NETFLIX PRZEDSTAWIA
21 LIPCA 2011
GOSPODARSTWO VÅLSTUA 145 KILOMETRÓW NA WSCHÓD OD OSLO
WYSPA UTØYA 40 KILOMETRÓW NA ZACHÓD OD OSLO
Miło cię widzieć.
No chodźcie!
- Hej, Monica! - Viljar?
Dziękuję.
WITAMY
Cześć.
- Viljar Hanssen? - Alex?
Viljar!
- Cześć. - Cześć!
- Mam dla ciebie miejsce. - Super.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Jest cała ekipa.
Chwilę to trwało.
- Jak się masz? - Świetnie.
Tym razem masz śpiwór?
Tak, rodzice mnie pakowali.
Boli mnie od samego patrzenia.
WIZYTA PREMIERA
W sobotę odwiedzi pan obóz letni AUF na wyspie Utøya.
Oto plan dnia i przemowa.
KANCELARIA PREMIERA NORWEGII, OSLO
Zacząłem od pana związku z wyspą i tego, jak pana inspirowała.
Potem przechodzimy do ważnych kwestii.
Musi być nieco bardziej osobista,
więcej wspomnień z wyspy.
Potem muszę mówić o bezrobociu wśród młodych.
- To bardzo ważne. - W porządku.
Musimy mieć czas na spotkanie z młodzieżą.
Dobrze.
Dwie godziny?
Dokumenty komisji są w teczce.
Proszę przeczytać do poniedziałku.
Dobrze. Wszystko już chyba gotowe. Dziękuję.
Odpocznijcie trochę.
Pan też.
Dziękuję.
Jutro o dziesiątej ma pan spotkanie rady bezpieczeństwa.
Zajmę się tym w rezydencji. Umów spotkanie z ministrem wcześniej.
- Oczywiście. - Dobranoc.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Dobranoc.
Widzimy się po obiedzie.
CENTRUM MIASTA
Anders?
Witajcie.
- Miło was widzieć. - Cześć.
Wchodźcie.
Jest dużo miejsca.
- W porządku? - Tak.
Witam wszystkich.
Witam na pierwszym dzisiejszym warsztacie.
Zaczniemy od ćwiczenia,
które nazywam: „Gdybym była premierem”.
W AUF fajne jest to, że poznajemy nowych znajomych,
słuchamy muzyki, czasem nawet siedzimy do późna.
Tak?
To też dobra okazja, żeby pomyśleć o przyszłości.
Szybko dorastacie i już niedługo
będziecie liderami swoich społeczności.
Viljar, zaczniesz?
Jasne.
Cześć.
Jak się macie?
Zobaczmy.
Dobra.
Pochodzę ze Svalbardu...
DLA WSZYSTKICH, NIE DLA WYBRANYCH
...gdzie wszystkie narodowości są mile widziane.
Mamy Norwegów,
Rosjan,
Chińczyków, Chorwatów.
Wszyscy razem żyją i pracują.
Bardzo staramy się wszystkich zintegrować.
Ale na Svalbardzie żyją tylko dwa tysiące mieszkańców.
Jak to przenieść na całą Europę?
Chodzi o podstawowe zasady.
Gdybym był premierem, to na tym właśnie bym się skupił.
DO: WSZYSTKICH TEMAT: OTO PREZENT ODE MNIE
DLA CAŁEJ EUROPY
EUROPEJSKA DEKLARACJA NIEPODLEGŁOŚCI ANDERS BREIVIK
Widzę na tyłach białego vana. To nasz?
Sprawdzę numery i spróbuję znaleźć kierowcę.
Centrala, sprawdzicie mi numery?
Wyciągnąć go stąd, no już!
Premier jest bezpieczny.
Pomocy!
Wiadomość z ostatniej chwili z Oslo.
Eksplozja w centrum miasta,
prawdopodobnie w okolicy kancelarii premiera.
Na razie nie...
Uciekać! Wszyscy!
EKSPLOZJA W OSLO
Poinformuj rząd.
Ściągnijcie tu szefów służb.
Poinformujcie króla.
Premier jest bezpieczny, rząd funkcjonuje bez zmian.
Wszędzie tylko odłamki i dym, ale...
Widzę auto, które leży na dachu,
zakładam, że to skutek eksplozji.
UTØYA
Jak pewnie wiecie,
w dzielnicy rządowej Oslo miał miejsce wybuch.
Tak.
Na razie nie wiemy nic więcej.
Wielu z waszych rodziców tam pracuje.
Zadzwońcie do nich, jeśli jeszcze nie dzwoniliście.
Dopóki nie dowiemy się czegoś więcej, przerywamy zajęcia.
Na razie idźcie dzwonić.
Jakieś pytania?
Co z premierem? Nic mu się nie stało?
- Mamo? - Cześć, Viljar.
Nic ci nie jest?
Jesteśmy razem z tatą w hotelu, nic nam się nie stało.
Mówią coś o eksplozji.
Tata mówi o eksplozji.
- To była bomba? - Nie wiemy.
Jesteście cali?
Tak. Torje się trochę boi, ale...
Zaopiekuję się nim.
Zadzwonię, jak się czegoś dowiemy.
Pa.
Nic jej nie jest. Nie byli blisko.
Chodźmy, muszę się przebrać.
Lena, nic ci nie jest?
Rozmawiałaś z Erikiem i resztą?
Odwołaj wszystkie spotkania.
Zadzwoń, jak już się czegoś dowiesz.
Na razie wiemy tyle:
około 15:30
miała miejsce duża eksplozja w dzielnicy rządowej w Oslo.
Świadkowie opisują ogromne straty
i zniszczone budynki.
MAMA
Wiemy też o wielu rannych jak i o...
Widzą państwo wybite okna
na dystansie prawie 300 metrów.
Jak w całej Europie, służby bezpieczeństwa były w stanie gotowości.
Policja dokonała w ostatnich miesiącach wielu zatrzymań.
Dzień dobry.
Martin Nielsen, komenda w Oslo.
- Słyszeliście o wybuchu w Oslo? - Tak.
Mam zabezpieczyć wyspę.
- Gdzie jest prom? - Kurs został odwołany.
- Musicie go tu ściągnąć. - Dobrze.
- Monica? - Tak?
Policjant mówi, że musimy natychmiast ściągnąć prom.
- Dobrze, już. - Dziękuję.
- Zaraz będzie. - Świetnie.
- Za minutkę. - Już płynie.
Dzień dobry.
Monica, jestem kierowniczką.
Martin Nielsen, komenda w Oslo.
Miło mi.
- Słyszała pani o eksplozji? - Tak.
- Jest bardzo źle? - Tak.
Cała kancelaria i w ogóle.
Muszę się dostać na wyspę.
Proszę wszystkich zebrać, a ja przekażę wiadomości.
- Wszystkich? - Tak, to bardzo ważne.
Co pan tu ma?
Broń.
Musi pan ją przykryć, dzieci się przestraszą.
Jasne.
Pan przodem.
- Co się dzieje? - Przyjechała policja.
Wszystko w porządku.
Simon?
Masz mój sweter?
Jakieś wieści?
- Łap. - Uderzyli w kancelarię.
I Ministerstwo Sprawiedliwości.
To Al-Ka’ida?
Nie wiadomo.
Dzień dobry.
Trond Berntsen, szef ochrony.
Nielsen, komenda w Oslo.
Jest pan sam? Czemu nikt do nas nie dzwonił?
W Oslo panuje chaos.
Mam zabezpieczyć wyspę.
- Który posterunek? - PST, Wydział Bezpieczeństwa.
Musi pan znać Joruna. Pracuje w PST, prawda?
Jorun? To jeden z moich przełożonych.
- Wszyscy są na sali? - Właśnie ich zbieramy.
Musimy zaczynać.
Mogę zobaczyć legitymację?
Oczywiście.
Jesteśmy już gotowi w domku.
Co to było?
WITAMY
Chodźmy to sprawdzić.
- Użyj radia. - Dobrze.
To pewnie nic.
Uciekajcie!
Tutaj! Szybko!
Torje, uciekaj!
Tędy!
Uciekaj!
Wszyscy uciekać!
Simon!
Jestem z policji.
Oddalcie się od okien.
Wszyscy na ziemię, zaraz przyjdę.
Na ziemię!
Tutaj!
Dzisiaj umrzecie.
Marksiści, liberałowie, członkowie elity.
- Uciekać! - Szybko, tutaj!
Schowajcie się.
Nie podnoście się.
Viljar, chodź tu!
- Tutaj. - Uważajcie.
Simon, w tę stronę!
- Chodźcie! - Biegiem!
Uda nam się.
Schodzimy.
- No już! - Na dół.
Na dół.
Ratunku!
Niewiele wiemy, proszę się cofnąć.
Które budynki zostały zaatakowane?
Nie wiem, proszę się cofnąć.
- Oczyścić teren. - Będą ewakuowani?
- Mamo. - Viljar?
- Strzelają do nas. - Viljar?
Proszę iść dalej.
Co...
Rozłączył się. Mówił, że do nich strzelają.
- Gdzie? - Rozłączył się.
Co dokładnie mówił?
„Mamo, strzelają do nas”.
Mówił bardzo szybko.
„Strzelają”?
Poczta głosowa.
Doniesienia o strzałach na wyspie Utøya.
Tu O-5. Jedziemy do zgłoszenia. Jak się tam dostaniemy?
- Powtórz. - Jak się tam dostaniemy?
Jak dostaniemy się na wyspę, odbiór.
Czekajcie.
No już!
Miał miejsce kolejny atak.
Strzały na wyspie Utøya.
- Co? - Nie, nie mam.
- Na obozie? - Zaraz się dowiem.
- Co jeszcze wiemy? - Są tam setki dzieci.
Jakieś szczegóły?
Gdzie jesteście?
Chodźcie, marksiści.
Idzie po nas.
Spójrz na mnie. Wszystko będzie w porządku.
Obiecuję.
Będzie w porządku.
- Odpalać. - Włączyć silnik!
Włączaj go!
No już!
Dwójka, płyniecie na północ, my na zachód.
- No to ruszamy! - Tak jest.
Ruszamy!
Jakieś szczegóły à propos centrum?
Ściągnij ich tam...
To za długo trwa.
Bo nie mamy helikoptera.
Nie mamy helikoptera.
Muszą na nas czekać...
Są już na wyspie? Gdzież oni się podziewają?
- Z obozu letniego na wyspie... - Viljar, oddzwoń.
...otrzymujemy doniesienia o kolejnym ataku.
Ciągle nic?
Mamy chyba do czynienia ze skoordynowanymi atakami,
- jednym w Oslo, drugim na wyspie. - O nie.
Na razie nie wiemy nic więcej,
ale wszystkie znaki wskazują na to, że...
Spokojnie.
Idzie tu. Na ziemię.
Pomocy! Proszę!
Pomocy!
Udawaj martwą.
Nie słyszę go.
Gdzie on jest?
Musimy skakać. Skaczcie!
Viljar!
- Uciekaj. - Nie!
- Viljar. - Idź.
Uciekaj!
Chodź ze mną!
Viljar!
- Uciekaj! - Nie!
Uciekaj!
Simon!
Anders!
Ruchy!
Tarcza!
Ruszać się!
Na ziemię.
Na ziemię!
Spokojnie, kryjcie się dalej!
Blokada.
- Nie mogą państwo tam iść. - Nie rozumiecie.
Słyszeliśmy strzały...
Musimy tam iść. Nasze dzieci są na tej wyspie!
To zbyt niebezpieczne.
Proszę się odsunąć.
Rzuć broń!
Idź do przodu!
Na kolana!
Na brzuch!
Ręce do góry! Skuć go!
Nie patrz na niego.
Tam, na dole!
Raz, dwa, trzy.
Młody mężczyzna, rany postrzałowe.
Brak historii chorób, nieprzytomny.
Ciśnienie spada.
Musimy przetaczać.
Sześć jednostek.
Rana na lewym ramieniu.
Zatrzymanie akcji serca.
Uciskać klatkę.
- Tracimy go. - Naklejaj.
- Naklejone. - 150.
- Ładuję 150. - Powtarzam, 150.
Odsunąć się.
- Migotanie. - No dawaj!
- Klatka stabilna. - Mamy puls.
- Jest puls. - Dobrze.
Kontynuujemy.
Rana postrzałowa po prawej stronie.
Krwawienie tętnicze.
Kolejna rana na ramieniu.
- Tracimy go. - Migotanie!
- Teraz 200. - Jest.
- Ładuję. - Odsunąć się.
Arytmia i puls.
Mamy puls.
Rana wejściowa przy oczodole.
Wyjściowa z tyłu.
Ciśnienie stabilne.
80 na 40.
- Krwawienie pod kontrolą? - Tak.
- Podaję hydrokortyzon. - Jedźmy na salę.
Wstawaj.
Otwórz usta.
Jestem śledczym z ramienia komendy głównej.
- Jak się nazywasz? - Anders Behring Breivik.
To wojskowa operacja, to zamach stanu.
Bomba usunęła rząd.
A ja usunąłem obóz polityczny.
Ktoś ci pomagał?
Wybrano mnie do tej misji.
Moi bracia czekają na sygnał, żeby rozpocząć trzeci atak.
W planach jest kolejny atak?
- Tak. - Gdzie?
Nie zdradzę szczegółów, ale mogę negocjować.
- Czego chcesz? - Całkowitego zakazu imigracji.
Końca wymuszonego multikulturalizmu.
A jeśli premier ciągle żyje, to przekażcie mu, że jeśli się nie zgodzi,
będziemy dalej atakować.
Panie premierze, policja potrzebuje wytycznych.
- Ma mówić. Ściągnijcie go do Oslo. - Dobrze.
KOMENDA GŁÓWNA W OSLO
- Imię? - Anders Behring Breivik.
- Zatrzymany? - Na Utøi.
Prawnik?
Jest prawnik, który powinien mnie reprezentować.
Geir Lippestad.
- Dziękuję, że zostałaś. - Nie ma sprawy.
Potrzebujecie czegoś?
Nie. Byleby dzieci nie oglądały telewizji.
- Nie martw się. - Bardzo ci dziękuję.
Tu Lippestad.
…jest tu wielu poważnie rannych…
Prosił o mnie?
Czekamy na oficjalne stanowisko policji,
a premier na razie nie zabrał głosu...
Breivik?
Wygląda na to, że związek...
Nie znam go.
...ma sama Partia Pracy. Utøya należy do...
Rozumiem.
...a premier Stolteberg miał w ten weekend odwiedzić wyspę i spotkać się z...
Kto to?
Aresztowany facet...
poprosił o mnie.
Czemu?
CENTRUM POMOCY OFIAROM 6 KILOMETRÓW NA PÓŁNOC OD UTØI
Był tuż za nami.
- Torje? - Torje!
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Jesteś bezpieczny.
Gdzie jest Viljar?
- Wiesz, gdzie? - Byliśmy na urwisku, ale...
Musieliśmy skoczyć.
Viljar też skoczył?
Postrzelił go?
Sprawdzę.
O Boże.
Możecie sprawdzić Viljara Hanssena?
Viljar Hanssen.
Sprawdzi pan?
Viljar Hanssen.
Nie widzę go.
Nie ma go tu.
- Co to znaczy? - Nie ma go na liście.
Dzwonię do szpitala.
Dzień dobry...
Szukam syna, Viljara Hanssena. Był na wyspie Utøya.
Przyjęli go państwo?
Dziękuję.
Nie.
Był na wyspie Utøya.
Przyjęli go państwo?
Dziękuję bardzo.
Szukam Viljara...
Fragment kości.
Dzień dobry.
Proszę mu zdjąć kajdanki.
I zostawić nas samych.
Anders Behring Breivik, miło mi.
- Geir Lippestad. - Dziękuję panu.
Skąd pan mnie zna?
Znam pana dorobek.
Sprzed lat.
Benjamin Hermansen, neonazista.
Znamy się z procesu.
- Tak? - Owszem.
Wiedziałem, że prawnik się przyda.
Panie Breivik,
co pan zrobił?
Zapoczątkowałem wojnę.
Odzyskamy kontrolę nad Norwegią i Zachodem.
Obrona mnie
będzie pana największym osiągnięciem.
Mam obowiązek przyjąć tę sprawę,
ale nie pochwalam tego, co pan zrobił.
Byli niewinni...
to dzieci.
To zdrajcy...
Dzieci elity.
Przywódców jutra.
Moje dzieci tam były.
Jestem członkiem Partii Pracy.
Czy jestem zdrajcą?
Jako mój prawnik jest pan wyjątkiem.
Przykro mi.
Anders i Simon nie żyją.
Halo?
Tak?
Ma bliznę na szyi, po oparzeniu.
Tak, dziękuję.
Jest w szpitalu.
Chodźmy.
Nie bój się, nic ci nie zrobię.
- Halo? - Policja, proszę otworzyć drzwi.
Policja?
Mina Anderson, wydział zabójstw.
Rozumie pan, że jest aresztowany
w związku z wybuchem w Oslo i strzelaniną na Utøi?
Oczywiście.
Czy ktoś panu pomagał?
Jestem trybem w maszynie, Templariuszem,
nazywamy się tak ku czci krzyżowców.
Chcemy wypędzić islam z Europy.
Podasz mi jakieś nazwiska?
Nie.
- Czysto. - Wynieście to stąd.
Znaleźliśmy twój komputer w mieszkaniu mamy.
- Co na nim znajdziemy? - Mój manifest.
Wysłałem go, żeby ludzie zrozumieli, co zrobiłem.
Całe 1500 stron.
NIECH OPOWIE O KOLEJNYCH
Kolejne ataki są w planach?
To jest wojna. Atak może nastąpić w każdej chwili.
- Musicie spełnić moje żądania. - Nie negocjujemy.
Nie możecie chyba dyktować warunków.
Będzie kolejny atak?
Możemy przerwać?
Chciałem, żeby zajął się mną lekarz, od kiedy przyjechaliśmy...
Rozciąłem go sobie na jednej z czaszek.
Jeśli nic nie zrobimy, może się tu wedrzeć zakażenie.
Tak.
Możemy przerwać, żeby mój klient został...
zbadany przez lekarza?
Może blefować. Nic nie wiemy.
Powiedz, że go słucham.
Przekaż mu to ode mnie.
Słucham go.
Dziękuję.
Przekażę.
Premier słucha twoich żądań.
Nie zgodzi się na nie.
Miałam przekazać tę wiadomość.
Naprawdę?
Tak mówił?
To wiadomość od samego premiera.
Chce, żebyś wiedział, że cię słucha.
Jest tam?
Ogląda nas?
Musimy wiedzieć o kolejnych atakach.
Mogę je odwołać...
na chwilę.
Możemy ci ufać?
Wszyscy mnie teraz słuchacie.
SZPITAL ULLEVAL CENTRUM OSLO
Poproszę więcej.
Proszę usiąść, lekarz zaraz wyjdzie.
Dobrze.
- Siądźmy tutaj. - Dobrze.
Dzień dobry.
Dr Tomas, neurochirurg urazowy.
Christin.
Nie wiem, co już wam powiedzieli...
Bardzo niewiele.
Viljar ma poważne obrażenia.
Rany postrzałowe obu ramion
i prawej kończyny dolnej.
Najbardziej martwi nas fakt,
że jedna z kul eksplodowała w jego czaszce.
Rozumiem.
Musiałem przeprowadzić operację.
Bardzo skomplikowaną.
Blisko pnia ciągle znajdują się fragmenty pocisku.
Co to znaczy?
Jeśli przeżyje,
będziemy musieli znowu operować, ale...
jest w stanie krytycznym.
- Możemy go zobaczyć? - Oczywiście.
- Chcesz wejść? - Tak.
Proszę bardzo.
Panie premierze? Prasa czeka.
Chwilę.
Znam liczbę zabitych.
Ośmioro w Oslo.
Na wyspie 69 osób.
Ranni?
Co najmniej 200.
Dziękuję.
Jesteśmy wszyscy w szoku.
To atak na nasz rząd
i na nasze dzieci.
Ciągle nie znamy przyczyn.
Wiem natomiast to,
że nasz kraj zaatakował ktoś, kto chce go zmienić.
Kto z demokracji chce uczynić tyranię.
Kto chce zobaczyć upadek człowieczeństwa.
Nie możemy się poddać.
Musimy walczyć.
Nie pozwolimy się zmienić.
Umocnimy nasze wartości
i będziemy walczyć z terrorem za pomocą prawa.
Nie za pomocą broni palnej.
Dziękuję.
- Witam. - Dziękuję.
WIĘZIENIE W ILA 12 KILOMETRÓW NA ZACHÓD OD OSLO
Miałem szczęśliwe dzieciństwo w zachodnim Oslo.
Rodzice się rozwiedli, ale w cywilizowany sposób.
Siadaj.
Mam bliski kontakt z matką.
Z siostrą przyrodnią rozmawiam rzadziej.
- A z ojcem? - Nie widziałem go od 16 roku życia.
Rozmawialiśmy parę lat temu, ale nie udało się spotkać.
Skupiałem się na karierze,
na moich firmach, a on żył we Francji.
Jak opisałbyś swoją relację z matką?
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Musimy zrozumieć,
czemu to zrobiłeś.
Ile ma pan dzieci?
Pięcioro.
Kocha je pan?
Oczywiście.
Chciałem uderzyć tam, gdzie najbardziej boli.
Kupił 900 kilo nawozu oraz azotan glinu
i nikt nie zwrócił na to uwagi?
Skupiamy się na muzułmanach.
Wiemy, że skrajna prawica rośnie w siłę.
Każdego nie powstrzymamy.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Wszyscy wiemy, że to za mało.
Musimy poprawić bezpieczeństwo.
Wywiad, obronność, policję.
Rozpoczynam dochodzenie,
które pokaże, co się stało i jak zareagowaliśmy.
Coś zawiodło. Musimy się dowiedzieć co.
Tylko tak przez to przejdziemy.
Christian prosiła, żebym zadzwonił. Zawiesza kampanię.
Zostaniemy w Oslo z Viljarem.
Torje jest z nami, więc...
Szkoła już wie.
Właśnie go operują.
Dzień dobry.
Miło was widzieć. Właśnie skończyłem.
Jest mi bardzo przykro...
ale nie mam dobrych wieści.
Próbowałem usunąć fragmenty kuli
i częściowo mi się to udało.
Częściowo.
Parę fragmentów
musieliśmy pozostawić.
Operacja byłaby zbyt niebezpieczna.
Jeśli się obudzi...
i nie będzie taki, jak wcześniej...
Z oceną obrażeń musimy poczekać do wybudzenia.
Teraz wszystko jest w jego rękach, my zrobimy, co tylko możemy, żeby pomóc.
Dziękuję.
To nie tak.
To nie może być tak.
PSYCHIATRIA DZIECIĘCA
Dysfunkcyjna rodzina.
Rodzice rozstali się, kiedy był dzieckiem.
Pisała do opieki społecznej po pomoc.
Mieli wątpliwości, czy matka sobie poradzi.
A ojciec?
Odciął się po rozpadzie małżeństwa.
- A przyrodnia siostra? - Wyemigrowała do Kalifornii.
- Miał wtedy 16 lat. - Albo 17.
- Coś takiego. - Dobrze.
Potem był sam z matką.
Aż do dorosłości był samotnikiem.
On twierdzi inaczej.
To fakt.
Więc...
o czym tu mówimy?
O chorobie psychicznej...
To jego obrona?
Chyba tak.
To jedyne wytłumaczenie.
Tak.
Pani syn wyznaczył mnie na swojego głównego obrońcę.
Wiem, że nie ma kontaktu z ojcem,
więc chciałem zadać pani parę pytań.
Jakim był dzieckiem?
Był zwyczajnym chłopcem.
Miłym.
Mądrym.
Bardzo uczuciowym.
Gdy jego ojciec odszedł, zostałam samotną matką.
Miał kłopoty psychiczne?
Nie.
Bywał agresywny?
Nigdy.
Czy kiedykolwiek miała pani styczność z opieką społeczną?
Myślałam, że będę potrzebowała ich pomocy, ale poradziłam sobie.
Czy miała pani w ostatnim czasie wrażenie, że Anders może mieć...
kłopoty?
Nie.
Cóż...
Mówiłam policji, że znalazłam w jego pokoju broń.
Mówił, że poluje.
Uwierzyłam mu.
Będzie pani zeznawać w jego obronie?
Co miałabym mówić?
Tylko tyle,
że miał w dzieciństwie problemy.
Ale wtedy...
wszyscy dowiedzą się, kim jestem.
Anders ma prawo do obrony.
Jak wszyscy.
Nie mogę.
Dziękuję pani bardzo.
On...
Ma trochę racji, prawda?
Ten kraj się zmienia.
Kiedyś było inaczej.
To ciężkie czasy.
Ciągle jest w stanie krytycznym.
Ciągle śpi, ale zwalczamy infekcję.
- Będę w pobliżu. - Bardzo dziękuję.
Nie są w tym sami.
Atakując ich, zaatakował nas wszystkich.
Zaraz usłyszymy o planie premiera...
Halo?
Hej, kochasiu nazistów, wiem, gdzie mieszkasz.
Upewnię się, że zgnijesz z rodziną w piekle.
Premier ogłosił oficjalne śledztwo dotyczące zamachów z 22 lipca.
Poprowadzi je Alexandra Gjørv.
Signe?
Pomogę ci.
- Wszystko gra? - Tak.
Natychmiast zaczynamy pracę.
To śledztwo jest kluczowe.
Musimy wiedzieć, co poszło nie tak.
Jeśli tego nie zrobimy, terroryści wygrają.
Kto dzwonił?
Ludzie z biura.
To już trzeci telefon.
Tak?
Mam na imię Lara.
Witaj, Laro.
Też byłam na wyspie. Odwiedzam tych, którzy przeżyli.
Co u Viljara?
Musi się obudzić.
No tak.
A u ciebie?
Moja siostra nie żyje...
Tak mi przykro.
Jak się nazywała?
Bano.
Cieszyłaby się, że żyjesz.
To Lara, też była na wyspie.
Chciała odwiedzić Viljara.
Cześć.
- Cześć. - Wszystko gra?
- Tak. - Dobrze znałaś Viljara?
Wszyscy go uwielbiają.
Grałam przeciwko niemu w turnieju...
- Naprawdę? - Tak.
Sfaulował cię.
Tak.
Pójdę już...
- Mogę przyjść, jak już się obudzi? - Oczywiście.
Dobrze.
Trzymaj się.
Moja propozycja to:
niepoczytalność.
Sąd wyznaczy psychiatrę, który cię oceni.
Ten wystawi diagnozę, a sąd wtedy uzna,
czy może ją przyjąć. Jeśli ją przyjmie,
to pójdziesz na terapię.
- Nie do więzienia? - Nie.
Ludzie będą bardzo źli.
- Takie jest prawo. - Będę mówił przed sądem?
Napiszę petycję, będziesz miał takie prawa jak inni oskarżeni.
Dobrze.
Słuchaj.
On się krztusi?
Krztusi się.
- Pomożecie mu? - Dławi się.
Wezwiecie kogoś?
Sala piąta, szybko.
Dzień dobry.
Co się dzieje?
- Dławi się. - Reaguje na rurkę.
To dobre wieści.
Możemy chyba usunąć rurkę.
Saturacja w normie.
Viljar, teraz wyjmiemy tę rurkę.
Poczujesz dyskomfort.
- Gotowy? - Jesteśmy z tobą.
- Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Rurka wyciągnięta.
Słyszysz mnie?
Bardzo dobrze.
Podniesiesz lewą rękę?
Tak.
Świetnie.
Możesz poruszać palcami prawej ręki?
Niewiarygodne.
Skąd pochodzisz?
Ze Svalbardu.
Co się stało?
Atak terrorystyczny.
Postrzelił cię.
Już jesteś bezpieczny.
A Torje?
- Jestem. - Nic mu nie jest.
Nic mu nie jest, Viljar.
Tyle strzałów.
Tak.
Jeden człowiek.
Prawicowy ekstremista.
Ile osób zabił?
Siedemdziesiąt siedem.
Simon i Anders nie żyją. Przykro mi.
Simon! Simon!
Viljar!
- W porządku? - Tak.
Już dobrze.
To będzie długa rekonwalescencja.
Dwa albo trzy lata.
Mózg został uszkodzony,
a fragmenty kuli
są ciągle blisko pnia mózgu.
Mogą się przemieszczać.
To może mieć...
skutek śmiertelny.
Więc...
musimy skupiać się na każdym dniu z osobna.
Jakieś pytania?
Chcesz coś wiedzieć? O rehabilitacji albo...
- Nie. - Na pewno?
Tak.
Wszystko gra?
Dacie mi chwilę?
Tak.
Jasne.
Te kajdanki są niezbędne?
Teraz tak.
Pewnie zazdrości wam każdy psychiatra na świecie.
Czemu tak sądzisz?
Ja jestem potworem, a wy zaglądacie do mojej głowy.
Uważasz się za potwora?
Nie.
Ale wy owszem.
Czytasz w myślach?
Mam skuteczność na poziomie 70%.
Wiesz to czy tak ci się wydaje?
Wiem.
To duża różnica.
- Sądzisz, że ludzie czytają ci myślach? - Czasami.
Próbują.
Przed atakiem też tak myślałeś
czy to coś nowego?
Te uczucia nasiliły się, kiedy planowałem atak.
Nasiliły?
Oj tak.
Już dobrze.
Głęboki wdech.
- Przepraszam. - Możecie dać mu coś na ból?
Nie!
Nie chcę już morfiny.
Kończymy, dobrze?
Cześć.
Co tu robisz?
Mieszkam w okolicy.
Odwiedzam tych, którzy przeżyli.
- Mogę wejść? - Jasne.
Jak się czujesz?
Dobrze.
A ty?
W porządku.
Byłam pod prysznicem, kiedy się zaczęło. Udało mi się uciec i ukryć.
Ale byłam bez mojej siostry, Bano.
Słyszałam o Simonie i Andersie.
Co za gówno.
Jedzenie jest w porządku?
Też gówniane.
Naprawdę gówniane.
Mogę ci coś przynieść.
- Jedzenie albo coś innego. - Nie musisz.
Nie mam apetytu.
A coś innego? Papierosy albo...
No nie wiem.
- Byłoby miło. - Dobra.
Ale nie palę.
Boli?
Nie, po prostu...
Muszę uważać.
No tak.
Trochę to potrwa.
Wszyscy tak mówią.
No tak.
Mi też to mówią.
Teraz...
zostawię cię w spokoju,
ale mogę jeszcze kiedyś wpaść.
Tak.
Byłoby miło.
Dobra.
- Trzymaj się. - Ty też.
Pa.
OCENA PSYCHIATRYCZNA
To tylko diagnoza.
Sąd musi ją jeszcze przyjąć.
Co ustalili?
Schizofrenię paranoidalną.
DALSZA OCENA
W międzyczasie sędzia zmienił warunki zatrzymania.
Wolno ci czytać gazety.
A tu masz pocztę.
ŹLI NA DIAGNOZĘ BREIVIKA
SZALONY CZY ZŁY? SKANDAL!
Mówiłem, że się zdenerwują.
DROGI ANDERSIE,
ZABIŁEŚ MOJĄ SIOSTRĘ. OBYŚ CIERPIAŁ DO KOŃCA ŻYCIA.
Listy od fanów.
Będę mógł mówić w trakcie procesu?
Jeszcze nie wiadomo.
To ważne, bo chcę przesłuchać świadków.
LISTA ŚWIADKÓW: PREMIER NORWEGII JENS STOLTENBERG
Nie możesz przesłuchać premiera.
Kraj nie stoi przed sądem.
Ty stoisz.
Na pewno?
Wstajemy, no dalej.
Bardzo dobrze.
Tak jest.
Bardzo dobrze.
Prawa noga.
Świetnie.
Bardzo dobrze.
No dalej.
Bardzo ładnie.
Jeszcze jeden. No dalej.
Tak jest.
Oddychaj.
- Nie dam rady. - Świetnie ci idzie.
Nieprawda.
Nie lubię tej kampanii.
Ludzie są wściekli.
Nie powinnaś tam być?
Nie zostawię cię.
Co z wieczorem wyborczym?
Użyję Skype’a.
Skype’a?
Naprawdę? Jaki burmistrz tak robi?
Burmistrz matka.
Jeśli chcesz, możesz do mnie dołączyć.
Tylko jeśli wygrasz.
Spróbujemy.
Odbierz.
- Oddzwonię. - No odbierz.
To ważne.
To pieprzone wybory.
Dobra.
Cześć, co u ciebie?
Tak?
To miło.
...który 22 lipca zabił 77 osób, jest psychicznie chory.
Uważają, że Breivik…
…od wielu lat cierpi na schizofrenię paranoidalną.
Jeśli sąd przyjmie te ustalenia,
Breivik zostanie odesłany do szpitala psychiatrycznego na leczenie
i uniknie więzienia.
Oskarżony jest opisywany jako...
BREIVIK MOŻE UNIKNĄĆ WIĘZIENIA
Viljar?
Nie dopadnie cię.
Nigdy cię nie dopadnie.
Mimo że Partia Pracy zdobywa popularność w całym kraju,
sondaże wskazują na transfer władzy w kierunku koalicji.
Emma Solberg jest oskarżana o zmarnowanie
wybitnej szansy dla krajowej gospodarki.
W całej Europie popularność zyskują ugrupowania takie jak Partia Postępu,
czyli antyimigracyjny ruch, do którego dawniej należał sam Breivik.
Cześć.
Wszyscy są, świetnie.
- Widzicie mnie? - Tak, widzimy cię.
Świetnie.
To prawdziwy zaszczyt zostać burmistrzem Svalbardu.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Jak wiecie, to dla nas ciężki okres,
ale wkrótce powinniśmy wrócić do domu.
Viljar chce coś powiedzieć.
- Cześć, Viljar! - Witajcie.
Jestem bardzo dumny z mamy.
Mam nadzieję...
że wkrótce stąd wyjdę
i wrócimy do domu na Święta.
- Bądź silny. - Wracaj szybko, Valjar!
Wszyscy się pożegnamy.
Do zobaczenia! Pa!
Pa!
- Do zobaczenia. - Pa.
- Gratulacje!
Mówią, że jest chory.
PROCES ANDERSA BEHRINGA BREIVIKA
Też tak sądzisz?
Nie wiem.
Może.
Widziałem go.
Wiedział, co robi. Na pewno.
Co zrobisz, jak już stąd wyjdziesz?
Nie widzę przyszłości.
Po prostu nie widzę, jakby to była...
ziemia niczyja.
Rozumiesz?
Tak.
Przeżyliśmy, prawda?
Co to w ogóle znaczy?
Nie wiem.
Co czują rodziny po orzeczeniu choroby?
W imieniu klienta mogę powiedzieć,
że diagnoza pana Breivika jest mocno kontestowana.
Jako prawnik reprezentujący ocalałych i rodziny ofiar
zamachu z 22 lipca
będę wnioskowała o dalszą ocenę ekspertów.
Domagamy się, żeby pan Breivik stanął przed sądem
i był pociągnięty do odpowiedzialności.
Dzień dobry.
Po dokładnej analizie
sąd postanawia,
że pan Breivik ma zostać poddany dalszym badaniom.
Wysoki sądzie,
ta decyzja z pewnością ucieszy rodziny ofiar.
Będziemy też powoływać własnych ekspertów.
Dziękuję.
Wysoki sądzie,
pan Breivik przeszedł już badania psychiatryczne.
Zarządzenie dalszych badań będzie sytuacją bezprecedensową.
- Dziękuję. - Panie Lippestad...
sąd stara się zrobić to, co najlepsze dla Norwegii.
Oczywiście, wysoki sądzie.
Dziękuję.
SVALBARD, NORWEGIA 2000 KILOMETRÓW NA PÓŁNOC OD OSLO
Powiesić ci kurtkę?
Bagaże odłożę tutaj.
Dzięki.
Dziękuję za przybycie.
To bardzo trudne.
Część rodziców jest niezadowolona.
Otrzymaliśmy skargi,
bo broni pan niebezpiecznego człowieka.
To znaczy?
Boją się, że szkoła stanie się celem.
Na Boga.
Wiem, to mało prawdopodobne,
ale musimy myśleć o tym, co najlepsze dla wszystkich.
Więc...
Co pani sugeruje?
Na przykład mogliby państwo
znaleźć inną szkołę.
Przepraszam.
Rozumiem.
No cześć.
- Jak się masz? - Co u ciebie?
Cześć, Anders.
Zmieniam zdanie.
- Co? - Nie jestem chory.
Tylko grałem.
- Co? - Grałem potwora z koszmarów,
ale nim nie jestem. Jestem żołnierzem. Wypełniałem obowiązek.
Jestem przywódcą, a przywódcy nie oddają władzy.
Pozwoliłem rodzinom przejąć kontrolę.
To mój proces. Ja zdecyduję, jak się skończy.
Udowodnię, że te ataki coś znaczyły.
Dostaniesz dożywocie.
Skończę to, co zacząłem, a moja obecność w sądzie...
to będzie trzeci atak.
O to chodzi.
Tak wygram.
Chce zmienić linię obrony.
Przyzna się.
Dał jakiś powód?
Chce mieć kontrolę.
Zna konsekwencje.
Chce wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Diagnoza była jasna.
Prokuratura musi się jej trzymać.
Jak to obejdziemy?
Musimy zacząć od nowa.
Zasugerować, że od razu wiedzieliśmy.
Że tylko osoba racjonalna mogła zaplanować coś tak skomplikowanego.
Potem spojrzymy na skrajną prawicę,
znajdziemy kogoś, kto myśli jak on
i pokażemy, że nie on sam ma takie poglądy.
Tylko tak możemy to rozegrać.
Cześć.
Dobrze jest wrócić.
Cześć.
- Co u ciebie? - Witamy.
- Miło mi. - Miło cię widzieć.
Ciebie również.
- Co u Viljara? - W porządku.
A to...
Spokojnie.
Jakieś odczucia?
- Nie wiem. - Boli cię?
Wygląda jak prawdziwe?
- Chcesz je zobaczyć? - Tak.
Viljar!
W porządku?
Co sądzisz?
Nie wiem.
Jak się czujesz?
Głowa ciągle mnie boli.
Ramię też...
I mam mnóstwo...
bólów fantomowych.
To normalne przy poważnych uszkodzeniach mózgu.
Fragmenty kuli utkwiły głęboko w mózgu,
blisko jego pnia.
Jeśli się poruszą choćby odrobinę,
- to... - Wiem, kurwa, co się może stać.
Rozumiem twoją frustrację.
Ale musisz uważać.
Wielu uważa, że Anders Breivik wykorzysta proces,
by przedstawić swoje prawicowe poglądy. Wygląda na to, że nadal...
Mamo? Tato?
Jest na skuterze!
- Co? - Viljar jest na skuterze!
Tam jest.
Co on robi?
Co on, kurwa, robi?
O Boże.
- Viljar! - Viljar.
Viljar.
Idźcie sobie.
Wszystko gra.
Nic mi nie jest.
Nie mogę tak żyć.
Udawać, że będzie lepiej.
Nie będzie.
Ciągle mam to w głowie.
Nie mogę się tego pozbyć.
- Co mam, kurwa, robić? - No chodź.
Powiedzcie mi!
Nie wiem.
Chciałbym to przejść za ciebie.
Viljar.
Chodź do domu.
Mój klient,
Anders Breivik,
pisze o panu w swoim manifeście.
Podziwia pana.
Nie on jeden.
Nie chodzi o mnie.
Chodzi o moje idee na temat tego, co dzieje się na świecie.
Spotkał go pan?
Tak.
Muszę uważać na to, z kim pracuję i co robię.
Nie jest stąd.
Jest z pańskiej części Oslo.
Ale mamy tę samą wizję świata.
Mówi, że zbliża się wojna.
Ona już się zaczęła.
Należy pan do Templariuszy?
Jest tyle organizacji.
Są bardzo silne w całej Skandynawii,
w północnej i wschodniej Europie.
W Wielkiej Brytanii ciągle powstają nowe.
A w Stanach?
Stormfront.
Rośnie w siłę.
Bardzo szybko dołącza do Europy.
Wie pan,
ludzie są źli i przestraszeni.
Dlatego jutro należy do nas.
Będzie pan zeznawał w jego obronie?
Dostałam maila.
Na lądzie będzie odprawa z prawnikami.
Dowiemy się, czego się spodziewać.
Pojedź tam.
Sveinn.
Oboje musimy się zaangażować.
Nasi synowie prawie stracili życia.
Ale wciąż są z nami.
Tak myślisz?
Mam gdzieś jebanego Breivika i jego proces.
Chcę po prostu dalej żyć. I tyle.
Dobrze.
Cześć.
Długo się nie odzywałeś.
Chciałam spytać, czy wszystko gra.
Oddzwoń, proszę.
Cześć.
- Cześć. - Chcesz może...
obejrzeć film?
Może potem. Teraz zajmę się muzyką.
Torje...
Porozmawiajmy.
Wszystko gra.
Nieprawda.
Możemy ze sobą rozmawiać.
To tobie zrobił krzywdę.
Nie mnie.
Też tam byłeś.
Słuchaj...
Rodzice musieli się mną długo opiekować.
Wiem, że nie było ci łatwo.
Ale wróciliśmy.
Tak.
Sąd zdecydował, że Breivik będzie przemawiał w swojej obronie.
Tak.
Rozumiem.
Jak to jest w ogóle możliwe?
Sąd musi bronić litery prawa. A on ciągle ma prawa.
Nie ma praw.
To on zabił mojego syna. Powinien już wisieć!
Nie!
Zrobi z tego procesu akcję propagandową.
Zgadzam się i stąd moja obecność. Upewnię się, że tak nie będzie.
Proces zamkną zeznania ofiar.
Dlatego tak ważne jest, żeby ci, którzy przeżyli,
opowiedzieli o swoim doświadczeniu i przeciwstawili się jego obronie.
To będzie mocna deklaracja.
On będzie mówił, a moja córka boi się wyjść z pokoju.
Co z głosem mojej córki?
Usłyszymy głosy tych, którzy nie mogą mówić,
bo tam byli.
Usłyszymy ich historie.
Wysłali do Viljara list.
Chcą, żeby zeznawał na procesie.
Nie musi.
Lekarz może go usprawiedliwić.
Może powinien?
Co to znaczy?
Powinien stawić mu czoła.
- A jeśli zniweczymy postępy? - Być może.
To ogromne ryzyko.
To jego wybór.
Cześć.
Martwiłam się o ciebie.
Nic mi nie jest.
Dostałem właśnie list.
Mam się stawić.
Na procesie.
Wiem. Ja też.
Dasz radę to zrobić?
Viljar!
Jesteś tam?
Tak, jestem.
Dasz sobie radę?
Cóż...
Nie mogę nawet chodzić po ulicy.
Wysoki sądzie,
22 lipca 2011 roku
Anders Behring Breivik...
SĄD REJONOWY W OSLO
…przeprowadził dwa ataki terrorystyczne,
w których zginęło 77 niewinnych osób.
Setki innych zostało rannych albo trwale okaleczonych.
Pan Breivik najpierw twierdził, że jest chory psychicznie.
Teraz chce odpowiadać za swoje czyny,
ale norweskie prawo jest jasne.
Jeśli są wątpliwości
dotyczące stanu umysłowego pana Breivika 22 lipca,
to według prokuratury
sąd nie ma innego wyjścia, musi wydać wyrok skazujący
i skierować oskarżonego
na leczenie psychiatryczne w bezpiecznej placówce.
Pan Breivik
nie wypiera się przestępstw z 22 lipca.
Obrona twierdzi jednak,
że w czasie ataku był w dobrym stanie psychicznym.
Twierdzimy, że wiedział doskonale, co robi.
To był akt polityczny.
Panie Breivik.
Dzisiaj mówię w imieniu Europejczyków,
którym odebrano
ich etniczne, lokalne,
kulturalne i terytorialne prawa.
Według prokuratury jestem niepoczytalny.
Mówią to, bo się mnie boją.
Bo dokonałem najbardziej wyrafinowanego,
najbardziej spektakularnego zabójstwa politycznego w Europie
od czasów II wojny światowej.
Czemu to zrobiłem?
Bo Norwegia,
bo Europa...
nie są demokracjami.
Czy kraj demokratyczny nie powinien spytać obywateli,
czy chcą multikulturalizmu?
Czy może zmuszać obywateli do bycia mniejszością we własnej stolicy?
W najbliższych latach zrozumie to wiele osób,
które, podobnie jak ja, chwycą za broń.
Oskarżony powiedział już dość.
Panie Breivik, szybciej.
Muszę dokończyć moją mowę.
To bolesne dla rodzin.
Wysoki sądzie, oskarżony musi móc dokończyć.
Proszę kontynuować.
Gdy uniemożliwia się rewolucję pokojową,
rewolucja zbrojna jest jedyną możliwością.
Domagam się uniewinnienia, bo działałem w obronie własnego kraju.
Mam osiem tygodni.
Chcę chodzić bez pomocy.
Bez laski, bez trzęsienia się, oddychając normalnie.
Ciągle jesteś słaby.
Powiedz, co mam robić.
Panie premierze, dziękuję za wizytę.
Chcę zacząć od określenia, w jakim stopniu rząd wiedział
o zagrożeniu ze strony Breivika
przed atakami z 22 lipca.
Mnie również nurtowało to pytanie.
Służby twierdzą, że nie było ostrzeżeń,
że działał w cieniu.
Panie premierze, nasze śledztwo sugeruje coś innego.
Odkryliśmy, że Breivik, kupując chemikalia użyte do budowy bomby,
zwrócił na siebie uwagę Służby Celnej
już w styczniu 2011 roku.
Nikt jednak nie zareagował.
Mnie przedstawiono inną wersję.
Możemy przejść do kwestii ochrony w okolicach budynków rządowych?
Zakładka trzecia.
Z dokumentów wynika,
że w rządzie omawiano plany,
które miały na celu zwiększenie ochrony wokół kancelarii.
Wiedział pan o tych rozmowach?
Templariusze to sieć patriotów,
którzy myślą tak jak ja i chwycą za broń tak jak ja,
żeby bronić naszego stylu życia.
Powiedział pan policji, że ta organizacja
została założona w roku 2002.
- Czy to prawda? - Tak, po 11 września.
Był pan na pierwszym zebraniu?
Owszem.
Co się stało?
Dostałem moją misję.
Tę misję.
Policja prześledziła pana ruchy z tego roku
i nie znalazła dowodów na istnienie tego spotkania.
Może pan to wytłumaczyć?
To było tajne spotkanie.
Ale już nie jest tajne...
Może pan udowodnić, że miało ono miejsce?
Bez komentarza.
Poda nam pan imiona pozostałych członków?
Bez komentarza.
Człowiek odpowiedzialny za cierpienie Norwegii i śmierć 77 osób
nie okazał na sali sądowej skruchy.
Był gotowy...
...to okropne, że jest tak opanowany.
Powiedziałbym wręcz, że jest zrelaksowany.
Oglądanie go jest fascynujące...
…zrelaksowany i podekscytowany. Sala sądowa to jego scena.
Zbudowano ją na potrzeby procesu, więc trochę tak jest.
Ciągle uśmiecha się do kamery.
Kontroluje sytuację, a inni...
- Nie! Jeszcze raz. - Jeszcze jeden.
Jeszcze jeden.
Potem zacząłem konstruować bombę.
Robiłem to bardzo powoli, żeby władze mnie nie zauważyły.
Przejdźmy do zamachów.
Czuł pan empatię
wobec ofiar?
Mam wam to ułatwić?
Nie będę się odwoływał,
oszczędzę rodzinom kolejnych procesów, jeśli sąd uzna,
że jestem poczytalny.
Dobrze.
- Wszystko gra? - Tak.
- Przyszli rodzice. - Dobrze.
Do jutra.
Nie jestem gotowy.
W porządku.
- Nie musisz tam iść. - Nieprawda.
- Muszę. - Nie możesz się tak forsować.
Powiedz tylko parę słów.
- Co mam powiedzieć? - Co się stało.
Prawdę.
Że płaczę we śnie?
Że nie rozmawiam z obcymi?
Że boję się śmierci?
Wolę nie iść, niż mu to powiedzieć.
To czego chcesz?
Chcę go zmiażdżyć,
zrobić z niego miazgę.
Rozjebać mu mordę.
Za to, co zrobił.
Co zrobił Simonowi...
Andersowi...
i Torje.
I tobie.
Musi zobaczyć,
co zrobił.
Chcę z nim wygrać.
To jest twoja szansa.
Poznał pan oskarżonego?
- W sieci. - W sieci?
Tak,
na forum dotyczącym gier wojskowych,
takich jak World of Warcraft czy Call of Duty.
To miejsce szkolenia.
- Wymiany idei. - Naboru?
Oczywiście.
Jakie zrobił na panu wrażenie?
Chciał być dowódcą misji.
W sieci.
Był racjonalny?
Bardzo.
Był przywódcą?
Na pewno chciał nim być.
Był pańskim przywódcą?
Nie.
Nie podążałby pan za nim?
Inni mają lepsze kwalifikacje.
Są lepsi niż pan Breivik?
Zdecydowanie.
Zrobiliby to, co zrobił Anders Behring Breivik?
Skrajna prawica, alt-right,
nazywajcie nas, jak chcecie.
Poważnie podchodzimy do przejęcia władzy
i całkowitej zmiany społeczeństwa.
Atak jednego człowieka
nie zbliża nas do tego celu.
To tchórz, to jebany tchórz.
Tak mnie zdradzić? Braci się nie zdradza. Nigdy.
Popierają mnie miliony ludzi.
To najlepszy z nich?
Jedyny.
Jestem dowódcą europejskich Templariuszy.
A moja matka?
Powie, że jestem normalny.
Też nie chce.
Żałosne.
Nigdy nie mogłem na niej polegać.
- Nigdy. - Anders...
nikt nie chce bronić twoich czynów.
Nie potrzebuję nikogo.
Byliśmy uchodźcami.
Uciekliśmy od wojny.
Długo zajęło nam zadomowienie się w Norwegii.
Wiele osób się nas obawiało.
Byli źli, że tu przyjechaliśmy.
Moja siostra, Bano, bardzo mi pomogła.
Powiedziała, że Norwegia…
jest wspaniała.
Że Norwegia to bezpieczeństwo...
dla nas.
Że to wolność
i nadzieja.
Właśnie to czułam,
siedząc na wyspie Utøya...
noc przed zamachem.
Następnego dnia,
po zamachu...
gdy Bano umarła...
Straciłam to wszystko.
Musiałam...
znowu zacząć żyć w świecie pełnym bólu
i strachu...
i wściekłości.
I... Przepraszam.
Czułam się winna.
Ciągle myślę sobie,
czemu to ona umarła.
I...
Jak mam spojrzeć w oczy rodzicom?
Co powiedzieć bratu?
Po prostu...
Nie rozumiałam, czemu ktoś chciał nas zabić.
Co sprawia, że ktoś się mnie boi.
Dziękuję.
Laro, dziękuję.
Wszystko gra?
Tak.
Słuchaj.
Wybacz, że zniknąłem...
na parę miesięcy. Po prostu...
W porządku.
Ja też.
Jak blisko siedzi?
W telewizji tego nie widać.
Bardzo blisko.
Ale nie musisz na niego patrzeć.
Wiesz już, co powiesz?
Próbuję coś wymyślić...
ale wszystko mi się miesza.
Nie chcę wyjść na słabego.
To tyle.
Nie przed nim.
Można być słabym i silnym.
Wiesz to, prawda?
Dasz sobie radę.
Dziękuję.
Muszę wracać.
- Do jutra? - Do jutra.
Potrzebuję chwili.
Wszystko gra?
Tak.
Dziękuję.
Usiądź, proszę.
Powiesz nam, co ci się przydarzyło na wyspie Utøya?
Tak.
Próbował...
Simon! Simon!
Próbował mnie zabić.
Viljar!
Pamiętam, że...
widziałem go…
i uciekałem.
Szukałem kryjówki…
chroniłem mojego brata.
Wiem, że mnie postrzelił.
Pięć razy.
Kiedy...
kiedy leżałem na plaży, byłem...
byłem sam.
Czułem niewyobrażalny ból.
Teraz jesteś tu.
Wszystko się zmieniło.
Na nowo uczę się korzystać z ciała.
Uczę się chodzić.
Jeść.
Prawie nie mogę korzystać z lewej ręki.
I...
Nie widzę na jedno oko.
Ale...
to akurat szczęście.
Co masz na myśli?
Całe szczęście,
bo dzięki temu
nie muszę na niego patrzeć.
Oczywiście to nie jest takie proste.
W mózgu ciągle mam...
fragment kuli,
który może mnie zabić w każdej chwili.
I nie wyglądam już jak kiedyś.
Moje ciało...
jest zepsute.
Najgorsze jest to...
że zabił...
moich…
przyjaciół.
Przez niego nie będą mogli...
zmienić świata, a oni...
uczyniliby go lepszym miejscem.
Ciągle tęsknię.
Przepraszam...
Nie chciałem...
Miałem nie płakać.
Nie chciałem płakać przed nim...
Chciałem być silny.
Robię to dla nich.
Żeby o nich nie zapomnieć.
Kiedy ich zastrzeliłeś,
kiedy zostawiłeś mnie na plaży...
nie wiedziałem,
czy w ogóle żyję.
Utknąłem w tym stanie.
Ale teraz...
teraz widzę...
że mam wybór.
Bo mam rodzinę...
mam przyjaciół...
mam wspomnienia.
Marzenia.
Nadzieję.
I miłość.
On jej nie ma.
On jest...
całkiem sam.
On zgnije w więzieniu, a ja...
przetrwałem.
I będę dalej żył.
To tyle.
Dziękujemy.
Chodźmy do domu.
RAPORT KOMISJI DS. ZAMACHU Z 22 LIPCA
Raport podsumowuje
wszystkie wydarzenia prowadzące do zamachu z 22 lipca.
Według raportu Breivik mógł zostać wykryty wcześniej,
a policja z Oslo mogła szybciej zareagować
na jego atak na wyspie Utøya.
Śledztwo wskazuje również na kłopoty z dowództwem i komunikacją,
ograniczone zasoby policyjne i brak dostępu do śmigłowców, które mogły…
Dzień dobry.
Cześć.
Miło cię widzieć.
Dziękuję za wizytę.
Muszę zacząć od przeprosin.
Mogliśmy zrobić więcej.
Nie stanąłem na wysokości zadania.
Wszyscy uważamy…
że to terrorysta jest odpowiedzialny.
Tylko on.
Nie pan.
Norwegia pana potrzebuje.
Musimy to przetrwać.
Decyzja jest jednogłośna.
Wyrok jest następujący.
Anders Behring Breivik
jest winny,
a sąd uznaje go za osobę poczytalną.
Anders Behring Breivik
będzie przebywał w izolatce,
dopóki będzie stanowił zagrożenie dla społeczeństwa.
Proces się skończył.
Podpisz te papiery.
Parę formalności.
Dziękuję.
Odwiedzi mnie pan?
Nie sądzę.
To już koniec?
Wykonałem moją pracę.
Geir?
Powtórzyłbym to.
Nie wygrałeś.
To porażka.
Inni dokończą moje dzieło.
Wygramy i z nimi.
Moje dzieci i ich dzieci.
Wygrają z wami.
Nawet nas nie widzicie.
Żegnaj.
Dziękuję. Do widzenia.
VILJAR STUDIUJE PRAWO NA UNIWERSYTECIE W NORWEGII.
PLANUJE KARIERĘ W POLITYCE.
GEIR LIPPESTAD CIĄGLE JEST PRAWNIKIEM W OSLO.
JENS STOLTENBERG BYŁ PREMIEREM NORWEGII DO ROKU 2013.
TERAZ PEŁNI FUNKCJĘ SEKRETARZA GENERALNEGO NATO.
ANDERS BEHRING BREIVIK ODSIADUJE WYROK W ODOSOBNIENIU
W WIĘZIENIU W SKIEN, 150 KILOMETRÓW OD OSLO.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ÅSNE SEIERSTAD JEDEN Z NAS. OPOWIEŚĆ O NORWEGII.
FILM POŚWIĘCONY JEST PAMIĘCI POLEGŁYCH
W TRAKCIE ZAMACHU TERRORYSTYCZNEGO Z 22 LIPCA 2011 ROKU
I TYM, KTÓRZY DO DZIŚ ODCZUWAJĄ JEGO SKUTKI.
Napisy: Jędrzej Kogut