค อยู่ที่นิวโรเชลล์ นิวยอร์ก)
(แวะมาเซอร์ไพรส์เพื่อน!)
"คุณเป็นคนเขียนเรื่อง ผมก็แค่ทำให้มันมีชีวิตขึ้นมา
เรื่องนั้นไร้ที่ติเลย ดังนั้นทุกคนจึงเชื่อกันหมด"
เขาอยู่นั่น!
คุณหมอ! คุณหมอ! อะไรทำให้คุณฆ่ากวิเนเวียร์ เบค
ใช่ค่ะ เธอมีสัมพันธ์กับนักจิตบำบัดของเธอแน่
ไอ้ชั่วนั่น...
รู้รึเปล่าว่าพีช ซาลิงเจอร์เพื่อนเรา พยายามบอกให้เบคเลิกกับเขา
เลยเหมือนกับ ไอ้โรคจิตนั่นฆ่าพีชด้วยรึเปล่า
ฉันได้ต้นฉบับจากทางไปรษณีย์ มันพิลึกนะ แต่ถือได้ว่า
เป็นกลอนเปล่าที่จับใจที่สุดที่ฉันได้อ่าน ตั้งแต่บทก่อนสุดท้ายของเซดี้เลย
แต่มันก็น่าสยดสยองที่สุดด้วย
เพราะฉันเพิ่งเข้าใจว่า
เบคกำลังฉายภาพให้เห็น การฆาตกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นของเธอเอง
นั่นคือตอนที่ฉันรู้ว่า
ฉันต้องเอาให้ตัวแทนพิมพ์หนังสือของฉันอ่านทันที
"มันก็จริง อาจไม่ใช่ทุกคนที่เชื่อสนิทใจ"
โกหกทั้งเพ
"แต่รู้อะไรไหม มันไม่สำคัญหรอก หลักฐานมันมัดตัวดิ้นไม่หลุด
เพราะความพยายามของคุณ...
และผม
มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราได้ทำด้วยกัน
สุดท้ายแล้ว คุณก็รักผมไม่ลง
ตอนนี้ผมทำใจได้แล้ว
เพราะผมเคยได้รักคุณ อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
และมอบสิ่งที่คุณต้องการได้แล้ว ผมก็รู้สึกดีนะเรื่องนั้น
ผมช่วยให้คุณกลายเป็นนักเขียน ที่คุณอยากเป็นเหลือเกิน
บันทึกเรื่องดร.นิคกี้อย่างละเอียดของคุณ เป็นเครื่องนำทาง
แล้วผมก็ตัดต่อต้นฉบับนั่นเข้าด้วยกัน
จากงานเขียนทุกอย่างของคุณ ที่เอามาตีพิมพ์ได้
หนังสือเล่มนี้เป็นของคุณ เบค และมันทำให้คุณโด่งดัง
น่าเศร้านะที่คุณไม่ได้อยู่เห็น
แต่ผมรู้ว่าคุณจะต้องมีความสุขมาก"
งั้น แคลิฟอร์เนีย
ก็เยี่ยมนะ
คุณได้งาน พาโคต้องชอบที่นั่นแน่
ใช่ ฉันก็คิดงั้น อากาศดีๆ
แล้วรอนล่ะ
หายเข้ากลีบเมฆไปเลย ฉันก็ไม่เข้าใจ
แต่อย่างว่า ใครๆ ก็รู้ว่าเขามีปัญหา
เขามีหนี้การพนัน ใครจะรู้ แต่ก็ดีที่สุดแล้ว
ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้พูดดีอยู่ตลอด
แต่ขอบคุณมากที่ดีกับลูกชายฉันอยู่เสมอ
อ้อ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
ฉันจะให้คุณลากันนะ
นี่ พัค
ฉันจะคิดถึงนายนะ
ผมก็เหมือนกัน
บางทีชีวิตอาจจะยากหน่อยก็ไม่เป็นไร
นายยังเป็นคนดีได้
แล้วก็มีชีวิตดีๆ ได้ด้วย ฉันอยากให้นายได้ชีวิตแบบนั้น
นี่เป็นเรื่องที่ดีนะ การเริ่มต้นใหม่
นายจะทิ้งเรื่องแย่ๆ ไว้เบื้องหลังทั้งหมด
ครับ
คุณก็เหมือนกัน
"ผมพยายามอยู่ จริงๆ นะ
แต่ก็ต้องยอมรับนะ มันยากขึ้นทุกทีที่จะใช้ชีวิตกับการอกหักซ้ำๆ
แล้วก็มีบางวันที่ผมไม่เชื่อในความรัก
ผมบอกตัวเองว่าให้เปิดใจเอาไว้
บอกว่าสุดท้ายแล้ว ผมมองคุณผิด
แต่ความสัมพันธ์ทุกครั้ง ก็สอนบทเรียนยากๆ ให้เราใช่ไหมล่ะ
นั่นคือข้อดีของมัน
ที่จะเตรียมใจให้เราพร้อมรับ วันที่ใครสักคน อาจเป็นคนที่ใช่ เดินเข้ามา
คนที่จะรักเราได้จริงๆ
และเราจะรักเขาได้จริงๆ"
"โห...
สวัสดีจ้ะ
ใครกันเนี่ย
คุณใส่เสื้อมีฮู้ด คุณไม่ชอบให้ใครจ้องหน้า
แต่คุณเปลือยขา ก็อยากให้คนสนใจบ้างนิดๆ
โอเค ยอมก็ได้"
หวัดดี กระต่ายน้อย
- แคนเดซ คุณ... - ยังไม่ตาย
ใช่สิ
เพราะงั้น ฉันว่าเรามีเรื่องคาใจที่ต้องคุยกันนะ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์