NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tato, otwieraj. Chcemy tylko porozmawiać.
Ktoś powinien stanąć z tyłu, gdyby próbował uciec.
- Pójdę. - Błagam, ma 75 lat.
- Biegnie tylko do toalety. - Nie pójdę.
Jest dziarski jak na swój wiek.
- Pójdę. - Zostań!
Nie pójdę.
Wszystko dobrze?
Hej, Yvette!
Skąd ją znasz?
Twój tata ją zna.
Nie znam jej.
Wszystko w porządku. Dziękujemy.
- Pozdrówcie ode mnie Sandy’ego. - Jasne.
Wybaczcie, brałem prysznic.
Teraz pieprzysz rosyjskie dziwki?
Zapraszam.
Niczym samochód z klaunami.
ROZDZIAŁ 19.
ROBI SIĘ CORAZ BARDZIEJ ABSURDALNIE
- Judd Melman, prawo rodzinne i majątkowe. - Dobra.
Rozwody, opieka nad dziećmi, alimenty, trusty, testamenty…
Dobrze.
Mam też poziom dianetyki OT7.
Jestem urzędnikiem etycznym scjentologii.
Ile mu płacicie?
- Nic. - Reprezentuje nas w zamian za prowizję.
Za 20 procent?
- Nie, 30. - No to gratuluję.
Co to jest?
Ostrożny szacunek tego, ile dostanie.
Pomówmy na dworze.
Co za enturbulentny tetan.
Ma kompleksowe engramy.
Dobra, wasza kolej.
Martin jest dla mnie ważniejszy niż pieniądze.
Poczekaj, a zmienisz zdanie.
O jakich pieniądzach mowa?
Norman zostawił mi 10 milionów dolarów.
Żartujesz?
Dlatego byłaś taka wredna?
Tak.
Przykro mi. Namieszał mi we łbie.
Poważnie? Zwalasz na mnie całą winę?
- Myślałem, że się przyjaźnimy. - To prawda,
ale to kupa forsy.
Wstydź się.
Nie. Zero wstydu. Dobry ojciec.
Jeśli poprawi ci to humor, podpiszę intercyzę,
żebym nie miał dostępu do tej kasy.
- Umowa stoi. - Zaraz.
Za późno, słowo się rzekło. Intercyza, nic nie dostanie.
- Zamilcz. - Już za późno.
- Co twoje, to moje? - No jasne.
- Dom? - Tak.
Ta bezwartościowa nora? Nadaje się tylko do rozbiórki.
Mówiłeś, że jest piękny i ma solidne fundamenty.
- Z czystej kurtuazji. - Wstydź się!
Zatem co moje, jest twoje.
Cholera.
Rany.
Mindy Clarice Kominsky.
- Zwolniliśmy Judda. - Ale wciąż chcemy kasę.
Nie teraz.
Kontynuuj.
Czy wyjdziesz za mnie?
Tak.
Już wstaję, żeby cię pocałować.
- Dobra. - Pomożecie?
Moje gratulacje.
- Zadowolona? - Bardzo.
Jak twoja córka po powrocie do domu?
Moje dziecko.
Wybacz. Twoje dziecko.
Bywa ciężko, ale uwielbiam być przodzicem.
- Czym? - Przodzicem.
- „Dziadek” to zbyt płciowy termin. - Jasne.
Niestety, Kelly za bardzo mnie nie wspiera.
Jaki jest jej problem?
Jenu.
Sorki. Jenu.
Wczoraj Jackie miału pierwszy dzień w przedszkolu.
Kelly nalega, by Jackie występowału jako osoba androgyniczna.
Jackie się załamału, bo onu samookreślału się jako Buzz Astral.
Onu to on?
I ona.
Tymczasem Kelly to istna definicja „niepłynności”.
Jest taka definicja?
Onu powiedziału Jackie, że Buzz jest bigenderowy.
- To prawda? - Oczywiście, że nie.
Buzz jest całkowicie cispłciowy albo co najmniej gynoseksualny.
Co najmniej.
No i proszę.
Kaliber .32. Co powiesz?
Mamy cały pocisk, stalowy rdzeń, przeciwpancerny.
Przeszedł przez auto
jak republikanin nietrzymający moczu w neutralnej płciowo łazience.
Skończyliśmy? Zamknąć go?
Czego szukasz?
Policja ma strzelca i broń. Balistyka to potwierdzi.
Nagranie z monitoringu przy moście
pokazuje, że nasza ofiara uderzyła o kierownicę auta
dokładnie o 00.05.
Co z tego?
Spójrz.
Facet miał ostry zawał serca tuż po dwunastej.
- Czyli… - Czyli jak można zabić trupa?
- Uwolnisz go. - Nie.
Dowody go uwolnią.
- I cięcie! Dobra, zmiana scenografii. - Gorący kartofel!
- Dzięki, że przyszedłeś. - Hej!
- Wybacz. - Świetna robota!
Zdenerwowałam się na twój widok.
Nie było widać. Byłaś świetna.
Sandy, to Morgan.
Morgan, to mój niesamowity nauczyciel aktorstwa, Sandy Kominsky.
Miło cię poznać… Wybacz.
Wzajemnie. Jestem twoim wielkim fanem.
Dziękuję.
Uwielbiam to, jak zmienili postać.
Czy rozumiałeś dialog?
Chciałbym powiedzieć, że tak, ale…
Rozumiem cię.
Wciąż powtarzam scenarzystom:
„Nie zakładajcie, że publiczność to zrozumie”.
Ale oni… Jest ich dwóch.
Twierdzą, że tak mówiłaby ta postać.
- Ach, scenarzyści. - Cholerni tyrani.
Świetna robota z tą młodą damą.
Niewielki mój w tym udział. Onu jest naprawdę utalentowanu.
Daj spokój.
Gdybyś kiedyś miał czas, może przyszedłbyś na moje zajęcia?
- Opowiedziałbyś o tym, jak pracujesz. - Dziękuję.
Chętnie skorzystam z zaproszenia.
Mam warsztaty aktorskie na MasterClassie.
Jasne, słyszałem o tym.
Zajrzyj na stronę.
Helen Mirren, Natalie Portman, Scorsese. Wiele znanych osób to robi.
Fajna sprawa.
Mam własną stronę. Prowadzę Instagrama.
Trochę YouTube’a.
- Morgan, już. - Okej.
- Gotowa na zbliżenie, skarbie? - Chyba tak.
- Miło było. - I wzajemnie.
Pa.
„Trochę YouTube’a”?
Bosko, Sandy. Wspaniale.
Wręcz zajebiście.
KOKTAJLE
Wspaniale, że wciąż tu przychodzisz.
Trzeba się trzymać tego, co dobre.
Trochę to obraźliwe.
- Sama się ze mną rozwiodłaś. - No tak. Bo nie byłeś dobry.
Cóż, jednak miałeś rację.
- Przejdźmy dalej. - Okej.
- Co zrobimy ze ślubem? - Spokojnie.
Zaplanuję wszystko z Mindy i przekażemy ci rachunki.
- Co rozumiesz przez „wszystko”? - Menu, jedzenie, zespół,
kwiaty, zaproszenia,
suknię ślubną, kolację próbną.
Nie martw się.
Może Mindy będzie chciała mieć mały, intymny ślub.
Może uda się ją do tego zachęcić.
Co wiemy o rodzicach Martina?
Niewiele.
Jego tata nie żyje, a mama jest w getcie dla seniorów w Scottsdale.
Poczekalnia śmierci. Są sobie bliscy?
Nie sądzę.
Za każdym razem, gdy pytam o nią,
wzdryga się i szybko zmienia temat.
- Żartujesz. - Spróbuj, sama zobaczysz.
Robi tak…
Kompleks mamusi. Zły znak.
Zawsze mówiłaś, że to mój problem.
Wyjaśnij mi,
dlaczego, mimo tak długiego życia,
wszelkie próby stworzenia stałego związku spaliły na panewce?
Z każdą kobietą.
Nie stwierdziłem, że się mylisz.
Wiem, że w tej chwili to niewiele znaczy,
ale żałuję, że nie byłem lepszym mężem.
To wiele dla mnie znaczy. Dziękuję.
Dlaczego już nigdy nie wyszłaś za mąż?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Sandy, skarbie.
Nigdy nie przestałam cię kochać.
Naprawdę?
Nie, wkręcam cię.
Byłam zbyt zajęta pracą.
- Dlaczego to robisz? - Wybacz.
- Wcale nie jest ci przykro. - Prawda.
- Za wkręcanie mnie. - Za wkręcanie ciebie.
Gadaj prawdę o rosyjskiej dziwce.
Cholera.
- Niespodzianka. - Jak leci?
Co tym razem?
Głupio nam, jak podeszliśmy do sprawy.
Chcemy przeprosić.
W skali tonowej jesteśmy poniżej zmartwienia,
między samoupodleniem a rehabilitacją.
Widzę, że Grecy przynieśli dary.
Nie wiem, co to znaczy,
ale to kaszmirowa bluza od Brunello Cucinelliego.
A to wybór wykwintnych win i serów.
Możemy chwilę porozmawiać?
A mam wybór?
Wiedz, jak nam przykro, że napuściliśmy na ciebie prawnika.
To było nie na miejscu.
Wszcząłem zewnętrzne dochodzenie,
czy jakaś represyjna osoba nie sprowokowała entety.
Co z tobą nie tak?
Dowiem się.
To wszystko? Skończyliśmy?
Niezupełnie.
Na podstawie twojego oszacowania i naszych dociekań…
Google.
…spekulujemy, że majątek taty…
Gotówka, akcje, obligacje, nieruchomości, udziały w agencji.
- …wynosi 100 milionów dolarów. - Tyle spekulujemy.
Nic złego by się nie stało,
gdybyś wypłacił nam teraz część.
Tak. Przelew bankowy, Venmo, Paypal. Jak wolisz.
Po pierwsze, majątek nie jest wart 100 milionów.
- Nie? - Bliżej 150.
To też spekulacje?
Nie.
Powtarzam, że polecono mi oddać całość na cele charytatywne,
jeśli uznam, że żadne z was nie dorosło do tego, żeby to odziedziczyć.
- Do czego się teraz skłaniasz? - Obecnie?
Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne, Czerwony Krzyż, może Żydzi dla Jezusa.
Dobry ser.
Sandy, zapytam wprost.
Tak dla jasności.
Biorąc pod uwagę twój wiek, co się stanie…
Uważaj.
- Mniejsza z tym. - Dobra decyzja.
Dobrze, mamo. Skończyliśmy.
- Dziękuję za poświęcony czas. - Jasne.
Mam nadzieję, że wiesz, że mimo tych niesnasek o pieniądze,
bardzo cię kocham.
- Dobranoc, Phoebe. - Dobranoc, Sandy.
Sandy.
Też bardzo cię kocham.
Mam nadzieję, że się dobrze bawisz.
Boże, masz rację!
Gdy tylko ich widzę, nieważne kogo grają,
mam wrażenie, że tracę słuch.
Christian Bale, Matthew McConaughey i Tom Hardy.
Święta trójca mamroczących aktorów.
Ojciec, syn i „Co on, kurwa, powiedział?”.
Marlon Brando może mamrotać. Reszta powinna mówić głośniej.
Wiecie, kto jeszcze strasznie mamrocze? Paul Giamatti.
Nie, to szeptacz. Obejrzyj Billions. W każdej scenie.
„Tym razem Axe Capital upadnie. To koniec Bobby’ego Axelroda”.
Kilka lat temu poznałam go w pralni.
Był strasznie oziębły.
Podobał mi się w Bezdrożach.
No i?
Był zabawny.
- Eddie Redmayne. - Kurwa, bełkot.
Hej, Sandy.
Cześć!
Fajnie, że jesteście.
Musimy porozmawiać.
Nie zapominaj o wymowie.
- Co? - Nic takiego.
Wybacz, mów dalej.
Nie sądziłem, że muszę to powiedzieć.
Widać, że się myliłem.
Nasza praca i to, czego uczę, jest formą sztuki.
To nie konkurs.
To praca grupowa.
Wspólny wyraz tego, co znaczy być człowiekiem.
Kiedy jedno z nas się przewróci, pomagamy mu wstać.
Gdy jedno z nas odniesie sukces,
dzięki łutowi szczęścia, ciężkiej pracy czy obydwóm,
odstawiamy na bok zazdrość i zawiść.
Wspólnie świętujemy ten sukces.
W ten sposób
otwieramy nasze serca i tworzymy ścieżkę dla własnych sukcesów.
Jasne?
Świetnie. Zaraz się widzimy.
Ale się z tym nie zgadzam.
Tak. Co za wierutne bzdury.
- Co mu odwaliło? - Jakieś hippisowskie gówno.
Nie ma mowy.
No tak.
Jak tam moje organizatorki ślubu?
Całkiem nieźle.
Myślimy o czerwcu na Tahiti, Fidżi
lub Bora-Bora.
Bardzo zabawne.
To nie był żart, tato.
Jasne.
To nie żart.
Nie?
Takie śluby są drogie. Jeśli wolisz,
Martin i ja zapłacimy za to ze spadku.
Nie tykaj tego. Są na przyszłość.
To co proponujesz?
Chcę zapłacić,
ale nie spodziewałem się egzotycznego ślubu.
A czego?
Nie wiem. Jakiegoś hotelu w Dolinie San Fernando?
Kotku.
Przykro mi.
Nie szkodzi. Spodziewałam się tego.
Chwila moment.
Może znajdziemy jakiś tańszy złoty środek.
- Hawaje. - Środkowszy.
Cabo?
- Mów dalej. - Powiedz już.
Wiosną dolina bywa bardzo piękna.
Wiesz co? Nieważne.
Urządzimy małe przyjęcie w ogrodzie Martina
i zaprosimy przyjaciół.
Będzie dobrze.
Nie, skarbie.
Coś wymyślimy. To będzie twój wyjątkowy dzień.
Prawda?
No dalej. Pomóż mi.
Nie potrafię.
A czemu nie?
Bo znów cię wkręcam.
- Co? - Szkoda, że siebie nie widziałeś.
„Środkowszy”?
Wy szczurze bobki!
Dolina bywa taka piękna.
Wiosną.
No dobrze.
- Wystarczy. Bardzo śmieszne. - Prawie się zsikałam.
Wspaniale. No dobrze.
Gdzie Martin?
Robi sobie przerwę.
Co to znaczy?
To znaczy, że nie chce już chodzić na twoje zajęcia.
Dlaczego?
Serio? Nie wiesz?
Zraniłeś jego uczucia.
Przecież wie, że chciałem cię chronić.
Sandy, spojrzałeś mu prosto w oczy i powiedziałeś, że mu nie ufasz.
Tak, ale chciałem ją chronić.
Może pójdź i pogadaj z nim.
Mam pójść i go przeprosić?
Tak.
No i?
Na pewno za niego wyjdziesz?
Tak.
No to mam związane ręce.
Kiedyś to lubiłeś.
Mamo!
Tak było.
Halo?
Sandy, mówi Robbie Newlander.
Mogę ci jakoś pomóc, Robbie?
Nie. Chciałem się tylko przywitać.
Cześć.
- Udany dzień? - Robbie, daj spokój.
Mam pomysł na nowy biznes.
Potrzebuję pieniędzy na rozruch.
Co to za biznes?
To gwarantowany hit.
- Szok, że nikt o tym nie pomyślał. - Mów.
Wiesz, że każdy z nas przeżył wiele istnień przez miliardy lat?
Jasne.
Stworzę społeczność w sieci, gdzie ludzie będą dzielić się
- wspomnieniami z przeszłych żyć. - Dobra.
Moglibyśmy mieć miesięcznik z artykułami typu:
„Robert Downey Jr. Czemu wygląda tak znajomo?”.
- Jasne. - I sieć restauracji tematycznych,
które przewrotnie patrzą na wcielenia przez tysiąclecia.
Kelnerów przebranych za nazistów albo właścicieli plantacji.
Wszystko, co najgorsze z ludzkości i skrzydełka?
Tak właśnie.
- O jakiej kwocie mówimy? - Czekaj. Wpadłem na genialną nazwę.
Momencik. Ktoś inny dzwoni.
Halo.
Sandy, tu Morgan Freeman.
Cześć, Morgan. Jak leci?
Mogę wpaść na piątkowe zajęcia twojej grupy?
Tak, jasne. Dzięki!
Pracujesz nad czymś, w czym mógłbym pomóc?
Może zachęcisz młodzież, żeby się wzajemnie wspierała.
Że aktorstwo to sport zespołowy.
Jasne. Dorastałeś w Nowym Jorku, co?
No tak.
Tak myślałem.
Spokojnie. Mogę pleść te bzdury cały dzień.
Muszę lecieć, Sandy. Pa.
Wybacz, Robbie. Mów śmiało.
Nazwę to Klub Samsary.
Co?
Media społecznościowe, magazyn, restauracje.
Samsara w buddyzmie oznacza wieczne cierpienie,
wywołane cyklem narodzin i śmierci. Urocze, co?
Takie to nieco przewrotne.
Klub Samsary.
Urocze. A jaki jest wkład początkowy?
Dwadzieścia pięć milionów dolarów.
Trzeba iść na całość.
Nic z tego, Robbie.
Dzięki, że to robisz.
- Gdzie jest? - W pokoju do butów.
- Co znowu? - Ma pokój do butów.
Szyje własne buty.
Dalej mnie wkręcasz?
Nie, to jego hobby.
Mój przyszły zięć to szewc?
Ma druga macocha to ćpunka i pornogwiazda.
Brała metadon i grała w erotykach. Którędy?
- Nie wspomniałeś, że szyjesz własne buty. - Wiele o mnie nie wiesz, Sandy.
Na to wygląda.
Co cię w to wciągnęło?
Większość markowych butów produkuje się w Azji Południowo-Wschodniej,
- wykorzystując pracę dzieci. - Nie wiedziałem tego.
Masz krew dzieci na stopach.
Niefajnie.
Słuchaj.
Chcę przeprosić.
Wiem, że jesteś dobry i godny zaufania.
Nie powinienem był sugerować inaczej.
Kochałem Mindy, gdy nie miała złamanego centa.
- Wciaż ją kocham. - Wiem.
Gdyby mi zależało na kasie,
nie pracowałbym przez 38 lat jako nauczyciel.
To też wiem.
Byłeś prawym człowiekiem w prawym zawodzie.
- Zależało mi tylko na dobrobycie dzieci. - Tacy jak ty są na wymarciu.
Dlatego zleciłem, żeby fundusz Normana
przelał pieniądze na wasze wspólne konto.
Dobrze. Jak chcesz.
To i tak nie zmieni mojego życia.
Mam nadzieję, że znów staniemy się przyjaciółmi.
Ja też, Sandy.
Wrócisz na zajęcia?
Nie wiem. Jasne.
Dobrze.
Pracuj sobie w spokoju.
Napisy: Przemysław Stępień