[wycie syreny]
[dźwięk klaksonu]
Dobra, mamy elektryka!
Szybko, rozwijamy dwie linie gaśnicze!
Wygląda na to, że ogień jeszcze nie dotarł do elektryka, Szefie.
Tak, nie musi.
Samo ciepło wystarczy, żeby uszkodzić baterię.
Za jakieś pięć minut będziemy mieli do czynienia z ucieczką termiczną.
Powinniśmy najpierw sprawdzić baterię kamerą termowizyjną?
-Nie, najpierw zabezpieczamy teren.
Jasne? Chcę, żebyście wyznaczyli mi strefę bezpieczeństwa.
-Rozstawić pachołki dookoła! -Zrozumiałem, Szefie!
Dobra, Diaz, ktoś jeszcze jest w tym samochodzie?
-Czysto, Szefie. Tylko jeden. -Okej.
-Mam cię, kolego. -Dajcie mu tlen.
Dobra, mam uwięzioną ofiarę i przegrzewającą się baterię.
Ravi, zrób mi kurtynę wodną na tego elektryka.
-Utrzymujcie niską temperaturę. -Już się robi!
-Buck! -Jestem, Szefie!
[jęki] Proszę pani, nożyce hydrauliczne!
[kobieta jęczy]
[kobieta] O Boże.
Okej. Szefie, mamy ją. Nosze!
Okej, dobra robota, wszyscy.
Jak tylko umieścimy naszą przyjaciółkę na noszach,
wycofujemy się.
Cała załoga gotowa do obrony.
Powtarzam, cała załoga gotowa do obrony.
Wszyscy gotowi.
-[warczy silnik] -Nie!
Nie!
[dyszenie]
[westchnienie]
-Maddie... -Nie szukaj u mnie
pocieszenia. Zabiłeś mojego syna!
[wdech]
[westchnienie]
[ciężkie westchnienie]
[westchnienie]
Wcześnie wstałeś.
Mm. Ty też.
Obiecałem Jee, że zrobię jej naleśniki.
Już zrobione.
Poza tym zrobiłem lunch dla was obu,
i trochę puree dla małego Nasha.
Więc nie spałeś?
Spałem, i tego żałuję.
Chcesz o tym porozmawiać?
No cóż, nie musimy wzywać Zygmunta Freuda w tej sprawie.
Mam koszmary o moim nowym stażyście.
Więc co tym razem? Ogień czy powódź?
Ucieczka z miejsca wypadku z udziałem Atheny, ale naprawdę powinniśmy
-to odłożyć na później. -Okej.
Może będziesz spał spokojniej, jak Harry zacznie.
To znaczy, dzisiaj jest jego pierwszy dzień, prawda?
-[westchnięcie] -Czemu wyglądasz na przestraszonego?
Myślałem, że chciałeś Harry'ego w 118.
Tak, chciałem, ale teraz chyba mam wyrzuty sumienia jako kapitan.
Hej, będziesz go chronił najlepiej, jak potrafisz.
Jeśli ktokolwiek potrafi.
[Gra "Never Stop (Discotheque)" Echo & The Bunnymen]
[Hen] Jak mówiliście, że chcecie wpaść
na śniadanie, nie spodziewałam się
-czegoś tak wystawnego. -Cóż, patrzysz na
śniadanie gratulacyjne dla Harry'ego
z okazji jego pierwszego dnia w 118.
-Więc... gdzie jest Harry? -No właśnie.
[Athena] Wstałam wcześnie, żeby gotować.
[May] A ja wstałam jeszcze wcześniej, żeby przyjść i pomóc gotować.
Tylko że on już wyszedł, zanim którekolwiek
z nas w ogóle wstało z łóżka.
Coś o zrobieniu dobrego pierwszego wrażenia.
Po prostu nie wiedziałam, co zrobić z tym całym jedzeniem.
Cóż, strata Harry'ego to mój zysk. [śmiech]
Podaj mi te naleśniki.
♪ Miara za miarą, kropla po kropli ♪
♪ I funt za funtem, robimy zapasy... ♪
-[dźwięk telefonu] -[Athena wzdycha]
-[dźwięk telefonu] -O.
-[Athena wzdycha] -O.
♪ Stop, stop, stop... ♪
Ooch.
-O! -[śmiech]
Hej, szefie, chcesz mokkę?
Mleko czekoladowe jest dla dzieci. A ty nie powinieneś
uzupełniać zapasów w wozach? Nasz nowy adept pomyśli,
że w 118 są sami obiboki.
Adept już uzupełnił zapasy w wozie.
On już tu jest?
-[brzęczenie silnika] -Aaa!
Od 5:00 rano. Zawstydza nas, byłych adeptów.
-Tutaj, szefie. -Nie.
-[Harry] Daj spokój. -[Buck] A zanim ja przyszedłem,
on już zrobił porządek
i dwa prania.
O, naprawdę. A co to jest?
To zamówienia na kawę. Chcesz coś, szefie?
Ravi powiedział, że lubisz to miejsce na końcu ulicy.
Tak. Tak, chcę coś.
Dziękuję bardzo, ale, uh,
Ravi mi to przyniesie.
Ja? Ale to on jest świeżak.
Chcesz, żeby się oblał wrzątkiem w pierwszy dzień?
-Niekoniecznie. -Potknie się,
pokrywka ześlizgnie, i po nim.
Oparzenia trzeciego stopnia,
a wszystko dzięki mokce od Buckleya.
Nie, wyślę kogoś z większym doświadczeniem.
Większym doświadczeniem... w przynoszeniu kawy.
Szefie, ja... pracowałem w kawiarni.
No tak, praca w kawiarni to całe jego doświadczenie.
Nie martw się, Harry. Ravi to ogarnie.
-[alarm dzwoni] -Okej. Zaczynamy, młody. Pierwsze wezwanie.
[Harry] O tym mówię. Ruszajmy.
A może zostańmy.
Szefie?
Miałeś ciężki poranek.
Wiesz co? Lepiej, żebyś został, okej?
E, co mam robić, jak was nie będzie?
Po prostu odpocznij albo się zdrzemnij, wiesz? Może pooglądaj telewizję.
Telewizję?
Tak, zmiana jest długa. Wiesz co?
Powinieneś oszczędzać siły.
-Rozumiem. -[drzwi wozu strażackiego się zamykają]
[wycie syreny]
[klakson]
[świst]
[Kelin] Reid?
-Bah! [śpiewa triumfalną fanfarę] -Reid?
Kochanie, zejdź. Zrobisz sobie krzywdę.
Mamo, jestem SuperReid.
Mnie się nic nie dzieje.
Okej, coś ci się stanie.
O, mogę pomóc?
Uważaj.
Kochanie, ty i noże to złe połączenie.
Superman ma pole siłowe.
Praktycznie masz kartę stałego klienta na pogotowiu.
Nigdy nie pozwalasz mi robić nic fajnego.
-Żadnych zapasów. -To usankcjonowana walka.
-Żadnego futbolu. -Zapasy plus piłka.
Żadnych wrotek.
Kto coś mówił o wrotkach?
Urodziny Lance'a.
Powiedział, że pewnie nie pozwolisz mi przyjść.
Kochanie...
nic nie mówiłeś o imprezie u Lance'a.
Czyli mogę iść?
Reid, jaka jest moja najważniejsza praca?
[westchnięcie] Żeby mnie chronić.
Ale Superman potrafi zadbać o siebie.
[Kelin chichocze]
I ty kiedyś będziesz potrafił to zrobić.
Do tego czasu jesteśmy ty i ja.
Okej?
Jak Batman i Robin.
Wiedziałem, że powiesz nie.
Tylko ja jeden nie jadę!
Nie jesteś jak inne dzieci.
Myślą, że jestem dziwadłem.
To zbyt niebezpieczne.
-Nienawidzę cię! -[gwizd szybkowaru]
Nienawidź mnie, ile chcesz.
Ale jestem twoją matką,
i będę cię chronić bez względu na wszystko.
[głośny gwizd szybkowaru]
[Reid] Mamo?
-[gwizd] -[grzechotanie]
[wdech]
[rozbijane szkło]
[buczący dźwięk]
[pikanie]
Mamo, nic mi nie jest.
Mamo?
Mamo!
Dobrze, jestem tu, żeby pomóc. Co się dzieje z twoją mamą?
Ona się nie rusza! Nasz dom się pali!
Ulica Queen 1812.
Strażacy są w drodze. Jestem Maddie.
-Jak masz na imię? -Reid.
Proszę, pomóżcie nam. Jest tyle ognia.
-Ogień bucha ze ściany! -Brzmi to jak
przewód gazowy. Mówiłeś, że twoja mama się nie rusza?
Chyba uderzyła się w głowę.
Ona się nie rusza. Mamo, proszę.
Mamo, musisz wstać. Dom się pali! Mamo.
Proszę. Obiecałaś.
Ty i ja, jak Batman i Robin, prawda? [kaszle]
Reid, czy masz drogę do drzwi wejściowych?
-Tak. -Muszę, żebyś wyszedł.
Wybiegnij na zewnątrz, machaj rękami,
żeby strażacy cię zobaczyli.
Nie zostawię mamy!
Reid, ona chciałaby, żebyś był bezpieczny.
Muszę, żebyś wyszedł z domu.
Nie!
[westchnienie]
Dobrze, masz gaśnicę?
W szafce!
Znalazłeś ją?
Reid?
Maddie, tu jest pokrętło tam, gdzie była kuchenka.
To jest zawór odcinający gaz.
Płonie.
Więc się odsuń. Zostaw to.
Ale to zatrzyma ten duży pożar, prawda?
Reid, nie dotykaj tego pokrętła! Jest rozgrzane do czerwoności.
Reid?!
-[ciągłe piknięcie] -No to jazda.
Nie, nie, nie, nie rób tego! Reid, posłuchaj mnie.
Strażacy już prawie są na miejscu.
Reid, jesteś tam?
[stęka]
Reid,
wszystko w porządku?
Udało się!
Udało się! Czuję się dobrze.
Po co wkładałeś rękę do ognia?
Wiesz, jakie to niebezpieczne?
Chyba tak, ale dom się palił.
Jesteś twardy jak skała, stary. To musi okropnie boleć.
Nie bardzo.
-Nic mnie nie boli. -[Kelin] Reid nie jest zwykłym dzieckiem.
On ma CIP. Wrodzoną...
Niewrażliwość na ból. Tak.
-Wow, to bardzo rzadkie. -[Kelin] Tak.
Już to wiem.
Ochrona go przed nim samym
to moja praca na pełny etat.
On nie czuje bólu, a to jest ból w tyłku.
-Cóż, dzisiaj to była supermoc. -[Buck] Okej, Kapitanie.
Kuchnia opanowana.
-Ty, świetna robota z tą instalacją gazową. Dobra robota. -Dzięki.
-Uratowałeś swój dom. -Nie wspominając o mamie.
Dobra, pakujemy się i jedziemy.
Dobra, spokojnie i powoli, kolego.
[Reid] Dobra.
-Postaraj się to trzymać nieruchomo, okej? -Okej.
Uważaj, mały. Nie potknij się o pelerynę.
Mamo, wszystko ze mną w porządku.
Nie można ich uchronić przed wszystkim.
[wycie syreny]
[Maddie] 911. W czym mogę pomóc?
[mężczyzna] Jestem w Kościele Zielonoświątkowej Świątyni Modlitwy!
Diabeł wstąpił w siostrę Abigail.
[krzyki]
Wypędzaliśmy z niej demony,
a teraz diabeł wbił swoje zęby w brata Isaaca!
Kiedy przybyliśmy, młoda kobieta leżała na stole...
...skrępowana.
[jęki]
Jej ciśnienie krwi i tętno
były podwyższone, a jej ciało
-miało silne skurcze. -[krzyk]
[Paul] Ale zgłoszenie, na które odpowiadaliście,
nie wspominało o niczym takim?
Powiedziano nam, że ugryzła pastora.
Ale kiedy tam dotarliśmy, zrozumieliśmy,
że dzieje się coś jeszcze.
[Paul] Co mogło spowodować, że 17-letnia dziewczyna
ugryzła dorosłego mężczyznę?
To był tężec.
-[Jęki Abigail] -Szczękościsk. Bakteryjna
infekcja zwykle spowodowana jakiegoś rodzaju raną kłutą.
Jak Abigail doznała takiej rany?
Pokój, w którym... przebywała.
Tam była stara, metalowa rama łóżka.
Deska u dołu była złamana.
[Paul] Jakie byłyby prawdopodobne skutki,
gdyby jej tężec został nieleczony?
Problemy z oddychaniem, zapalenie płuc,
połamane kości od skurczów
i ewentualnie śmierć.
Dziękuję, strażaku Wilson.
Ma pan 15 lat doświadczenia jako ratownik medyczny.
Zgadza się?
Tak.
Czy to więcej, czy mniej doświadczenia, niż ma pan jako rodzic?
Wychowuję dzieci intuicyjnie.
Częściej mi się udaje, niż nie.
Czy trzymam syna zbyt blisko od czasu do czasu? Jasne.
Ale czy przywiązuję go do stołu?
Czy zamykam go w celi?
Jasne, że nie.
Czyż nie jest pan bardzo zły,
strażaku Diaz?
Kiedyś byłem.
Czy nie został pan ukarany
za napaść na mężczyznę z powodu..., zobaczmy...
miejsca parkingowego?
-To było... -To symbol gwałtownego temperamentu,
który okazywał pan wobec moich klientów na miejscu zdarzenia.
-Nie byłem agresywny. -Słownie obraźliwy.
Powodujący niepotrzebny stres emocjonalny.
Zwykłe zastraszanie!
To nieprawda.
To właśnie zabarwiło wszystkie późniejsze zeznania
składane przez nich na policji.
[uderzenie młotkiem]
[jęki] Czy możemy nigdy więcej
- Zrobisz to jeszcze raz? - [Hen] Prosto z twoich ust.
- [obie się śmieją] - Cześć.
Abigail.
Dobrze cię widzieć.
Nigdy nie miałam okazji ci podziękować.
Myślę, że miałaś wtedy dużo na głowie.
Cieszymy się, że znowu stajesz na nogi.
- Tak. - [Paul] Strażak Wilson,
czy mogę cię na chwilę porwać?
Trzymaj się.
Dziękuję.
[Eddie] Hej, wykonałaś dzisiaj świetną robotę, Abigail.
Postawienie się im jest niesamowicie odważne.
Jak to zrobiłaś?
Zrobić...
co?
Nauczyć się być mniej... zła.
Czas.
Terapia.
Więcej terapii.
Pomaga posiadanie przyjaciół i rodziny.
Wiesz, pilnowanie, żebym szła właściwą drogą, też bardzo pomogło.
Cóż, przynajmniej mam ten czas.
A reszta?
Nie stać mnie na terapię, skoro ledwo stać mnie na benzynę.
Myślałem, że jesteś w systemie opieki zastępczej.
- Czy oni nie mają zasobów? - Skończyłam 18 lat.
Opieka zastępcza dała mi kartkę urodzinową
i bilet autobusowy do babci.
Dała mi swój samochód, żeby się mnie pozbyć.
W nim śpię.
To mała wada bycia uratowanym.
Nie ma już nikogo, kto mógłby cię skrzywdzić, jasne, ale...
...to dlatego, że nie ma już nikogo.
Cóż, są ludzie, którym na tobie zależy.
Gdzie?
[rytmiczne piknięcie]
- Jak było? - Było, uh, bardzo skomplikowanie.
Na krawędzi.
Dwóm dzieciakom zaklinowały się aparaty na zęby.
Hej, czy Eddie już wrócił?
Uh, tak, tak, i przyprowadził ze sobą przyjaciółkę.
Hej, chłopaki.
Pamiętacie Abigail.
Oczywiście.
Chciałabym móc powiedzieć to samo.
Jedyne, co pamiętam z tamtego dnia, to
twarz Eddiego.
O, to jest kapitan Han, to Buck, a to Ravi.
Nie mogę wam powiedzieć, jak bardzo to doceniam.
Raz już uratowałeś mi życie.
Teraz czuję, że znowu mnie ratujesz.
Cóż, od tego tu jesteśmy. Eddie, mogę cię na słówko?
Muszę z tobą porozmawiać o tej sprawie.
-Przepraszam na chwilę. -Jasne, szefie.
Wpadł w jakieś kłopoty?
Eee, kłopoty? Nie.
Nie, nie wpadł.
Nie chciałabym, żeby miał problemy. Jest dla mnie bardzo dobry.
Zobaczył, że nie mam się gdzie podziać, więc mnie tu przyprowadził.
Zazwyczaj to Buck przyprowadza bezdomnych.
Nie żebym uważał cię za bezdomną.
Nie. Właśnie tym jestem.
Przez całe życie byłam tylko ja, mama i tata,
i...
teraz nikogo nie ma.
Hej, zawsze ktoś jest, Abigail.
Rodzina to nie tylko ludzie, z którymi się rodzisz.
To także ludzie, których wybierasz.
[westchnienia] Ona nikogo nie ma.
Ona potrzebuje pomocy.
Po prostu boję się, że takiej pomocy, jakiej ona potrzebuje,
nie możemy jej tutaj zapewnić.
Dlatego przyprowadziłem wsparcie.
[odgłos zbliżających się kroków]
[Eddie] Alex.
[Alex] Strażak Diaz.
Kto to jest?
To jest Alex.
[Eddie] Abigail, to jest Alex Doyle.
Ona jest z programu SMART LAPD, czyli
-Systemowy Zespół Reagowania na Ocenę Zdrowia Psychicznego.
-Tak. -Uważacie, że jestem wariatką?
Myślę, że wiele przeszłaś.
A moją pracą jest łączyć ludzi
z zasobami, których potrzebują, żeby stanąć na nogi.
Rozumiem,
że masz problemy z bezdomnością?
Mieszkam w samochodzie mojej babci.
Alex pomoże ci znaleźć miejsce do spania.
Właściwie, to... już to zrobiłam.
Zrobiłaś?
Gdzie?
Ośrodek przejściowy o charakterze religijnym w Pasadenie.
Mają poradnictwo i przygotowanie do college'u.
Możesz zostać na noc lub dłużej, jeśli ci się spodoba.
Co ty na to, Abigail?
[parska] Nie wiem.
Możemy się zatrzymać i kupić ci przybory toaletowe.
Może jakieś świeże skarpetki?
Nie potrzebuję skarpet.
Może pozwól tej miłej pani kupić ci skarpety?
Okej?
- Okej. - Okej.
Dobrze, proszę pana, nazywam się Maddie.
Będę potrzebowała kilku informacji.
Jestem Andrew. Mój tata ma na imię Bill.
William Schneider.
Ma 87 lat.
Około 190 cm wzrostu, białe włosy, zielone oczy.
Musiał się gdzieś oddalić.
Chyba nawet nie wie, dokąd idzie.
Uważa pan, że mógł się zgubić?
Musiał się pomylić.
Ach, powinienem był na niego bardziej uważać.
Jaka była jego ostatnia znana lokalizacja?
Jego dom, Chester Street 104.
Jestem tutaj.
Wszystkie jednostki, ogłaszam Silver Alert dla Williama Schneidera.
Może być zdezorientowany. Proszę pana, niech pan nie opuszcza domu.
Mamy najlepszych ludzi, którzy go szukają.
Andrew Schneider?
Szybko pani przyjechała.
Proszę wejść.
Więc nadal brak wieści od pańskiego ojca?
Nie. Przygotowałem oś czasu.
Rozmawiałem z nim wczoraj o 18:00, jak zawsze,
a potem dziś rano widziałem go na kamerach
do 11:56.
Naprawdę pan...
pilnuje go, co?
Tak, muszę.
Nie chce iść do domu opieki.
-I nigdy nie pamięta, żeby naładować telefon. - Okej.
Co robił na kamerach do 11:56?
Tak. Po prostu...
krzątał się.
Grał w pasjansa na komputerze.
- Robił to, co zwykle. - Mhm.
A potem kamery przestały działać.
Dostałem powiadomienie, gdy przestały działać,
więc próbowałem do niego zadzwonić.
Nie odebrał, więc wsiadłem do samochodu.
Czy on ma telefon komórkowy?
To telefon z klapką.
Aplikacje to tylko proszą się o kłopoty.
Kiedy tu dotarłem, znalazłem jego telefon na biurku.
Oczywiście rozładowany.
Och, i to.
Och, jego Life Alert.
No dobrze, czy ma pan powody, by podejrzewać coś złego?
Nie. Tata jest emerytowanym nauczycielem matematyki.
On nie prowadzi, prawie nie wychodzi z domu.
Dobrze, czy mogę się rozejrzeć?
Jasne, proszę.
[Andrew wzdycha]
On wszystko drukuje.
Emaile, artykuły. Myślę, że...
Posiadanie kopii pomaga mu pamiętać.
Kim jest Cheryl Sullivan?
Nie mam pojęcia.
Co to? Bilet lotniczy?
Paragon. 600 dolarów.
Podwyższenie do pierwszej klasy.
To nie ma sensu.
On nie wie, kim ona jest.
Jej samolot ląduje za godzinę.
Oszalał.
[Andrew wzdycha]
Dlatego kamery przestały działać.
Odłączył router.
Nie wiedziałem, że wie, co to router.
Mówił pan, że ojciec nie prowadzi.
Ale czy ma samochód?
Zabrałem mu kluczyki kilka miesięcy temu.
Gdzie jest teraz ten samochód?
Dzięki Bogu, wciąż tu jest.
Co tu zwykle parkuje?
[klaksony]
[klakson]
[wycie syreny]
Proszę zjechać na pobocze.
Bill? LAPD.
Szukamy pana.
Nie jestem głuchy.
Ignoruję was.
[odgłos silnika]
[pisk opon]
Syn was przysłał, zgadza się?
Tak, proszę pana.
Sierżant Grant.
Bill, wiesz, gdzie jesteś?
Jakieś pięć mil od LAX w linii prostej.
I wiesz, co prowadzisz?
Tak.
I wiem, że zacząłem z sześcioma kwartami paliwa.
Więc, jeśli nie będziecie mnie zatrzymywać...
Powinno mi starczyć, żeby wpaść do kwiaciarni na Lincoln...
Zanim spotkam się z moją damą.
Bill...
Jesteś bardzo daleko od domu.
No tak, o to chodziło.
Czemu mówisz do mnie, jakbym był na kartonie mleka?
Twój syn... zasugerował...
Że postradałem zmysły?
No cóż, widzisz, że nie.
Może po prostu puszczasz mnie dalej?
Bill, obaj wiemy, że to nie jest dopuszczone do ruchu.
Ale kosi jak marzenie.
Bill, możesz być zdrów na umyśle,
ale twój syn traci go, martwiąc się o ciebie.
Wiesz, on traktuje mnie jak dziecko.
On chce tylko, żeby jego ojciec był bezpieczny.
Nie mogę cię zmusić, żebyś wrócił do domu,
ale skonfiskuję twój traktor.
Okej.
-Skuj mnie. -Eee...
Nie jesteś aresztowany, Bill.
[westchnienie] Ale i tak zabierasz mnie do więzienia.
[drzwi się zamykają]
Co ty sobie myślałeś?
Po co jechałeś traktorem na lotnisko?
Zabrałeś mi kluczyki do samochodu.
-Bo rozbiłeś samochód. -Jakiś głupek
uderzył mnie wózkiem sklepowym.
Sierżancie, jak prawo reguluje taką odpowiedzialność?
Nie komentuję spraw wózków.
-[chichocze] -Dziękuję, że go pan przywiózł.
Porozmawiam jeszcze raz z tatą
o domu opieki.
Nie potrzebuję pomocy. Jestem dorosłym mężczyzną.
Umieszczenie mnie tam nie powstrzyma mnie od umierania, synu.
Ludzie tam idą, żeby umrzeć.
Na litość boską, zostałeś oszukany.
O czym on, u licha, mówi?
To oszustwo matrymonialne.
Ludzie w Internecie udają kogoś innego.
[chichocze] Cheryl nie jest oszustką.
Naprawdę?
Wysłałeś jej 600 dolarów, tato.
Zasługuje na lot pierwszą klasą.
N-Naprawdę myślisz, że przyleciała przez cały kraj dla ciebie?
[pukanie do drzwi]
Tak.
[drzwi się otwierają]
Bill?
Bill...
Cheryl.
[śmiech] Och.
-[wydycha] Och. -[śmiech] Ooch.
Znalazłeś ją.
-Czekała przed przylotami. -Tak.
Cóż, nie spodziewałam się, że odbiorą mnie radiowozem.
[śmiech] Zaufaj mi, mogło być gorzej.
-Jesteś prawdziwa? -I jeszcze bardziej
-urocza na żywo. -Och, jaki czaruś.
Jak się poznaliście?
-[chichocze] -[Cheryl] Ach.
Internet. Powinieneś kiedyś spróbować.
E, posterunkowi? Bardzo wam dziękuję
za wszystko, co zrobiliście, żeby to tu ogarnąć.
I przepraszam za mojego syna.
[Athena] Nie trzeba przepraszać.
Ma pan syna, któremu naprawdę na panu zależy.
Wiesz, że tylko o to chodzi, tato, prawda?
[Bill] No cóż, jeśli ci zależy,
jutro wyciągnij moją kosiarkę z policyjnego parkingu.
I jeśli nie chcesz mieć blizny do końca życia,
nawet nie myśl o włączaniu tych kamer dzisiaj wieczorem.
-[Cheryl chichocze] -[Bill chichocze]
No cóż...
Kiedyś muszą dorosnąć.
E... [cichy śmiech]
Pa, chłopaki.
-[szepcze] Do zobaczenia. -[Buck] Wkrótce się zobaczymy,
dobrze?
Chyba że czegoś potrzebujesz, zanim pójdę.
Nie, idź do domu, odpocznij.
[cichy śmiech]
Czuję się całkiem wypoczęty, ale dzięki.
Biedny chłopak.
Biedny chłopak? My szorujemy wozy,
-a on siedzi na kanapie. -[Buck] Hej.
To nie tak, że mu się to podoba.
Wygląda na nieszczęśliwego.
[Ravi] Chyba też byłbym nieszczęśliwy.
Z gwiazdy akademii do rezerwowego.
Czemu Chim trzyma go pod kloszem?
Pewnie po prostu próbuje stopniowo wprowadzić go do pracy.
Na razie dał mu lekkie obowiązki.
Gdyby miał jeszcze lżejsze obowiązki, odpłynąłby.
Tak, ktoś musi porozmawiać z Chimem.
Dobry pomysł.
Nie. Nie, nie będę tego znowu robić.
Nie jestem stróżem mojego szwagra.
Cóż, ktoś musi nim być.
Chyba wiem kto.
[dzwonek do drzwi]
Ach.
Ona jest.
Musimy porozmawiać.
Tego się obawiałem.
Ładna butelka.
Tak.
Gdzieś czytałem, że to dobre
na, uh, zaostrzenia.
I co?
Kto narzekał?
Kto nie narzekał?
Wszyscy się martwią.
Że jestem zbyt surowy dla dzieciaka?
Że idziesz w ślady naszego starego kapitana.
Trudno dorównać Bobby'emu.
Nie Bobby'emu.
Kapitanowi Gerrardowi.
Co?
Jedyne, co mam od Gerrarda, to zazdrość o wąsy
i doktorat z 'szorowania kibla'.
Słuchaj, on też cię posadził na ławce.
I mnie.
Trzymał nas z dala od akcji na tyle długo,
że zastanawialiśmy się, po co się w ogóle zapisaliśmy.
Kazał nam obierać ziemniaki i pucować podłogi na błysk.
Harry nawet nie dotknął mopa.
Jeszcze gorzej.
Jak to jeszcze gorzej?
Harry zapisał się do 118,
ale ty nie pozwalasz mu być w drużynie.
Wiesz, co się stało, gdy pierwszy raz
Gerrard pozwolił mi wejść do płonącego budynku?
-Ale Chim… -Straciłem brata!
W zeszłym roku straciliśmy przyjaciela!
Hen, za każdym razem, gdy Harry patrzy na mnie tymi swoimi
szczenięcymi oczami, nie mogę się powstrzymać.
Widzę tylko wszystkie sposoby, na jakie pasierb Bobby'ego…
Syn Atheny… mógłby umrzeć na moich oczach.
On nie jest tylko czyimś dzieckiem.
Już nie.
To twój rekrut.
To twoja odpowiedzialność, Chim.
Wiem o tym. Dlatego próbuję go chronić.
Ale nie możesz go chronić zawijając w folię bąbelkową.
Potrzebuje doświadczenia, bo ta praca może go zabić.
Potrzebuje kapitana, który mu pokaże
i nauczy, jak przeżyć.
A jeśli nie potrafię?
To go odpuść.
Inna remiza będzie miała szczęście go mieć.
Jego miejsce jest w 118.
Więc wpuść go do gry, trenerze.
Z kim siedzisz w autobusie?
Z kimkolwiek, kto jest w autobusie.
Czyli nie ma przydzielonych miejsc?
Jeździłeś kiedyś autobusem?
-[pukanie do drzwi] -Spokojnie, kolego.
Odłóż telefon i zacznij jeść.
Czy to dobry moment na rozmowę?
Przeszkadzam, prawda?
Właściwie to właśnie siadaliśmy do kolacji.
Co jecie?
[Eddie] Jak tam żarcie w tym domu przejściowym?
Alex mówiła, że mają kury.
Mm. Nie do jedzenia.
Hmm.
Ile masz lat?
Piętnaście.
Hmm. Kiedy mówiłaś w sądzie, że masz dziecko,
zakładałem, że ma pięć albo sześć lat.
Wiesz, jesteś taka młoda.
-[cichy śmiech] -Nie jest aż taki młody.
[Eddie] Mm.
Wcześnie zaczęłam.
Powiedziałaś Alex, że tu będziesz?
Tak to działa?
Muszę jej mówić, gdziekolwiek idę?
[Christopher] Kto to Alex?
[Eddie] Alex jest...
pomaga Abigail.
To moja koleżanka z LAPD.
To wszystko?
Co masz na myśli?
Nie wiem. Jest bardzo ładna.
Naprawdę?
Pozbieram to. [odchrząknięcie]
O nie. Nie pomagaj. Dobrze?
Mój dom, mój bałagan.
Kolacja i zmywanie.
Christopher ma szczęście.
Jesteś, no wiesz, idealnym tatą.
O, daleko mi do ideału.
Nawet nie wożę już syna do szkoły.
E... No tak.
Chris jeździ autobusem.
Mówi, że chce wolności, ale tak naprawdę...
Jestem zbyt zajęty, pracując na 24-godzinnych zmianach,
żeby pokazywać się po niego.
♪ ♪
Moi rodzice zostali uniewinnieni.
[cicho] Co?
Od wszystkich zarzutów.
Dzwonił prokurator.
Jak to możliwe?
Wiem tylko, że furgonetka ministerstwa
przyjechała i zabrała ich z więzienia.
Mogą wrócić do swojego dawnego życia.
A ja nic nie dostaję.
Bardzo mi przykro, Abigail.
[Abigail cicho płacze]
E-e, robi się późno,
a droga powrotna do Pasadeny jest długa.
Może...
Tylko jeśli się nie narzucam.
Przepraszam, co?
-Och, ja... - [wysoki dźwięk dzwonienia]
Myślałam, że zapraszasz mnie na noc.
-Nie. -Oczywiście na kanapie.
Chodziło mi o to, czy możesz prowadzić?
-[dzwonienie ustaje] -Oczywiście.
T-Tak, tak.
Zostawię cię samą.
Tak mi przykro. Jestem taka głupia.
-Ale... -W porządku, Abigail.
Nie jesteś głupia.
I nie jesteś sama, okej?
-Pamiętasz? -Okej.
[drzwi się otwierają i zamykają]
[Chimney] Harry.
Buck powiedział, że mogę, pod warunkiem, że nie dotykam noży.
Tak. Słowo.
Idź. Ja tu skończę.
[Chimney] Usiądź. [westchnienie]
Więc, wiesz, że byłem stażystą w tej remizie, prawda?
20 lat temu?
Mój pierwszy rok tutaj,
to był najgorszy rok w mojej karierze.
Może w życiu.
Słuchaj, Szefie, nie wiem, co zrobiłem źle,
ale jeśli mi powiesz, mogę to naprawić.
Nie zrobiłeś nic złego, Harry. Właściwie,
tak naprawdę niewiele zrobiłeś, a to moja wina.
Widzisz, kiedy ja byłem stażystą,
przez jakiś czas mój szef pozwalał mi tylko sprzątać stoły.
Byłem jak podrzędny pomocnik kelnera.
Naprawdę trudno było nie brać tego do siebie.
Chcę powiedzieć...
...to nie ty jesteś problemem, młody. Ja nim jestem.
Widzisz, miałem szczęście, że był ktoś,
kto dał mi szansę.
-Potrzebujesz kogoś... -[dzwoni alarm]
Cholera.
Spokojnie. Powiesz mi, jak wrócisz.
Potrzebujesz kogoś, kto da ci szansę.
No dalej, Harry.
Jesteś pewien?
Wsiadaj do wozu, zanim się rozmyślę.
No ruszaj się, świeżak.
- Ruszaj się, młody. - [śmiech]
[wycie syreny]
[Al] Hej!
Pali ci się śmieciarka?
Tak. Chciałem wysypać śmieci, ale hydraulika padła.
Pali się w śmieciach. Od jak dawna
-to dymi? - Chyba z 20 minut temu.
- Jakieś 20 minut temu. - 20 minut. Przyjąłem.
Szefie, to oddycha.
Jak ten ogień dostanie powietrza, to...
- Nastąpi wybuch. - [Al] Możemy wyciąć otwory,
otworzyć klapę
i wyrzucić płonące śmieci na ulicę.
Nie, pali się już za długo.
Jeśli teraz wprowadzimy tlen, te śmieci zamienią się w bombę.
[Ravi] A może go zdusimy?
Jeśli chcemy stracić ciężarówkę,
i cały blok, to jasne.
Widziałem coś takiego w ostatnim tygodniu w akademii.
Jeśli ogień będzie wystarczająco silny,
sięgnie do zbiorników z dieslem,
a może nawet do przewodów hydraulicznych.
Tak, albo do tego, co pierwsze.
I wtedy będzie bum.
Dobra, ewakuować wszystkich.
Potrzebuję strefy bezpieczeństwa o promieniu 30 metrów.
Zrozumiałem. Rozstawiam pachołki.
Dobra, przygotować wąż o średnicy 44 mm
z dyszą przebijającą.
Chcę pośredniego ataku na te śmieci,
żeby schłodzić to od środka.
- Ruszamy się! - [Buck] Zrozumiałem, szefie.
- Już to robię! - [Chimney] Hej!
Hej, Harry!
- Harry! - Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Prawda, szefie?
Tak. Bezpieczeństwo przede wszystkim.
[Eddie] Jesteśmy gotowi.
Dobrze, przyjąłem.
- Szefie, jesteśmy w środku. - Gotowi.
Dobra, odkręćcie czerwony wąż.
- [skrzypienie metalu] - [szum wody]
Buck, jak tam sytuacja?
Już prawie.
[syk pary]
Dobra, szefie, mamy konwersję.
Odetnijmy zawleczkę. Otwórzcie klapę.
Chcę dwa i pół cala na te śmieci.
Harry, przynieś mi te haki do śmieci.
Harry!
Harry?
Panikkar, daj mi te haki.
Dasz radę?
-Działaj! -Ogarniemy to, szefie.
Harry.
-[pisk opon] -Czekaj. Nie jedź!
Harry!
Wszyscy, przestańcie jechać!
Harry?
Harry!
Harry? Cholera.
Przestańcie jechać!
Wszyscy, przestańcie jechać.
[klakson]
Hej, szefie, wszystko w porządku?
[wydycha] Tak.
Buck, Eddie, sprawdźcie kierowcę.
-Okej. Tutaj. -[stękanie]
[dyszenie]
Gdzie byłeś?
Byłem na obrzeżach. Powstrzymywałem tych ludzi.
Na pewno wszystko w porządku, szefie?
Tak.
Możliwy niewielki udar. Wygląda na to, że nie jest ranny.
[wydycha] To czyni nas dwoje.
Dobra robota, świeżak.
Dzięki, szefie.
Dobra, potrzebuję was z powrotem!
Dobra robota, wszyscy. Dobra.
-[niewyraźne rozmowy] -[rozmowy przez radio]
[pikający samochód ciężarowy]
[silnik gaśnie]
Grant. Gdzieś się wybierasz?
Tak, miałem tylko zamiar coś przekąsić.
Myślisz, że podjadanie to dobre wykorzystanie twojego czasu, świeżak?
Idź wyszorować kibelek.
Tak jest, sir.
I witaj w 118, młody.
Dziękuję.
[Eddie] Wyszoruj ten kibelek!
[Buck] Yeah!
-[śmiech] -[brawa]
[Bill] Hej.
Jak tam leci?
Ostatni i więcej wam nie zawracam głowy.
[Bill] Dobrze.
-[Cheryl] Mmm. -[westchnięcie]
[Bill] Mmm.
-[Andrew] Ah. Bawcie się dobrze. -Ach, dobrze.
-Och, będziemy. Będziemy. -[chichocze]
Grr! Tatuśzaur Rex
-grasuje. -[gaworzy]
[piszczy]
O nie!
[warczy]
Odporne na dinozaury. Ah! Jak minął dzień?
Było dobrze, ale myślę, że twój był lepszy.
-Cześć. -Zmiana minęła dobrze,
a poza tym mogłem zbudować fort z tą dwójką.
Czego chcieć więcej?
[warczy]
Posprzątajmy to przed kolacją.
-[warczy] -[Jee-Yun] Nigdy!
Więc z Harrym wszystko w porządku?
Bardziej niż w porządku.
Wiesz, dzieciak jest młody,
ale myślę, że ma to coś.
Więc koniec koszmarów?
Uh-huh. Poza tym uratował mi życie.
Chwila, twoje życie było w niebezpieczeństwie? Komin?
-Popatrz na ciebie. Łapiesz. -[ups]
Łapiesz. Uważaj.
Mamo, puść mnie. Mam.
To SuperReid!
[Harry] Nie uwierzysz,
jak to lśniło, kiedy skończyłem.
Wow. To znaczy, nie spodziewałam się, że twój pierwszy tydzień jako strażak
-będzie obejmował tyle środków czystości. -[Athena się śmieje]
Hej.
Takie jest życie kota, May.
To nie zawsze jest efektowne, ale zawsze ważne.
[Athena] Osobiście,
doceniam to, że nauczyłem się trzech nowych zastosowań
-dla białego octu dzisiaj rano. -[śmiech] Nie.
Wiesz co? Wszystko jest dobrze. Śmiej się teraz,
ale poczekaj tylko, aż sprawię, że wnętrze
tej zmywarki będzie lśnić.
Mm. Nie tak szybko.
Mamy coś dla ciebie.
[May] Chcieliśmy ci to dać
przed twoim pierwszym dniem,
ale nie dałeś nam szansy.
Okej.
♪ ♪
[Harry wydycha]
Nóż Bobby'ego.
Mm.
[Athena] Chcieliśmy, żebyś miał cząstkę
jego przy sobie.
[nierówny wydech]
Dzięki, ludzie.
Uwielbiam to.
Byłby z ciebie taki dumny, Harry.
Co jest w drugim pudełku? To znaczy,
pierwszy jest trudny do przebicia.
Cóż, to jest to, co Bobby by ci dał, gdyby tu był.
Chciałby, żebyś miał własny nóż.
I żebyś był sobą.
[pociąga nosem]
Chciałbym, żeby tu był.
Jest.
[dzwoni alarm]
[niewyraźne rozmowy]
[Abigail] Christopher.
Abigail?
Co tu robisz?
Tata jest zajęty w pracy.
Poprosił mnie, żebym cię odebrała.
A, okej.
Okej. Mój samochód jest tam, okej?
♪ ♪
[wysoki dźwięk dzwonienia]
[wydycha]
[silnik uruchamia się]
[odjeżdżający silnik]