NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- O Boże! - No tak.
Dziesięć milionów.
No tak.
- Norman tyle ci zostawił? - Nam.
- Nam? - No tak.
Czyli pięć jest moje?
- Całość jest twoja. - Co ty gadasz?
Przed śmiercią darował mi pieniądze, które pożyczyłem dla skarbówki.
Nie chcę niczego więcej od niego. Źle mi z tym.
Dlatego ty to weź.
O mój Boże.
No tak.
O mój Boże!
No tak.
Na pewno nie chcesz sobie zaszaleć?
Jak?
Na przykład kupując rolls-royce'a?
Jezu, w życiu.
Gdybym miał nim jeździć, znienawidziłbym siebie.
Dobra. Może porsche albo ferrari? W sam raz, żeby podrywać laski.
Starzec, który nie może wysiąść z własnego auta, to sam seks.
Skarbie, chcę, żebyś je wzięła.
Zainwestuj mądrze. Niech cię zabezpieczą w życiu.
- Aby ci nigdy niczego nie brakowało. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Czemu wprost do mnie nie trafiły,
tylko Norman dał wszystko tobie?
W tym właśnie tkwi haczyk.
Norman bał się, że trafią w niepowołane ręce.
Nie rozumiem.
Nie był pewien twojego chłopaka.
Czego nie był pewien?
Że może nie jest materiałem na partnera.
Co? Martin jest świetnym partnerem.
Jest cudowny, bardzo go lubię, ale to dużo pieniędzy.
Norman chciał je zabezpieczyć. Dla ciebie.
Też tak uważasz? Że trzeba je chronić?
To dużo pieniędzy.
Nie ufasz Martinowi?
Z taką kasiorą?
Nie ufałbym własnej matce. Niech spoczywa w pokoju.
Jeśli ci to pasuje,
wpłacę do funduszu powierniczego albo kupię obligacje.
Abyś nie musiała się o nie martwić.
Pewnie wyjdę za Martina.
Wspaniale.
Odprowadzę cię przed ołtarz ze łzami w oczach,
żeby wydać cię z dumą za mąż.
Wtedy mogę mu powiedzieć o pieniądzach?
Nie wiem. Nie podejmę za ciebie decyzji.
- Ale… - Dlaczego musi wiedzieć?
Mam mieć tajemnice przed mężem?
- Nie traktuj tego jako tajemnicę. - A jako co?
Jako 10 milionów dolców. Pięć, jeśli mu powiesz.
Cześć! Nie przeszkadzam?
- Nie. - Gotowa na kolację?
- Jasne. - W porząsiu… Sandy, chcesz dołączyć?
- Nie. Śmiało, idźcie. - Dobra.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Zobacz.
Kupiłem 20 zdrapek na stacji benzynowej.
Na pierwszej odzyskałem dwa dolary.
- Fajowo. - Resztę zdrapmy przy kolacji.
ROZDZIAŁ 18.
DAJESZ MI TYLKO TE SWOJE KWITKI
FUKS GŁÓWNA NAGRODA 50 000 $
- Masz fuksa? - Nie.
Trzy razy coś wygraliśmy, więc jest nieźle.
Wydałeś 20 dolców, by wygrać sześć. To jest nieźle?
A co z wartością rozrywkową
związaną ze zdrapywaniem?
To musi być warte pięć dolców za osobę. Per capita.
Wyluzuj. To tylko pieniądze.
Makaron z serem i homarcem?
Tutaj.
- Oraz sałatka z tuńczyka. - Dziękuję.
- Smacznego. - Dziękuję.
Wiedziałaś, że homarzec nie jest gatunkiem homara?
Bliżej mu do rodziny krabów.
- Coś cię dręczy? - Nie.
Mindy.
Nie rozumiem, jak można przeżyć zawał
i jeść makaron z serem i homarcem.
Choć to tak naprawdę krab.
To nieodpowiedzialne.
Mam go zwrócić?
- Chcę, żebyś podejmował mądre decyzje. - Zamówię sałatkę z krewetkami.
A po co wywaliłeś 20 dolców na zdrapki?
Karta nie działała przy dystrybutorze,
dlatego wszedłem zapłacić gotówką
i poczułem, że to mój szczęśliwy dzień.
Szczęśliwy dzień?
Tak. Coś czuję, że w naszej sypialni nie będę miał tyle szczęścia.
Wiesz co? Rób i jedz, co chcesz. Nie jestem twoją matką.
Dobra. Przepraszam, że przeszkadzam.
Mógłbym wymienić to na zieloną sałatkę?
- Jest jakiś problem z daniem? - Skądże.
Niedawno miałem zawał serca i to był chyba niezdrowy wybór.
- Dopiero to do pana dotarło? - Proszę. I tak mi już głupio.
Przyniosę panu sałatkę.
Dziękuję.
I krakersy.
Rany, kto jej złamał serce?
No dobra. Karty na stół.
Twój ojciec, a twój dziadek, zostawił wam sporo pieniędzy.
- Do tego dom i dzieła sztuki w nim. - W salonie jest obraz Hockneya.
- Wiem. - On sam wart jest majątek.
Zapewne.
Obraz mnie nie kręci, ale co z tego?
Prawda.
Przed śmiercią utworzył fundusz powierniczy.
Co to jest? Coś jak testament?
Poniekąd. Pomaga uniknąć część podatków spadkowych.
Sprytne. Mój tata był mądry.
Uczynił mnie egzekutorem tego majątku.
Wspaniale. To ma sens.
Zrobił tak, bo nie wierzył, że potraficie mądrze nim rozporządzić.
- Pieprzony ojciec! - Sukinsyn.
Zadbałem o to, by każde z was otrzymało rozsądną miesięczną wypłatę.
Czyli ile?
Daj mi skończyć.
Fundusz pokryje też wszystkie koszty
związane z utrzymaniem domu.
Podatki, media, ubezpieczenie, usługi ogrodnicze, sprzątanie…
Sandy.
Od lat przyjaźniłeś się z moim tatą i byłeś dla mnie jak drugi ojciec.
Mam nadzieję, że zrozumiesz, że kocham cię całym sercem,
ale twoje usługi jako egzekutora nie są już potrzebne.
Zwalniam cię.
Nie możesz mnie zwolnić.
- Nie byłabym tego taka pewna. - A ja jestem.
- Zapytaj prawnika twojego ojca. - Tak zrobię.
Śmiało.
Może mój prawnik zadzwoni do prawnika ojca.
Czyli kto?
- Ktoś, z kim nie powinieneś zadzierać. - Nieźle, mamo. Ile dostanę?
- Pięć tysięcy dolarów miesięcznie. - Dobra. A co powiesz na 5000 tygodniowo?
Nie.
- No dalej. Negocjuj ze mną. - Nie.
Weźmiemy prawnika.
Wiedzcie, że jeśli podważycie warunki funduszu,
kasa trafi na cele charytatywne.
Sprawa jest jasna. Założymy organizacją charytatywną.
Normanie, pomóż mi. Jezu Chryste.
Sandy, nie ma go w niebie.
Jest uwięziony w wiecznej psychodramie śmierci i narodzin,
toczącej się od miliardów lat,
dopóki L. Ron Hubbard nie wynalazł duchowej technologii uwolnienia ludzkości.
- Dziękuję. - Taka prawda.
Dobra, muszę lecieć.
Jeśli Hockney zniknie, zgłoszę was oboje na policję.
- Musiałeś wspomnieć o obrazie? - A ty o urojonym prawniku?
SANDY KOMINSKY STUDIO AKTORSKIE
KRÓLOWA BÓLU
Jezu!
Witaj, była żono.
Witaj, były mężu.
Zły moment?
Nie, po prostu robię sobie przerwę.
Jack i pepper.
Za dobrze mnie znasz.
Kto cię pozna, ten się rozwiedzie.
Czemu zawdzięczam ten miły telefon?
Dwie sprawy.
Po pierwsze chciałam powiedzieć, że bardzo mi przykro
z powodu Normana.
- Dziękuję. - Wiem, że byliście sobie bliscy.
No tak.
Szkoda, że nie byliście gejami.
Byłaby z was wspaniała para.
Nie ty pierwsza mi to mówisz.
Radzisz sobie?
Niespecjalnie.
Utrata przyjaciela była mniej trudna niż zarządzanie jego sprawami.
- Nie mów, że to zrobił. - Uczynił mnie egzekutorem majątku.
- Masz przesrane. - Na maksa.
Wybacz. Nie możesz się z tego wymigać?
Mógłbym, ale jestem tak wściekły na jego córkę i wnuka,
że zostanę na złość.
Mówiłaś o dwóch sprawach. A druga?
Lecę do Los Angeles.
Halo?
Jestem tutaj.
Wspaniale. Z jakiej okazji?
Spędzę trochę czasu z naszą córką.
Miło.
Chyba trzeba zaplanować ślub.
Naprawdę?
Bosko.
Musiałeś o tym wiedzieć.
Raczej nie gra w otwarte karty.
Ale lubisz go, nie?
Tak, nawet się zaprzyjaźniliśmy.
- Co się stało? - Nic.
Kiedy podnosisz głos o oktawę, wiem, że kłamiesz.
Nie podniosłem głosu o oktawę.
Powiedz mi. Może pomogę.
Roz, uwierz mi, nie ma w czym. Muszę kończyć.
Skoro przylatujesz, może się spotkamy?
Gdy zaczynasz zdanie od: „Uwierz mi”,
wiem, że kłamiesz.
Pa, Roz.
Facet nie rozpoznałby prawdy, choćby wypełzła mu z tyłka.
A ciebie co trapi?
Proszę wejść.
Sandy, mogę na chwilę?
Jasne. Co tam?
Chciałam się podzielić dobrymi wieściami.
Super. Przydadzą mi się.
Dostałam pracę w serialu.
Margaret. Fantastycznie.
Dzięki.
Wszystko ci zawdzięczam.
Nie, masz talent.
Beze mnie też byś sobie poradziła.
Siadaj. Opowiedz mi o tym.
Pamiętasz serial Quincy?
Z Jackiem Klugmanem. Jasne. Grał tam chyba koronera.
- Tak, robią remake. - Jasne.
- Gram asystentkę Quincy'ego. - Wspaniale.
O ile pamiętam rozwiązywał zbrodnie poprzez autopsje.
Nazywałem serial Dr Mdłości.
W pilocie serialu jest dużo krwi i flaków.
- Kto gra Quincy'ego? - Morgan Freeman.
- Rany, on jest boski. - Jasna sprawa.
Uaktualnili Quincy’ego, jest osobą płynną płciowo.
- Słucham? - Niebinarną?
Płciowo queer?
Nie utożsamia się jako on lub ona.
Jasne. Kumam czaczę. Nie jest ani nim, ani nią.
Właśnie.
Morgan Freeman, płynny płciowo koroner.
Są pogłoski, że mogą go zastąpić.
Jest spory nacisk, żeby zatrudnić aktora prawdziwie NB.
NB?
Niebinarnego.
Jasne.
Leonard Nimoy prawie nie zagrał Spocka. Chcieli prawdziwego Wolkana.
To żart, prawda?
Tak mi się zdawało.
- Mówiłaś już innym studentom? - Jeszcze nie.
Ogłosimy to na koniec zajęć.
Będą chcieli to uczcić.
- Na pewno? - Jasne. Myślisz, że nie?
Kiedy Lane dostał reklamę superkleju, gratulowali mu,
ale ewidentnie byli zazdrośni.
Raczej nie zyskał sobie sympatii, rozdając darmowe próbki.
Nieważne. Jesteśmy w tym razem.
Wzloty czy upadki, aktorzy muszą się wspierać.
Tak było, gdy zaczynałeś?
- Tak. - Czasy się zmieniły.
Zanim zakończymy, mamy świetną wiadomość.
Margaret?
No dobra.
Byłam na castingu do nowego serialu
i dostałam rolę.
Gościnną rolę?
Stałą.
Gratulacje.
Brzmi wspaniale.
Bardzo się cieszę.
Gratki.
Dobra robota, słońce.
Brawo.
- Wbiłam mu w szyję… - Mocno…
Przepraszam. Sandy, możemy porozmawiać?
Jasne, wskakuj.
O co chodzi?
Dziękuję, że pozwoliłeś mi chodzić próbnie na twoje zajęcia.
Nie ma za co.
Myślałem, że trzeba będzie wkuwać długie przemowy.
- Do tego sporo płaczu i krzyku. - Czasem tak się wygrywa Oscara.
Być może.
Uczysz tak, że wnika się głęboko w siebie.
Niczym psychoanaliza.
Dziękuję.
Byłeś kiedyś na terapii?
Nigdy nie przestałem na nie chodzić.
- Naprawdę? - Chodzę od dziecka.
I jak idzie?
Zaczynam robić poważne postępy.
Skoro tu jesteś, mam pytanie.
Czy Mindy mówiła ci coś o nas?
A co miałaby powiedzieć?
Nie wiem. Ale coś mi nie gra.
Coś nie gra? To znaczy?
Nie wiem. Ostatnio jest bardzo oziębła.
Prawie wredna.
Gdy pytam, czy coś się dzieje,
patrzy na mnie jak na przygłupa
i sobie idzie.
Czy to możliwe, że jesteś przygłupem?
Nie odrzucam tej opcji,
ale mam przemożne wrażenie, że coś się dzieje.
A to zagwozdka.
- Tak. - Zagwozdka.
Jasne.
Patrz na to.
Zapalniczka. Mam też popielniczkę.
Nie gadaj.
- Jest jedna na twoich drzwiach. - Nie do wiary.
Kupiłem to auto od Heinricha Himmlera.
- Serio? - Niski przebieg.
- Jeździł nim tylko do pracy. - Jasne.
Wiesz, że trzeci raz słyszę ten kawał?
Poważnie?
To trochę niepokojące.
Mam prośbę. Nie mów Mindy, że się zjarałem.
Wybacz, nie mamy przed sobą tajemnic.
Masz je przed innymi?
- Co to miało, kurwa, znaczyć? - Żartowałem.
Ja też.
No dobra.
Jak często chodzisz na terapię?
Dwa razy w tygodniu. Jak często opowiadasz nazistowski żart?
Dzięki, że gościcie mnie przez kilka dni.
Daj spokój. Super, że tu jesteś.
Zostań tak długo, jak chcesz.
Mi casa es su sussudio.
- Phil Collins. - Tak, brawo.
Chciałem nawrócić Mindy na niego. Bez powodzenia.
Jest trochę z innej epoki.
No tak, ale otworzyła mi umysł
na wiele rzeczy, które lubi.
Znasz Megan Thee Stallion?
Nie.
Nadzwyczajna raperka…
Często jej słuchamy.
Te suki nie interesują się wcale akcją
Wiele dziwek po prostu się zgrywa
Daję suce popalić, zwą to trakcją
Wsadzam kosz na śmieci…
Wsadzam jej dupsko do kosza na śmieci
Ta wredna skurwielka gębę ci zeszpeci
Podejdź za blisko, a przywalę
Tę brzydotę ci zaraz udoskonalę
Nim się obejrzysz, dupsko ci rozsadzę
- Naprawdę ci się to podoba? - Nie.
Staram się być na czasie. Dla Mindy.
- Urocze. - No tak.
Trudno mi się śpiewa z Megan, gdy używa słowa na „m”.
- Twój pokój jest gotowy. - Dzięki, skarbie.
W łazience są świeże ręczniki, szampon, odżywka. Komplet.
Toaleta trochę cieknie.
Potrząśnij rączką i przestanie.
- Jasne. - Musisz być wykończona.
Trochę jestem styrana.
Podróż samolotem nie jest już taka jak kiedyś.
Racja. Pamiętasz, gdy stroiliśmy się przed lotem?
- Rety. - No nie?
Traktowali cię jak rodzinę królewską.
Właśnie. Stewardessy zawsze się uśmiechały.
Personel lotniczy.
To personel lotniczy.
Dobrze. Zawsze się uśmiechały.
A kapitan przychodził w połowie lotu, żeby pogadać z pasażerami.
Przypinali dzieciom te plastikowe skrzydełka.
Wciąż mam jedne w pudełku ze spinkami.
Latanie było magicznym przeżyciem.
Prawda. Wiesz, czemu już nie jest?
Terroryzm.
- Kubańskie porwanie. - Dobrze, prawdziwa historia.
W 1968 roku moja ciocia Patty… Nie znasz jej, już nie żyje.
Wygrała trzydniowe wakacje w hotelu „Barcelona” w Miami.
Lot „zboczył” z trasy i spędziła weekend w Hawanie.
- Żartujesz. - To był jej ostatni lot.
- Co ty? - Naprawdę.
Raz przypłynęła do mnie z Nowego Jorku. Rejsem przez Kanał Panamski.
Fantastycznie.
Pamiętam, że kupiła mi czapeczkę kapitana.
Powinienem wciąż ją mieć.
- Wszystko gra? - Tak.
Na pewno? Bo smutasek z ciebie.
Zawsze to robicie z moim ojcem.
Co takiego?
Przejmujecie rozmowę,
by gadać o starych dobrych czasach, celowo mnie wykluczacie.
Skądże, nie ma tu nic celowego…
Po prostu mamy wiele wspólnego.
A my nic.
Nieprawda.
A koncert Megan Thee Stallion?
Co ty na to?
O co poszło?
Nie mam pojęcia.
Ostatnio sytuacja bywa dosyć napięta.
- Mogę z nią porozmawiać? - Śmiało, proszę.
Pokażę ci, na co mnie stać M-słowa wolą ode mnie spieprzać
Pokroiłam swój stek Brak czerwonego mięsa traktuję jak lek
Nie cackam się z nikim Nie bawię w gierki
Suka niech się sama bawi Masturbacją zadowoli
- O co lata, małolata? - Przepraszam.
To nie powinno się zdarzyć przy tobie.
Zgadzam się, ale co jest grane?
Wciąż to robi.
Ciągle nawija o złotej erze rock'n'rolla,
kina czy samolotów.
„Mindy, nie wiesz tego, ale świat nie zawsze taki był.
Kiedyś było lepiej”.
Bo tak było.
Nie zaczynaj.
Zakochałaś się w mężczyźnie, który nie jest już w kwiecie wieku.
O czym innym ma rozmawiać?
O przyszłości. Naszej przyszłości.
- Ile ma lat? - Sześćdziesiąt siedem.
Seks jest dobry?
Raz w tygodniu?
Dobra.
Coś jeszcze się dzieje?
Tak. Jestem w chuj bogata.
To jeden z tych rapowych tekstów?
Nie, jestem bogata.
Norman zostawił mi w spadku 10 milionów dolarów.
O jej.
Właściwie to pięć, ale tata oddał mi swoją część.
Naprawdę?
Muszę wycofać niektóre okropieństwa, które o nim mówiłam.
W czym problem? Powinnaś to uczcić z Martinem.
Nie powiedziałam mu.
Czemu nie?
Bo tata mu nie ufa i kazał mi trzymać to w sekrecie.
Jednak nic nie wycofam.
Pieniądze stanowią problem. Musisz powiedzieć Martinowi,
bo wyjdzie na to, że mu nie ufasz.
A w takim razie ten związek jest skazany na porażkę.
Myślałam, że mu ufam. Teraz nie jestem pewna.
- Chodź ze mną. - Dokąd?
Chodź.
Co za piękna noc.
- Cieszyłem się bryzą. - Do auta.
- Dokąd jedziemy? - Zrób to!
No dobrze.
Miałeś rzucić trawkę.
Mocno się ograniczyłem.
- Nie kłam! - No dobrze.
Cześć, Margaret. Co tam?
Wszyscy poszli na kolację i nie zaprosili mnie.
Jakbym stała się wrogiem.
Spokojnie. Kim są wszyscy?
Darshani, Breana, Lane, Jude.
Lubili mnie, gdy byłam bezrobotną aktorką.
Teraz już nie.
Niemożliwe.
Ale tak jest.
Będę musiała rzucić zajęcia.
Wykaż cierpliwość. Muszą to przetrawić.
- Tak myślisz? - Bez wątpienia.
Sandy, otwórz drzwi.
Nie rzucaj zajęć. Tak postępują tchórze.
Tato? Wiem, że tam jesteś.
Musimy stawić czoło problemom.
To odróżnia zwycięzców od przegranych.
Sandy, nie mam pojęcia, co się dzieje.
Dzięki. Zawsze wiesz, co powiedzieć.
To część bycia aktorem.
Uczymy się ludzkiego zachowania.
Sandy, mam prawnika.
Pracuje z Kirstie Alley!
Napisy: Przemysław Stępień