SERIAL NETFLIX
ARCHITEKTURA WNĘTRZ
MODA
SZTUKA KULINARNA
KULTURA
PIELĘGNACJA
POZDROWIENIA Z AUSTIN
Rany, jesteśmy w Teksasie!
Czy ty machnąłeś włosami?
Tak. Pod kapeluszem.
MARZEC 2020
Głęboko w sercu Teksasu!
Jesteśmy w przepięknym Austin,
które jest w pełnym rozkwicie, że tak powiem.
Austin jest urocze.
Dokąd jedziemy? Co robimy?
W tym tygodniu naszą bohaterką jest Terri White,
instruktorka tańca w rodzinnej knajpie country
„Złamana Szprycha” w Austin.
Słyszałem o tej knajpie.
- Serio? - Jest sławna.
- Nie mów. - Tak.
Oto najlepsza droga do serca kobiety.
Tańczącym facetom zawsze się poszczęści.
Nazywam się Terri White. Mam 58 lat.
Moi rodzice są właścicielami „Złamanej Szprychy”.
Od 55 lat.
Nic się tu nie zmieniło ani na jotę.
O, tak!
Uwielbiam taniec, bo pozwala zapomnieć o kłopotach.
Ludzie muszą przestać narzekać i zacząć się bawić.
Proszę bardzo. Tak!
Nominowała ją jej córka, Ashley.
Napisała: „Terri jest uparta i nie słucha innych”.
Mama robi, co uważa za słuszne.
Boogie!
Mówi, że ja mam wyluzować, a to ona powinna się trochę ogarnąć.
Mówi: „Mamo, przestań!”.
Nie chce być „panią w spodniach w kancik”.
Szorty i kowbojki jej pasują.
- Nosi szorty? - Rany.
- Idealne w knajpie country. - Tak.
Moja córka i syn poszli do katolickiej szkoły,
a ona w kościele też wygląda tak jak zwykle.
To strasznie żenujące.
Jestem starszą kobietą, ale czy pokazuję dekolt? Jasne.
Mam długie włosy
i grzywkę. Mój sposób na odmładzanie.
Ukrywa się za długimi blond włosami,
ale myślę, że to swego rodzaju przykrywka.
Nawet łysa byłaby piękna,
ale ona chyba tego nie czuje.
Najstarszy wnuk Terri niedawno skończył liceum
i Terri chce, żeby z nią zamieszkał, by mieć bliżej na staż.
- Super. - Ale…
Duże „ale”.
Jej córka nie jest pewna, czy to najlepsze rozwiązanie.
RANCZO WHITE’ÓW
Chcecie coś zjeść, prawda? Proszę.
Mieszkam na stuhektarowym rodzinnym ranczu.
Dobra, Patriarcho.
Bardzo dobrze. Chodź.
W tej chwili mieszkam tu sama.
By wypełnić pustkę samotności, ciągle się krząta.
Idziemy.
Zwykle zajmuje się zwierzętami…
Co powiesz?
…zbieraniem rzeczy,
drobnymi naprawami w domu i pracą w klubie.
Nie zatrzymuje się w miejscu na tyle długo, żeby coś ugotować.
Pod koniec tygodnia Terri chce zrobić imprezę dla wnuka,
by pokazać rodzinie, że jest gotowa na zmiany w życiu.
To miłe.
Kochałam moją babcię.
Samą swą miłością pomogła mi przezwyciężyć wiele rzeczy.
Tego samego pragnę dla moich wnuków.
Różowa Brygada pomoże jej
poczuć, że ma kontrolę nad swoim życiem.
Ale nie jestem pewna, czy ona się na to zgodzi.
Nie lubię zmian.
Muszę się czuć szczęśliwa i swobodna.
Prawdziwa silna kobieta z Teksasu.
No to ruszamy.
Naszym celem jest pokazać królowej tańca,
że wieku nie należy się wstydzić, a jej córce,
że matka jest głową rodziny.
Tak!
Słuchajcie, najważniejsze pytanie.
Co to za knajpa?
DZIEŃ PIERWSZY POCZĄTKI W KNAJPIE ZŁAMANA SZPRYCHA
ZŁAMANA SZPRYCHA
- James, miło cię poznać. - Jak leci? Miło cię widzieć.
- Ale błyszczysz! Gotowy do akcji! - Dzięki.
Chodźcie. Nauczymy was tańczyć.
- Tak. - Gdzie jest Terri?
Tam jest.
- Nie wie, że tu jesteśmy, tak? - Cześć!
Odpychaj się ze środka po prawej.
Popchnij mocno.
Klepiesz mnie po tyłku czy tańczysz?
Widzicie?
Co?
- O rany! - Tu jesteś.
Ależ ty piękna jesteś.
Jestem w niebie!
Popadłem w obsesję.
Terri rusza się dokładnie tak, jak trzeba.
Jej biodra są jak woda, a ja chcę być jej rzeką.
Przerażasz mnie.
- Ale wyglądasz! - Szaleństwo!
Ona rządzi na parkiecie bez dwóch zdań.
Ale gdyby to była moja babcia,
pomyślałabym „Babciu, co ty robisz?”.
Wyglądasz wspaniale.
Czego ich uczymy?
Tańca w stylu Western Swing.
- Robimy to tak. - O rany.
Wolniej. Właśnie tak.
Szybko, szybko, wolno.
- Ona prowadzi, Tan. - Szybko, szybko, wolno.
Powtórz.
Nie patrz pod nogi.
Łapię.
Sekret tkwi w przesuwaniu stóp.
Nie połam nóg.
Za wolno.
Za szybko.
- Szybko. - Znowu za wolno.
Ale długie nogi!
Świetna koszula. Z koniem!
Wskakuj na konia.
Kocham cię.
Zadurzyłem się w Terri?
Jesteście piękni.
Zawstydzasz mnie.
O rany.
Na koniec zatańczymy Cotton-Eyed Joe.
Co ty na to? Bzdura!
- Bzdura! - Dziękuję.
Raz, dwa…
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
- I znowu. - Raz, dwa!
Raz, dwa!
Bzdura!
I w lewo.
Bzdura!
Życz mi szczęścia.
Pa, pa!
Boję się!
Dasz radę.
To tutaj?
Ładne, co?
Piękne.
- To mój dom. - To prawda.
Musicie zrozumieć. Ja tak nie żyję.
- Zobaczmy. - To bałagan.
Cześć!
Witajcie.
Widzę końskie motywy.
Przypomina mi dom.
Więcej koni?
Te buty mnie wykończą.
- Mogę zdjąć te buty? - Jasne.
- Jezu. - To są zabawki?
Chcę się pobawić.
- To wszystko moje. - Dzięki.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie wiem, jak Teksańczycy je noszą.
- Piękny. Ma jakąś historię? - Wskakuj.
- O rany. - Nie boimy się.
Ten koń jest głodny!
Ładne przedłużenia.
To zrobiła moja babcia.
- Winogrono? - Winogrona tu i tam. Podoba mi się motyw.
Ciężka sprawa.
Szafa jest tragiczna.
Panuje w niej chaos i tysiąc różnych stylów.
Strasznie krótkie.
Styl, który najbardziej rzuca się w oczy,
to lafirynda.
Co za lodówka!
Miniaturka.
Pewnego dnia wyrośnie.
Co but robi na blacie?
Tak, jest też pasek.
- Nowe, czyste. - To nie jest nowe i czyste!
Nie tutaj.
- Mam ADHD. - Serio?
- Podobno. - Ja też.
Sprzątam dom.
Trochę tu, trochę tam.
Jesteś piłeczka w automacie. Jesteś wszędzie.
Kiedy maluję ścianę, maluję coś tutaj
i już myślę, co tam.
Jak to będzie wyglądać…
- Schrzaniłam sprawę. - Ty to kumasz.
Koń numer 932,
33, 34, 35… 936.
Opowiedz mi o szortach.
- Masz wiele króciótkich. - Tak.
Nie noszę długich spódnic, bo nie da się w nich tańczyć.
- Dobra. - Więc noszę krótkie.
Nie boję się pokazać.
I bardzo dobrze.
W moim wieku pokazujesz atuty.
Ale bez zbędnej prowokacji.
- Jak się czujesz ze swoim wiekiem? - Mam 58 lat.
- Tak? - Za dwa lata skończę 60.
- Ale ubieram się po swojemu. - Dobra.
Bo moja dusza jest młoda.
No tak.
Gdy czujesz się młody,
masz ten sam gust co zawsze.
- Tak. - Mam się ubierać jak babcia?
Nie jestem dziwką. Po prostu chcę być sobą.
Terri próbuje grać młodszą, seksowną osobę.
Wiem, jak to jest się starzeć, ale wewnętrznie tego nie czuć.
Ale z biegiem czasu nie zrobi się łatwiej.
Jesteś babcią. To po prostu fakt.
To najlepsza rzecz w moim życiu.
Świetnie. Uczcijmy to.
- Masz już garderobę do pracy. - Chcę być tylko bardziej elegancka.
To chciałem wiedzieć.
„Cześć, Tina”. „Hej, dziewczyno”.
„Co robisz później?”.
„Spotykam się z Różową Brygadą”.
Co tu się dzieje?
- To mój projekt. - Kiedy go zaczęłaś?
Rok temu.
Najlepsze wspomnienia mam z łazienki.
To jestem ja.
To pokój Terri.
Inicjały Terri.
Wszędzie Terri.
Po prostu tornado Terri.
- Co się dzieje w tej łazience? - Jeszcze nie wiem.
A właściwie, co się tu nie dzieje.
Mamy tu kolekcje.
To moje życie.
Niektóre są piękne.
- Na przykład ten wazon. - Wszystko.
Z Armii Zbawienia.
Za dużo tu tego.
Dom Terri wygląda dokładnie tak, jak wyobrażam sobie jej umysł.
Milion rzeczy na raz.
Nie wszystkie są złe.
Ale są różne i zderzają się ze sobą.
Panuje tu chaos.
Ciężko pracuję.
To nie działa!
Boże.
Pracuję nad twoją bielizną.
Chcesz to przymierzyć?
Tak.
Małe wypełniacze.
- Spójrz! - Zimno!
Dobra! Idź z tym.
Miałaś kiedyś krótkie włosy, a potem je zmieniłaś.
Zaczęłam je zapuszczać i wtedy zauważyłam
ich kiepski stan.
Włosy mi wypadały.
Linia włosów zaczęła się zmieniać.
Różne złe rzeczy się działy. Co jest grane?
Ale ja wiem…
jak się kamuflować.
Kamuflować? To co się dzieje z twoimi włosami?
- Czy to jest… - To bardzo osobista sprawa.
Bo twoje włosy wyglądają niesamowicie.
Czy to jest…
Czy to peruka?
- Nie. - Nie?
- Wiesz, że jestem fryzjerem? - Tak.
Nikomu nic o sobie nie mówię.
Nigdy.
Terri nie jest całkiem szczera w kwestii włosów,
ale chcę dać jej przestrzeń, by powiedziała mi tyle, ile chce.
Jestem też gotów poczekać,
aż zaufa mi na tyle, by powiedzieć mi, co się dzieje.
Wyglądasz wspaniale.
To, co robisz z włosami, twarzą i strojami
wygląda… Spójrz na mnie.
Super.
Chodzi o różnorodność.
Nie wiem.
Po prostu…
boję się.
No tak.
Pokażę wam, jak to robią wiejskie chłopaki.
- Nie mogę na to patrzeć. - Jestem kowbojem.
No dobrze. To kuchnia.
Przepis mojej babci.
Czuję, że ona jest przy mnie.
Który?
Ciasto bananowe.
- Twoja babcia to robiła? - Tak. Często.
Często je robisz?
Cały czas. Czuję się bliżej niej.
To miłe.
To ona powiedziała: „Możesz być, kim chcesz, Terri”.
To najważniejsze dla dziecka.
Tak, prawda?
Oczywiście.
Chciałabyś czegoś nauczyć swojego wnuka?
Niezależności.
Musi urosnąć i rozwinąć skrzydła.
Chcesz mu przekazać, czego nauczyła cię babcia?
Tak. Chcę, by był wolny i stał się człowiekiem, jakim chce być.
A nie, by spełniał życzenia swojej matki.
No tak.
Mam wieści.
Muszę ci kogoś przedstawić.
- To Tanya Tucker! - Tan!
- To moja suknia. - Piękna!
Zabawne, że mam ten sam rozmiar co ty.
Popatrz tylko!
Myślę, że wszyscy się zgodzą,
że światu potrzebny jest dekolt Tana.
Czy nie mam racji?
I do tyłu!
Jak wyglądała twoja relacja z córką?
Ciężko było wychowywać Ashley.
Była bardzo niezależna.
Rzucała się na ziemię.
Miała ataki złości, a ja nie wiedziałam, co robić.
- Ashley dużo przeszła. - W sensie?
Przeze mnie, bo nie wiedziałem, co robię.
Ile ma lat?
Trzydzieści siedem.
Jak ją porówujesz ze sobą w wieku 37 lat?
Zawsze była bardziej dojrzała,
lepiej zorganizowana i myślę, że Ashley chce mnie zmienić.
Czujesz, że cię ocenia.
Zdecydowanie.
I wychodzę na szaloną,
bo jest mi dobrze z samą sobą.
No tak.
Terri boi się otworzyć,
bo czuje, że jest oceniana.
Nie potrafi przyjmować rad
i zaakceptować zmiany.
Podobno pod koniec tygodnia urządzasz imprezę, królowo.
Z okazji ukończenia szkoły przez mojego wnuka.
- Dobra. - A wy będziecie mi pomagać.
Poprowadzimy konia do wody, ale nie zmusimy go…
Do picia.
- Czeka nas trudne zadanie. - Tak.
Jest tylko jeden sposób.
Co ty na to?
Bzdura!
Jak mówisz…
Bzdura!
SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY
Dom wymknął się spod kontroli.
Jest chaotyczny.
Po powrocie do domu Terri musi móc się zrelaksować
i skupić się na spędzaniu czasu
z wnukiem i córką.
Terri nie chce wyglądać jak typowa babcia.
Ale pod koniec tygodnia zaprezentuje się światu
wciąż dzika i seksowna,
ale w stroju odpowiednim do sytuacji.
Bardzo się boi procesu starzenia.
Ja uważam, że starzenie się jest ekscytujące.
Chcę pomóc Terri dotrzeć do miejsca,
w którym będzie się cieszyć doświadczeniem zamiast je odrzucać.
Terri nie rozumie, czemu Ashley nie chce, by wnuk z nią zamieszkał.
Ale koniec końców muszą się spotkać
i starać się zrozumieć.
Wtedy dojrzeją i stworzą odpowiednie środowisko dla Alexa.
Chcę skupić się na tym, co wspaniałe i wyjątkowe w Terri.
Cała promienieje, gdy mówi o cieście bananowym.
Terri uwielbiała, gdy babcia piekła je dla niej.
Czas, by przekazała je wnukowi.
DZIEŃ DRUGI
TEKSAS NORMALNY NIE BYŁBY TAK ZABAWNY. MOLLY IVINS
Trzymaj się.
Niezłe, skarbie.
Stymulujące.
Dawno nie miałam chłopaka.
- Dam ci robotę. - Jasne.
Pomożesz mi układać kafle,
bo mam projekty do dokończenia.
To nie jest tak, że ja niczego nie kończę…
Nie musisz kłamać, żeby mi zrobić przyjemność.
Mam oczy.
Wracam do domu w nocy i się zastanawiam, kto w nim był.
- Ale to byłaś ty. - Tak!
Wiesz co…
Ja muszę utrzymywać porządek, bo inaczej… chaos.
Cóż…
Jedziemy z Terri kupować kafelki.
Chcę zmienić jej łazienkę w piękne, spokojne spa,
w którym będzie mogła odpocząć od wszystkiego.
Zauważyłem, że ten kolor występuje na twoich wazonach.
Chciałem to powiązać, bo te wazony w łazience są naprawdę ładne.
Dobrze wiedzieć.
Będzie super. Podoba ci się?
- Bardzo. - Świetnie.
Mój ulubiony kolor.
Przypomina mi zatokę, w której pływam.
Świetnie się spisałeś.
Widzę, że pod tą teksańską fasadą
kryje się ktoś, kto szuka nowego kierunku.
- Voila. - O rany.
Proszę bardzo.
Kafelki nie są takie straszne.
Będzie bardzo ładnie.
- Chcesz położyć? - Jasne.
Dbanie o dom jest jak lekarstwo dla duszy.
Likwidowanie chaosu i rozgardiaszu w domu
pomaga zmniejszyć chaos i rozgardiasz w głowie.
Dokończ ten projekt.
Udało się.
- Widzisz? - Tak.
Początki są straszne, a potem samo leci.
- Będzie pięknie. - Tak.
Opowiedz, za co kochasz Austin.
Uwielbiam Austin, bo tu możesz być, kim chcesz.
I wszyscy są z tym OK.
Stresuję się zakupami z Terri.
Obawiam się, że Terri nie będzie chciała
przymierzyć niczego, co jej zasugeruję.
Nigdy jeszcze się tak nie czułem.
Pomyślałem, że na początek zagramy w grę.
Chciałbym, żebyś się przyjrzała
i wybrała swój kamień.
Mój własny?
Taki, który chcesz mieć w domu,
który cię przyciąga.
Nie śpiesz się.
- To może być ten. - Już zadecydowałaś?
Dobra. To amazonit.
„Pomaga w przekazywaniu prawdziwych myśli i uczuć,
bez nadmiernych emocji i przynosi pokój”.
- To ja. - Tak?
Nikogo do siebie nie dopuszczam.
Nie tak naprawdę.
Widzę to.
Twarda z ciebie kobieta.
Ja tylko chronię siebie.
Nikt inny o mnie nie zadba.
No tak.
- Za mną, słońce. - Jasne.
Wczoraj mówiłaś,
że chciałabyś być bardziej elegancką wersją siebie.
- Tak. - Podoba mi się.
W tej chwili pokazujesz swój świetny biust
i swoje niesamowite nogi.
Rozważałaś skupienie się na jednym obszarze naraz?
Nie wiem, jak to zrobić.
Chciałbym ci w tym pomóc.
Wyciągnąłem już sporo rzeczy,
ale mam jedno pytanie.
- Czy to zbyt szalone? - Wiedziałam, że to wybierzesz.
- Coś w tym jest. - To zbyt babcine.
Tak uważasz? Z jakimi ty babciami się zadajesz?
Moja matka to nosi.
Takie krótkie?
- To nie mój styl. - Dobra.
Nie wiem, jak na to zareaguje.
Martwię się, że Terri wyjdzie i powie „nie”.
„To nie jest w porządku. Zakryłeś mi za dużo ciała”.
- Mogę odsłonić? - Jasne.
Świetnie.
- Dobra. - Ładnie?
Nawet nie wiesz.
Skupiamy się na twoim cudownym biuście.
Zakryliśmy resztę, ale to nie znaczy, że nie jesteś seksowna.
Nogi wyglądają świetnie.
Tyłek wygląda niesamowicie.
Powiedz, że to nie jest seksowna babcia.
Ten styl mi pasuje.
Możesz mieć 25 albo 55 lat, możesz być w każdym wieku.
- Wciąż wyglądasz seksownie i elegancko. - Ale wzbudzam szacunek.
Wszyscy będą patrzeć z właściwych powodów.
Tego chciałam: elegancko, ale swobodnie.
- Z większą klasą. - I tak się czujesz?
Tak.
Nikt nie może niczego wybrać za Terri.
Czuję, że dokonaliśmy przełomu.
Nie trzeba pokazywać całego ciała.
Wystarczy pokazać troszeczkę.
Niech zgadują.
Przymierz, co ci szkodzi.
Bądź otwarta, pobaw się.
- Mogę odsłonić? - Tak.
I jak się teraz czujesz?
Musisz mnie z tego wyjąć obieraczką do ziemniaków.
Kiedy ostatnio babcia coś takeigo założyła?
Masz seksowną babcię.
Podoba mi się bardziej, niż myślałam.
- Dobrze. - Bo tu jest obcisła.
No tak.
- Jest w niej miejsce na duży tyłek. - Tak.
Ale odsłania nogi.
Czujesz się jak stara baba?
- Zdecydowanie nie. - Super.
- Jestem w szoku, że mi się to podoba. - Cieszy mnie to.
Wciąż jest seksownie.
Ale nie pokazujesz wszystkiego.
- Tylko jedną strefę. - A nie jak dziwka.
- Kumam. - Tak.
Nie masz pojęcia, jakie to osiągnięcie.
Nie lubię cudzych gustów.
- To dobrze. - „Nic z tego!”.
Byłaś kiedyś w tej piekarni?
Od początku, jak się otworzyli.
- Czyli tak. - Zdecydowanie tak.
- Cześć. - Jak leci?
Świetnie.
Możemy pobuszować po twojej kuchni?
- Wchodźcie. - Ekstra.
Dzięki.
PIEKARNIA
Zaczekaj, zaraz wrócę.
Zamknij oczy.
Możesz otworzyć.
O Boże, Alex!
Jak leci, skarbie?
Przyprowadziłem Alexa.
W kuchni widzieliśmy przepis twojej babci.
Robiłyśmy to razem. Uwielbiałam, jak gotowała.
- A ty robiłeś to z babcią? - Nie.
- Ale jadłeś. - Będziecie mieszkać razem.
Idźcie do kuchni i upieczcie coś razem.
Mieszasz maślankę z sodą oczyszczoną
i mieszasz na gładką masę.
Mam przygotowane wszystkie składniki.
Jestem gotowy do roboty.
- Wszystko? - Najpierw cukier.
- Cukier? - Babcia tak mówi.
Bo masło przykleja się do dna.
Terri wkracza do akcji.
Przejmuje kontrolę jak zawsze.
Dodajesz połowę tłuszczu.
Świetnie się na tym znasz.
Ja jestem tylko pomagierem.
Upewnij się…
Pasuje mi to.
- Zrób to jak blender. - Dobra.
Jest ładna i pienista.
Podoba mi się to.
Masz lepszą technikę.
Idealnie.
Moja babcia okazywała miłość poprzez wypieki.
Kazała mi gotować razem z nią. Byłyśmy kumpelkami.
Wy też jesteście kumplami.
- Widzę, że jest ci bliski. - On jest mój.
Włożę to do piekarnika.
Dobrze ci idzie.
Odezwałem się do członków rodziny.
Nikt nie zna przepisu na polewę rumową.
- Ja znam. - Tak?
- Mam go tu. - No dobrze.
Zacznij od kostki masła.
Dodaj rumu i podgrzej z masłem.
Teraz dodaj cukier.
Czy dom babci różni się od twojego?
Tak.
Mama i babcia są zupełnie różne.
Mama jest zorganizowana.
Lubisz zatem strukturę.
Jestem do tego przyzwyczajony.
Czego się nie możesz doczekać?
Ucieczki od matki.
Nie możesz się powstrzymać.
Żartuję.
Chcę spędzać więcej czasu z babcią.
To miłe, Alex.
Ona jest inna niż wszyscy.
Jest jedyna w swoim rodzaju.
Chciałbym, żeby nie szukała aprobaty u innych.
Żeby dobrze się czuła ze sobą.
- On cię bardzo kocha. - Wiem o tym.
Piękne.
Terri idzie przez życie czując,
że ludzie ciągle oceniają jej styl.
Ale ona nie potrzebuje potwierdzenia.
Ma je pod samym nosem.
- Właśnie. - To rodzina.
Tak się to robi.
- Dogadacie się. - Zawsze tak było.
On cię nauczy struktury.
- Tak. - A ty nauczysz go wolności.
To jest przepyszne.
- Dobre. - Słodki jesteś.
DZIEŃ TRZECI
JEŚLI CHCESZ SIĘ Z KIMŚ DOGADAĆ,
POZWÓL MU BYĆ SOBĄ. - WILLIE NELSON
STRZELANIE Z ŁUKU
Będziesz strzelać z łuku z mamą.
- Dobra. - Zaraz tu będzie.
Jesteśmy na strzelnicy
bo Terri i Ashley muszą się dograć,
nie tylko dla siebie, ale też dla Alexa.
Gdy ludzie boją się mówić o swoich emocjach,
dobrze jest dać im zajęcie.
Wtedy mogą robić jedno i drugie.
Jakie miałaś dzieciństwo?
Dużo się działo.
Poznawszy twoją mamę uważam, że to dobre określenie.
Nie jest najlepiej zorganizowanym człowiekiem.
Już jako dziecko byłam dorosła.
No tak.
Sama się wychowywałaś?
Szybko dorosłam.
I…
Trudno się z nią rozmawia.
Ona nie umie słuchać.
Boisz się, że twój syn z nią zamieszka,
a ona nie będzie go słuchać.
Ona radzi sobie w ten sposób, że jest ciągle w ruchu.
Jeśli się zatrzyma i zacznie słuchać,
będzie musiała w końcu coś usłyszeć.
No tak.
I wtedy czuje się oceniana.
Tak, a to dla niej trudne.
Jeśli uważasz, że ludzie, których kochasz,
osądzają cię, to okropne.
No tak.
Kocham ją taką, jaka jest,
i chcę dla nich obojga jak najlepiej.
No tak.
Mówiłaś jej to?
No wiesz… Poznałeś moją mamę?
Cześć.
Co u ciebie?
Jak się masz, piękna?
Dobrze wyglądasz!
Co to za pustkowie?
Ty spadasz, a my poćwiczymy strzelanie z łuku.
Urocze. Bawcie się dobrze.
Pa.
- Jak leci? - Cieszę się, że tu jesteś.
Rozmowa z Ashley otworzyła mi oczy.
Czuje, że matka jej nie słucha.
Chcę, by Terri zrozumiała,
że może rozmawiać z bliskimi jej ludźmi
i nie czuć się oceniana.
Będziemy do nich strzelać i stworzymy napis na imprezę.
- To jest farba. - Farba?
Z barwami szkoły twojego wnuka.
- Wspaniale! - Ekstra!
Tak.
Włóż trzy palce pod strzałę na cięciwie.
Puść, kiedy będziesz gotowa.
- Idealnie. - Celuję.
O rany.
- Za wysoko. - Przesuwa mi się.
- Prawie. - Teraz zamknę oczy.
- Bingo! - Dobra robota!
Tak jest.
- Czas na euforię. - Przybij piątkę!
Jeszcze tylko trochę.
Teraz możemy pomalować.
- Napiszmy „gratulacje”. - Tak.
Alex przenosi się z jednego gniazda do drugiego,
a wy pracujecie razem dla niego.
Tak.
Ona musi zrozumieć,
że zrobię, co w mojej mocy, ale w swoim stylu.
Ale czasem myślę…
Tak szczerze, że jeśli chodzi o Alexa,
nie wierzy, że umiem być odpowiedzialna.
To prawda?
Chcę, żeby odpowiedzialnie wkroczył w dorosłość.
Musi wstawać do pracy i być produktywny.
Wiem, że Ashley ma strukturę działania.
A ja nie mam.
Jak to zmienić?
- Nie chcemy cię zmieniać. - Tak.
Nie jest tak, że cię oceniam.
Ależ jest.
Jest lepszą mamą niż ja.
Nie chodzi o to, czy jestem lepsza.
Chciałabym tylko, żebyś mnie wysłuchała.
Rozumiesz to?
Tak, to znaczy: „Mamo, spójrz, gdy do ciebie mówię,
i słuchaj, co mówię, zamiast się odwracać”.
Zachowuję się tak, bo to mechanizm obronny.
Ciężko mi…
To jest trudne.
Nie. Nie lubię tego.
Nie sądzę, by emocje były dla mnie dobre.
Jak możemy cię wesprzeć?
Dajcie mi chwilę.
W porządku.
To część rozmowy, którą odbywamy.
Możemy dać ci chwilę.
W porządku.
Ona źle mnie odbiera.
Słyszę wszystko, co mówi to dziecko.
Wychodzę od niej, myśląc „O mój Boże”,
a potem nad tym wszystkim rozmyślam.
- Dobrze to słyszeć. - Mnie też.
Myśli, że ja to olewam, ale to nieprawda.
Męczy mnie to. Mój mózg nie może więcej wchłonąć.
Doceniam to.
Bardzo ją kocham. Słyszę każde jej słowo.
- Ale teraz wie, że słuchasz. - Tak.
Nigdy w życiu nie wątpiłem, jak bardzo mnie kochasz.
- Jestem dobrym rodzicem. - Zgadza się.
Twoja miłość nauczyła mnie, jak być dobrym rodzicem.
Dobra robota.
No tak.
Rozumiesz?
Tak.
Dzięki, Ashley.
Jednym ze sposobów na to, byście lepiej się słuchały,
jest znalezienie frazy, którą obie rozumiecie.
Na przykład: „Hej, czuję się osądzana”,
albo: „Potrzebuję czasu, żeby to przetrawić”.
To moje: „Klepnij mnie w tyłek i spadam”.
A moje „Karamo”.
- Dobra, zgoda. - Karamo!
Zgoda? Dobra. To będzie twój sygnał.
Jeśli powie moje imię to znaczy, że musisz się skupić.
A jeśli to powie, to znaczy, że potrzebuje czasu,
że nie daje rady z emocjami.
To zdrowe podejście dla was.
Karamo.
DZIEŃ CZWARTY
WRAŻLIWOŚĆ TO NIE SŁABOŚĆ;
TO MIARA NASZEJ ODWAGI. - BRENÉ BROWN
Wejdź i usiądź sobie.
Cześć!
- Mogę dotknąć włosów? - Tak.
Pięknie wyglądasz.
- Wiesz, co to jest. - Tak.
Nie chcę wstydu.
Rozumiem każdego,
kto nie może zaakceptować swoich włosów.
Wiem, jak wiele osób cierpi
z powodu problemów z włosami.
Jeśli się denerwujesz, pójdziemy do drugiego pokoju.
- Nie denerwuję się. Jestem przerażona. - Dobra.
Mam przeczucie, że chodzi o włosy pod peruką,
ale cokolwiek mi powie,
jestem tu dla niej.
Chcę, byś była szczęśliwa.
Włosy są piękne, ale masz też piękne ciało,
które zakrywasz. Nie widać tej klepsydry.
A po co to robię?
- Żeby się ukryć. - Tak.
Ale przecież wszystkie kobiety chcą mieć figurę klepsydry.
Jasne.
A ty masz.
Mogłabyś z dumą nosić naturalne włosy.
Ale nie chcę.
Nie mam już włosów.
Ale jestem bardzo ciekaw,
bo dokonałem już w życiu cudów.
Z tym nic nie zrobisz.
- Co? - Nie da się.
Są brzydkie.
Nie jesteś brzydka. Twoja energia jest inna…
Ludzie mają oczekiwania. Nie uczeszesz włosów, których nie ma.
Jeśli zaczeszemy je do przodu…
Nie. Nie wystarczy ich.
Mówię serio.
Daj mi lepszą wersję tego.
- Co masz na myśli? - Zrób coś z peruką.
Możesz zrobić fale, jeśli chcesz.
Niech będzie. Żeby podkreślić twarz.
- Tak, pobaw się nimi. - Tak.
Chodźmy je umyć.
Zawsze przekonywałem ludzi, by pokazali mi włosy.
A ona powiedziała: „Nie dzisiaj, sobowtórze Jezusa”.
- Cieszę się, że robimy fale. - Będzie pięknie.
- Spodoba mi się. - Tak.
Zdejmiemy trochę z długości i zmienimy kształt.
Będę kroczyć z dumą.
Ekstra.
Tak.
Ojej! Przepraszam.
Uwielbiam Terri i chcę, by czuła się piękna.
Jeśli kiedyś postanowisz ją zdjąć,
zadzwoń, a ja ci zrobię pasemka.
- Jesteś słodki. - Niech odrosną.
- Gotowa? - Tak.
Świetnie. Trzy, dwa, jeden.
Nieźle, co?
- Prawda? Dotknij ich. - Bardzo dobrze.
Udało się.
Wymyśliliśmy rozwiązanie.
Tak, prawda?
Nie wiem, czy udało się doprowadzić Terri
do stanu akceptacji włosów.
Urocze.
Ale cieszę się, że poczuła się odważna, piękna, pewna siebie
i gotowa na większe zmiany w przyszłości. Kto wie?
W końcu przemyślę to, co powiedziałeś.
Tak.
Jesteś piękna.
Dziękuję.
DZIEŃ PIĄTY
GDYBYM BYŁA PSEM, MERDAŁABYM OGONEM. - TERRI WHITE
Powinieneś częściej jeździć.
Powinienem. Lubię to.
Ja, kiedy jeżdżę,
przestaję myśleć o innych rzeczach.
Jesteś jak ja.
- Tak. - Potrzebujesz medytacji.
Cześć, kowbojko.
Terri, jesteś tak wyluzowana.
Nowe życie. Wprowadzam się do Terri.
Bobby, jest dla mnie pokój?
Tak.
- Tak było. - Zróbmy to.
Jak bardzo się cieszysz?
Denerwuję się i cieszę.
Dobra. Gotowa?
Gotowa.
- Tak? - O Boże!
- Klepnij mnie w tyłek. Pięknie! - Prawda?
- Niesamowite! - Jasna cholera!
Cudownie. Nie wygląda jak mój dom.
Pięknie.
Zachowałem lekką atmosferę,
ale dodałem trochę struktury.
- Można tu usiąść. - To jest super.
- Prawda? - Rewelacja.
Styl marokański.
- Podoba mi się. - Ekstra.
Nie wierzę. O Boże!
Tego chciałaś?
Najlepsza lodówka na świecie!
Masz Smega!
Najlepsza rzecz.
Lubisz dobrą lodówkę.
Odmłodził lodówkę.
Lampa babci wciąż wisi. Jest fajna, bo dodaje koloru.
Tak.
Teraz, gdy szafki są jasne, widać ją jeszcze bardziej.
Jestem przytłoczona.
Pokaż więcej!
To moje łóżko?
Tak.
Podniosłem je. Było piękne.
- A nie było go widać. - Boże!
O Boże!
Cholera.
Razem z Terri ułożyliśmy te płytki.
Tak?
Tak, zrobiliśmy to.
- Niesamowite. - Ekstra!
Brawo!
Myślisz, że to pomoże w chaosie?
Tak. Budziłam się kilka razy w ciągu nocy.
Bo chaos wokół wpływa na chaos w głowie.
Tak.
- A teraz? - Właśnie.
Teraz odpocznę po powrocie do domu.
Ranek zaczęłam tak.
Suszarka.
I tak…
Witaj.
Świetna robota!
Dziękuję.
I nie odrosną.
No tak.
Skoro o tym mowa, mam dla ciebie coś jeszcze.
To czepek z HairClub.
Kiedy poczujesz, że jesteś gotowa na zmianę,
tym możesz pobudzić wzrost.
Trzeba to nosić trzy razy w tygodniu przez 20 minut.
Kiedy będziesz gotowa.
Czeka na ciebie pod umywalką.
Kocham cię.
- Dobrze się bawiłem. - Skarbie.
Jak pamiętasz, pokazujemy jedną rzecz, a nie…
Wszystko.
- Jak się z tym czujesz? - Świetnie. Nie przypuszczałam.
Świetnie. Chciałabyś kontynuować?
To proste.
Świetnie.
- Gotowi na Terri? - Tak!
Dobrze. Ja też. Chodź, Terri.
Tak!
- Super! - Świetne spodnie.
Tak?
Podoba mi się rozcięcie.
Buty lepiej widać.
Właśnie.
Czujesz się sobą?
- Tak. - Czujesz się seksowna?
No jasne.
To wciąż jesteś ty w lepszej wersji.
Super.
Naprawdę ładnie.
Dokonaliście cudów.
Nikt nigdy nie wiedział tyle co wy.
On powiedział, że potrzebuję dyscypliny.
Ten nauczył mnie płakać.
A ten nauczył mnie, jak polubić…
Pozwolił mi być sobą.
Piekłam ciasto,
a ty patrzyłeś na mnie i myślałeś:
„Ona jest w tym świetna”. To dla mnie wiele znaczyło.
Bo jesteś świetna.
Potrafisz gotować i tak dalej,
więc wiele do dla mnie znaczyło.
Poczułam się lepiej.
Bardzo się cieszę z powodu Alexa.
Nie przyszedł do domu babci.
- Tak. - Przyszedł do wspólnego domu.
- To miłe. - Tak.
- Macie teraz imprezę! - Tak!
- Tak. - Będę tęsknić.
Będę za wami tęsknić.
Jesteście uroczy.
Jesteście najlepsi!
- Kocham cię, Terri. Baw się dobrze! - Ja was kocham. Pa!
PO ODJEŹDZIE
PRODUKCJA ZOSTAŁA ZAWIESZONA Z POWODU PANDEMII.
ROK PÓŹNIEJ
RÓŻOWA BRYGADA WROCIŁA DO TEKSASU.
MAJ 2021
RODZINA TERRI MIAŁA TRUDNY ROK.
OJCIEC TERRI, JAMES WHITE , ZMARŁ.
Już prawie jesteśmy.
Denerwuję się.
Ale też jestem podekscytowany.
Tyle się zmieniło. Cały rok. Ciekawe, czy mieszka z wnukiem.
Ciekawe.
Jesteśmy.
Mam dreszcze.
- Ja też. - Dosłownie.
Dobra, idziemy.
- Idziemy? - Tak.
Boję się spotkania z Terri, bo tyle się zdarzyło przez ten rok.
Boję się, że weszła w dawne tryby.
Ty pierwszy.
Cześć, chłopaki.
Terri!
- O Boże! - Terri!
Jak pięknie wyglądasz!
- Wyglądasz wspaniale. - Boże!
Jesteś taka piękna! Jak się masz?
- W porządku. - O Boże!
Masz takie piękne włosy!
- Myślałam o tobie, kiedy to robiłam. - Boże!
Ledwo cię poznałem!
- Wiem! - Ja tak samo.
Musiałam zrobić to, co powiedział Jonathan.
- I tego miałem nie oglądać? - Są prawdziwe?
- Tak. - Naturalne?
Tak, to twoje włosy!
Dlaczego je chowałaś?
No nie mogę…
Jestem wstrząśnięty jak nigdy.
Nigdy w życiu nie byłem tak zszokowany!
Co tam u was?
Mów, co u ciebie!
Cudownie.
Po kolei. Przykro mi z powodu twojego taty.
- Wspaniały człowiek. - On był…
To dla niego ludzie tu przychodzili.
Każdy czuł się przy nim wyjątkowo.
- I to mi się w nim podobało. - Tak.
Od początku ciepło nas przywitał.
Właśnie.
- Wnuk się wprowadził? - Tak.
Mieszkał ze mną przez osiem miesięcy.
A potem zmarł jego ojczym.
- Boże. - Mąż Ashley.
- Zmarł na zawał serca. - O Boże!
Dużo przeszła.
Boże.
Jak leci?
Zobacz, jak wyrósł Alex.
Już jest dorosły!
Dobrze cię widzieć!
Wyglądasz pięknie.
Jak leci?
- Jakoś. - Radzisz sobie?
Dobrze.
- Już płaczę. - W porządku.
Nie szkodzi.
- To był ciężki rok. - No tak.
- Są czyste. - Dzięki.
Mam je zawsze przy sobie.
- Ja ich potrzebuję. - Mam zabawną historię.
Żeby skupić się na czymś innym.
Mieliśmy problem, jak wyjechaliście.
Zawołałam: „Karamo!”.
Myślałam o tobie cały rok i chciałam się odezwać,
bo ten dzień z tobą zmienił naszą relację.
Naprawdę użyła tego „Karamo”.
Gdy mój mąż był w szpitalu, czekała na parkingu.
Nie mogła wejść, ale to, że tam była…
Kosiła mi trawę o 21:00,
bo mój mąż lubił skoszoną trawę.
Jestem ci wdzięczna z głębi serca.
Moja mama ma dom, z którego jest dumna.
Mamy dobrą relację.
I jestem wdzięczna, że dostrzegłam moją mamę
i zrozumiałam jej wrażliwość na punkcie włosów.
To wywoływało w niej straszny niepokój.
Jestem wdzięczna.
Myślałam, że dla niego zostanę gejem.
Dużo trzeba byłoby nad tym popracować.
Masz teraz dużo lepszą energię.
To prawdziwa przemiana. Naprawdę.
Alex, a ty jak się czujesz?
Spoko, daję radę.
- Jak sobie z tym radzisz? - Dbam o nie.
Póki nic im nie jest, jest OK.
Jesteś kochany.
- Jest. - Prawda?
Jest do mnie bardziej podobny, niż przyznaje.
Przed wyjazdem mamy dla ciebie jeszcze jeden prezent.
No dobra.
Patrz, Ashley!
- Piękne! - I tata tam jest.
Kim była ta pani?
- Już jej nie ma. - Niezła baba.
2020 był trudny dla wszystkich.
To był rok pandemii, straty, wielu zmian.
Ale to chwila, by przypomnieć sobie, co jest dla nas naprawdę ważne:
my wszyscy.
Terri przeżyła tyle tragedii,
ale trwa przy swojej córce,
trwa przy swoim wnuku.
Wspaniale jest patrzeć, jak bardzo dojrzała.
Wszyscy musimy pamiętać,
że nawet, gdy jest ciężko,
należy się rozwijać.
Należy iść dalej.
- Pa! - Na razie.
Pamiętajcie o country!
Co ty na to?
Bzdura!
Co ty na to?
Bzdura!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
Neon, chodź tu.
Jeśli jesteście tacy jak ja, po 2020 macie o jednego psa więcej.
To piesek ze schroniska w Teksasie.
Dzisiejsza porada dotyczy psich strojów.
Owszem, mają już piękne futro,
ale brakuje mu dodatków.
Chodzi o to, by zadbać o komfort psa.
Dla niej to zawsze
peruki i spódniczki.
Nie. Następna.
Lepiej. Ale możemy być lepsi. Następny.
Idealnie. Prawda, Ant?
Neon! Jesteś taka piękna.
Żarty na bok.
Adopcja psa to świetna zabawa i duża odpowiedzialność,
ale może odmienić życie. Rozważcie to.
Tak!
Grzeczna sunia.
Napisy: Małgorzata Rokicka