SERIAL NETFLIX
Neon.
Siad. Nie.
Mamy nowego bohatera.
- Zrób miejsce dla Tanny'ego. - Serio?
Tak! Chodź.
Daj miejsce Tanowi.
Grzeczna suczka.
Dziękuję, skarbie.
Nasz bohater nazywa się Chris Baker.
Ma 36 lat i mieszka tu w Austin.
Opisałbym siebie jako wytatuowanego, często przeklinającego filantropa.
Wspiera osoby bezdomne.
Taka ważna praca.
Mamy tu krótki filmik.
Fundacja Inni zapewnia bezdomnym pensję
za sprzątanie części miasta.
Chris Baker jest dyrektorem wykonawczym.
Poczucie wspólnoty, przynależności, godności…
to tu dzieje się magia.
Jestem założycielem i dyrektorem
Fundacji Inni dla osób w kryzysie bezdomności.
Dla nas mieszkanie to prawo człowieka.
Jak tam prysznice?
To było zepsute, ale naprawiliśmy
i teraz woda płynie elegancko.
Zapewniamy higienę i dostęp do pożywienia,
by zapewnić im godną egzystencję
podczas wychodzenia z bezdomności.
Pomoc w odzyskiwaniu godności to wielka rzecz.
Nie mogę się doczekać, aż poznam Chrisa.
To super.
WSZYSCY ZNACZY WSZYSCY!
Dobra, ludzie.
Nasz bohater to oddany tata. Ma żonę Elizabeth.
- Mają dwójkę dzieci, pięć i osiem lat. - Urocze.
Nominowała go Liz, żona Chrisa.
To jeden z najlepszych i najmilszych ludzi, jakich znam.
Ale nie ma takiej życzliwości wobec siebie samego.
Przez całe życie Chris martwi się swoją wagą.
Przeszedł operację pomostowania żołądka.
Ale nie ma ubrań pasujących do mniejszego ciała.
Zaledwie cztery miesiące temu ważyłem prawie 180 kilo.
Nic, co mam, już nie pasuje.
Chris pracuje 18 godzin dziennie,
nie ubiera się profesjonalnie na spotkania z darczyńcami
i obawia się, że przez to traci fundusze
na pomoc potrzebującym.
Łatwo to naprawić wkasaną koszulą.
Raz, dwa, gotowa… i… G.
Chris wciąż boi się, że robi za mało.
Jego żona martwi się, że wypali się, jeśli o siebie nie zadba.
Tak bardzo zależy mu na organizacji i ludziach,
że nie potrafi się od nich odkleić.
Każdy, kto pracuje, pomagając potrzebującym,
musi pamiętać o równowadze w życiu.
Inaczej zacznie tracić to, co kocha poza pracą.
Moja zmarła pięć lat temu mama powiedziała:
„Jedyną miarą sukcesu jest to,
jak wokół ciebie czują się inni”.
Ta myśl się we mnie zakorzeniła.
Odejście mamy Chrisa było bardzo trudne.
Kupiliśmy dom, wprowadziliśmy się do niego z dziećmi.
Ona przyjechała
i spędziła z nami pięć dni przed śmiercią.
To był bardzo trudny początek w tym domu
i Chris tak naprawdę nie chciał tu być.
Pod koniec tygodnia Chris ma ważne wydarzenie.
Ma prezentację przed grupą ludzi,
by zebrać sześć milionów dolarów dla swojej organizacji.
Wielkie spotkanie z mnóstwem ludzi.
Naszym celem jest zdobycie funduszy
na budowę tymczasowego schroniska,
które tworzymy w Esperanza.
Jeśli nie zdobędziemy funduszy, pomysł się rozleci.
Chris potrzebuje pomocy bardziej niż kiedykolwiek,
bo jest pod dużą presją.
Musi nabrać pewności siebie i poczuć się dobrze.
Nasza misja w tym tygodniu.
Pomóżmy temu niepewnemu dobroczyńcy
zrobić coś dla siebie.
Dziewczyno.
DZIEŃ PIERWSZY
SŁUŻENIEM INNYM PŁACISZ
ZA SWOJE MIEJSCE NA ZIEMI
Wiesz, że ten budynek nazywamy „kuchnią”?
Zamknęliśmy go, by ludzie z Free Lunch mogli tu codziennie gotować.
Obfite, zdrowe posiłki.
- To tutaj? - Tak.
Moim zdaniem jednym z problemów jest to,
że ta potrzeba minęła…
Jesteśmy!
Miło mi. Jestem Tan.
Miło cię poznać.
Jak masz na imię?
Chris nie ma pojęcia, co u diabła się dzieje.
Nie wie, jak to działa i co robimy.
Mógłbym mu powiedzieć, że Tan przebuduje mu biuro i zgodziłby się.
Co tu się dzieje?
To jedno z naszych biur.
Tutaj prowadzimy nasz program „Najpierw praca”.
Od 60 do 70 osób w kryzysie bezdomności
codziennie wysyłamy do pracy.
To tutaj robimy.
Robisz wiele dobrego.
- Dziękuję. - Tak.
Rzuca się w oczy, że wspólna przestrzeń jest pustawa.
Jak na miejsce, w którym wita się ludzi, jest mało przyjazna.
Chcę to zmienić.
Chcielibyśmy posłuchać współpracowników Chrisa.
Dlaczego zasługuje na naszą pomoc,
dlaczego go kochamy i w czym mu pomóc?
Załatwcie mu garnitur na zbiórkę pieniędzy.
- Podoba mi się. - Musi wyglądać elegancko.
Dla kogoś takiego jak Chris…
Jesteśmy tu dlatego, że Chris to wymyślił i zaczął.
Działamy w oparciu o przekonanie,
że wszyscy ludzie są z natury wartościowi.
Chris zasługuje na to, by być człowiekiem,
który wystąpi z tym przesłaniem.
Dobrze powiedziane.
Przyłączysz się do nas?
Jakie to miłe.
Ciężko ci słuchać, jak niesamowity jesteś?
Powachluję cię, królowo, można?
Chris jest zdenerwowany, bo w nie umie być w centrum uwagi.
Ale w tym tygodniu jest bohaterem,
bo to on jest tu szefem
i musi myśleć o sobie tak, jak inni myślą o nim.
Oprowadzisz nas?
Oto nasza kuchnia.
- Fajne szafki z lat 50. - Tak.
Na szczęście nie gotujemy tu świątecznej kolacji.
Oferujemy tu lunch.
Tak naprawdę robimy tu tylko kanapki.
Musi być wygodnie.
W tym ekspresie robicie kawę dla wszystkich?
Nieźle, co?
Myślałem, że kupiłem jeszcze jeden.
Główna skarga jest taka, że nigdy nie ma tu dość kawy.
Czy ludzie ofiarowują jedzenie?
Pogadamy o tym jeszcze.
Chcielibyśmy zobaczyć twój dom.
- Chcecie iść do mnie? - Oczywiście.
Masz piękny dom.
- Dziękuję. - Świetny.
Dobra. Proszę.
Jak uroczo.
Liz jest w domu!
Miło mi poznać.
Wymiatasz w tej kuchni!
Znaczy, że świetnie ci idzie.
Ile masz lat?
Osiem.
Pomagasz mamie z obiadem?
Fajnie.
Ale ładna z was para.
Musiałem to powiedzieć.
Idealnie do siebie pasujecie.
Wybaczcie.
Nie szkodzi!
Oprowadzicie nas?
Jasne. Proszę tędy.
- To nasz salon. - Niezły.
Pomalowaliśmy na taki kolor, bo jest jak ocean.
Centralnym punktem pokoju jest niebieska ściana.
Ale niebieski musi zniknąć.
Tata jest muzykiem.
- Mogę zagrać? - Żaden problem.
Muzyka to twoja pasja, oprócz pomagania.
Tak. Ale jesteśmy tak zajęci w Fundacji,
że nie spędzam tu dużo czasu.
Zatkaj uszy, skarbie. Zaraz będzie się działo.
Pięć, sześć, pięć, sześć, siedem, osiem.
Nasza piątka potrafi wiele rzeczy.
Ale wspólne granie nie jest jedną z nich.
Odchodzę z zespołu.
Chodźmy na górę.
Nie możesz jeść nuggetsów bez keczupu.
Nie boicie się kolorów.
To ogromny pokój.
Bobby jest zestresowany. Czuję to.
Czerwień to kolor, który wywołuje niepokój i stres.
Przestań.
Ile koktajli witaminowych.
Mój terapeuta nazywa to
patologicznym współzależnieniem.
Uśmiech.
Dobra, o co chodzi z tym?
Farbowałem tym włosy.
Nie boimy się przygód.
- No tak. - Pokaż mi.
- Mamy tu pasemka. - Tak.
Czujesz takie rozjaśnianie i tonowanie?
Chciałbym się tego pozbyć.
Troszeczkę siwiejesz.
Pokaż mi swoje rzeczy.
Mogę przeszkodzić?
Ściągnę ci koszulę.
Bardzo dziękuję.
- Althea, chcesz lody? - Jestem najedzona, ale nie mogę odmówić.
Czuję cię. Rozumiem cię. Widzę cię.
Jak się zmieniła kwestia jedzenia po operacji?
Widzę, że na blacie są koktajle.
To ważna część jego codziennej diety?
Tak. Zwłaszcza na śniadanie
pije koktajle proteinowe.
Ale nie je z zalecaną regularnością,
czyli częste małe posiłki.
- To trudne. - Tak.
Straciłeś ostatnio na wadze.
Czujesz się pewniej w swojej skórze,
odkąd osiągnąłeś wagę zbliżoną do oczekiwanej?
Tak. Przede mną jeszcze długa droga.
Powiedz mi, jak chciałbyś wyglądać?
- To trudne pytanie. - No tak.
Chcę wyglądać kompetentnie
do tego, co robię.
Jasne, że jesteś kompetentny,
bo totalnie wymiatasz.
Robisz kawał dobrej roboty.
Rozpoczynamy zbiórkę pieniędzy
na budowę nowoczesnego schroniska.
I bądźmy szczerzy.
Niektórzy patrzą na mnie i myślą,
że jaka by to nie była fundacja,
nie przekażą jej miliona dolarów.
Jak znaleźć tę równowagę?
- Może nad tym się zastanowimy. - Jak najbardziej.
Widać, że ich dom potrzebuje większej opieki.
Brakuje drzwiczek w szafkach, z urządzeń zwisają kable.
Jaki jest Chris w pracy, a jaki w domu?
Lubię myśleć, że to ta sama osoba,
ale Liz też o tym wspomniała.
Mam długą listę
ważnych spraw, którymi trzeba się zajmować.
- Jestem ostatnim punktem na tej liście. - Tak.
W tym tygodniu zajmiemy się tylko tobą.
To najmilsza rzecz, jaką ktoś mi powiedział.
- Dziękuję ci. - Nie ma za co.
Od jak dawna jesteś na końcu listy?
Był taki moment w mojej historii,
kiedy doświadczałem…
uzależnień w różnym stopniu.
- To część mojej przeszłości. - Tak.
W takiej sytuacji stawiamy siebie ponad wszystkim.
Dlatego zmagam się ze wstydem i żalem,
a to jest trudne.
Trudno mi to nawet przyznać.
Doceniam twoją otwartość.
Nadużywanie substancji sprawia,
że wszystko wydaje się egoizmem.
Ale o uzależnieniu wiem też to,
że pomaga nam uciec.
Jasne.
Powiedziałbyś mi, przed czym chciałeś uciec?
Czuję, że ciągle o tym gadam,
ale ten dom był efektem choroby mojej mamy.
Kupiliśmy ten dom z planem wspólnego zamieszkania.
Ale rak przerzucił się do mózgu,
poszła do szpitala i to było na tyle.
Mieszkała tu tylko wtedy, gdy była pod opieką hospicjum.
Nie kontaktowała już. Pielęgniarki przychodziły:
„Oto dwa litry morfiny w płynie. Proszę.
Rozdrabniacie tabletki, wlewacie morfinę
i leczycie objawy.
Śmierć może być skutkiem ubocznym”.
Ale głosik w mojej głowie nazywał mnie mordercą.
Przechodziłem przez to,
a wszystkie te leki dostawały się też do mojego organizmu.
Trochę dla mnie, trochę dla ciebie.
Ta morfina,
Ativan, Xanax…
To gówno zrujnowało mi życie…
Przez długi czas potem.
- Stąd bierze się wstyd. - Tak.
Rozumiem.
Mnóstwo poczucia winy i wstydu. Tak jak bycie wielkim, grubym kolesiem…
- Tak już jest. - Tak.
Więc…
to też problem.
To ma sens.
Dzięki, że się tym podzieliłeś.
Dzięki temu rozumiem, na czym stoisz
i przez co przechodziłeś. Z tego, co opowiedziałeś o tym domu,
widzę, że dom ma z tym wiele wspólnego.
A więc codziennie
podświadomie doświadczasz tego wszystkiego.
O tak.
Przytulimy się?
- Dziękuję. - Doceniam to.
- Będzie fajnie. - Dzięki.
- Nie ma za co. - Cieszę się, że się poznajemy.
Ja też.
Dzięki, że spędziłeś z nami dziś czas.
Wszystkim nam udało się zrozumieć, w czym możemy ci pomóc.
- Dobra. - Mam kilka projektów.
- Świetnie. To zaczynamy? - Tak.
Świetnie. To lecimy! Bierzmy się do roboty!
Ty w ogóle nie ogarniasz, co się dzieje.
Nie mam ni w… pojęcia!
Bardzo nam się to podoba.
- Gotowy? - Do dzieła.
SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY
Niestety wciąż żyjemy w świecie, w którym ocenia się nas po wyglądzie.
Chciałabym wzmocnić Chrisa, dać mu inny styl, inne wibracje,
poprawić jego wygląd, żeby zwiększyć jego szanse w walce o fundusze.
Moim głównym celem jest,
by Chris zobaczył jak wygląda w ubraniach, które na nim dobrze leżą.
Chcę, by zobaczył siebie tak, jak ja go widzę.
Chris nie wie,
ile witamin i białka powinien spożywać.
Chcę mieć pewność, że jego ciało dostaje to, czego potrzebuje.
Chris i Liz spędzają tyle czasu pomagając innym,
że nie mają go, by zadbać o swój własny dom.
Ale by mieć siłę pomagać innym,
Chris potrzebuje miejsca, by odpocząć ze swoją fantastyczną rodziną.
Chris uważa, że nie zasługuje, by poświęcać mu czas.
Dlatego zawsze się skupia na pomaganiu innym.
Ale chcę, by zrozumiał, że warto jest poświęcić czas sobie.
To się nazywa życie w równowadze.
DZIEŃ DRUGI
GŁÓD NIE WYNIKA Z NIEDOBORU JEDZENIA,
ALE Z NIEDOBORU DEMOKRACJI
Jakie apetyczne pomidory.
- Co mam robić? - Sprawdź toster.
Mają być lekko przypieczone.
Lekko.
Mam indyka, ser provolone, pesto i majonez.
Mam też pyszny, ekologiczny chleb. Uwielbiam dobre kanapki.
Ja też. Jak w domu.
Zaniesiesz je Chrisowi i mieszkańcom Esperanzy?
Idę pomóc im budować schronisko.
- Nieźle. - Kanapki też zaniosę.
I powiesz, że kto je zrobił?
Ja.
I Antoni.
Jedziemy do głównego obozowiska.
Jak widzicie, potrzeba tu wielu usług.
Ludzie nocują w namiotach i mieszkają w takich zabudowaniach.
Nadmiar śmieci to poważny problem.
Ile osób tu mieszka?
Od 160 do około 200.
Co cię do zainspirowało do tej pracy?
Liz była pracowniczką socjalną, pracowała z tą społecznością,
a ja niemal stałem się jej częścią
w pewnym momencie życia.
Ja też.
Myślę, że gdyby więcej ludzi poświęciło czas, by zrozumieć,
że problemem nie są ludzie, ale nasze społeczeństwo.
- To się nie pojawiło znikąd. - Tak.
To nieunikniony skutek wielu problemów społecznych.
Jeśli ta pandemia nauczyła nas czegokolwiek, to tego,
że wielu ludzi może z dnia na dzień zostać bez domu.
Zdecydowanie.
Oto zaczątki schroniska.
Na to zbierasz fundusze?
Tak. Na 200 domków.
Tylko instalacji elektrycznej nie wykonali mieszkańcy.
To właśnie mieszkańcy…
Dostają za to pieniądze?
- Tak. - Ekstra.
Jesteśmy. Wszyscy tu są. To ekscytujące.
- Jak leci? - Witamy.
- Witamy w Esperanzie. - Cześć, chłopaki.
Dobrze cię widzieć.
Wygląda dobrze.
To brygadzista, Enrique.
Hej. Ile to jeszcze potrwa?
Jakieś sześć godzin.
Nieźle. Sześć godzin na dom. Jak mogę pomóc?
Schroniska nie są na stałe.
Zaprojektowano je dla uchodźców.
W Ameryce wykorzystywane są po raz pierwszy.
Co wiele mówi o Ameryce.
Dziękuję, Enrique.
Musisz włożyć tu uchwyt.
Dlatego Chris chce zrobić jeszcze więcej,
zbierając prawie sześć milionów dolarów
na budowę trwalszych budynków.
Zbudujemy 200 takich,
będziemy mieć też grupy 50 schronów,
łazienki, prysznice
miejsce do przygotowania jedzenia i miejsca spotkań.
To będzie społeczność, w której będą mogli piąć się w górę.
- Proszę. - Weźmiemy to.
- Specjalność Antoniego. - Super.
Dla ludzi takich jak Chris, którzy mają dość
i robią, co mogą…
Potrzebujemy tysięcy Chrisów, bo ci ludzie zasługują na dom.
Dobra robota. Patrzcie na to.
Proszę bardzo.
Cieszę się. Tu jest świetnie.
Do roboty.
Musimy zaplanować, jak odżywić
i zapewnić witaminy twojemu organizmowi,
ale w ilościach, które nie zaszkodzą twojemu ciału.
Chris nie może zjeść tyle co kiedyś
po tej operacji.
Teraz jego ciało bardzo łatwo przyswaja płyny.
Lubię robić własne napoje proteinowe i nie jest to skomplikowane.
To właśnie chcę ci pokazać.
Chcę nauczyć go innych sposobów na to, co zwykle robi.
Ciąglę piję ten sam koktajl.
Nie wygląda tak na początku.
Tolerujesz masło orzechowe? Jesz masło z fistaszków?
- Uwielbiam je. - Świetnie. To go użyjemy.
Ale spróbowałbym masła migdałowego.
Dobrze.
- To twój koktajl. Zaszalejmy. - Zaszalejmy!
Masło orzechowe.
Tak zaczynam każdy dzień. Zaczynam od mleka orzechowego.
Uwielbiam je. Mam obsesję na punkcie mleka pistacjowego.
Trochę słone, trochę słodkie.
Teraz banan.
Używam białka roślinnego zamiast serwatki.
Do tego masło migdałowe.
Włóż wszystko do środka.
Gęste.
Ja dodaję straszną masę cynamonu. Co sądzisz o cynamonie?
- Dajemy. - Dobra, dużo.
Białko w proszku na bazie grochu.
W pełni wegańskie. Tego właśnie używam.
- Ma wystarczająco białka? - Tak.
Zwykle używa białka z serwatki, czyli z mleka,
trudnego do strawienia dla osób ze zmniejszonym żołądkiem.
To nie jest koktajl z torebki.
Wszystko ma być zdrowe i naturalne.
To proste.
Idealnie.
Teraz nastawmy.
Zaczynam powoli.
Nie oszczędzasz czasu, samodzielnie robiąc koktajl,
ale jest on znacznie tańszy
i wiesz, czym żywisz swój organizm.
Idealnie.
Mam nadzieję, że gdy to opanuje, będzie to równie automatyczne,
co wypicie koktajlu proteinowego z butelki.
Zdrowie.
Boże, jakie dobre.
To koktajl, który robię każdego ranka.
Jak piernik.
- Pyszne. - Tak, to cynamon.
Boże, smakuje jak święta.
Tak, jak święta!
Przepyszne.
- W upalne lato. - Zmieniłeś…
DZIEŃ TRZECI
POKONANIE BIEDY TO NIE GEST MIŁOSIERDZIA,
ALE AKT SPRAWIEDLIWOŚCI
Gotowy na zakupy?
- Do roboty. - Dobra.
Kiedy ostatnio kupowałeś ubrania?
Kopę lat temu.
Nie licząc wycieczek do Walmartu po coś obszernego.
Do czasu zabiegu zmniejszenia żołądka?
Tak.
Coś szybko wyjaśnię,
bo wiem, że każdy, kto próbuje schudnąć,
martwi się kupnem nowych ubrań, myśląc: „Mogę schudnąć więcej”.
- Tak. - Ale ty toniesz w ubraniu.
I osiągasz zupełnie przeciwny efekt.
Jasne.
Więc zamiast kupować nowe ubrania, które są drogie,
zabiorę cię do krawca. Zapewniam, że to nie jest burżujskie.
Chcesz, by ubrania podkreślały zmianę figury,
a teraz wszystko ukrywają.
Chris wciąż myśli, że musi nosić rzeczy
o pięć rozmiarów za duże, by ukryć rozmiar, którego już nie ma.
Czy podoba ci się jakiś styl?
Szczerze mówiąc, chciałbym
założyć biały T-shirt, dżinsy i tak się pokazać światu.
Nigdy nie mogłem tego zrobić.
Dlaczego T-shirt i dżinsy?
Nie wiem. W białym wyglądam jak pianka.
Bardziej chodzi o odchudzanie niż o modę.
Przeraża mnie pokazanie się światu w białej koszulce.
To straszne, że ogranicza cię myśl o kupieniu tak podstawowego ubrania.
Mam nadzieję, że do końca tygodnia,
gdy Liz cię zobaczy, powie:
„Mamy dziesięć minut”.
- Przymierzamy? - Tak!
- Dobra. - Nie obiecuję zachwytu.
Ale założę wszystko.
Mam kilka rzeczy w przymierzalni.
Chcę, żeby Chris zrozumiał, że ubrania mają znaczenie.
Twój styl ma znaczenie.
To może być punkt zwrotny
w życzliwszym postrzeganiu siebie.
- Jesteś gotowy? - Tak!
Nie wiem, co to za gość.
Nie mam pojęcia!
Przejrzyj się w lustrze.
I stój…
- Chris? - Tak.
Co o tym myślisz?
Podoba mi się.
To coś innego.
W dobrym sensie?
- Tak. Naprawdę mi się podoba. - W porządku.
- Myślałem, że będą za małe. - Tak.
Ale widzę, że wyglądam świetnie.
- Nie za ciasno. - Jest super.
Ładne kolory.
- Podobają mi się warstwy. - Tak.
- Wyjaśnię, skąd warstwy. - Tak.
Gdy nakładamy warstwy, nie widać figury, bo to jest luźne.
Nadaje kształt, ale też trochę chowa.
To strój na czas wolny.
Nie mówię, że tak masz się pokazać inwestorom.
To bardzo codzienny styl.
Na spotkanie z inwestorami
mam dla ciebie inne opcje.
- Patrz na siebie! - Tak.
Chcę, żebyś poczuł to, co czujesz.
Nie nienawidzę.
- Jest dobrze? - Tak.
- Chcesz czuć się tak dalej? - Podtrzymajmy to uczucie.
Dobra.
Podoba mi się.
Rock'n'roll.
Tak!
Pewność siebie!
Nigdy nie miałem butów z wysokimi cholewkami.
To dżinsy, T-shirt i koszula.
Nic nadzwyczajnego.
Czujesz się seksownie?
Możliwe.
Wyglądasz jak seksowny facet. Bez starania się.
Chcę, żebyś miał taką pewność siebie.
Jasne.
Proszę bardzo. Pozuj, jak chcesz.
- O mój Boże. - Widzisz to?
Dlaczego „O mój Boże”?
On był jak Spiderman.
Wystraszyłeś mi kumpla.
- Andy, Chris. - Co tam?
- Witajcie. - Dzięki, stary.
- Co o tym sądzisz? - Szaleństwo.
- Moja córka byłaby zachwycona. - Tak.
Zabieram Chrisa na siłownię, by zrozumiał,
że z powodu poczucia winy i wstydu, które go nie opuszczają,
boi się zmierzyć ze swoim życiem.
Więc skupia się na pracy.
Ale przez to traci równowagę.
Gdy rozmawialiśmy, jedną z głównych rzeczy było to,
że w twoim życiu nie ma równowagi.
- Zgadzam się z tym. - Tak.
Uważasz, że zasługujesz
na wybaczenie?
Nie wiem. Trudno powiedzieć.
Intelektualnie tak. Emocjonalnie jest trudniej.
Podejrzewam, że zasługuję tak jak inni.
Podejrzewasz?
Tak. To znaczy…
Wiem. Moją życiową mantrą jest to, że każdy na to zasługuje.
Tak. Masz rację.
Zasługujesz na to.
Czemu trudniej ci wybaczyć sobie emocjonalnie?
Czego dotyczy poczucie winy?
Pod koniec życia mojej mamy podawałem jej leki,
które doprowadziłyby do zatrzymania akcji serca.
A potem, kiedy ten moment się zbliżał,
przyjechała rodzina i przyjaciele.
Ale ja musiałem się tym zająć.
Byłem otoczony przez rodzinę,
ale w tej kwestii pozostałem zupełnie sam.
Zasnąłem na łóżku.
Na prochach.
I spałem jakieś sześć godzin.
Obok martwego ciała.
To popieprzone.
- To nie twoja wina. - Tak.
Wiem, że ciągle powtarzasz „tak”.
Ale musisz zacząć to rozumieć.
To nie twoja wina.
Musisz więc zaakceptować i wybaczyć swoją przeszłość,
by móc cieszyć się teraźniejszością.
Bo więź z twoją żoną, rodziną
i samym sobą jest najważniejsza.
Nadszedł czas.
I zajmie trochę czasu.
To pierwszy krok.
Dobra robota.
Ale ze mną…
trzeba się trochę zabawić.
- Zaprosiłem tu kogoś. - Boże.
- Zaraz wracam. - O nie.
Spokojnie.
Będzie dobrze.
Mama twoich dzieci!
- Co u ciebie? - Dobrze.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Będziecie się dobrze bawić.
Wziąłeś sobie wolne,
więc czemu nie spędzić tu trochę czasu razem?
Równowaga i zabawa.
Dobrej zabawy.
- Zaczniemy tu. - Świetnie.
Jestem tutaj. W razie czego. Gotowa?
Nieźle. Dajesz radę.
Nie podejmujemy najgorszych decyzji.
Mamy szansę rozwijać się i budować nasze szczęście.
Chcę, by Chris zrozumiał, że jest wart dbania o siebie,
i że równowaga jest możliwa,
i by spędzał czas z tymi, których kocha.
- Kocham was. - A ja ciebie.
Widzę, że Chris czuje się winny, że mu pomagamy
i że o niego dbamy, bo taka rzeczywistość go otacza.
Chris zasługuje na wspaniały, szczęśliwy dom,
bo tyle daje innym.
W tym tygodniu chodzi o Chrisa.
Dobrze się dziś bawisz?
Jak dotąd to był super dzień.
Wchodź.
Cześć, chłopaki, jak leci?
Witaj w Shed.
- Mogę zdjąć ci czapkę? - Możesz.
Wiele tu się dzieje.
Tylko troszeczkę.
Nie tak strasznie dużo.
Po dzisiejszych rozmowach
widzę, że rozjaśnianie i farbowanie
było próbą odwrócenia uwagi od innych rzeczy.
- Chyba mam już dość. - Ja też!
Jaki jest mój cel?
Zwyciężyć na polu koloryzacji,
czyli zwrócić naturalność włosom,
które potraktowałeś w ten sposób.
Jestem gotów na to wyzwanie.
Będzie fajnie. Twoje włosy będą wyglądać bosko.
- Będziesz seksowny. - Podoba mi się.
Chris musi być pewny siebie:
„Wiem, jak radzić sobie z trudnościami mieszkaniowymi”.
„Wiem, jak bronić ludzi pięknie i odważnie”.
Pomożemy mu w tym.
Co robisz po ciężkim tygodniu?
Trudno ci się zatrzymać
i zadbać o siebie?
Tak. To zabawne, bo nawet teraz
wciąż próbuję koordynować. „W czym jeszcze mogę pomóc?”.
Myślę, że gdy widzisz tyle cierpienia,
ciągle czujesz się winny.
Tyle jest przemocy wobec osób niebinarnych.
A ponieważ zdaję sobie z tego sprawę,
ciągle czuję, że mógłbym robić więcej.
Gdy jesteś aktywistą,
inaczej odbierasz życiowe radości,
wiedząc, że innym nie są one dane.
Ale czasami trzeba się wyłączyć.
Bo jeśli oczekujesz od siebie, że rozwiążesz problemy systemowe,
będziesz cierpiał.
Nie będziesz w stanie dłużej ciągnąć, bo się wypalisz.
Jeśli nie dbasz o siebie, nie możesz wspierać innych
tak, jak chcesz.
Mam chwile zmęczenia współczuciem.
Może dlatego, że nie współczujesz sobie.
- Wszystko gra? - Tak.
Patrzysz na swoje dłonie jak na obce.
Próbuję się upewnić, że nie śnię.
- To jest takie… - To się dzieje, skarbie.
Jestem twoją dobrą wróżką i powiem ci, że jesteś cholernie sexy
i zasługujesz na czas dla siebie.
Dostanę brawa za ten kolor?
Wygrałem z tymi włosami.
- Chris, jesteś gotowy? - Tak.
Nie patrz jeszcze, bo chcę podkreślić,
że nie musiałeś zmieniać swojego wyglądu,
by ludzie traktowali cię poważnie jako aktywistę
i solidny filar społeczności.
Pamiętaj o tym.
Wciąż boski, wciąż oszałamiający…
Proszę bardzo.
Co o tym myślisz?
Nie możesz uwierzyć, jak seksownie wyglądasz?
Wyglądam świetnie.
- Prawda? - Ja…
Nie wiem.
Możesz dotknąć włosów.
To szaleństwo. To zupełnie inny…
Inny człowiek.
Jest…
- Całkiem przystojny. - Prawda?
Fryzura pod tytułem „Zbieram sześć milionów dla potrzebujących”.
Jesteś najlepszy.
DZIEŃ CZWARTY
MIARĄ SUKCESU JEST TO, JAK INNI SIĘ CZUJĄ WOKÓŁ CIEBIE
FUNDACJA „INNI”
Chodź, skarbie.
Przyjechali!
Gotowy?
Dobrze wyglądasz.
Jesteś przystojny i seksowny!
Byłem w szoku.
Wiedziałem. Podoba ci się to miejsce?
Jak tu pięknie.
Kupiliśmy wam nowe meble, komputery, stanowiska pracy.
To takie miłe.
Zobaczyłeś cytat?
W porządku.
Rozumiemy.
Tak, królowo!
I przemysłowy ekspres do kawy.
Tak. Kawa!
Robili kawę dla 70 osób w jednym dzbanku.
Co to za komputery?
- To nowe Apple Mac. - No co wy!
- To nowy iMac. - O rany.
To nie wszystko.
Spójrzcie!
Musimy otoczyć cię naszą cudowną miłością LGBTQ.
Pomyślałem, że zaproszę twoich przyjaciół.
Stań za mną.
Wchodźcie
- Co? - Prawda?
To spa czy coś takiego?
Jeśli to was zachwyca,
pokażę wam coś jeszcze.
Wyglądasz wspaniale!
Dzięki, to miłe.
Daj mi rękę.
Patrzcie.
- Wyglądasz super. - Jesteś zrelaksowany.
Wydajesz się wyluzowany.
Najważniejsze jest to, że dzięki nim postanowiłem,
że czas zacząć dbać o siebie.
Nie chodzi o fryzurę czy ubranie, ale o to.
- Tak. - Oczywiście.
Powiesz: „Zasługuję na to”?
Zasługuję na to.
Podoba mi się.
- Zasłużyłem na to. - Tak!
A propos, gotowy obejrzeć dom?
- Tak, gotowy. - Świetnie.
Lecimy.
Przygotuj się na coś epickiego.
Zamknij oczy. Wchodź.
Nie podglądaj.
Spójrz.
Masz teraz dom z katalogu.
Zemdleje?
Powaliło mnie na kolana.
I nowy żyrandol.
Ja tu mieszkam?
Czy to mój…
Całkiem nowa wyspa.
To nowy dom.
Tak jakby.
Ale jazda!
Masz nowy okap. Żadnych kabli.
Co to jest?
Sokowirówka.
Tak! Mój człowiek!
O Boże! To niesamowite!
Gdzie jest Karamo? Zasługuję na to, prawda?
Zasługujesz na to.
Zasługujesz na to! Tak!
Teraz tu mieszkam.
- Gotowy? - Podoba mi się ta ławka.
Co za faktury.
Prawdziwy dom dla dorosłych, królowo.
To najpiękniejsze stoliki nocne, jakie widziałem.
O Boże! Patrzcie!
Takie obrazki znalazłem.
To takie piękne.
- Przytulamy się. - Fajnie.
Tak, królowo.
Spójrz na to miejsce.
Rozmawiałeś ze mną o traumie tego domu.
Dom jest inny.
Chcę, żebyś celowo stworzył nowe wspomnienia
i pamiętał, że to nie była twoja wina.
Żadnych wyrzutów.
Wiedzieć, na co zasługujesz, to jedno.
Ale musisz też kochać i wyleczyć siebie.
Nie wiem, czy kiedykolwiek przeżyłem tak głęboki moment
skupienia na sobie.
- Tak. To potrwa. - Wiem.
Uzdrowisz swoje granice i relacje,
bo wiesz, na co zasługujesz.
Wierzę w ciebie.
Ja też.
Wierzę w siebie.
Damy radę.
- Zajrzymy do twojej szafy. - Boże.
Chcę, byś wciąż czuł się jak rockman.
Nie chcę ci tego odbierać.
Mam dla ciebie piękną skórę.
Poczujesz się w niej sobą. Ładna?
Bardzo.
Chcę, byś widział siebie tak, jak ja cię widzę,
gdy prosisz o darowizny.
- Chcę cię zobaczyć w garniturze. - Dobra.
Zaczniemy od tego,
co było dla ciebie jak nemezis.
Załóż to, proszę.
Kupiliśmy ci piękny niebieski garnitur. I dostaniesz trampki.
- To wszystko. - Brzmi świetnie.
Gotowi?
- Tak! - Świetnie. Chodź, Chris.
Przystojniak!
Weź moje pieniądze!
Kocham!
Przystojny! Wytworny!
- Tak. - Idealnie.
Nigdy nie był w stanie założyć białej koszulki,
bo uważał, że to nie na jego figurę.
Chciałem, byś zobaczył, że możesz się w niej czuć dobrze,
bo nie ma powodu, by było inaczej.
Tak! Jak się czujesz?
Czuję, że…
seksowny Chris zostanie światowym liderem.
To niespodzianka, ale podoba mi się.
Zabójcza fryzura.
Byłeś jednym z najbardziej otwartych bohaterów…
- Tak! - …naszego programu.
A to dlatego, że od razu nam zaufałeś.
Pięknie się zachowujesz.
Z całego serca chcę ci podziękować.
Dziękuję.
- Kochamy cię. - Ja też.
To twój dom, a ty tu mieszkasz.
- Uwielbiam to miejsce. - Naprawdę?
To mój kurort, królowo.
- Naprawdę. To kurort, królowo. - Baw się dobrze.
- Dzięki. Było super. - Dla nas też.
Tak, królowo!
NOWY CHRIS
KAŻDY ZASŁUGUJE NA ŁADNY WYGLĄD,
DOBRE SAMOPOCZUCIE I ZDROWIE
Tak! Chcesz zobaczyć, jak nasz dom się zmienił?
Boże. Wyglądasz wspaniale.
Ty też.
Dzieci trochę nas wyprzedziły. Zaczekaj, Altheo.
Dobra, idziemy.
- Boże! - To niesamowite!
Salon.
- Patrzcie, jaka wielka wyspa. - Boże!
Chodź tu! Zobacz swój pokój!
- Super, prawda? - Tutaj!
Jasny gwint!
Ten tydzień był jednym z trzech najintensywniejszych w moim życiu.
Do łóżka!
Był wart każdej sekundy.
- Mam tu też świeżą bazylię. - Poproszę bazylię.
Proszę bardzo.
Czuję się tak samo wartościowy jak inni, to wielka radość.
Czuję się szczęśliwy i pewny siebie.
- Twój nowy wygląd jest super. - Dzięki.
Chris jest aniołem.
Ludzie go podziwiają, szanują.
Chcę, by szanował i podziwiał też siebie.
SZEŚĆ GODZIN DO KWESTY
Jak leci?
- Tęsknisz za nami? - Tak!
Tęsknimy za tobą!
Za kim najbardziej?
- Za Tanem. - Tak! Cieszę się.
Mam nadzieję, że Chris dostrzega, jaki jest niesamowity
i jak zmienia życie wielu ludzi.
Chris, jak myślisz? Osiągniesz swój cel?
- Wiem, że nam się uda. - Tak!
Podoba mi się pewność siebie.
KWESTA NA SPOŁECZNOŚĆ Z ESPERANZY
Tyle o tobie słyszałem. Miło mi.
Alex, Chris Baker. Miło cię poznać.
- Jesteś super. - Dzięki, bracie.
Mam przyjemność przedstawić wam mojego przyjaciela,
dyrektora Fundacji Inni, Chrisa Bakera.
W przemianie Chrisa najbardziej podoba mi się to,
że w końcu widać, że jego wnętrze,
piękno i miłość odpowiadają jego działaniom.
Cieszę się, że tu z wami jestem.
Wygląda jak nowy człowiek.
To pierwszy dzień reszty jego życia.
Tu w Austin będziemy kontynuować działania mające na celu
zabranie ludzi z ulic do domów.
W następną środę podpiszemy umowę z Teksasem na przejęcie nieruchomości.
Naprawdę wierzy w równość i pomaga swojej społeczności.
To prawdziwy bohater.
Dziękuję za przybycie i gotowość do szukania rozwiązań.
Kocham was.
Świetny gość.
Uwielbiam go.
Jeszcze raz, za Chrisa.
Zdrowie Chrisa!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
JEDEN ŚCIEG NA RAZ
Masz coś, co ci się podoba, ale nie pasuje?
Przerób to.
Jeśli nauczysz się jednego prostego ściegu,
możesz wprowadzać własne poprawki.
Maszyna do szycia kosztuje około stu dolarów.
Ale zaoszczędzisz setki, jeśli nie tysiące na przeróbkach.
Odetnę to.
Widzicie? Łatwe przeróbki.
Zaprzyjaźniliśmy się
Z technikami i kamerzystami
Spokojnie, przyjaciele Mamy wielki cel
Potrzebna garść magii
Kilka kawałków materiału
Nożyczki i przejażdżka po mieście
By człowiek poczuł się potrzebny By nie został zapomniany
W tym jednotorowym umyśle Jest jakaś wartość
A gdy wszystko już gotowe i zszyte
Dwa słowa opiszą wszystko
Tak, królowo!
To było niesamowite!
Niedługo wystąpisz w The Voice.
Napisy: Małgorzata Rokicka