SERIAL NETFLIX
Opuściliśmy miasto.
To Canyon Lake.
Wyjechaliśmy z Austin, jesteśmy na wsi.
Widziałem kilka krów z wielkimi rogami.
- Teksańskie longhorny. - Masz rację.
Ale też nazwa sieci restauracji ze stekami.
I chyba drużyny futbolowej?
Ciągnik!
Spotykamy się z Toddem Maddoxem.
Ma 67 lat. Pochodzi z Canyon Lake w Teksasie.
Cześć, stary. Co jest? Przywitaj się.
Jest też właścicielem Plookys Cajun Boiling Pot,
rodzinnej restauracji, słynącej z owoców morza.
Todd i Jodie kupili ten budynek 20 lat temu.
To typowa kuchnia Cajun Boil.
Przychodzisz jako klient,
wychodzisz jako przyjaciel.
- Antoni, jadłeś kiedyś raki? - Tak, uwielbiam je.
Są słodkie i rozpadają się, gdy wysysa się im mózgi.
Nominowała go Kaci, jego córka.
- Tak. - Najpierw ziemniaki.
Żeby były na dnie.
Super było dorastać w Plookys z tatą i mamą.
Zawsze było tu mnóstwo ludzi,
a nasza rodzina uwijała się między gośćmi,
śmiejąc się cały czas. Szaleństwo.
Wciąż tak jest, ale to nie to samo.
Brakuje tego śmiechu.
Po śmierci Jodie 10 lat temu
Todd zachował oryginalny wystrój, by uczcić jej pamięć.
Niewiele się zmieniło.
Gdy przewiesisz obraz na ścianie,
zostaje wokół niej osad.
Pewnie teraz wygląda troszkę obskurnie.
Nostalgia to jedno, ale kapsuła czasu to co innego.
Totalnie się z tobą zgadzam, Antoni.
- Kto, ja? - A któżby?
- To Antoni! - Dobra robota!
Todd lubi wygodne ubrania
i zwykle urzęduje za barem w klapkach.
Noszę klapki, japonki, jak one się tam nazywają.
W sensie buty.
Todd nosi długi kucyk,
który Kaci nazywa grzywą łysego.
Koński ogon na łysej głowie.
Jakby szczur mu siedział pod czapką.
W ogóle nie poświęca sobie czasu.
Powinienem być na emeryturze,
ale ta restauracja to moje życie.
Potrzebuje pomocy, by wrócić do normalności,
by robić rzeczy, które sprawiają mu przyjemność.
Co teraz robisz?
Oglądam Netflixa.
Oglądam telewizję.
Spędza cały czas w restauracji
w towarzystwie ducha mamy
i potrzebuje Pogromców Duchów pod postacią Różowej Brygady.
Tato, przykro mi to mówić, ale weź się w garść.
Czas przywrócić mu radość.
Naszą misją jest dać nowe życie temu uroczemu wdowcowi,
unowocześnić jego restaurację i doprowadzić Todda do wrzenia!
DZIEŃ PIERWSZY
CHWILA SZALEŃSTWA!
ZAMKNIĘTE OTWARTE
Jesteśmy na pustkowiu.
Co tam jest w oddali?
Widzę coś żółtego lub pomarańczowego.
To znak?
To tu? Plookys? Boże.
Czy to „BYOB”?
- Tak. - Przyjdź z własnym Bobbym.
Chyba tu są.
Uosobienie Teksasu.
Mała ma na sobie kowbojki!
- Co u was? - Miło cię poznać!
- Jestem Kaci. - Cześć!
To Atticus i Lenny.
Tata jest w środku.
- To chodźmy! - Dawaj, mała.
Tato! Przyprowadziłam znajomych!
To mój tata.
Todd jest jak Mikołaj na desce surfingowej,
który przynosi na święta raki zamiast węgla.
- Urocze! - Niezłe!
Plookys jest bardzo…
powiedziałbym „vintage”. Podoba mi się.
Ale jest troszkę zwietrzałe.
Na pewno czuć tu historię.
SZTUKA KULINARNA
Jak ładnie pachnie.
Gotujesz coś? Pachnie przepysznie!
Dziękuję. Coś przygotowuję.
Raki, kukurydzę, ziemniaki i krewetki.
To twoja kuchnia?
- Możemy zobaczyć? - Chodźcie.
Wszystko gotujesz w tej małej kuchni?
Tak.
- Tylko ty gotujesz? - Nie. Kaci też.
To międzypokoleniowa kwestia.
To tylko woda… z czym?
Z przyprawami.
Jego strój jest trochę…
kłopotliwy.
Dla klapek jest miejsce tylko na basenie,
a nie w restauracji, przy gotowaniu.
- Rozejrzymy się. - Chodźcie pozwiedzać.
Co to jest?
KULTURA
- Coś w rodzaju komputera. - Nie jest wcale taki młody.
Właśnie skończyłem zeznanie podatkowe.
- To jest urocze! - Na tym zliczasz podatki?
- Jest do tego oprogramowanie. - Nie…
Oprogramowanie tego nie zrobi.
Spisuję zamówienia.
MODA
Pod koniec miesiąca wszystko sumuję na tym.
Jest lepszy sposób.
Zmieniając temat,
PIELĘGNACJA
Ciekaw jestem, co się dzieje pod tą czapką.
O rany, ależ piękne włosy.
Ostatnio fryzjer coś tu narobił.
- Sporo ściął. - Też miałem ten problem.
Nie chcę marudzić,
ale skóra na jego głowie wygląda jak parmezan.
Jodie i ja jeździliśmy do knajpy w Corpus.
Powiedziałem, że jeżdżę tam od dziecka,
ona na to, że ona też.
Powiedziała, że też taką otworzy. Ja na to: „taaa, jasne”.
To było jej marzenie?
Tak, to był pomysł Jodie.
Chcieliśmy z tego zrobić rodzinną restaurację
i tak prowadzić Plookys.
To była jej wizja, której do dziś nie zmieniłeś.
RAKI NA OSTRO
Chcę się rozejrzeć.
Tam są jakieś stare raki.
Witamy w Plookys. Jestem Tammy Van Ness. Czym mogę służyć?
Tammy, chcesz ziemniaki?
Z przyjemnością.
Ile?
- Pięć raków. - Dobra.
- Trochę krabów. - Tak.
- I duże piwo. - Chwileczkę.
Tak, Tammy. Uwielbiam ją.
Tan, chodźmy na zewnątrz.
Chodź, Tanny.
Mam dla ciebie coś wyjątkowego.
O Boże, one żyją! Nie rób tego!
Czy to raki?
Raki.
Nie mam pojęcia, skąd się biorą raki.
- Złap go. Zmierz się ze swym lękiem. - Nie.
Uwielbiam ich smak.
Ale nie miałem pojęcia, jak wyglądają w pancerzu.
Raki smakują przepysznie.
Wstęp do raków.
Skorupiaki, dziesięcionogi, krewni homarów.
Tak czy owak, wiadomo o co chodzi.
Raki to słodkowodne skorupiaki,
przypominające małe, urocze, słodkie homary.
Chodź tu.
To nie dla mnie, dziękuję bardzo.
Opowiedz o wystroju.
ARCHITEKTURA WNĘTRZ
Wystrój to…
styl starego surfera?
- Bo jestem starym surferem. - Super.
To, co od razu rzuca się tu w oczy,
to mnóstwo fajnych, ale przestarzałych rzeczy.
To trochę przygnębiające. Jakbyśmy cofali się w przeszłość.
To jest Jodie, tak?
Tak. To moja Jodie.
Jodie i ja.
Wszystko tutaj przywodzi wspomnienia.
Wiesz co? Ja bardzo boję się zmian.
Nie potrafię żyć dalej bez Jodie.
To mi pomoże.
Co by na to powiedziała Jodie?
Nie chciałaby powstrzymywać zmian.
Podobałoby jej się to.
Zostawiam to w twoich rękach.
- Czyli zgadzasz się? - Jasne.
PAMIĘCI JODIE PRICE
Byli dla siebie stworzeni.
On był zabawny w naturalny sposób,
a ona była głośna i każdego ciepło przyjmowała:
„Chodź się przytulić”.
Gdy odeszła, wszystko się zmieniło.
Twoja mama zmarła nagle?
Miała tętniaka mózgu, o którym nie wiedzieliśmy.
Chodziła karmić i poić jelenie.
Nagle wróciła do domu,
a dzień był upalny jak dziś, i powiedziała:
„Boli mnie głowa i nic nie widzę”.
Karetka nie dojechałaby szybko na taką wieś,
więc ją zawieźliśmy do szpitala.
Ostatnie, co do mnie powiedziała,
brzmiało: „Dbaj o restaurację, Kaci,
i opiekuj się tatą”.
Bardzo się starałam to robić,
ale jestem tylko jedna.
- Ojcu powiedziała to samo? - Tak.
Kiedyś miał przyjaciół i zajęcia,
a teraz jestem tylko ja, dzieci i to miejsce.
Rany.
Uważajcie.
OTWARTE
- Co robisz? - Chcę coś wypróbować.
Przynieś papier.
- Doskonale. - Też dostaniesz jedną…
Co?
Sos koktajlowy z chrzanem.
- Myślałem, że to musztarda. - Masło.
Spójrzcie na te szkarłatne raki.
To szaleństwo.
Menu nie zmieniło się od 20 lat?
Czy macie jakieś dania, co do których uważacie,
że można by je ulepszyć?
Kaci ma jedną taką rzecz: moje gumbo.
Po pierwsze, kluczowe dla gumbo są warzywa.
Potrzeba też przypraw.
Jest nijakie w smaku.
- Brak mu duszy. - Tak.
Spędzam w kuchni więcej czasu niż on.
A skoro tak, dlaczego nie mogę czegoś przystroić od święta?
„Przystroić”?
W świąteczny dzień
ubierasz się ładniej, prawda?
W „kościołowy” strój.
Z jedzeniem jest tak samo, chcę je ulepszyć.
Wiem, że to więcej roboty,
ale on nie rozumie, że to dla mnie ważne.
Przyszłość jest w twoich rękach.
- Musi ci zaufać. - No właśnie!
Rosną tak od lat.
Od prawie dziesięciu.
Kiedy Jodie zmarła, przestałem się strzyc.
Czujesz więź z brodą i włosami?
Patrzę na siebie i myślę, kim jest ten głupi Mikołaj.
Nieprawda, pięknie wyglądasz.
Bo na tym zdjęciu jest facet bez brody.
Kiedy ostatnio czułeś się atrakcyjny i pewny siebie?
Dawno temu.
- Serio? - Tak.
Taka żałoba nigdy cię tak naprawdę nie opuszcza.
Uczysz się, jak sobie z nią radzić.
Jego włosy są oznaką smutku.
Ja tu pod spodem widzę seksbombę.
I mówię to jak Blanche Deveraux.
Widzę wędkę, widzę deski surfingowe.
Czuję tu plażowy klimat.
Co daje ci szczęście?
Moje wnuki. To moje życie.
Moja miłość, moje serce.
A jak widzisz resztę życia?
Jeszcze trochę zostało.
Już sobie tego nie wyobrażam.
Jodie była moją partnerką.
Kimś, z kim mogłem się dzielić.
Brakuje mi tego w życiu.
Kiedy dzieją się złe rzeczy, nie rozpamiętuję ich.
Wytknę ci coś.
Rozpamiętujesz i nie umiesz iść dalej.
Bo cierpię od dziesięciu lat.
A ona nigdy nie wróci.
Przyzwyczajenie jest ważne, szczególnie, gdy jesteś starszy.
Łatwo jest egzystować,
trudniej jest żyć.
Todd, jak się czujesz z tym,
że po raz ostatni widzisz Plookys w jego obecnej formie?
Mam mieszane uczucia,
ale z waszą pomocą mogę rozpocząć nową przyszłość.
I z pomocą Kaci.
Rozejrzyj się ostatni raz.
PAMIĘCI JODIE PRICE
SIEDZIBA GŁÓWNA RÓŻOWEJ BRYGADY
Zmiana wyglądu nie znaczy, że nie jest związany z Jodie,
że nie ma już Jodie w sercu.
Cieszę się, że spędzę czas z Toddem
i pomogę mu trochę wyluzować.
Chcę przywrócić Todda do życia poprzez garderobę.
Chcę mu przypomnieć, dlaczego kiedyś się starał
i że nowe ubrania mogą mu pomóc ruszyć z miejsca.
Todd i Jodie otworzyli Plookys ponad 20 lat temu,
chcąc założyć rodzinny biznes.
Udało im się to, biznes przetrwał.
Chcemy sprawić, że przetrwa kolejne pokolenie.
Życie Todda jest powtarzalne i to jest problem.
Jeśli wciąż oddychasz, to znaczy, że masz możliwość,
by żyć i robić to, co kochasz.
Nie musi żyć przeszłością, by zachować ducha Jodie.
Chcę stworzyć coś pięknego, by upamiętnić Jodie,
ale żeby retauracja nie kręciła się wokół niej.
Chcę, żeby to było miejsce,
gdzie robi się zdjęcia na media społecznościowe.
Rak na desce surfingowej.
Niech Todd i jego rodzina w końcu ruszą do przodu.
DZIEŃ DRUGI
PRZYSTRAJANIE!
- Proszę. - Dziękuję.
Ten sos z chrzanem i masłem?
Podkręciłeś go trochę, co?
Kaci pokazała mi recenzje.
Każde danie z menu wzbudza zachwyt,
z wyjątkiem gumbo.
Kochasz swoje gumbo.
- Kaci… - Nienawidzi go.
Chciałem powiedzieć, że ma inne zdanie na jego temat.
Ale ty użyłeś mocnego słowa.
Zmiana może być trudna, zwłaszcza, gdy robi się to samo
od bardzo dawna.
Ale to nie twój biznes, tylko rodzinny.
- Tak. - To ważne dla Kaci.
- To też należy do niej. - Tak.
I chcemy, by się tak czuła. Przecież chcesz ją wspierać.
Bardzo.
Nie chcę być polsko-kanadyjskim nowojorczykiem,
który uczy cię robić gumbo. To nie w porządku.
Ale mam kilka sztuczek,
z których możesz wybrać, co chcesz.
- Rozumiemy się? - Tak.
- Świetnie! - Jedziemy na tym samym wózku.
Idealnie.
Podstawą gumbo jest zasmażka.
Zasmażka to mieszanka tłuszczu, zwykle masła, i mąki,
która służy jako środek zagęszczający do sosów, zup i gulaszu.
Ciemna zasmażka ma głębszy smak niż jasna.
Świetna do gumbo.
Rozumiem, że w restauracji
ciemna zasmażka zajmuje sporo czasu.
- Prawda? - Tak.
Mam ułatwienie.
Raz w tygodniu zapiecz mąkę na blasze.
Będziesz miał gotową brązową mąkę,
co przyspieszy robienie zasmażki.
Uzyskasz ten ciemny, głęboki kolor.
Dodajemy mąkę i masło.
Połączą się.
A na drugiej patelni kiełbaski.
Niech się trochę przyrumienią.
Nasza zasmażka jest ciemna i gotowa.
Oto nasza Trójca Święta.
- Cebula, zielona papryka i seler. - Tak.
Kaci wspominała coś o świątecznym ustrajaniu.
- Tak. - Święta Trójca.
Okra.
Wystarczy kilka minut, żeby pozbyć się śluzu.
Nie wiedziałem tego.
Dajesz też pomidory i zielone chili?
- Tak. - Czy teraz gotujemy inaczej?
Trochę.
Wykorzystam kilka twoich wskazówek.
Wypróbuj razem z Kaci i zobacz, co powie.
Tak.
Teraz możemy dodać okrę.
To musi być trudne. Prowadzisz Plookys od tak dawna.
Jesteś gotowy na rozmowę z Kaci o przejęciu sterów?
Właśnie tego chcieliśmy z Jodie,
żeby ktoś z naszej rodziny przejął kiedyś biznes.
Kaci też tego chce.
- Tak. - Naprawdę kocha to miejsce.
Tak.
To fajne w rodzinnym interesie.
Powoli wlewaj bulion z kurczaka.
Jakie przyprawy dodajesz do gumbo?
Sól, pieprz, papryka cayenne.
Co sądzisz o mieszance Chesapeake Bay?
Nie próbowałem. Używam innej.
To może spróbujemy?
Zmiany bywają przerażające, bo nie wiadomo, co będzie.
Jakie kolorowe.
Wygląda świetnie.
Ale jeden przepis może nas przekonać, że nie ma się czego bać.
Dajesz też kukurydzę?
- Nie. - Kaci lubi kukurydzę.
Ona chciała dodać.
Dołóżmy kukurydzę.
Próbujemy czegoś nowego.
To, że Todd nie chciał
zmienić gumbo, było symbolem jego oporu przed zmianą w życiu.
Teraz Kaci zobaczy, że kuchnia w restauracji należy do niej.
I na koniec, filé…
To zagęszczacz.
Lokalny zagęszczacz. Bardzo amerykański.
Naprawdę ładnie zagęszcza.
- Gotowy spróbować? - Pewnie.
To twoje gumbo. Dodaj tyle pieprzu, ile chcesz.
Trochę ryżu.
Dziękuję.
Daje kopa w tyłek.
W Teksasie to komplement.
Biorę.
Bądź ze mną szczery. Co wolisz w swoim?
Nic. Są zupełnie różne. Wolę to.
- No to zdrówko. - Zdrowie.
DZIEŃ 3
TE BUTY SĄ STWORZONE DLA WERQIN'
Byłeś tu kiedyś?
- Nie. - Cieszę się.
- Lubię niespodzianki. Cieszę się. - Super.
Buty, ekstra!
Mam plan i mam nadzieję, że ci się spodoba.
Tak.
Gramy va banque.
Kupujemy całą garderobę.
Miałeś już kowbojskie buty.
Kiedyś tak.
To czemu wybierasz te?
Są wygodne.
Łatwo się zakłada.
Zacznijmy od zakrycia stóp.
Powiem coś bardzo przykrego.
Twoje palce nie są gotowe na japonki.
- Rozumiem. - Po prostu nie są.
No nie są.
Skoro już będziesz wychodził z pracy od czasu do czasu,
chcę znaleźć stroje, w których czujesz się dobrze.
- Bo w tych nie jesteś seksowny. - Nie.
- Które ci się podobają? - Te.
Podobne do tych, które wybrałem.
Chciałem coś prostego i brązowego.
Przejdź się jak kowboj.
No dawaj.
Stać cię na więcej.
Jeszcze nie jest gotowy przejść się po wybiegu.
To wymaga trochę pracy.
- Wygodne? - Za luźne.
- Znajdę mniejsze. - O pół numeru.
Ale wyglądasz cudownie.
Pasują do dżinsów. Wyglądasz elegancko.
- Bierzemy je? - Tak.
Zróbmy to.
Przez resztę dnia popracujemy
nad pewnością siebie i radością.
Następny przystanek: ubrania.
- Tu wchodzimy. - Dobra.
Znajdziemy rzeczy, które podkreślą osobowość Todda,
ale nie będą nachalne.
Coś wpadło ci w oko?
- Niebieska koszula. - Co za niespodzianka.
Wygląda jak ta, którą masz na sobie, tylko jaśniejsza.
Lubię hawajskie wzory.
Fajnie się ubierasz, wesoło.
Tak chcę być widziany.
Tak, ale…
Chcę znaleźć elegantszą wersję.
Pokazać ci też inne opcje, nie tylko Hawaje.
Do pracy chciałabym ci dać
bardziej wyrafinowaną wersję klapek.
Miałem takie, gdy poznałem Jodie. Uwielbiała je.
Co Jodie pomyślałaby o tym wszystkim?
Chciałaby tego dla mnie.
Chciałaby, żebym ruszył dalej.
Masz tylko 67 lat.
Mam nadzieję, że masz przed sobą wiele lat.
I chcesz cieszyć się życiem.
Tak.
Musisz poczuć się dobrze ze sobą,
spojrzeć w lustro: „Jestem wspaniały”.
Musisz lubić to, co widzisz.
- Pokaż mi się. - Oczywiście.
Już mamy poprawę.
Co o tym sądzisz?
Podoba mi się.
W porządku.
Lubię kolory, paski.
Ubrałbym się tak.
- Cieszę się. - Dobrze się czuję.
Małe przeróbki.
Ta koszula jest dość długa.
Długie ubrania sprawiają, że wyglądasz na niższego.
Z tej strony…
twoje nogi wyglądają na dłuższe.
- Widzisz? - Tak. Podoba mi się.
To jest ten sam styl kubańskiej koszuli.
Ale zamiast nadruku mamy tu teksturę.
Mój kumpel Juan nosił takie koszule.
Podobały ci się?
Tak.
Buty są niezłe.
Strój do nich pasuje.
- Fajnie. - Wygląda dobrze.
- Miłe uczucie. - To dobrze.
Wreszcie widzę trochę emocji.
Kaci coś mi powiedziała. Nosisz okulary? Potrzebujesz ich?
Nie noszę ich, ale potrzebuję.
Pójdziemy po okulary.
Czy chcę jest dać Toddowi doświadczenie jak z Pretty Woman?
I wozić go od sklepu do sklepu?
Jak najbardziej.
- Przymierzamy? - Jestem gotów.
Tu są korekcyjne.
Te są moje ulubione.
Widzisz wyraźnie?
- Tak. - To dobrze.
- Na początku jest dziwnie. - Tak.
Dopóki się nie przyzwyczaisz. Jakbyś był pijany.
Albo jakbyś surfował.
Wyglądam jak profesor uniwersytetu.
Wyglądasz fantastycznie.
Zgadzam się.
Te też są korekcyjne.
Fajny ten gość.
Też tak myślę.
Chyba jestem gotowy.
- Pomagasz mi się od tego uwolnić. - Dobrze.
On też ci pomoże.
- To Karamo. - Hej! Karamo!
Ale wyglądasz!
Już! O Boże!
Wyglądasz świetnie. Obrócisz się?
Na pewno.
Wiesz, kto to jest zaddy?
Znam tylko tatusia.
To seksowniejsza wersja tatusia.
Hej, Zaddy.
Gdy niebo nie jest zachmurzone,
jezioro ma piękny kolor błękitu.
Duża część tożsamości Todda jest związana z Jodie.
Zapomina, kim jest jako jednostka.
Bawił się, surfował, spotykał się z przyjaciółmi.
Ten gość wciąż tam jest i czas go wyciągnąć.
Kochasz wodę.
Wiem, że lubisz łowić. Możemy to zrobić razem,
ale nie umiem łowić.
Tutaj role się odwracają.
Heteryk uczy geja, bo powiem wam,
że gdybym musiał łowić ryby, by przetrwać…
Byłbym martwy w dwie minuty.
Zaddy, pomóż.
Dobra. Połóż kciuk na lince.
Na lince.
Kiedy dojdziesz tutaj,
puszczasz i ona leci sama.
Dobrze.
Proszę bardzo.
- Możemy łowić na siedząco? - Tak.
Na razie jest nieźle.
- Dziękuję za pomoc. - Spoko.
Zabrałem cię tu, bo w życiu chodzi o to, by robić różne rzeczy.
Prawda.
Sam mówiłeś, że trudno jest żyć.
- Zgadza się. - Jak było z tobą i Jodie?
Co lubiliście robić? Jak się bawiliście?
Często jeździliśmy autem bez celu. Pytałem:
„Dokąd jedziemy?”. A ona: „Nie wiem”.
„Byłeś tu kiedyś?”.
„Nie”. „Zobaczmy, dokąd to prowadzi”.
- Przeżywanie przygód. - Tak.
Nigdy nie wiesz, dokąd trafisz.
Siedząc w domu, nie trafisz nigdzie.
Ale to właśnie teraz robisz.
No tak.
Nie mam partnerki.
Nie mam mojej kumpelki.
W lipcu minie dziesięć lat.
Dla niektórych to długi czas.
Dla mnie to było wczoraj.
Ludzie nie zdają sobie sprawy,
że żałoba nie przechodzi tylko dlatego,
że minął rok czy dwa. Nagle masz czuć się lepiej.
A dla ciebie minęła tylko chwila.
Prawda.
Wiem, że może
gdybym znalazł inną Jodie,
inną…
osobę, która jest dla mnie wszystkim…
- Wiele z tego by zniknęło. - Tak.
Ale czułbym się, jakbym zdradzał Jodie.
Ja cię nie poganiam.
Chodzi o to, by jednak żyć dalej.
Krok po kroku.
Musisz znaleźć czas na spotkania.
Nie tylko z córką.
To prawda.
Jak często odzywasz się do przyjaciół, spotykasz nowych?
Rzadko.
Jodie pierwsza by podeszła i…
„Żyj, chłopie!”.
„Co z tobą, Todd?”.
„Dbaj o Plookys”.
- O to cię poprosiła. - Tak.
Czy czasem zdajesz sobie sprawę, że uczciłeś jej pamięć?
Jak mówiłeś, Jodie by cię walnęła w głowę.
- Tak. - Możesz uczcić Jodie.
Ale musisz też żyć swoim życiem.
Todd musi zrozumieć, że nie musi tkwić w przeszłości.
Może doceniać stare wspomnienia,
ale tworzyć też nowe z rodziną i przyjaciółmi,
którzy żyją i go kochają.
Moja babcia mawiała, że połamane kredki wciąż rysują.
Właśnie. Dobre.
I choć utrata miłości twojego życia cię złamała,
masz w sobie tyle energii i kolorów, że świat cię potrzebuje.
Wciąż mogę rysować.
Wciąż możesz rysować.
Możemy dołączyć?
Znasz ten głos!
Zaprosiłem kilku twoich znajomych.
Co się dzieje?
Co słychać?
Dobrze się bawisz?
Ktoś mi powiedział, że to dobre miejsce na ryby.
Coś złapałeś?
Tylko kamienie.
Kamienie?
Widok Todda z kolegami sprawia mi tyle radości.
- Musisz spędzać czas z kumplami. - Bawić się dobrze poza restauracją.
Zostawię was. Bawcie się dobrze.
- Wszystko gra? - Świetnie.
W porządku. O to chodzi.
Tego mu brakowało. Piwko,
woda, radość życia.
Nie bez powodu jest to łowienie ryb, a nie złowienie.
Utknął w jednej rutynie,
ale koniec z tym.
Co będziesz robił w przyszłym tygodniu?
DZIEŃ CZWARTY
SPÓJRZ NA MNIE
Świetnie, Garrett.
Plookys jest jak Todd.
Dobra konstrukcja, słaba fryzura.
Trzeba tu ogarnąć.
Świetna robota.
FRYZJER MĘSKI
Dziękuję.
- Cześć. - Jak leci, chłopaki?
Jak się macie?
- To jest Todd. To Edgar. - Miło cię poznać.
Jest niesamowitym fryzjerem.
Możemy wejść?
- Tak. - Dzięki.
Todd, zapuszczasz te włosy od 2012 roku.
Prezydent zmienił się dwa razy. Tobie też trzeba zmiany.
Widzę przystojnego mężczyznę, którego trzeba uwolnić.
Zaczynamy nowy rozdział.
Włosy Todda są jak miraż.
Myślisz, że widzisz oazę włosów, ale to iluzja.
To goła czaszka.
Świetnie, jeśli masz pewność siebie.
Ale Todd jej nie ma.
Czas się odważyć.
Jak mówi Elizabeth Warren: „Trzeba nam odważnych zmian!”.
Możesz być seksownym zaddy.
Wczoraj poznałem to słowo.
Serio?
- Nie byłem pierwszy. - Karamo był.
Chcesz mocno przyciąć tę brodę?
Jestem gotowy, by ją zgolić.
Łatwiej przyciąć niż zapuścić.
Zobaczmy, jak idzie.
Ale musimy zacząć od włosów.
Gotowy na krótkie włosy?
Poważna sprawa.
To wielka transformacja.
Tak manifestujesz swoją żałobę,
a teraz chcemy otworzyć nowy rozdział.
Ufam wam.
To jest…
Jonathan, to tylko włosy.
W razie czego znów je zapuszczę.
Dobra, gotowi.
Jeśli chodzi o strzyżenie,
oddaję nożyczki lepszemu.
On sobie poradzi lepiej.
Będę tu dla moralnego wsparcia, ale mogę zacząć?
- Jasne. - Naprawdę?
Trzy, dwa, jeden.
Żegnaj, kolego.
Pa, kolego.
Machnij włosami, proszę!
Już ich nie mam.
Jeszcze masz!
No to do roboty.
Pa, peruczko.
Przytnijmy brodę.
Teraz wyglądasz jak David Letterman.
Tak! Zrób to!
Podoba mi się ten styl,
chcę ci go pokazać.
Szczęka jest mocna, ma seksowny kształt.
Przedtem tak nie było.
Tak… Ale wolę bez brody.
Odzyskujesz pewność siebie.
Dobrze. Golimy.
Rany, wyglądasz wspaniale. Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Gotowy?
Nie.
Nie masz wyjścia.
Trzy, dwa, jeden.
Podejdź bliżej.
Chciałem trochę dłużej.
Duża zmiana może być przerażająca.
Jesteś silny, pewny siebie, nic nie ukrywasz.
Przyzwyczaisz się.
- To wielka zmiana. - Tak.
Todd dał sobie pozwolenie
na zmiany w życiu,
na zmiany w biznesie.
Teraz to przepracowuje.
Dziś wieczorem zapraszam cię do apartamentu prezydenckiego…
W twoim hotelu.
Boże!
Możesz się odprężyć, wziąć kąpiel,
zadbać o siebie.
DZIEŃ PIĄTY
KTO TO JEST?
Chodź.
Otwórz mi drzwi.
Obsługa hotelowa!
- Idę. - Co to za akcent?
Nie jesteśmy Niemcami.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Jaki piękny pokój!
- Witaj, skarbie. - Wiem.
Popatrz, popatrz!
Wyglądasz jak prezydent.
Nawet bym cię nie poznał.
- Stań obok mnie. - Spójrz na niego! Spójrz na tę skórę.
Przygotujemy cię?
Spójrzcie na to baño!
To „łazienka” po hiszpańsku.
Przyniosłem dziś rzeczy, których używaliśmy wczoraj.
Te drobiazgi się chłodzą.
Zimno to potężne narzędzie, które ożywi skórę.
- Pocieraj dalej. - Wczoraj wyszedłem.
Czy ktoś chwalił cię za urodę?
Tak.
- Co mówili? - Że jestem przystojny.
Nie mów!
Boże!
Tak.
Po oczyszczeniu i masażu dajemy tonik.
Wklep to w twarz i szyję.
Chciałbym, żebyś wieczorem
mył twarz i co dalej?
- Nakładał to. - Czyli co?
- Serum. - Nie, tonik.
- Tonik. - Powtórz to ze mną.
Tonik.
Tak, słońce.
- Tonik. - Tak.
Jesteś gotowy na imprezę!
Spójrz na siebie!
To na pewno nowy ja.
Chciałem, żebyś miał koszulę z nadrukiem
twojej marki.
Uwielbiam to.
A to dla Atticusa.
O rany!
- Czyż nie jest urocza? - Urocza.
Wszyscy macie takie same stroje.
Chcę, żebyś miał wybór.
Zamiast dzikich wzorów jest faktura.
I wciąż kolor.
Tak. Nadal czujesz się sobą?
- Tak. - Dobrze.
- Dość gadania. Przymierzysz? - Tak.
Pokaż się.
Wyglądasz elegancko.
Czuję się tak.
- Jonathan. Dołączysz do nas? - Tak, Tanny?
- Zobacz. - Boże!
Mam na imię Todd.
- O rany. - Wołamy chłopaków?
Dzieje się!
Ekscytujące.
Chcemy cię zobaczyć, Zaddy!
- Zaddy przyjechał. - Hej, Zaddy !
Twoja twarz! Cudownie!
Ależ z ciebie przystojniak.
Todd wygląda świetnie.
Prawda?
- Inny człowiek! - Słuchajcie, jak dzień i noc.
Powiedziałem „słuchajcie” naturalnie. Nieźle.
Niech ci się przyjrzę, Zaddy.
Świetnie wyglądasz.
Boże!
Nie wierzę.
Gotowy?
O rany.
Jaja sobie robisz?
Na taką reakcję czekałem.
Boże!
O Boże!
Mógłbym tak dalej.
Spójrz na te zdjęcia.
O rany.
Jodie, kochanie.
Ale super!
Co o tym myślisz? Nieźle, co?
- Super! Uwielbiam to! - Rzuca się w oczy.
Tak.
- Świetnie ci poszło! - Pozbyłem się sieci.
Ale dodałem sufit z trawy.
Obawiałem się, że zdejmie Jodie albo ją czymś zastąpi.
A…
jest lepiej, niż mogłem sobie wyobrazić.
Dałeś mi nową, fantastyczną restaurację.
- Dziękuję. - Tak robi nasz Bobby!
Tak.
Cieszymy się.
Zważmy coś na nowej wadze.
Twoja deska surfingowa.
Chciałem podkreślić bielą lekką atmosferę,
ale żeby dół był ciemniejszy.
Bo ludzie uderzają krzesłami w ściany.
Co by pomyślała Jodie?
Nie wiem, jak mogłaby się cieszyć bardziej ode mnie,
ale znając ją, pewnie by się jej udało.
Pytałem, jak widzisz przyszłość. Nie wiedziałeś.
A teraz jak ją widzisz?
Widzę, że Kaci może się bardziej zaangażować.
Jestem gotów.
- Dobrze. - Życie jest krótkie.
Ciesz się nim.
Chwyć je obiema rękami.
O Boże!
Super jest!
Pięknie, chłopaki!
Inaczej, co?
Moja mama byłaby zachwycona!
Mamy jeszcze jedną niespodziankę. Trzy, dwa…
Tato!
Nie poznałam cię! Dobrze wyglądasz!
Cudnie!
Włosy zniknęły!
Przez ciebie płaczę.
- Jestem z ciebie dumna. - A tam my.
Jest i Jodie.
Tato.
Czuję, że w przyszłości…
Czeka was gwiazdka Michelina.
Też tak myślę.
Ale musimy zacząć od kuchni. Coś wam pokażę.
- Gotowi? - Cieszę się.
Wejdź.
- Działająca kuchnia! - Działająca.
Mogę oddychać!
Spójrz!
Tak! Uwielbiam to.
Teraz kuchnia jest przystrojona.
Chcę wam jeszcze pokazać nową kasę.
Wszystkie zamówienia są tutaj.
Wszystko w jednym miejscu.
Ale to chyba bardziej temat dla Kaci.
To prawda.
Wygląda na bardzo proste i wszystko tu jest.
- Raki i krewetki. Napoje. - Absolutnie.
Wisienka na torcie.
Mówiłeś mi o swoim pomyśle, ale jaka jest przyszłość Plookys?
- Dzisiaj nie rządzę. - Ty staniesz za sterem.
Tak?
Ja będę kierownikiem rejsu.
- Podoba mi się! - Super.
Tan, natychmiast zmień garderobę.
Będziemy kontynuować jej marzenie.
Złożyłem jej obietnicę i zamierzam jej dotrzymać.
Na dłuższą metę wiąże się to też z tym,
że musisz dać sobie trochę wolnego czasu,
pozwolić, by inni ci pomogli.
Wydaje się zupełnie inny.
Zrobiliście coś bardzo dobrego.
Skoro już o tym mowa,
chcę ci powiedzieć, Jonathan,
że dziękuję ci z całego serca za to, co dla mnie zrobiłeś,
bo dzięki temu czuję się piękny.
Urocze.
Karamo, dziękuję ci z całego serca, że pomogłeś mi zrozumieć,
że sam siebie powstrzymuję.
Wszyscy mi pomogliście na swój sposób.
Fajnie, że jako grupa możecie zrobić z kogoś takiego jak ja
prawdziwego zaddy!
Zasłużyłeś na to!
Prawdziwy z niego zaddy.
Będzie to ciągle powtarzał.
Panuje błędne przekonanie, że zmiana wymaga zapomnienia.
To nieprawda.
To najsłodsi ludzie na świecie.
Prawda?
Nigdy nie zapomnimy o tych, których straciliśmy,
ale to nie znaczy, że nie możemy iść naprzód.
Na cześć Todda i Plookys!
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Każdy z nas przeżyje żałobę.
Pozwolenie sobie na jej przeżycie
jest prawdziwie ludzkim doświadczeniem.
Byłem bardzo zaskoczony, że zgodził się na zmiany w Plookys.
Miło cię widzieć. Co u ciebie?
Wszystko dobrze.
Zatrudniliśmy dwie osoby.
Mam nadzieję, że Todd zrozumie,
że odnalezienie szczęścia na nowo
jest większym hołdem dla Jodie niż tkwienie w przeszłości.
Todd kwitnie.
Dzięki temu duch Jodie żyje.
Dobrze!
Cieszymy się!
Za dobrą robotę!
Taniec paluszków!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
JAK DOBRZE PRZYSTRZYC
Masz brodę, ale mało czasu?
Zawsze zdążysz chwycić za trymer i podczyścić górną wargę,
żeby broda wyglądała świeżo.
Chodź, Bobby.
Zawsze najpierw patrzymy na czyjeś usta.
Kto nie lubi patrzeć na piękne usta?
Niezakryte mnóstwem włosów.
Dzięki, Johnny.
Wyglądaj bosko.
Napisy: Małgorzata Rokicka