NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
NORMAN IRVING NEWLANDER'IN ANISINA
İyi günler herkese. Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Bu merasimi neden hahamla sinagogda değil, bağımsız bir şapelde
yaptığımız merak ediyor olabilirsiniz.
Çünkü Norman böyle olmasını istedi.
Ölmeden kısa süre önce bana
"Sandy, vücudumu kayıkla L.A. Nehri'ne gönderip yakmak istersen yak.
Yeter ki dinî saçmalıklar
olmasın." demişti.
Dinî saçmalıklar.
Bildiğiniz gibi Norman, Reform Yahudiliği inancındandı.
Bu adamı nasıl anmamız gerektiğini düşünüp duruyordum.
Sonra en sevdiği ifadelerden birini hatırladım.
"Gerçek, iyi bir güvenli limandır."
Ben de öyle yapacağım. Gerçeğin limanına sığınacağım.
Norman'ın dostu olmak zordu.
Yine de 50 senedir onun dostuydum ben.
50 yıl boyunca çıktığım kadınlarla,
evlendiğim kadınlarla, boşanma süreçlerimle,
kaybettiğim paralarla, asla sahip olmadığım paralarla,
içtiğim içkiyle ilgili bile
başımın etini yedi.
Hayatımın her alanında bir hatamı buldu.
Saygıyla anacaktın baba. Saygı.
Başım beladayken bana borç verdi ama unutmama asla izin vermedi.
Hiç olur mu?
Sürekli başıma kakıp durdu.
Geçen yılki kanser maceramda
deli gibi korkmuştum.
En iyi dostum, arkadaşım,
dökülmeden önce saçlarımı kestirerek saklamamı
ve çaydanlık kılıfı
yapmamı söyleyerek şaka yaptı.
Çaydanlık kılıfı, evet.
Siktir git, eski dostum.
Bir saç telimi bile kaybetmedim, bak.
Bir tane bile.
Ama seni kaybettim.
Bunu nasıl atlatacağımı da bilmiyorum.
Sen olmadan işimi nasıl yapacağımı bile bilmiyorum.
Ayrıca kayıtlara geçsin,
cesedini kayığa koyup yakmak için Los Angeles Valiliği'ni aradım
ama Viking cenazesi için izin alamadım.
Belki Ventura County'de olurdu ama burada yasak.
Teşekkürler.
Bunu beklemiyordum işte.
BÖLÜM 17.
Tüm o eski, tanıdık mekânlar
Bugün büyükbabamın etten kemikten vücuduna veda etmek için toplandık.
Ama o, çürüyen hücrelerinin toplamında daha fazlasıydı.
Büyükbabam, milyonlarca insanın hayatını yaşamış, ölümsüz bir ruhtu.
Scientology.
Ve tüm ölümsüz ruhlar gibi,
bir oyunun peşinden tüm evreni dolaştı.
Çünkü biz böyleyiz.
Oyunlar oynarız.
Oynadığımız en büyük oyun da gerçek kimliğimizi unutmaktır.
Böylece kendimizle saklambaç oynayabiliriz.
Kendimizi bulacağımız gün geldiğinde,
maddeden, enerjiden, uzaydan ve zamandan daha üstün bir
statik bilinç olduğumuzu anladığımızda
kazanmış oluruz.
Bunu ben de biliyorum,
büyükbabam da biliyordu.
Ama eğer LRH'nin gerçek özgürlük sunan köprüsünden geçmemiş olsaydı
büyükbabam yaşamla ölümün korkunç döngüsünde
kaybolmuş olacaktı.
Sağ olun.
Babam benden umudunu hiç kesmedi.
Kesmeliydi.
Ama bunu asla yapmadı.
Her seferinde onu yüzüstü bıraksam da benden vazgeçmedi.
Bu yüzden, ona duyduğum saygının göstergesi olarak
sponsorumla birlikte geçmişte beni gönderdiği
tüm rehabilitasyon, terapi ve doğa gezilerinin
giderlerini geri ödemeye karar verdik.
Bunlar, enflasyonu hesaba katmadan 900 bin dolardan biraz fazla yapıyor.
Buna o uyduruk "satma amacıyla bulundurma"
cezası dahil değil tabii.
Kendi zulamdan mal satacak kadar salak mıyım?
Sonuçta babama 2 milyon dolar borcum var.
Mirasımın bir kısmını ona borcumu ödemek için kullanacağım.
Yani tam olarak ona değil tabii.
Galapagos Adaları'nda bir rehabilitasyon merkezi inşa ederek
borcumu ödeyeceğim.
Uyuşturucu, alkol bağımlılarının,
yeme bozukluğu olanların hayatlarını düzeltebilecekleri,
bir yandan da Charles Darwin ile evrimi öğrenecekleri bir tesis.
Benden umudunu hiç kesmemiş olan babamın anısına
tesisin adı "Teslimiyet Süiti" olacak.
Çünkü bağımlılıktan kurtulurken kazanmak için teslim olmalısınız.
"Süit" diye yazılacak
çünkü tüm odalar küçük ya da büyük süitler olacak. Teşekkürler.
Kocamı kaybettiğimde "Buraya kadarmış,
artık yalnızım." diye düşündüm.
Ama mucize eseri
1967'de çok tutkulu bir kısa ilişkim oldu.
Bu adam babanız ve büyükbabanızdı.
İlk başta bu defa ilişkinin platonik olacağını
düşünmüştük.
Eski dostların ele ele tutuşup
parkta yürüyüş yapıp
yemek paylaşmaları gibi.
Ama hiç de öyle olmadı.
Biraz benim cesaretlendirmem
ve biraz da ilaç yardımıyla
Norman çabucak beni mahveden doyumsuz bir aygıra dönüştü.
Yıllar önce tabii bu.
Muhteşemdi.
Şehvetliyken nazik ama talepkârdı.
Üstelik dakikti.
Saat gibi adamdı.
Çarşamba ve pazar günleri sabah 7 buçukta,
bir fincan kahve içip tuvalete gittikten sonra
arkama geçer ve dindar ailesine isyan eden
16 yaşında bir kızmışım gibi
dizlerimin bağı çözülene kadar beni titretirdi.
Çarşamba ve pazar sabahları
Norman Newlander tüm diğer erkeklerden farklı severdi.
Çarşamba ve pazar sabahları.
7 buçuk ile 7:45 arasında.
Şu an biraz azgınım açıkçası.
22 yıl boyunca Norman'ın asistanıydım.
İş programını, kişisel programını, seyahat planlarını
ve tatillerini düzenlerdim.
Düzenli olarak doktora, diş hekimine,
cildiyeciye ve gözcüye gitmesini sağladım.
Ayrıca ona iyi bir masa ayırsınlar diye
restoranlara onun ne kadar önemli biri olduğunu söyler,
yemek rezervasyonu yapardım.
Klasik homo sapien işte.
Karısıyla kızına doğum günlerinde kart ve çiçek gönderirdim onun adına.
Sevgililer Günü'nde.
Kızının en iyi rehabilitasyon merkezlerine yatmasını sağladım.
Hem de sekiz defa.
Ama tüm bu süre boyunca
Norman'a benim için ne kadar önemli olduğunu söylemedim.
Onu mutlu etmenin beni nasıl mutlu ettiğini de.
Sabah ilk iş, yatmadan önce de yine
onun iyiliğini düşündüğümü söylemedim.
Teşekkürler.
Olamaz.
Beni bırakma!
Daha sana verecek çok şeyim var!
-Hayır! -Yapma, Jeanine. Tanrım. Jeanine…
Neye tutunuyor?
Tanrım, bana değiştiremeyeceklerim için sabır,
değiştirmem için cesaret ve akıl ver.
Tanrım, değiştiremeyeceklerim için sabır,
cesaret ve akıl ver bana.
Tanrım, bana huzur…
O kadın iyi mi?
Ben babamı merak ediyorum asıl.
İyi olacak. Zamana ihtiyacı var, o kadar.
-Umarım. -Evet.
Birkaç yıl önce, en iyi dostum
aniden vefat etti.
Stevie Chartokoff.
-Bahsetmiş miydim? -Hayır.
Üçüncü sınıftan beri arkadaştık.
Öldüğünde ise
hiçbir şey hissedemedim. Uyuştum.
Bu çok kötü.
Hayır.
Aslında bence bu bir tür hayatta kalma mekanizması.
Doğanın şefkati böyle bir şey sanki.
Nasıl yani?
Yani arkadaşım öldüğünde
hissettiğim acı çok fazlaydı.
Ama zamanla keder hissini gittikçe daha da fazla hissetmeye başladım
ve bu, zamanla kişiliğimin bir parçası oldu.
Kabullenmeye dönüştü, ki bence
bu bir tür bilgelik.
Bu aslında oldukça rahatlatıcı.
Bilge bir adamsın.
Lisedeyken bir defa...
14 ya da 15 yaşında olmalıyız,
Stevie'yle ot içtik ve osuruklarımızı yakalım dedik.
Öyle bir şey var mı?
Evet. Sırt üstü yatıp bacaklarını kaldırırsın
ve kıçına bir çakmak tutarsın.
Osurduğunda kocaman mavi bir alev çıkar.
Her neyse, bir şekilde Stevie'nin taşak kılları alev aldı.
Çığlık atmaya başladı.
Vurarak söndürmemi istiyordu.
"Vur şuraya!" diyordu ama dokunacak değildim.
Uzun lafın kısası,
annesi onu acil servise götürmek zorunda kaldı.
O da taşaklarına dokunmak istemedi, emin ol.
O zaman bilgelik yokmuş demek.
Evet, daha sonra geldi.
Ne anlaşma ama.
Kabul etmemen delilik.
Böyle iyiyim.
Churro çok lezzetli.
Bir şey söylemek istiyorum.
Rahat vermeyecek misin?
Hayır, bunu duymalısın.
Sandy, dostluğumuz için minnettarım
ve hayatımda olduğun için ne kadar mutluyum, bil istiyorum.
Nasılsın?
Ne?
İyiyim, teşekkürler.
Güzel.
Bir şey mi var?
Sadece bir şeyi hatırlatmak istedim.
Ben eğitimli bir Sekizinci Sınıf Dinleyiciyim
ve yas sürecinde yardım edebilirim.
Yardım gerekmez ama sağ ol.
Bastırılmış duygusal acı fiziksel sıkıntıya dönüşebilir.
Ben iyiyim Robbie.
Kötü huylu tümörler olabilir.
Robbie, Scientology senin kendini bulmana yardımcı olduğu için mutluyum.
Dur, o deniz piyadeleriydi.
Her neyse, beni rahat bırak işte.
Bak bu öfke işte.
Bu, duygusal skalada daha yüksek...
Defol git!
İlk biyopsimi hatırlıyorum. Çok tatsızdı.
Kıçında makas olması hep tatsızdır.
Evet. En azından sonrasında dışkında kan görünce
nereden geldiğini biliyorsun.
Sohbetine doyum olmuyor.
Başka bir şey var mı?
Evet.
Profesyonel fikrinize göre en iyi jambon hangisi?
Bilemedim. Hepsi iyi.
Pekâlâ. Hikâye şeklinde sorayım.
İdam edilmeden önce son yemeğinizi yiyeceksiniz.
Ölümcül ilaç size verilmeden önce
hindili sandviçinize ne koyardınız?
Ballı.
Şarküterici bey, 200 gram ballı verin lütfen.
Virginia salamı diyeceğinden emindim.
Harika bir adamdı.
Evet, en iyisiydi.
Muazzam adamdı.
Müthiş herifti.
Evlilikten konuşurduk, biliyor musun?
Hayır, bunu bilmiyordum. Çok üzgünüm.
Çocuk sahibi olacağımız da konuşulurdu.
Tabii.
Komik olan ne?
Ciddi misin sen?
Hem de çok ciddiyim.
Peki.
Çocuk sahibi olmak derken evlat edinmek mi?
Hayır, çocuk yapmak.
Pekâlâ.
İlaçlarımı bırakana kadar bu planı ertelemek zorunda kaldık tabii.
Çocuğun üç kafalı ve kuyruklu olmasını istemedik.
İstemezdik tabii.
Karışmak istemem ama
ne tür ilaçlardan bahsediyoruz?
-Depresyon için. -Anladım.
Bipolar bozukluk.
O da mı vardı?
Biraz da şizofreni.
Vay. Üçte üç diyorsun yani.
Efendim?
Beni ciddiye alma. Çok üzgünüm de.
Sen de çok güzel ve hayat dolu bir kadınsın.
Eminim özel biriyle tanışıp çocuk yaparsın.
Ne ima ediyorsun?
Hiç. İyi dileklerimi söyledim.
Hayatımın ikinci aşkının
izi daha tazeyken bana asılıyor musun?
Elbette hayır.
Kendimi güvende hissetmiyorum. Gidiyorum.
Sakın durma.
Tanrı aşkına.
Bu prostat işi çıktığında
kegel egzersizleriyle iyileşeceğime ikna olmuştum.
-İşe yaradı mı? -Hayır.
Ama anüsüme güven verdi, bu da işin yarısı zaten.
-Şu anda yapıyor musun? -Evet.
Sana katılayım.
-Kegel sesin mi bu? -Evet.
Selam.
Şimdi ne var?
Gitmeye hazır mısın diye soracaktım.
-Hazırım. -Hadi.
Nobu'dan suşi almışlar, gördün mü?
Evet.
Bu inanılmaz. Yengeç, miso morina
ve sarı kuyruk var.
Çok güzel.
Kimse Yahudiler gibi yas tutmuyor.
Çok pratik yapmışlar.
Doğru.
-Bıraktığın için sağ ol. -Ne demek.
Yani mutlu değilim ama anlarsın işte.
Tekrar bir düşün. Evde yer çok.
Ben iyiyim tatlım.
Evet, tabii ki iyisin. Sadece niye yalnız kalasın ki?
Çünkü istediğim bu.
Hadi, bizde kal. Eğlenceli olur.
Aile arasında oyun oynarız.
En iyi dostumu kaybettim. Eğlenmek istemiyorum.
Emin misin?
Cıgara içip Jenga oynarız.
Ben almayayım.
O kelimeyi sevmiyorum.
Cıgara mı? Ne var ki o kelimede?
Yaşlı adam gibi oluyorsun.
Zaten yaşlı o.
Yardım etme sen.
Tamam. Seni eve götürelim.
Pekâlâ.
Bir şey demeyecektim
ama o kızı tabuttan çekmeye çalışırken kız beni ısırdı.
Ne? Bu korkunç. Bir bakayım.
Evet. Deriyi geçemedi ama hayvan gibi acıttı.
Hayvan gibi mi?
"Cıgara" ve "hayvan" yok, tamam.
Katılım iyiydi bence.
Norman memnun olurdu.
Norman asla memnun olmazdı.
Sana karşı sertti, değil mi?
Ne demek bu?
Konuşmanda sana sert davrandığını söyledin.
Öyle demedim.
-Öyle dediğinden eminim. -Birbirimize sert davranırdık.
-Pekâlâ. -Biz böyleydik.
-Tamam. -Bana ne dediğimi söyleme.
Anladım, üzgünüm. Benim hatam.
Ne?
Artık kimse "benim hatam" demiyor.
Kusura bakma, bana bildiren olmadı.
-Sakin ol. -Peki.
Bildirmekmiş.
Teşekkürler.
Jack Daniel's ve Diyet Dr. Pepper.
Teşekkürler Alex.
Bay Newlander'ın ölümüne çok üzüldüm.
Evet.
Onun anısı için barmenden bir martini yapmasını istedim.
Sağ ol.
O, nazik ve cömert bir adamdı.
Cömerte itiraz etmem.
Siparişinizi almaya birazdan dönerim.
Şerefe dostum.
Irving!
-Irving! -Ne?
Irving!
Merhaba!
Sanırım köpeğinizi buldum.
-Kimse var mı? -Şükürler olsun.
Çok teşekkürler.
-Rica ederim. -Kafayı yiyecektim.
Adı Irving mi?
Evet. Kapı açık kalmış. Bu da kaçmış.
Gerçekten mi?
Irving.
Evet. Niye ki?
Önemli değil.
Artık çok kullanılan bir isim değil de.
Cüzdanımı alıp size bir ödül vereyim.
Hayır.
Komşuluk görevimi yaptım sadece.
Harika bir komşusunuz.
Ben Yvette.
Ben de Sandy.
Sokağın aşağısında, köşede oturuyorum.
Satılık olan evde mi? Satın mı aldınız?
Hayır, orası 300 metrekarelik bir çukur.
Bok çukuru yani.
Evet. Kuzenimle kocası için ev işi yapıyorum.
Çok güzel.
Köpeklerini kaybetseydim biterdim.
Balkondan atlayıp çakalların beni yemesini beklerdim herhalde.
Yememek için deli olmaları lazım.
Pekâlâ.
İyi geceler.
En azından bir şarap ikram edebilir miyim? Kötü margarita da yapabilirim.
Teşekkür etmek için.
Teşekkür ederim.
Gösteriş yapıyordun.
Evet.
"Bak, ne yapabiliyorum."
Evet.
Yaşını bilmediğimi mi sandın?
Evet.
Yaşını göstermen yetmez. Yaşına uygun sevişmen de lazım.
Evet.
Biraz daha sebze getireyim.
Norman, sen misin?
Günaydın.
Ne oluyor?
Kızın sana meyve suyu getirmemi istedi.
İyiymiş.
Söylememe gerek yok ama babası için endişeleniyor.
Babası iyi.
O iyi.
-Bu da kim? -Bu, Irving.
Irving.
Merhaba.
Sırtın ağrıyorsa yarım Vicodin'im var.
Misafirin olduğunu bilmiyordum.
-Al. -Ne?
Örtünmen için.
Doğru ya.
Martin, bu Yvette.
Yvette, bu da Martin.
-Merhaba. -Merhaba.
-Rus musun? -Evet.
Duşunu kullanacağım.
-Elbette. -Tamam. Gel, Irving.
Vay anasını.
Evet.
Bu nasıl oldu?
Dün gece seni eve bıraktığımda
kafanı fırına sokmandan korktum.
Kafamı bir şeye soktum.
Tekrar soruyorum, bu nasıl oldu?
Her şeyi anlat. Yavaş yavaş.
Anlatacak bir şey yok.
Hayır, bir şey var.
Evet.
Köpeğinin adı Irving.
Anlıyorum. Bizi tanıştırdın.
Bu Norman'ın göbek adı.
Ne olmuş yani?
Yani ürkütücü, değil mi?
Öyle mi? Belki sadece tesadüftür.
En yakın arkadaşımı gömdüğüm gün,
köpeğinin adı aynı olan bu güzel, genç kadın hayatıma giriyor. Tesadüf mü?
Göbek adı.
En iyi ihtimalle Stephen King öyküsü.
Ben Alacakaranlık Kuşağı diye düşündüm.
O biraz abartı olabilir.
Sırtını nasıl incittin asıl?
İtiyor muydun, altta mıydın? Anlat.
Hayal gücünü kullan.
Kullanıyorum ama eskisi gibi değil.
Mindy'ye bir şey söyleme.
Mindy de kim? Hikâyeni bitir.
-Köpek... -Irving.
Aslında onun köpeği değil. Yvette eve bakıyor.
Uzun lafın kısası, köpek kaçtı, ben buldum, Yvette bana teşekkür etti.
Sen "rica ederim." dedin mi?
Kendimce dedim.
Ne iş yapıyor?
Bilmiyorum.
Soyadı ne?
Bilmiyorum.
Senin yaşında adamdan ne istiyor?
İşte bunun cevabını biliyorum.
Birçok genç kadın yaşlı erkeklerden hoşlanır
çünkü biz yaşıtlarından daha sofistike ve görmüş geçirmiş oluruz.
-Yani bilmiyorsun. -Hayır.
Evet.
Sana bir şey söyleyeyim ama. Burada tesadüften fazlası var.
Gerçekten mi? Öbür dünyadan bir mesaj mı?
Hayır.
Belki.
Peki. Bunu sorduğuma inanamıyorum ama
o mesaj ne olabilir?
Emin değilim.
Hayata sarıl. Kalbini yeni deneyimlere açık tut.
Sandy, bir sorunumuz var. Çabuk gel.
Boris, sincabı öldürmeliyiz.
Kahretsin!
Lanet olsun.
-Siktir. -Ne? Ne oldu?
-Kahretsin! -Ne oldu yahu?
Irving yatağıma sıçmış.
Kalbini aç işte.
SADECE MAL YÜKLEME
BOZUK
-Selam. -Selam.
Meyve suyu için sağ ol.
Rica ederim.
Beline ne oldu?
İnanır mısın, çorap giyerken incittim.
Şaka yapıyorsun.
Çorap giymeni kolaylaştıran şu plastik şeylerden
alma vakti geldi.
Bu çok üzücü.
Bir de bana sor.
Hislerinle ilgili konuşmak istersen
dinlemeye hazırım.
Sence ne gibi hislerim var?
Hayatında büyük yeri olan birini kaybettin.
Bir sürü duyguyla boğuşuyor olmalısın.
Sandığın kadar değil.
Baba…
Son birkaç yılda kaç arkadaşım öldü, biliyor musun?
-Hayır. -Ben de. Sayısını unuttum.
Yine de birileriyle bu durumu konuşmalısın.
Niye? Başımıza gelen her olayda
duygularımızı paylaşmak zorunda mıyız?
Çünkü içinde tutman sağlıklı değil.
Belki de sağlıklı olmak istemiyorum.
Çok olgunca.
Mindy, ben 75 yaşındayım.
Bence bu bana olgunluğa dair
hak ve fikir veriyor yeterince.
Hayır, vermiyor.
Hadi oradan.
Martin, bu sabah babam Norman'la ilgili bir şey söyledi mi?
Sana açıldı mı yani?
Tuhaf falan davrandı mı?
Niye gülüyorsun?
Bu alıştırmaları yapmamızın sebebi,
hayatımız boyunca bazı hislerin kabul edilemez olduğunu sanarak
bunları bastırmayı öğrenmiş olmamız.
Erkekleri ele alalım.
Erkekler daha oyun parkında korkularını göstermemeyi öğrenir.
Gösterirsen güçsüzsün demektir.
Kadınlara da öfkelerini göstermenin
yakışık olmadığı anlatılıp durur.
Bir konuda güçlü bir fikriniz varsa
ya da sesinizi yükseltirseniz
size hemen şirret damgasını yapıştırırlar.
Ama bu duygulara kapıları kapayarak nasıl iyi oyuncu olabilirsiniz ki?
Sadece öfke ve korku değil.
İlgisizlik veya neşeye ne demeli?
Ya cinnet? Korkunç keder?
-Evet? -Nasıl menajer bulurum?
Ne?
Eğer bir menajerim yoksa seçmelere katılamam. O zaman da
hislerimi bastırıp bastırmamam ne fark eder?
Senin öfkeyle sorunun yok galiba.
Hayır, yok.
Harika bir eski eş olacaksın.
Şimdilik duygu alıştırmasına odaklanalım.
Denemek isteyen var mı?
Benim menajerim var ama ne yaptığını bilmiyorum.
Yapması gereken işi biliyorum.
Yapımcılar, yönetmenlerle iletişim kurup bana iş bulması lazım
ama bence onlara kokain satıyor.
Kedere gelelim.
Alıştırma isteyen var mı?
En azından seninki torbacı.
Benimki jakuzide fotoğrafımı çekmek istiyor.
Öfkeye geri döndük.
-Arnie Breedlove mı seninki? -Evet.
Benim de. Fotoğrafları satıyor. Komisyon al.
Tanrım.
Pislik herif.
Onu gebertmeliyim.
Jakuzisinde boğ adamı. İlah adaleti olur bu.
Ona ilahi adalet denir.
Kimseyi de öldürmek yok.
-Kaza sürü verebilir. -Hayır.
Hayal kırıklığınızı anlıyorum. Ben de o yoldan geçtim.
Artık önemi kalmadı
ama bir dostumu bu konuda konuşması için çağırmayı düşünüyordum.
Menajer mi?
Menajerdi.
-Şimdi ne? -Ölü.
Şansıma tüküreyim.
Menajer konusunu önümüzdeki derslerde konuşacağız, söz veriyorum.
Ama şimdi rol yapma alıştırmaları,
bastırılmış hisleri gösterme çalışacağız.
Bir duyguyu çok yoğun yaşayıp
ifade etmekten korkarsak ne olacak?
Duygular sana zarar vermez, Mindy.
Bazen öyle görünebilirler ama gerçek şu ki, bunu yapamazlar.
Yani korkacak bir şey yok.
İyi o zaman.
Pekâlâ. Kim denemek ister?
-Ben. -Tamam, Jude.
Hangi duyguya çalışacaksın?
-Keder. -İyi seçim.
Kederi ifade etmenin birkaç tekniği vardır.
En basitlerinden biri,
hayatında olan ve seni üzen bir şeyi düşünmek,
sonra da o hislerin performansına yansımasına izin vermektir.
Son zamanlarda sen üzüldün mü?
Derdini anlattın, Mindy. Rahat bırak beni.
Jude, deneyecek misin?
Evet, tabii.
Hazır olduğunda başla.
Neler olduğunu anlat.
Gerçekten üzücü bir olay hatırlıyorum.
Tamam.
Tamam. Anıyı bırakma.
Tamrım, olamaz.
Harika gidiyorsun.
Gerçekten çok üzücü bir şey bu.
Bize bu anını anlatabilir misin?
Arnie Breedlove'un jakuzide fotoğrafımı çekmesine izin verdim.
10 SCIENTOLOGY GERÇEĞİ
Robbie, ne yapıyorsun sen?
Merhaba!
Çarşaf, battaniye ve yorgan getirdim.
Bunu yapman gerekmezdi.
Evet, gerekirdi. Tamam, hoşça kal.
Bekle.
Takılmak istemiyor musun?
İlk seferinde köpeği bulduğun için ücretsizdi.
İkincisi 2.000 dolar.
Anladım. Sorun değil.
Sadece...
Güle güle Irving.
Seni özleyeceğim.
Hoşça kal.
Hadi gel, Irving.
Elveda.
İki bin dolar mı? Yuh yahu.
Alt yazı çevirmeni: Engin İlkiz