NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PAMIĘCI NORMANA IRVINGA NEWLANDERA
Witam państwa. Dziękuję wszystkim za przybycie.
Jeśli zastanawiacie się,
dlaczego ceremonia odbywa się w bezwyznaniowej kaplicy,
a nie w synagodze z rabinem,
to dlatego, że takie było życzenie Normana.
Tuż przed śmiercią powiedział mi:
„Sandy, jeśli chcesz, wsadź mnie do łodzi, wrzuć do rzeki i podpal.
Ale daruj wszystkim te religijne bzdury”.
Religijne bzdury.
Jak widać należał do szkoły reformowanego judaizmu.
Długo rozmyślałem nad tym, jak oddać hołd temu człowiekowi.
Przypomniałem sobie jedną z jego ulubionych maksym:
„Prawda to dobre wyjście awaryjne”.
Tak też zrobię. Ucieknę się do prawdy.
Ciężko było być przyjacielem Normana.
Ale pozostałem nim przez ponad 50 lat.
Przez 50 lat nieustannie czepiał się
kobiet, z którymi się umawiałem czy też ożeniłem,
rozwodów, które zaliczyłem, pieniędzy, które straciłem
czy nigdy nie miałem,
a nawet alkoholu, który piłem.
Czynił mi zarzuty odnośnie wszystkiego w moim życiu.
Hołd, tato. Oddaj hołd.
Gdy miałem kłopoty, pożyczał mi pieniądze i nie dał o tym zapomnieć.
Nie.
W kółko mi dokuczał z tego tytułu.
Kiedy w zeszłym roku miałem epizod z rakiem,
byłem przerażony.
Mój najlepszy przyjaciel, mój kumpel,
żartował, żebym zachował włosy, gdy mi wypadną,
aby zrobić z nich ogrzewacz na imbryk.
Ogrzewacz na imbryk.
Bardzo, kurwa, dziękuję, kolego.
Nie straciłem ani kosmyka. Ani jednego.
Ani jednego.
Za to straciłem ciebie.
Nie wiem, jak sobie z tym poradzę.
Jak mam żyć dalej bez ciebie?
Do twojej wiadomości
zadzwoniłem do urzędu w Los Angeles w sprawie spalenia cię w łodzi,
ale nie dostałem pozwolenia na pogrzeb wikingów.
Może dałoby radę w hrabstwie Ventura, ale nie tutaj.
Dziękuję.
Tego się nie spodziewałem.
ROZDZIAŁ 17.
WE WSZYSTKICH ZNANYCH MIEJSCACH
Przybyliśmy tu, aby opłakiwać śmierć cielesnej powłoki mojego dziadka.
Jednakże ten gnijący zlep komórek nie stanowi o tym, kim był ani czym był.
Mój dziadek jest nieśmiertelnym duchem, który żył już miliony razy.
Scjentologia?
Jak każda nieśmiertelna dusza,
przemierzał wszechświat od eonów w poszukiwaniu gry.
Oto, co każdy z nas robi.
Bawi się w gry.
Zaś największą grą jest zapomnienie naszej prawdziwej tożsamości,
żeby bawić się z sobą w chowanego.
Ale nadejdzie dzień,
gdy w pełni uświadomimy sobie, że jesteśmy statyczną świadomością,
starszą od materii, energii, przestrzeni i czasu.
Wtedy wygramy.
Sam poznałem już tę prawdę.
Teraz dziadek też ją zna.
Jednakże nie pokonawszy najpierw mostu całkowitej wolności Rona Hubbarda,
szybko zostanie znów wessany do piekielnej karuzeli
narodzin i śmierci.
Dziękuję.
Mój ojciec nigdy we mnie nie zwątpił, choć powinien był.
Ale tego nie zrobił.
Raz za razem sprawiałam mu zawód, ale ani myślał się poddawać.
Aby mu to zadośćuczynić,
wraz ze sponsorem postanowiliśmy zwrócić mu pieniądze
za odwyki, spotkania z terapeutami
i obozy, na które mnie wysyłał.
Bez inflacji uzbierało się tego ponad 900 tysięcy dolarów.
Nie wliczyłam nawet 300 tysięcy dla prawnika
w sprawie lipnego zarzutu o dilerce.
Nie jestem głupia, żeby sprzedawać własne zapasy.
Tak czy siak, jestem winna tacie 1,2 miliona.
Wykorzystam część spadku, żeby go spłacić.
To znaczy, nie jego, bo wiadomo…
Spłacę go, budując klinikę odwykową
na wyspach Galapagos.
Narkomani, alkoholicy
i osoby z zaburzeniami odżywiania będą tam mogły odmienić swoje życie,
a przy okazji dowiedzieć się o Charlesie Darwinie i ewolucji.
Na cześć mojego ojca, który nigdy się nie poddał,
klinika będzie się nazywać Przystań Zatracenia,
dlatego że trzeba się zatracić w trzeźwości, żeby wygrać.
Z kolei „przystań”, bo każdemu zapewnimy własną „przystań” w postaci apartamentu.
Dziękuję.
Gdy odszedł mój mąż, myślałam,
że to koniec i pozostanę już sama.
Ale stał się cud i spotkałam mężczyznę,
z którym byłam w gorącym i burzliwym związku w 1967 roku.
Ów mężczyzna był twoim ojcem, a twoim dziadkiem.
Pierwotnie założyliśmy, że tym razem nasza relacja
będzie platoniczna.
Starzy przyjaciele trzymający się za ręce,
spacerujący po parku, jedzący razem posiłki.
Ale tak się nie stało.
Wystarczyło trochę mojej zachęty
i drobnego wsparcie farmakologicznego,
by Norman znienacka stał się tym samym niewyżytym ogierem,
który plądrował moje skarby przed laty.
Było cudownie.
Jego żądza była delikatna, ale wymagająca.
Do tego punktualna.
Jak w zegarku.
O 7.30 w środy i niedziele.
Po filiżance kawy i krótkiej wizycie w łazience
brał mnie od tyłu tak, że cała drżałam.
Niczym szesnastolatka,
która buntuje się przeciwko zbyt religijnym rodzicom.
W środę i niedzielę rano
Norman Newlander kochał się ze mną jak żaden inny.
W środę i niedzielę rano.
Od 7.30 do 7.45.
Trochę się podnieciłem.
Byłam asystentką Normana przez 22 lata.
Zarządzałam jego grafikiem prywatnym, jak i zawodowym,
jego podróżami, a także wakacjami.
Dbałam o to, żeby regularnie chodził do lekarza, dentysty,
dermatologa i okulisty.
Zajmowałam się też rezerwacjami lunchów i kolacji.
Zawsze przypominałam restauracjom, jaki jest ważny,
żeby dostał dobry stolik.
Typowy homo sapien.
Pilnowałam też, żeby jego żona i córka dostawały kartki urodzinowe i kwiaty.
Tak samo z Walentynkami.
No i osiem razy bukowałam jego córce
najlepsze kliniki odwykowe.
Przez cały ten czas…
nie powiedziałam Normanowi, ile dla mnie znaczył.
Że uszczęśliwianie go dawało mi szczęście.
Budziłam się z myślą o jego dobrym samopoczuciu.
I z tą samą myślą zasypiałam.
Dziękuję.
Nie.
Nie zostawiaj mnie!
Mam ci jeszcze tyle do zaoferowania!
- Nie! - Jezu. Jeanine…
Czego ona się trzyma?
Boże, użycz mi pogody ducha,
abym godziła się z tym, czego nie mogę zmienić,
odwagi, abym zmieniała to, co mogę zmienić,
i mądrości, abym odróżniała jedno od drugiego. Boże, daj mi…
- Powinniśmy się o nią martwić? - Bardziej przejmuję się nim.
Nic mu nie będzie. Potrzebuje czasu.
- Oby. - No tak.
Kilka lat temu niespodziewanie zmarł
mój najlepszy przyjaciel.
- Stevie Chartokoff. Mówiłem ci o nim? - Nie.
Świetny facet. Kolegowaliśmy się od trzeciej klasy.
Gdy umarł,
niczego nie poczułem. Totalna znieczulica.
Straszne.
Nie.
Myślę, że to jakiś mechanizm przetrwania.
W ten sposób natura okazuje współczucie.
Nie rozumiem.
Bo kiedy to się stało,
ból był zbyt wielki.
Ale z czasem coraz bardziej odczuwałem tę stratę,
aż stała się częścią tego, kim jestem.
Ból przekształca się w akceptację, co…
jest formą mądrości.
To całkiem pocieszające.
Jesteś mądry.
Pewnego razu w liceum,
gdy mieliśmy 14 czy 15 lat,
wraz ze Steviem paliliśmy skręta i postanowiliśmy podpalić sobie bąki.
Tak można?
Tak. Leżysz na plecach z nogami w górze
i zapalasz zapałkę przed tyłkiem,
puszczasz bąka i zapala się niebieski płomień.
Steviemu zapaliły się włosy łonowe
i zaczął krzyczeć. Jęczał, żebym to zgasił ręką.
Mówił: „Przyklep to!”. Nie będę dotykał mu jaj.
Koniec końców
jego matka musiała zawieźć go na SOR.
Też nie chciała dotknąć tych jaj. Uwierz mi.
Czyli mądrości nabyłeś z wiekiem.
Tak, byłem już starszy.
Ależ okazja.
- Głupio robisz, że nie kupiłeś. - Nie chcę.
Churro jest pyszne.
Chcę coś powiedzieć.
Nie mogę się nacieszyć?
Nie, musisz to usłyszeć.
Sandy, jestem bardzo wdzięczny za twoją przyjaźń
i wiedz, że jestem szczęśliwy, że cię mam.
- Jak się trzymasz? - Co?
Nieźle, dziękuję.
Dobrze.
Potrzebujesz czegoś?
Chciałem ci tylko przypomnieć,
że jestem wyszkolonym audytorem ósmej klasy.
Mogę pomóc ci przetworzyć smutek.
Nie potrzebuję pomocy, ale dziękuję.
Tłumiony ból emocjonalny może skutkować fizycznym schorzeniem.
- Mam się dobrze, Robbie. - Złośliwe guzy są częste.
Robbie, cieszę się, że scjentologia pomogła ci „być tym, kim chcesz być”.
Nie, tak się mówi w piechocie morskiej. Tak czy inaczej, odwal się.
To był właśnie gniew.
- Jest wyżej na skali tonowej emocji niż… - Spadaj!
Pamiętam swoją pierwszą biopsję. Było nieprzyjemnie.
Nożyce w dupie nigdy dobrze nie wróżą.
Przynajmniej jak potem jest krew w stolcu, wiesz, skąd się wzięła.
Zawsze pozytywny.
Coś jeszcze?
Tak.
Jako ekspert, którą szynkę uważa pan za najlepszą?
Wszystkie są dobre.
Dobrze. Opowiedzmy sobie historię.
Ostatni posiłek przed egzekucją.
Którą szynkę dodałby pan do kanapki
przed śmiercionośnym zastrzykiem?
Na miodzie.
Panie sprzedawco, proszę 20 deko szynki na miodzie.
Stawiałem milion dolców, że wskaże szynkę Virginia.
Był wspaniały.
Tak, najlepszy.
Cacy facet.
Prima sort.
Rozmawialiśmy o ślubie.
Nie wiedziałem tego. Przykro mi.
Rozmawialiśmy też o dziecku.
- No tak. - Co w tym śmiesznego?
Mówisz poważnie?
Jak o ataku serca.
No dobrze.
Rozumiem, że chodziło wam o adopcję?
Nie, mówię o urodzeniu dziecka.
Jasne.
Musieliśmy to odłożyć, dopóki nie odstawię leków.
Żeby Norman Jr nie miał trzech głów i ogona.
No jasne.
Nie chcę wyjść na natręta,
ale co to były za leki?
- Na depresję. - Tak.
- I dwubiegunówkę. - Do pary?
I lekką schizofrenię.
Rany, prawdziwy hattrick.
Słucham?
Zignoruj mnie, przemawia przeze mnie smutek.
Ale wiedz, że jesteś piękną, pełną życia kobietą.
Spotkasz kogoś wyjątkowego, z kim poczniesz dziecko.
Co sugerujesz?
Nic. Życzę ci powodzenia.
Czy zalecasz się do mnie,
gdy ledwo co odeszła druga miłość mego życia?
Skądże.
Nie czuję się bezpiecznie, więc idę stąd.
Droga wolna.
Jezu Chryste.
Jak przechodziłem przez cyrk z prostatą,
wmówiłem sobie, że pomoże mi ćwiczenie mięśni Kegla.
- Pomogło? - Nie?
Ale mój odbyt nabrał pewności siebie, a to połowa sukcesu.
Ćwiczysz?
Tak.
Dołączę.
- Co to? Odgłos Kegla? - Tak.
Co tym razem?
Sprawdzam, czy chcesz już jechać.
- Tak. - Chodź.
Widziałeś, że zamówili sushi z Nobu?
No tak.
Niewiarygodne. Jest pieczony krab, dorsz miso,
a nawet hamachi.
Fajnie.
Nikt nie umie opłakiwać zmarłych tak jak Żydzi.
Trening czyni mistrza.
Zgoda.
- Dzięki, że prowadzisz. - To przyjemność.
Może nie przyjemność…
Przemyśl to. Mamy dużo miejsca.
- Poradzę sobie, skarbie. - Jasne, ale po co być teraz samemu?
Bo tego chcę.
Dalej, przenocuj u nas. Będzie fajnie.
Zorganizujemy rodzinny wieczór gier.
Martinie, straciłem przyjaciela. Nie szukam rozrywki.
Jesteś pewien?
Moglibyśmy zapalić lolka i zagrać w jengę.
Spasuję.
Nie znoszę tego słowa.
„Lolek”? Co z nim nie tak?
Brzmisz jak staruszek.
Bo nim jest.
Nie pomagaj.
Dobrze. Zawieziemy cię do domu.
No tak.
Nie chciałem nic mówić, ale…
gdy sciągaliśmy tę laskę z trumny, ugryzła mnie.
Co? To straszne. Pokaż.
Nie przerwała skóry, ale boli jak czort.
Czort?
Dobra, lolek i czort. Przyjąłem.
Frekwencja była niezła.
Norman byłby zadowolony.
Nigdy nie był zadowolony.
Na pewno był wymagający wobec ciebie.
O czym ty mówisz?
W mowie opisywałeś, że był wymagający…
Nie mówiłem tego.
- Raczej mówiłeś. - Nawzajem sporo od siebie wymagaliśmy.
- Dobrze. - Tak było między nami.
- Jasne. - Niczego mi nie wmawiaj.
Wybacz, moja gafa.
Co znowu?
Nikt już nie mówi „gafa”.
Skąd mam, kurwa, wiedzieć, że to słowo jest do luftu?
- Uspokój się. - Dobrze.
Luftu…
Dzięki.
Jack daniel’s i dietetyczny dr pepper.
Dziękuję, Alex.
Przykro mi z powodu pana Newlandera.
No tak.
Poprosiłem barmana, żeby zrobił martini na jego cześć.
Dziękuję.
Był dobrym, hojnym człowiekiem.
Mogę się zgodzić, że był hojny.
Wrócę za chwilę, by przyjąć zamówienie.
Na zdrowie, kolego.
Irving!
- Irving! - Co?
Irving!
Halo!
Chyba znalazłem pani psa.
- Halo? - Bogu dzięki.
Bardzo dziękuję.
- Nie ma sprawy. - Już zaczęłam świrować.
Ma na imię Irving?
Tak. Brama była otwarta i czmychnął.
Naprawdę?
Irving.
No tak. A dlaczego?
Nieważne.
Rzadko słyszy się takie imię.
Pójdę po portfel. Dam panu nagrodę.
Nie.
Po prostu chciałem być dobrym sąsiadem.
Jesteś wspaniałym.
- Yvette. - Sandy.
Mieszkam na rogu tej ulicy.
W tym domu, co był na sprzedaż? Kupiłaś go?
Nie, to 300-metrowe wydupie.
Zadupie.
Tak. Pilnuję domu mojej kuzynce i jej mężowi.
Bardzo to miłe.
Nie wiem, co by było, gdybym zgubiła ich psa.
Musiałabym skoczyć z balkonu i czekać, aż kojoty mnie zjedzą.
Byłyby głupie, gdyby tego nie zrobiły.
Dobra.
Dobrej nocy.
Może chociaż kieliszek wina?
Robię też świetną margaritę.
W ramach podziękowania.
Dziękuję.
Popisywałeś się.
No tak.
„Zobacz, co potrafię!”
- No tak. - Myślałeś, że nie wiem, ile masz lat?
No tak.
Trzeba zachowywać się oraz pieprzyć, jak przystało na wiek.
No tak.
Przyniosę ci więcej warzyw.
Normanie, to ty?
Dzień dobry.
Co się dzieje?
Twoja córunia przysłała mnie z owocowymi smoothies.
Jak miło.
Sam dobrze wiesz, że martwi się o swojego ojczulka.
Jest w porządku.
- A to kto? - Irving.
Irving.
Cześć!
Mam pół vicodinu, jeśli nadal bolą cię plecy.
Wybacz. Nie wiedziałam, że masz gościa.
- Proszę. - Co?
- Zakryj się. - Jasne.
Martinie, to jest Yvette.
Yvette, Martin.
- Witam. - Witam.
Z Rosji?
Skorzystam z prysznica?
- Jasne. - Dobra. Chodź, Irving.
Ja pierdzielę.
No tak.
Jakim cudem?
Wczoraj byłem cały w stresie, że włożysz sobie łeb do piekarnika.
Gdzieś go włożyłem.
Powtórzę: jakim cudem?
Opowiedz mi wszystko. I nie spiesz się.
Nie ma o czym mówić.
Może jest jedna rzecz.
Jej pies ma na imię Irving.
Rozumiem. Przedstawiłeś nas sobie.
Drugie imię Normana.
Dobra. No i?
Trochę to upiorne, prawda?
A nie zbieg okoliczności?
W dniu pochowania najlepszego przyjaciela
ta piękna młoda kobieta zjawia się w moim życiu z psem o jego imieniu?
Drugim imieniu. To, co najwyżej, jak z opowiadań Kinga.
Mnie przyszła na myśl Strefa mroku.
Być może, mocno to naciągane.
Skoro o tym mowa, jak uszkodziłeś plecy? Posuwałeś? Podnosiłeś?
Użyj wyobraźni.
Próbuję, ale nie jest już taka jak dawniej.
- Nie mów nic Mindy. - Jakiej Mindy? Dokończ historię.
- Pies. - Irving.
Pies nie jest jej. Opiekuje się nim i domem.
W skrócie, uciekł, znalazłem go, a ona mi podziękowała.
Powiedziałeś: „Nie ma za co”?
Na mój sposób.
Czym się zajmuje?
Nie mam pojęcia.
Jak się nazywa?
Nie mam pojęcia.
Czego chce od takiego zgreda?
To akurat wiem.
Wiele młodych kobiet pociągają starsi panowie,
bo jesteśmy bardziej wyrafinowani i światowi od ich rówieśników.
- Czyli nie wiesz? - Nie.
Jasne.
Powiem tylko, że to nie jest zwykły zbieg okoliczności.
Naprawdę? Jak wiadomość z zaświatów?
Nie.
Być może.
Nie wierzę, że o to pytam.
Jaka niby wiadomość?
Nie jestem pewien.
Ciesz się życiem, otwórz serce na nowe doświadczenia.
Sandy, mamy problem. Chodź szybko.
Boris, trzeba zabić wiewióra.
Kurwa.
- Kurwa. - Co się stało?
- Kurwa. - Co się dzieje?
Irving zesrał mi się w łóżku.
Miej otwarte serce.
TYLKO ŁADOWANIE
ZEPSUTY
Dzięki za smoothie.
Nie ma za co. Co ci się stało z plecami?
Uwierzysz, że nadwyrężyłem je, gdy zakładałem skarpety?
Żartujesz?
Chyba pora kupić ten plastykowy dżinks, który założy skarpety za ciebie.
Jakie to smutne.
Nic nie mów.
Zawsze jestem otwarta na rozmowę o tym, przez co przechodzisz.
Przez co niby przechodzę?
Straciłeś kogoś,
kto był ważną częścią twego życia. To trudne emocjonalnie.
Mniej niż myślisz.
Tato…
Wiesz, ilu moich przyjaciół zmarło w ostatnich paru latach?
- Nie. - Ja także. Straciłem rachubę.
Mimo to powinieneś z kimś o tym porozmawiać.
Czemu niby musimy się dzielić uczuciami w każdej pieprzonej życiowej sprawie?
Bo niezdrowo jest dusić wszystko w środku.
Może nie chcę być zdrowy.
Bardzo dojrzałe.
Mindy, mam 75 lat.
Myślę, że daje mi to prawo decydować,
czym jest dojrzałość.
- Skądże. - Powiedziała, co wiedziała.
Martinie, kiedy widziałeś mojego tatę, mówił coś o Normanie?
Nie wiem. Otworzył się przed tobą?
Zachowywał się dziwnie?
Dlaczego chichoczesz?
Te ćwiczenia pomogą nam uwolnić emocje,
bo całe życie uczono nas, że niektóre z nich są nieakceptowalne.
Dlatego trzeba je tłumić.
Na przykład, mężczyźni już za młodu, zwykle na placu zabaw,
uczą się nie okazywać strachu.
W przeciwnym razie jesteś słaby. Złamas z ciebie.
Kobietom wciąż wmawia się,
że damie nie wypada wyrażać złości.
Od razu daje ci się łatkę „suki”,
jeśli masz stanowcze zdanie,
albo, broń Boże, podniesiesz głos.
Ale co z ciebie za aktor, jeśli odcinasz się od tych emocji?
Nie chodzi tylko o gniew i strach. Co z apatią? Ekscytacją?
Morderczym szałem? Skrajnym smutkiem?
- Tak. - Jak zdobyć agenta?
Co?
Jeśli nie mam agenta, nie mogę chodzić na przesłuchania,
więc wali mnie to, czy tłumię emocje.
- Czyli nie masz problemu ze złością? - Nie.
Będziesz kiedyś świetną byłą żoną.
Czy możemy na razie zostać przy treningu emocji?
Ktoś chce spróbować?
Mam menadżera, ale nie mam pojęcia, co robi.
Wiem, co powinien robić.
Nawiązywać kontakty z producentami i reżyserami, żeby załatwiać mi robotę.
Ale chyba głównie sprzedaje im kokę.
Oto smutek.
Ktoś chce wykonać ćwiczenie?
Masz farta, że twój opycha dragi. Mój wciąż chce mi robić fotki w jacuzzi.
I znowu gniew…
- Jesteś u Arniego Breedlove'a? - Tak.
Ja też. Sprzedaje je. Powalcz o prowizję.
Boże drogi.
Co za skurwiel.
Powinnam go zabić.
Utop go w jacuzzi. Wzorcowa poezja sprawiedliwości.
Poetycka. Mówi się poetycka sprawiedliwość.
I nie zabijajmy nikogo.
- Spraw, żeby wyglądało na wypadek. - Nie.
Rozumiem waszą frustrację. Sam to przechodziłem.
Jeśli to ma znaczenie,
mój przyjaciel miał przyjść porozmawiać z wami na ten temat.
Jest agentem?
Był agentem.
- A kim teraz jest? - Trupem.
Coś nie mam szczęścia.
Obiecuję, że omówimy kwestię agenta w późniejszym terminie.
Ale na ten moment proponuję ćwiczenia aktorskie,
uwalnianie stłumionych emocji. Kto chce…
Co się dzieje, gdy czujesz coś tak głęboko i mocno,
że boisz się to wyrazić?
Uczucia cię nie skrzywdzą, Mindy.
Czasem wydaje się, że mogą, ale to nieprawda.
- Nie ma się czego bać. - Dobrze wiedzieć.
Dobra. Kto chce spróbować?
- Ja. - Dobra, Jude.
Z jaką emocją chcesz pracować?
- Smutkiem? - Dobry wybór.
Jest kilka technik, które pomagają wyrazić smutek.
Jedna z najprostszych to pomyśleć o jakimś smutnym przeżyciu.
Następnie uzewnętrzniasz te uczucia podczas grania.
Czy ostatnio coś cię zasmuciło?
Już powiedziałaś swoje, Mindy. Odpuść.
- Jude, chcesz spróbować? - Pewnie.
Kiedy będziesz gotowy.
Powiedz mi, co się dzieje.
Przypominam sobie bardzo smutną rzecz.
Dobrze.
Uchwyć się tego.
O Boże.
Dobrze ci idzie.
To bardzo przygnębiające.
Powiesz nam, co to za wspomnienie?
Arnie Breedlove zrobił mi zdjęcia w jacuzzi.
10 TAJEMNIC SCJENTOLOGII
Robbie, co ty robisz?
Cześć!
Kupiłam ci nową pościel, koc i kołdrę.
Nie musiałaś.
Musiałam. To żegnam.
Chwileczkę.
Nie chcesz spędzić ze mną trochę czasu?
Pierwszy raz za darmo. Dziękuję za znalezienie go.
Drugi raz to 2000 $.
Oczywiście. W porządku.
Pozwól tylko, że…
Żegnaj, Irving.
Będę tęsknić.
Pa.
Chodź, Irving.
Pa, pa.
Dwa patole? Jasna cholera.
Napisy: Przemysław Stępień