SERIAL NETFLIX
Pogadajmy o balu.
Bal maturalny jest w przyszły weekend.
Jeśli jeszcze nie potwierdziliście obecności, nie zapomnijcie tego zrobić.
Oglądaliście The Prom?
Szukacie inspiracji na Pintereście,
zastanawiacie się nad kolorami? Jakieś sugestie?
Możecie napisać na czacie albo włączyć mikrofon.
Pamiętajcie, że to wasz bal.
SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY
Połkniesz w locie?
Raz, dwa…
Wejdź. Witamy w naszych skromnych progach.
- Spójrz na to. Fajne, nie? - Niesamowite.
Niezłe, co?
Jestem Tara Bordeaux, mieszkam w Austin.
Uczę sztuki filmowej, mediów i projektowania
w liceum Navarro.
W naszej szkole oferujemy też programy zawodowe.
Uczymy na przykład kosmetologii i elektryki.
Nasi uczniowie mogą skończyć liceum z maturą
z dyplomem zawodowym.
- Cześć. - Kogoś wam przedstawię.
To Tara, uczy sztuki filmowej w liceum Navarro.
Nauczycielka roku 2018 w Teksasie.
- Na cały stan? - Tak.
- Ekstra. - Brawo.
Jesteś przewodniczącą komitetu balowego,
w tym tygodniu robimy bal!
Rozgość się.
Dlaczego potrzebujesz naszej pomocy?
Chcę nominować komitet balu maturalnego.
Potrzebujemy pomocy z balem. Serio.
Mamy tydzień na przygotowanie, bo przez pandemię
dopiero dostaliśmy zgodę.
Dziedziniec jest głównym miejscem spotkań w naszej szkole.
Z powodu restrykcji bal musi być na zewnątrz,
czyli na dziedzińcu,
bo nie mamy funduszy, by coś wynająć.
Dzieciaki cieszą się, ale też są rozczarowane,
bo myślą, że bal będzie do kitu.
Uczniowie po raz pierwszy się spotkają
przez pandemię, tak?
Niektórzy widywali się na sprawdzianach.
Ale zwykle się nie spotykają.
To jak im minął ten rok?
Kampus jest zupełnie pusty.
Jeden z uczniów powiedział, że to jak apokalipsa.
Wchodzisz do pustego budynku.
Nie widujesz przyjaciół.
Kiedy już przychodzisz, myślisz: „Jestem tu sam”.
Niewielu uczniów przychodzi.
Nie spędzają czasu razem.
Nie mają takich doświadczeń jak my.
Widzą tylko ramki z imionami za Zoomie.
Około 10% uczniów wróciło do nauki w kampusie.
Wielu pozostało w domu.
Z tej samotności często pojawia się depresja.
Nie ma przyjaciół, nauczycieli.
Codziennie to samo, logujesz się
do monotonnej, wirtualnej nauki.
Brak jakichkolwiek więzi społecznych,
z kolegami czy nauczycielami.
Opowiedz o komitecie balowym. Kto to? Ile osób?
Siedmioro uczniów.
Jak to promujecie? Jak zapewnimy frekwencję?
Ludzie mówią, że będzie kiepsko i że nie przyjdą.
Nawet nie chcą przyjść, bo bal jest na dziedzińcu.
Jest ciężko, bo nie mamy pieniędzy,
nie było żadnych zbiórek czy sponsorów.
To jest trudne.
- Musimy się postarać. - Tak.
Musimy zorganizować noc, która zapadnie w pamięć.
Arely jest przewodniczącą. Niedawno przyjechała do USA.
Jest bardzo cicha, nieśmiała.
Nie wiedziałem, że tak bardzo lubi film i kino. Ciężko pracuje.
Jest taka super przyczepa, z której sprzedaje się lody,
jeśli jest na to budżet. Można pomarzyć.
Emilio jest współprzewodniczącym.
Uczy się na elektryka.
Świetny dzieciak, pełen życia.
Róże są ładne,
ale hortensje i tulipany byłyby lepsze.
Diego kończy szkołę o rok wcześniej.
Diego jest bardzo kreatywny.
Bryan to świetny sportowiec.
Łatwo nawiązuje kontakt z ludźmi
i zaskakuje na każdym kroku.
„Zaopatrzenie spożywcze”?
Chyba chodzi o sztućce.
Jest jeszcze Emilia.
Jest fantastyczną pisarką.
Pisze poezję po hiszpańsku.
Te są przezroczyste czy żółte?
- Musimy pracować z tym, co mamy. - Tak.
Ali jest szefową drużyny cheerleaderek, więc ma dużo do powiedzenia,
jak bal powinien wyglądać.
Mari angażuje się w wydarzenia społeczne.
Nieważne, jakie przeszkody napotka,
poradzi sobie z nimi.
W szkole 90% uczniów to Latynosi.
To wyjątkowe miejsce, bo mają niesamowite tradycje.
To jedna z najbardziej urozmaiconych etnicznie szkół.
Mamy imigrantów z różnych krajów.
Niektórzy z uczniów pracują, by pomóc rodzinom.
Zmagają się z różnymi przeszkodami,
uczą się nowego języka i kultury,
a szkoła stała się ich drugim domem.
Spotykają się dziś z panią Keyser, drugą opiekunką,
by zaplanować, co mogą zrobić.
A my wpadamy na to spotkanie?
Mam nadzieję, że tak.
CZTERY DNI DO BALU
SAMI TEGO NIE ZROBICIE.
BAL MATURALNY 29.05
Jesteśmy!
Nostalgia mnie dopadła, choć to nie moja szkoła.
Potrzebuję przepustki.
Recepcja jest tutaj.
Nasza szkoła jest tam.
Smutno na to patrzeć.
Wszyscy siedzą w domu i uczą się online.
Jestem wdzięczny za czas spędzony w liceum.
Nie było pandemii i mogliśmy razem świętować.
Pewnie za tym tęsknią.
Balonowy łuk w jakich kolorach?
Fioletowy, niebieski. W zimnej tonacji.
Mam tu ludzi do pomocy.
- Cześć wszystkim. - Jak leci?
Jesteście komitetem balowym, tak?
Miło was poznać.
Co wy tu robicie w tym kręgu?
Macie jakiś motyw przewodni?
„Niezapomniana noc”.
Uważam, że klasa z 2021 roku zasługuje na taką noc.
Cieszycie się, że macie bal?
Bo w zeszłym roku nie było.
Mamy pandemię, za nami wiele stresujących i przygnębiających miesięcy.
Cieszymy się, że będzie jakieś wspomnienie z 2021 roku.
Obejrzymy szkołę?
- Oprowadźcie nas. - Uwielbiam wycieczki!
Idziemy!
Do przodu!
Chodźmy na dziedziniec.
- Nasz bal odbędzie się tutaj. - Tak.
Może okadzimy go szałwią.
Potrzeba dużo szałwii.
Okadzimy szałwią i przystroimy drzewa.
Ten dziedziniec jest sercem szkoły, ale nie czuć tego.
To bardziej pośladki niż serce.
Zwykle tak tu jest?
- Nie. - Tak.
To tylko z powodu pandemii.
- Tak. - Zwykle tu pełno ludzi.
W czasie przerwy na lunch wszyscy tu siedzą.
To nasza kapsuła czasu.
Co?
Spodziewałem się małego pudełka do zakopania w ziemi.
Jego historia sięga dekad…
Jakichś 30 lat.
Trzydzieści lat. Nieźle.
Jak to jest uczyć się w domu?
Wciąż nie znam większości moich kolegów z klasy.
Widzimy tylko kwadraty z imionami.
Moje oceny się pogorszyły. Nie jestem blisko ze znajomymi.
Dużo tego.
Nie mam takiego doświadczenia jakie znamy z filmów i telewizji.
Jestem z Meksyku.
Chciałabym mieć okazję powiedzieć rodzinie w Meksyku,
że byłam na balu maturalnym.
- Jak te w telewizji. - Tak!
Dla niektórych studentów bal może być ostatnią szansą
na spotkanie z kolegami lub nauczycielami.
Chcę zrozumieć, dlaczego to ważne.
Dużo przeszłam w tym roku.
Przeżyłam niejedną stratę.
Myślę, że zasługuję na odrobinę świętowania.
- To mi się podoba. - No tak.
A ty, Diego?
Wcześnie kończę szkołę. Mam tylko 16 lat.
Kiedy postanowiłem skończyć wcześniej, straciłem doświadczenia ostatniej klasy.
Chcę dobrze zapamiętać tę końcówkę.
Ciekawe, że kiedy was słuchałem wcześniej
i teraz, gdy z wami rozmawiam,
bal wydaje się być ważnym zakończeniem.
Dla mnie to odrodzenie.
Tak, to ostatni moment, by uczcić przeszłość,
wszystko, co przeszedłem, i pozostawić dawnego siebie w tyle.
Patrzcie na mnie teraz!
Ja tak to widzę.
„Żegnaj, moje dawne życie. Teraz rozpościeram skrzydła”.
EDUKACJA TECHNICZNA
Kto będzie was czesał na bal?
My nawzajem.
- Cudownie, drużyno! - Tak robimy.
Od dawna obcinam sobie włosy.
Kuchenny salon piękności.
- Właśnie. - To nie problem.
Ale w zeszłym roku po raz pierwszy zafarbowałam włosy.
To była zwykła farba.
I spaliłaś je?
Tak. Moje włosy były takie suche.
Wciąż nie wiem, jak będę wyglądała na balu.
Bo nie było pewności.
Boicie się nastawić, na wypadek, gdyby bal się nie odbył.
Na tej ręce mam gęsią skórkę z ekscytacji,
a na tej z nerwów,
bo zostały cztery dni.
Ale emocje!
Chcę, żebyście się do czegoś zobowiązały.
Przyjaciółki nie pozwalają na co?
Farbować samej.
Dziękuję!
- Rozniesiemy ten bal? - Tak!
Będziemy wyglądać najlepiej w życiu?
Tak!
Emilio. Bryan. Bal maturalny.
Czemu tak się cieszysz?
Naprawdę chcę zrobić dobre jedzenie.
Jakie masz marzenie?
Coś uroczystego, wyjątkowego.
- Może flautas. - Flautas?
- Podobne do taquito? - Tak.
- Czyli zwinięte i chrupiące? - Tak.
Malutkie i urocze. Żadne wielkie porcje.
Po prostu eleganckie.
Wszyscy będą wystrojeni i chcecie podać coś małego,
do przegryzienia z sosem.
- Brzmi nieźle. - Aż zgłodniałem.
Skąd u was ta miłość do jedzenia?
To przełamanie lodów.
Jedzenie łączy ludzi.
Najlepsze rozmowy odbywają się przy stole, nawet bez jedzenia.
Co to za pokój?
To Sala Złota.
Trzymamy tu stare księgi pamiątkowe.
W tej sali jest wasze dziedzictwo.
A jaką spuściznę wy zostawiacie?
Rozmawialiśmy wcześniej o kapsule czasu.
Czy wy też coś takiego zrobicie?
Mam nadzieję, że uda nam się coś tam włożyć.
Ty i twoi koledzy wiele przeszliście w tym roku podczas pandemii…
Tego nie doświadczyło żadne pokolenie,
może z wyjątkiem czasów Wielkiego Kryzysu.
Nie zrozumieją, jak to było
wspólnie przechodzić przez coś takiego.
Spuścizna mojego pokolenia to fakt,
że przetrwaliśmy pandemię.
Nie mieliśmy takich doświadczeń jak nasi starsi koledzy.
W pewnym sensie dlatego traktujemy ten bal tak poważnie.
Gotowi na najlepszy bal?
Tak!
- Jakie macie zawołanie? - Wikingowie na zawsze!
To nasz slogan.
Wikingowie…
…na zawsze!
Stwórzmy dla was wspaniały bal.
Bal to niezapomniane wydarzenie.
Chcę, by te dzieciaki poczuły się tak, jak marzą.
Gdy spojrzą na zdjęcia za 10, 20, 30 lat,
ciepło wspomną tę chwilę
i będą zadowoleni ze swoich strojów.
Na początku myślałem,
że chodzi tylko o fajne food trucki
i świetną imprezę,
ale im więcej uczniów poznaję,
tym bardziej dostrzegam wagę tego balu.
Chcę, by dzieciaki przeżyły niezapomniane chwile,
chwilę wspólnej radości, tańca i budowania wspomnień.
Oni stracili cały rok.
Chcemy zapewnić im wieczór pełen pięknych wspomnień.
Mnóstwo wspomnień!
I wspaniałe prezenty!
W tej szkole liczy się dziedzictwo,
ale żaden rocznik nie miał takiego doświadczenia.
Dziedziniec jest świetnym miejscem do odpoczynku i zjedzenia lunchu,
ale to nie jest sceneria balowa,
bo nie do tego służy.
Chcę znaleźć miejsce, które ich zachwyci
i będzie niezapomniane.
TRZY DNI DO BALU
WYDOBĄDŹ Z NICH TO, CO NAJLEPSZE,
A ONI NIECH WYDOBĘDĄ TO Z CIEBIE.
Wszyscy mają potrzebne kody?
Mari, zmień kąt. Usiądź z przeciwnej strony.
Będziesz miała naturalne światło.
- Wszyscy są? - Nie jestem pewna.
Do roboty!
CENTRUM SZTUK WIDOWISKOWYCH
Dzień dobry!
Jak się macie?
Witajcie w Long Center. Byliście tu kiedyś?
- Ja nie. - Nie? Nikt z was?
Chciałem wam dać trochę inspiracji na bal.
- Chodźmy. - Brzmi nieźle.
Wykonałem kilka telefonów.
Wasz bal powinien być tutaj.
Co?
Co wy na to?
Long Center ma widok na centrum Austin.
Trochę lepsze od dziedzińca, co?
Tak!
Nie ma piękniejszego miejsca na bal maturalny.
Widzicie, jak tańczymy?
Ciężko pracują, są tak oddani,
a skoro czują się wyjątkowi,
warto dać im to, na co zasłużyli.
To podniesie wszystkim morale,
bo wiele osób nie chciało przyjść ze względu na miejsce.
Myślę, że zmienią zdanie.
Musicie im powiedzieć:
„Jeśli nie kochasz mnie na dziedzińcu, to w Long Center też nie”.
Amen!
Wejdźmy do środka i popracujmy nad dekoracjami.
- Moja drużyna! - Tak!
Szefowie kuchni!
Czekałem na was.
Proszę zająć miejsca.
Każdy dostaje deskę.
Rozejrzałem się, kto mi pomoże
zrozumieć, czego chcą uczniowie.
Tą osobą jest Emilio.
Zawsze wypatrzę kogoś, kto ma obsesję na punkcie jedzenia jak ja.
On ma opinie i pomysły. Ja jestem po to, by je zrealizować.
Bryan, Emilio i ja rozmawialiśmy
o balu.
Tak.
Lubię wasze uśmiechy na dźwięk tego słowa.
Bardzo się cieszycie. To wielka sprawa.
Rozmawialiśmy o idealnym jedzeniu,
świątecznym i wyjątkowym.
Poszukałem informacji. W dyskusji pojawiły się flautas.
Lubicie je.
Robi się je z tortilli i są dość duże.
Ale taquito robi się z kukurydzianej tortilli,
jest dekadenckie, ale urocze i do jedzenia rękami.
Tak! Świetny pomysł na bal.
To nie był mój pomysł.
Fajnie by było mieć nie jeden, nie dwa, ale trzy…
- Tak! - Różne nadzienia.
Mamy nadzienie z kurczaka, zaraz wyjaśnię.
Dla miłośników sera
mamy mieszankę serów Oaxaca i Cotija, podobnego do parmezanu.
Jest bardziej ziarnisty i suchy, więc doda soli i smaku.
Mamy tu zielone chili i w miarę zdrową smażoną fasolę.
Dodałem pico de gallo. Te są gotowe.
Zacznę od skończenia wersji z kurczakiem,
a potem się podzielimy i zrobimy wszystkie.
A później spróbujecie taquitos
i powiecie, czy się nadają na bal.
Mamy kurczaka.
Kurczak wysycha, więc potrzeba mokrych składników.
Mamy sos rojo, który wleję.
Papryczki w marynacie adobo.
Bardzo pikantne, ale nie agresywne.
I jeszcze… Wiecie, co to jest?
- Papryka? - Tak.
Ty to wiesz.
Potem trochę kminu
i sproszkowanego czosnku.
Trochę w sensie dużo.
Trochę soli, bo nie chcemy, żeby były mdłe.
Co sądzicie na temat kolendry?
Super!
Jest kontrowersyjna.
- Niektórym smakuje jak mydło. - Mojej siostrze.
Podobno to kwestia genetyczna.
Wymieszam to wszystko razem,
aż kurczak wchłonie cały sos.
Mamy trzy nadzienia. Wybierzcie, które chcecie.
Wezmę kurczaka.
- Dziękuję. - Ja ser.
Serek.
Zaczynamy zawijać.
Nadzienie kładziemy na jednej trzeciej.
Powoli zawijamy od siebie.
Pod koniec powinno wystarczyć miejsca,
by tę część położyć idealnie płasko.
Dziś użyjemy frytkownicy, która zużywa mniej oleju.
Podam wam koszyk.
Każdy z was dołoży taquito.
Trzeba je w czymś zanurzyć.
Mamy proste pico de gallo.
Idealnie.
Jakie są wasze ulubione dania ze stołówki?
Ja wracam do domu na lunch.
Tata jest świetnym kucharzem.
Idziesz do domu na świeży posiłek.
- Tak. - A co z resztą?
Z tymi, co utknęli w szkole.
Większość uczniów jest w trudnej sytuacji.
Wszyscy dostajemy darmowy lunch.
- Serio? - Tak.
Czyli często zdarza się,
że młodzi ludzie nie dojadają w domu.
A więc to może być ich najważniejszy posiłek dnia.
Zdecydowanie.
Mieszkamy w okolicy, gdzie żyją głównie
ubodzy Latynosi.
W wielu domach mieszka sześć osób,
z których wszyscy pracują, uczniowie też,
a oprócz tego chodzą do szkoły i zdają maturę.
Kiedy słyszysz o ich życiu poza szkołą,
zaczynasz rozumieć, dlaczego ten bal jest dla nich taki ważny.
Niektórzy chodzą do szkoły, a potem idą do pracy
i pomagają rodzicom.
Ja dorastając nie musiałem się o to martwić.
Zasługują na coś wyjątkowego.
Oto nasz zielony sos.
To awokado, jalapeño,
sok z limonki, cebula i odrobina soli.
Świetnie. Gotowe.
Gorące.
Po kolei, wybierajcie dowolne sosy.
Zacznę pierwszy i dam wam przykład. Możecie wybrać swój zestaw.
Wyglądają atrakcyjnie.
Prawda? Takie świeże.
- Trafiłam chili. - Masz chili?
Tak.
- Niezłe, co? - Tak.
Uczniowie będą zadowoleni?
Zdecydowanie tak.
Już zjadłeś?
Naprawdę kochasz jeść.
Co myślisz o taquitos?
- Są pyszne. - Zadowolony?
Tak. Potrzebujemy czegoś dla wegan.
To tylko gnieciona fasola z odrobiną pico.
- Są wegańskie. - To dobrze.
Myślisz o wszystkich!
Troszczysz się o nich.
Każdemu powinno smakować.
Dbasz o wszystkich, opiekujesz się.
Skąd to się wzięło?
Od mojej mamy.
Zawsze gotowała w domu, a ojca nie było w moim życiu.
Moja mama była sama i to było bardzo trudne.
Pewnego dnia zrobiła flautas. Ale bez kurczaka, z samymi ziemniakami.
Nie wiedziałem, że brakuje nam pieniędzy.
- Nie chciała cię martwić. - Chciała, bym skupił się na szkole.
Chciała cię chronić przed problemami.
Gdy mi powiedziała, płakałem. Naprawdę.
„Rany. Jesteś niesamowita”.
Mama zrobiła, co wtedy mogła.
Ty też to robisz poprzez swoje zaangażowanie.
Dbasz o niesamowite przeżycie dla wszystkich.
Samo to, że pomyślałeś: „A co z weganami?”.
Mama dobrze cię wychowała.
- Dziękuję. - Tak.
Ona jest super.
On nie bierze jedzenia za pewnik.
Chce zadbać o wszystkich.
Kocham go.
- Cicho w stołówce. - Tak.
Wiecznie tak nie będzie.
Raz, dwa, trzy!
Ładnie będzie.
Ładnie, co?
Chcę obdarować naszych bohaterów, bo tak wiele robią.
Tyle przeszli. Mają za sobą rok cierpienia.
To, że mogę dać im prezent
w postaci pięknego wyglądu,
jest dla mnie bardzo ważny.
Wypatrzyliście już coś dla siebie?
- Wszystko! - To właśnie chciałem usłyszeć.
Poszliście w półformalny klimat,
który lubię najbardziej, bo sprzyja zabawie.
Chcę, byście poczuli się jak najpiękniej.
Zaczniemy od…
Chłopaków?
Tak!
Super.
Możecie wybrać bardziej formalny garnitur
i pokazać swój styl dodatkami.
Są krawaty, skarpetki, poszetki, paski.
Zdecydujcie, co chcecie przekazać.
Chcę tylko dobrze wyglądać.
Chcę zobaczyć twoją osobowość. Żebyś wspominał:
„To byłem ja, prawdziwy ja”.
Diego, twój klimat znam.
Mówiłeś, że lubisz kwiaty. Ja też.
Ludzie śmieją się ze mnie w internecie.
Ponieważ twój garnitur jest tak wyrazisty,
nie szalej tak bardzo z dodatkami.
Nie chcesz wyglądać, jakbyś postradał zmysły.
Dla dziewczyn mamy różnej kroje sukni,
jak sukienka koktajlowa czy syrena.
Góra jest bardzo dopasowana,
a dół przechodzi w syreni ogon.
Dobra. A tu mamy…
księżniczkę.
To mój klimat.
Jest znacznie bardziej formalna, ale boska.
Tak jak chłopcy, dziewczyny też mają mnóstwo dodatków.
Możecie poczuć się tak, jak chcecie.
Chcecie obejrzeć? Zapraszam.
Ta sukienka mnie woła.
Gdy chcesz dopasować wzór i kolor,
weź kolor ze wzoru
i wykorzystaj go w innym miejscu.
Niebieskie spodnie pasują do tej bieli.
Super zestaw.
Miło patrzeć, jak się cieszą
z ubrań, które dla nich wybrałem.
Martwiłem się, że spojrzą:
„Nie włożymy tego, dziadku!”.
Dziękuję. Możecie iść przymierzać.
Będą wyglądać świetnie.
Chodźcie!
Mam obsesję!
Wyglądasz bosko, Mari.
Tak elegancko.
Wytwornie!
Gdy wychodzą, te ubrania mówią coś o każdym z nich.
Tak, Jamesie Bondzie.
Wyglądają na szczęśliwych.
Świetnie, Diego!
Chcę, żeby te dzieciaki się wyluzowały
i miały niezapomniany wieczór, o którym marzą.
Fantastycznie.
DWA DNI DO BALU
KIEPSKIE DOŚWIADCZENIA NAUCZĄ NAS WIĘCEJ
NIŻ TE DOBRE.
Witajcie. Przepraszamy, że musieliście czekać.
Teraz przed wami trudny moment.
Jaka jest jedna rzecz, którą chciałbym, byście wynieśli ze szkoły?
Chcę, żebyście...
Dobrze się bawili?
Mieli plan!
Udało się.
Zaprosiłem ich, by porozmawiali o kapsule czasu.
Ci uczniowie są wytrwali i musimy to uhonorować.
- Wiecie, dlaczego tu jesteś? - Nie.
Jedziecie do Disney… Żartowałem.
Chciałbym móc to zrobić, przysięgam!
Chcę pogadać, bo… Przepraszam za brzydkie słowo.
Jesteście zajebiście wytrwali!
Serio, w tej szkole dziedzictwo jest bardzo ważne.
To, co wy po sobie zostawiacie, to pamięć tej wytrwałości.
To część waszej historii.
Myślałem o kapsule czasu.
Weźmiecie w tym udział?
No jasne.
Opowiedzcie mi o tym.
Zostawię buty do biegania. Moja trenerka jest niesamowita.
Zainspirowała mnie do nauki.
Nikt inny we mnie nie wierzył, a jednak się udało.
Mnie się udało.
Ja zostawię buty cheerleaderki.
Jakie były wasze najlepsze momenty podczas pandemii?
- Twoja mina mówi, że żadne. - Żadne.
Pandemia była dla mnie bardzo trudna, bo straciłam kogoś.
To był mój wujek z Kuby.
Nie mogliśmy tam pojechać.
- Tak. - Mieliśmy trudne spotkanie na Zoomie.
Cała rodzina się rozpłakała.
Moja prababcia nie mogła znieść bólu po jego śmierci
i zmarła dzień przed moimi urodzinami.
Nie wiem, jak dałam radę, ale jestem tu.
Te historie mówią przyszłym pokoleniom:
„Przeżyliśmy coś niewyobrażalnego,
ale daliśmy radę”. To musi trafić do kapsuły czasu.
Mam małe zadanie. Jestem teraz nauczycielem.
Chcę, żebyście coś napisali o tym,
co ten rok znaczył dla was.
Jutro nad tym popracujemy, a następnym razem
będziecie mieli co włożyć do kapsuły. Może tak być?
Świetnie.
Następna lekcja.
Tak się tańczy na balu.
W '99 roku twerkowaliśmy tak. Wy też to robiliście!
To prawda!
Tutaj wszyscy jedzą lunch.
Gromadzą się tu przed lekcjami i po nich.
Nieważne, dokąd idziesz, przechodzisz tędy każdego dnia.
Remontujemy dziedziniec dla przyszłych roczników,
żeby znów stał się sercem i duszą szkoły.
Będzie niesamowicie.
Ilu z was rozpoczęło egzaminy?
Widzę, że niektórzy patrzą tak…
Witajcie!
Cześć wszystkim! Siadaj tutaj.
A ty na tamtym fotelu.
A ty tutaj.
Tyler jest świetny. Jesteś w dobrych rękach.
Mogę prosić o uwagę?
Jestem waszą nauczycielką: profesor Van Ness.
Żartuję. Wyobrażacie sobie?
Chcemy, by wszyscy czuli się
niesamowicie na tym balu. Macie znakomitych stylistów.
Zadbają o was.
Powiedzcie im, jaki dekolt będziecie mieć,
czy macie kołnierz, jaki kształt ma suknia,
czy chcecie rozpuścić włosy.
To wszystko trzeba powiedzieć przy formalnej okazji.
Wasz strój jest bardzo ważny.
Wszystko musi grać.
Cieszymy się na najlepszy bal?
Tak!
Poznajcie się.
Dziwne, bo z powodu wilgoci moje włosy…
- Kręcą się? - Tak.
Myślałam o lokach.
- Tak. - Co sądzisz o kolorze?
Nie przeszkadzają mi czarne włosy.
Wyglądają dobrze.
Są bardzo ładne.
Mógłbym zrobić kilka pasemek wokół twarzy.
Dół mógłbym przyciemnić
i zrobić ciemny brąz, który jest podobny,
ale z czasem zblednie.
W ten sposób przywrócisz naturalny kolor
bez problemów w międzyczasie.
Możemy tak zrobić.
- Tak. - Zróbmy tak.
- Podoba ci się to? - Bardzo.
Co będziecie robić?
Zapuszcza włosy z pazia.
Myślałam, żeby uczesać na bok.
- Też tak myślę. - Ładnie by było.
W ten sposób nadal ma loki.
Mam ciarki.
Baw się dobrze!
Chcę, by czuli się piękni
i pewni siebie w tych fryzurach.
Żeby nie myśleli o włosach na balu.
Ta gęstość, ta grubość.
Co chcesz zrobić?
- Wyprostować. - Tak, królowo.
Nigdy ich nie prostowałam.
Twoja mama nas zabije?
Nie, ona chce…
- Zgadza się? - Tak.
Baw się dobrze. Cieszę się, że tu jestem.
Fryzjerzy z Austin naprawdę się starają.
Wszyscy są tacy utalentowani.
Jaki masz plan?
Musimy się dowiedzieć. To przyjaciółki.
Chciałabym trochę zaczesać do tyłu.
Połowa podpięta, połowa nie?
- Tak. - Dziewczyna w moim typie.
Do jakiej szkoły teraz pójdziesz?
- Biorę rok wolnego, bo… - Tak?
Jak europejsko!
- Oni często robią rok przerwy. - Tak.
Muszę się skupić na sobie,
bo wiele przeszłam w tym roku.
Przeprowadziłam się do Stanów w 2015 roku.
- To był szok kulturowy. - Tak.
Przeprowadzka do kraju, którego języka nie znasz.
Masz tylko 14 lat, ludzie mówią ci, co masz robić,
zmuszają cię do nauki języka.
„Zrób to, zrób tamto”.
To było naprawdę trudne.
To dobrze, że wiesz, czego potrzebujesz…
- Tak. - Właśnie teraz.
Wielu dzieciakom było ciężko,
bo szkoła była dla nich ucieczką.
Czuli się sobą poza domem, wśród przyjaciół.
Ja się tak czułem.
Kiedy jest ci to odebrane,
pęka ci serce.
Co robisz, żeby sprawić sobie radość?
Otaczam się ludźmi, którzy mnie rozweselają.
Na przykład Ali. Występowałam z nią w teatrze.
Emi i ja zbliżyłyśmy się do siebie podczas pandemii.
- Tak. - A z Mari…
miałyśmy razem zajęcia z biznesu.
Bryan też chodził do klasy pani B.
Nawet nie wspomnę, jakie wsparcie dawali nam nauczyciele.
Są niesamowici.
Widzę te relacje.
Zobaczmy nowego ciebie. Trzy, dwa, jeden.
Podoba mi się.
Prawda?
Elegancko przystrzyżone.
Wszystko już wiesz?
Wiesz, jak uzyskać ten efekt na bal?
Jeszcze będziemy myć.
- Takie ma włosy sam z siebie? - Tak.
Wygrałeś los na loterii.
Jak pięknie.
- Podobam się sobie. - Tak?
Uwielbiam to.
- Jak świeżo i czysto. - Uwielbiam to.
Ta faktura, ten styl.
Wspaniale.
Spójrzcie na te włosy!
Zakochaliśmy się.
Trzy, dwa, jeden…
Zaraz się rozpłaczę.
Przepięknie.
Super. Dziękuję.
- Czyż nie jest pięknie? - Tak!
Gotowa, by się zobaczyć?
Trzy, dwa, jeden…
Spójrz na te włosy.
Patrzcie!
Jesteśmy gotowi?
- Tak! - Czujemy się bosko?
Tak!
Te dzieciaki są niesamowite. Teraz jesteśmy gotowi, by podbić świat.
Rozmowa o pracę? Jasne.
Bal? Absolutnie.
Tak.
DZIEŃ BALU
TEN ZEGAR, KTÓRY SŁYSZYSZ, TO DŹWIĘK TWEGO SERCA.
Ostrożnie!
W całej szkole są prezenty od poprzednich roczników.
A oni nawet nie mieli kiedy spędzić razem czas.
Chciałem zrobić dla nich coś,
co zostawią jako spuściznę dla przyszłych roczników.
Trzy, dwa, jeden…
To jest nasza szkoła?
Moglibyśmy się tu uczyć, a kończymy!
DAR MATURZYSTÓW Z 2021 ROKU
Możecie wejść!
Wyobrażacie sobie siebie?
Leżycie sobie z książkami.
- Pod parasolem. - Jak w hotelu.
W cieniu palmy!
Bardzo się cieszę, bo mamy teraz własną kapsułę czasu,
a wszyscy odrobiliście zadanie!
Podzielcie się tym, co napisaliście i już.
- Kto pierwszy? - Ja.
Śmiało.
Napisałem coś miłego dla siebie,
bo to był ciężki rok.
A to taka moja zabawka.
Od dawna lubię Godzillę i inne takie.
Podoba mi się to.
Wrzućmy to.
Moja ulubiona maska, podpisałem ją w środku.
Sprytne.
Napisałem: „Pamiętaj, jaki jesteś fajny.
Ten rok był trudny, ale nie tak jak miłość.
Lśnisz jak cytryna”.
- Patrz na tych pisarzy! - Wiem.
Ja chcę podzielić się rysunkami z kwarantanny.
Super.
Jakie ładne, królowo. Może ten zostawimy.
To doświadczenie pokazało mi, że niezależnie, jak daleki jest mój cel,
mogę go osiągnąć.
Tak, możesz!
Uwielbiam pisać. Słowa mają wielką moc.
Nauczyłam się tego dzięki nauczycielom.
Nie byłoby mnie tu bez takich nauczycieli.
Chcę inspirować cały świat.
- Wkładaj. - Tak.
To moja pierwsza torba.
Są w niej dziury i w ogóle. Traktowałem ją tak jak siebie.
Napisałem tak: „Nie masz pojęcia, co się dzieje.
To coś nowego.
Nic dziś nie zaplanowałaś.
Musisz się ogarnąć, gdy pójdziesz na studia”.
Opisałam moją historię z tego roku.
Dziękuję wam za to, że już wiem, że to OK nie być OK.
A ta bransoletka…
Gdy podróżuję, zawsze zostawiam coś po sobie.
Chcę zostawić ją jako symbol tego, że zostawiam za sobą przeszłość
i zaczynam od nowa.
Przyniosłem medal reprezentujący biegi i piłkę nożną.
Chciałem podziękować moim trenerom i nauczycielom za wsparcie.
Nigdy się nie poddają
i o to właśnie chodzi w życiu.
Może jednak Ameryka sobie poradzi.
Chciałbym, by nauczyciele powiedzieli,
co ten rok znaczył dla was i czy jesteście dumni z uczniów.
Chwila.
Mam mówić pierwsza?
To miały być ferie wiosenne, ale nie wróciliśmy.
Uczniowie byli naszą siłą, miłością i radością.
I choć wszyscy nas podziwiacie,
to wy inspirujecie nas do powrotu.
Kiedy pojawiliście się tu parę lat temu,
nie wiedziałam, czy mnie lubicie,
czy rozumiecie, o co chodzi z moimi strojami
i innymi dziwnymi rzeczami.
Ale przyjęliście mnie taką, jaka byłam.
Nie musiałam być nikim innym, tylko sobą.
Nawet nie wiecie, jaki to był dla mnie prezent.
Wiecie, że zostawiłam coś, co kocham, czyli przemysł filmowy,
ale znalazłam coś, co kocham bardziej.
Jesteście niesamowici. Nauczyciele was kochają.
Przez was beczę. Jestem na was zła.
Kocham was. Bardzo was kocham.
Tanny nigdy nie płacze!
To takie piękne,
że kochacie nauczycieli i okazujecie im taki szacunek.
Jako dorośli nie traktujemy tego poważnie.
Wspaniale widzieć, jaką macie więź z uczniami.
I że wy tak bardzo doceniacie, co nauczyciele dla was zrobili.
Wiem, że tyle przeszliście,
ale jesteście silni i robicie wrażenie.
Kto chciałby zamknąć ten rozdział?
- Wszyscy! - Tak?
Zróbcie to razem.
Wikingowie na zawsze!
Mam nadzieję, że zrozumieją swoją siłę.
Niech każdy sypie!
Przeszli przez coś tak trudnego i mam nadzieję,
że będą o tym pamiętać przez resztę życia.
Ale dziś jest bal
i powinni się radować!
Wszystko pięknie, ale czas iść na bal, prawda?
Tak.
Pora zatańczyć, skarbie!
Czas na bal?
- Spadajmy stąd. - Lecimy!
Kochamy was!
BAL!
NIEZAPOMNIANY WIECZÓR
Hej, czas na bal!
A teraz poprowadź mnie tam. Tak!
Jak miło.
Czyż nie jest fajnie?
Zostaniemy królem i królową balu?
Możemy obejrzeć bal?
Dobra.
Proszę.
Czemu pocałowałeś ekran?
Ale super. Nigdy tu nie byłam.
Cudnie!
TAK, KRÓLOWO!
Upominki.
Uwielbiamy kosze z prezentami.
Żartujesz.
Ekstra, że dostali te iPady.
Stają się dorośli. Potrzebują tego.
Kendra Scott!
Żartujesz.
Boże, ale słodkie.
Jakie ładne.
Mają własną garderobę,
ale super.
Uwielbiam horchatę.
Cieszmy się najlepszym balem w historii naszej szkoły.
Urocze! Uwielbiam ich!
Świetnie.
Patrzcie na nich!
Wyglądają świetnie!
Uroczo.
Spójrz na nich!
Rany, jacy piękni!
Genialny makijaż.
A brzoskwiniowa sukienka? Boska.
Pięknie wyglądasz!
Patrzcie na Tarę! Widzieliście jej smoking?
- Płaczę! - To ich rodzice.
To rodzice? Rany!
Myślałem, że to jej koleżanka.
Loki wyglądają świeżo. Makijaż wygląda ładnie.
Dobra robota, Tanny.
Dzięki, wyglądają uroczo.
Czas na bal!
To DJ Mel. Grał dla Obamów.
Dziękuję.
Mają swoje food trucki.
Kamera 360 stopni!
To Sunwalk, nie Moonwalk.
DJ Mel podkręca!
Słyszycie mnie?
Królową balu została Natalie!
A królem balu jest…
Emilio!
Bal był świetny. Przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.
To był najlepszy wieczór świata.
Czuję się świetnie.
To najlepsza noc w moim życiu.
Dziękuję Różowej Brygadzie za pomoc przy pięknym balu.
Mam nadzieję, że te dzieciaki pójdą naprzód,
pamiętając, jak wyglądało życie w tym trudnym roku
i że będą czerpać z życia garściami.
I bez względu na to, co wydarzy się jutro i jakie są ich plany,
na zawsze zapamiętają ten wieczór.
To był zaszczyt pomóc tym dzieciakom.
Ciężko pracują. Są tacy oddani.
To pierwsza z wielu niesamowitych rzeczy, które zrobią w swoim życiu.
Te dzieciaki przeżyły bardzo ciężki rok
i zakończyły go niezapomnianym balem.
To niezapomniana noc.
Zdrowie balu!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
NIECH TWOJE WSPOMNIENIA TRWAJĄ WIECZNIE
Specjalna okazja z drugą połówką,
chcesz zachować kwiaty.
Wieszasz je w suchym, chłodnym miejscu na dwa tygodnie,
aż płatki wyschną, a potem spryskujesz je lakierem do włosów.
To utrzyma kwiaty przez bardzo długi czas,
a ty zachowasz wspomnienia z tamtej nocy.
Prawda, skarbie? Świetnie się bawiliśmy.
Jestem singlem.
Dobra, dzieciaki.
Buziaki ode mnie dla was.
Do zobaczenia. Adios!
Napisy: Małgorzata Rokicka